VII SA/Wa 2096/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Gawlak - Nowakowska (spr.), , Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska - Rzepecka, Protokolant spec. Katarzyna Ławnik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi E. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2011r., znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] marca 2011 r., nr [...] na podstawie art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. Nr 80, poz. 721 z późn. zm.) w związku z art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2008 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz zmianie niektórych innych ustaw (Dz U. Nr 154, poz. 958) oraz na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. 2010r., Nr 243 poz., 1623, zwanej dalej Prawo budowlane) i art. 104, 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., zwanej dalej K.p.a.) zatwierdził projekt budowlany i udzielił Prezydentowi W. pozwolenia na budowę ul. G. na odcinku od P. do granicy W. wraz z dostosowaniem skrzyżowania z ul. L. do przyszłościowego dwupoziomowego skrzyżowania - obiekty budowlane kategorii XXV i XXVI, na działkach obręb [...]oraz nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda [....] wskazał, że Prezydent W. wystąpił w dniu [...] sierpnia 2010 r. z wnioskiem o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę dla przedmiotowej inwestycji. Do wniosku dołączono: - cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi – uzupełniony w dniu 2 lutego 2011 r., - oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, uzupełnione w dniu 22 lutego 2011 r., - decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2008 r., znak:[...] o ustaleniu lokalizacji drogi, - decyzję Prezydenta W. z dnia [...] października 2006 r., nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie ulicy N. na odcinku od [...] do T. oraz decyzję Prezydenta W. z dnia [...] stycznia 2007 r., nr [...] ustalającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie drogi publicznej o nawierzchni utwardzonej, tj. ul. G. na odcinku od pętli "L." do granicy miasta, z wyłączeniem węzła "L ". Organ pierwszej instancji wskazał, że dla powyższego przedsięwzięcia drogowego inwestor uzyskał decyzję o lokalizacji drogi w 2008 r. W tej sytuacji, na mocy art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2008 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz o zmianie niektórych ustaw dla przedmiotowego postępowania zastosowanie miały przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Następnie organ wskazał, że zawiadomienie stron o wszczęciu postępowania zgodnie z art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, nastąpiło poprzez obwieszczenie w prasie lokalnej oraz na tablicach ogłoszeń i stronie internetowej [...] Urzędu Wojewódzkiego, Urzędu Stołecznego W. [...]. W obwieszczeniach wskazano miejsce i termin do zapoznania się z dokumentacją i składania ewentualnych uwag i wniosków. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2010 r. nałożono na inwestora obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Jednocześnie Wojewoda [...] zawiesił postępowanie administracyjne. W dniu [...] października 2010 r. inwestor przedłożył raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i w dniu [...] października 2010 r. organ pierwszej instancji, na podstawie art. 89 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. o uzgodnienie warunków realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w W. postanowieniem z dnia [...] lutego 2011 r., znak: [...] uzgodnił realizację przedsięwzięcia objętego wnioskiem. W związku z powyższym, Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] lutego 2011 r. podjął zawieszone postępowanie. W konkluzji organ pierwszej instancji stwierdził, że skoro przedłożony projekt budowlany jest zgodny z obowiązującymi przepisami, z decyzją o ustaleniu lokalizacji drogi, a także wymaganiami ochrony środowiska, jest kompletny i wykonany przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, to należało udzielić pozwolenia budowlanego. Odnosząc się do podnoszonych przez E. K. zagadnień organ pierwszej instancji stwierdził, że brak jest przesłanek do żądania pozwolenia wodnoprawnego, albowiem z raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wynika, że projektowana inwestycja nie wpłynie na podwyższenie zwierciadła wód gruntowych oraz w trakcie robót nie będą prowadzone głębokie wykopy. Odnośnie wykonania bezpośredniego zjazdu z drogi wojewódzkiej do działki nr ew. [...], z uwagi na obawę braku możliwości zawracania przez samochody ciężarowe, organ stwierdził, ż dokonał sprawdzenia uprawnień projektanta do projektowania w specjalności drogowej oraz ustalił, że projekt drogowy został zaopiniowany przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciw pożarowych. Odnośnie pomięcia istniejącego odwodnienia działki skarżącej, które znajduje się na części działki, gdzie zaprojektowano drogę dojazdową, organ stwierdził, że zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2003 r., nr 120, poz. 1133), projekt zagospodarowania terenu musi być wykonany na aktualnej mapie przyjętej do zasobu geodezyjnego. W przedłożonym projekcie nie wykazano likwidacji, ani przebudowy istniejącego odwodnienia. Projektant A. C. na rozprawie administracyjnej odnosząc się do uwag wyjaśnił, iż w projekcie budowlanym uwzględniono odwodnienie, które będzie spełniało swoją funkcję. Przyjęte rozwiązania nie będą podtapiały sąsiadujących z drogą nieruchomości. Organ wskazał, że w drodze obwieszczeń poinformował lokalną społeczność o prowadzonym przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska postępowaniu środowiskowym, o możliwości zapoznania się z raportem oddziaływania inwestycji na środowisko, możliwości składania uwag i wniosków, miejscu ich składania oraz organie właściwym do ich rozpatrzenia. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lipca 2011 r., znak: [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., po rozpatrzeniu odwołania E.K., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody [....] z dnia [....] marca 2011 r., nr [...]. Organ odwoławczy stwierdził, że w niniejszej sprawie inwestor złożył wniosek o pozwolenie na budowę, prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane zgodne ze wzorem zawartym w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2003 r. (Dz.U. z 2003 r. Nr 120. poz. 1127 z późn. zm.) czym wypełnił dyspozycję art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego. Ponadto, inwestor przedstawił kompletny projekt budowlany sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane wraz z wymaganymi opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i sprawdzeniami, informacje dotyczące bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o których mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1 b Prawa budowlanego, oraz zaświadczenia, o których mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego. Projekt budowlany przedmiotowej inwestycji jest zgodny z wymaganiami decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2008 r., znak: [...] o lokalizacji drogi ustalającej lokalizację inwestycji ul. G. na odcinku od P.. do granic W. wraz z dostosowaniem skrzyżowania z ul. L. do przyszłościowego dwupoziomowego skrzyżowania. Projekt przedmiotowej inwestycji nie narusza również ustaleń decyzji Prezydenta W. z dnia [...] października 2006 r., nr [...] (znak: [...]) ustalającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizacje przedsięwzięcia polegającego na budowie ulicy N. na odcinku od [...] do T., decyzji Prezydenta W. z dnia [...] stycznia 2007 r., nr [...] (znak: [...]) ustalającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie drogi publicznej o nawierzchni utwardzonej, tj. ul. G. na odcinku od pętli "L." do granicy miasta, z wyłączeniem węzła ".L-G." oraz postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. z dnia [...] lutego 2011 r. uzgadniającego realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. Wobec spełnienia przez inwestora, wymagań określonych w art. 32 ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, na podstawie art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego. właściwy organ jest zobligowany do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Odnosząc się do sformułowanych w odwołaniu E. K. zarzutów "pozbawienia jej istniejących bezpośrednich zjazdów z ul. G. na działkę nr [..] oraz utrudniania wjazdu do domu znajdującego się w głębi tej działki poprzez wjazd drogą wewnętrzną przez parking, a nie bezpośrednio z ul. G." organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Jak wynika z akt sprawy (projekt zagospodarowania terenu) na działce nr ew. [...] została zaprojektowana droga serwisowa ze zjazdem na działkę nr ew. [...]. Wjazd na drogę serwisową zaprojektowano od ulicy G.W ocenie organu odwoławczego E. K. właścicielka działki nr [...] ma zapewniony, wymagany w przywołanym wyżej przepisie art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, dostęp do drogi publicznej (ul. G.). Organ stwierdził, że analiza projektu zagospodarowania terenu sporządzonego dla przedmiotowej inwestycji, w tym projektu drogi serwisowej, o której mowa wyżej, nie wykazała, aby naruszał on przepisy rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia [...] marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 43. poz. 430 z późn. zm.). Odnośnie zarzutu "nieuwzględnienia w projekcie budowlanym systemu odwadniającego istniejącego na wywłaszczonej działce nr [...]" organ wyjaśnił, że powyższa działka jest objęta projektem odwodnienia projektowanej drogi (Projekt budowlany - odwodnienie jezdni). Na działce nr ew. [...] zaprojektowano wpust uliczny (W13), studzienkę rewizyjną (S8) oraz kanał łączący się z kanałem ogólnospławnym w ul. G. Ustosunkowując się natomiast do zarzutów E. K. dotyczących prawidłowości postępowania przeprowadzonego na potrzeby wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia organ odwoławczy stwierdził, że nie mogą być one rozpatrywane i uwzględniane przez organ właściwy w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, gdyż organ ten jest związany przedłożoną mu decyzją ostateczną o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Organ odwoławczy wskazał także, że kwestie związane z przeniesieniem słupa reklamowego znajdującego się na wywłaszczonej działce nr ew. [...] w miejsce wskazane przez E.K. nie należą do kompetencji organów architektoniczno – budowlanych i powinny być ustalane z inwestorem. Odnośnie zarzutu dotyczącego nadania zaskarżonej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2011 r. rygoru natychmiastowej wykonalności organ odwoławczy wyjaśnił, że art. 31 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U. Nr 80. poz. 721 z późn. zm.) dopuszcza taką możliwość. W myśl art. 108 § 1 K.p.a. decyzji, od której służy odwołanie, może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. W niniejszej sprawie inwestor łącznie z wnioskiem o pozwolenie na budowę z dnia [...] sierpnia 2010 r. wystąpił o nadanie decyzji o pozwoleniu na budowę rygoru natychmiastowej wykonalności wskazując, że realizacja inwestycji jednocześnie z odcinkiem pozamiejskim do skrzyżowania z drogą S-8 "zminimalizuje koszty społeczne ponoszone przy zamknięciach ulic na czas robót budowlanych", natomiast opóźnienie w realizacji przebudowy ul. G. obniży efekty inwestycyjne trasy ekspresowej i ul. W. w wyniku ograniczenia przepustowości odcinka miejskiego, jakim jest fragment ul. G.". Ponadto inwestor wskazał, że budowa ul. G. związana jest z usprawnieniem systemu drogowego W., stanowiąc ważny element infrastruktury dla potrzeb organizacji Mistrzostw Europy EURO 2012". W ocenie organu odwoławczego z uwagi na ważny interes społeczny, nadanie zaskarżonej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2011 r. rygoru natychmiastowej wykonalności było uzasadnione. Na powyższą decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2011 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła E. K. W skardze podniosła, że podczas postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę dla inwestycji wielokrotnie zwracała się z uwagami i wnioskami dotyczącymi proponowanych w projekcie budowlanym niekorzystnych dla niej rozwiązań. Odpowiedzi były niekompletne, ignorujące problemy i przekłamujące rzeczywistość. Skarżąca wskazała, że żądała przywrócenia w projekcie budowlanym istniejących, bezpośrednich zjazdów z ul. G. na jej posesję. W projekcie budowlanym zlikwidowano dwa zjazdy i wewnętrzną drogę szerokości 3 m prowadzącą od jednego ze zjazdów do domu skarżącej. Zjazdy te stanowiły bezpośrednie połączenie z drogą publiczną. Przez ich likwidację uniemożliwiono korzystanie w dotychczasowy sposób z działki nr ew. [...], na której strona skarżąca mieszka i prowadzi działalność gospodarczą. Tym samym naruszono interesy osób trzecich, gdyż prawidłowa ocena interesów powinna uwzględniać również interesy gospodarcze. W konsekwencji zapewniać nieruchomości dotychczasowy dostęp do drogi publicznej. Skarżąca podniosła, że nie można decyzją administracyjną naruszyć pasa drogowego istniejącej drogi wewnętrznej. Przewidywana w art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, dostępność do drogi należy rozumieć przez dostęp bezpośredni i istniejący w chwili wydania decyzji. Projektowana dojazdowa droga wewnętrzna biegnąca po działce nr ew. [...] w rzeczywistości będzie dojazdem do jednej posesji, kończy się nieprzelotowo i nie uwzględnia placu do zawracania samochodów, który powinien mieć pierścień nie mniejszy niż 9 m lub kształt kwadratu o wymiarach 12.5 m x 12.5 m. Inwestor wskazuje na konieczność utrzymania wymogu odległości skrzyżowania od zatoki autobusowej i włączenia drogi lokalnej, ale na podstawie art. 9 ust. 1 Prawa Budowlanego w przypadkach szczególnie uzasadnionych dopuszcza się odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych. Taka szczególna sytuacja ma miejsce w tym przypadku, gdyż brak bezpośrednich zjazdów pogorszy lub wręcz uniemożliwi prowadzenie działalności gospodarczej. Następnie skarżąca wskazała, że kolejna kwestia poruszana przez nią dotyczy sieci odwadniającej pawilony handlowe. Większość tego systemu znajduje się pod wywłaszczoną działką nr ew. [...]. Inwestor nie poinformował co stanie się z tą siecią w momencie wejścia na działkę ekip budowlanych. W jaki sposób zabezpieczona będzie prawidłowa praca pomp i odprowadzenia wody. W ocenie skarżącej, kilkugodzinne wyłączenie pomp spowoduje zalanie piwnic pawilonu handlowego i zniszczenie zgromadzonych tam towarów. W projekcie budowlanym podobno zaprojektowano wpust uliczny (W 13), studzienkę rewizyjną (S 8) oraz kanał łączący się z kanałem ogólnospławnym w ul. G.. Natomiast w projekcie tym nie ma jej systemu odwadniającego i sposobu włączenia go do projektowanego odwodnienia. Podniosła, że pozbawienie właściciela nieruchomości korzystania z prawa własności dokonane czynnościami organów administracji publicznej, co ma miejsce przy przeznaczeniu nieruchomości na cele niezgodne z interesami właściciela jest faktycznie odjęciem lub ograniczeniem prawa własności. Własność podlega ochronie i może być ograniczona jedynie w drodze ustawy i tylko w zakresie w jakim nie narusza istoty własności. Zarzuciła także, że słup reklamowy umieszczony na wywłaszczonej działce nr ew. [...] nie został rzetelnie wyceniony przez rzeczoznawcę, który wskazał, że budowla ta nie jest na stałe związana z gruntem, ponieważ podstawa jest umocowana za pomocą śrub. Wskazała, że z pisma zarządu Dróg Miejskich z dnia [...] czerwca 2006 r. wynika, że urządzenia kolidujące z rozbudową ul. G. będą przebudowane na koszt ZDM, którego następcą jest ZMID.. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. W ocenie Sądu organ drugiej instancji zasadnie utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Inwestor ubiegając się o zatwierdzenie projektu budowlanego oraz wydanie pozwolenia na budowę złożył wszystkie wymagane przepisami prawa dokumenty, co zasadnie ustaliły organy obu instancji. Podstawę materialnoprawną orzeczenia organu administracji pierwszej instancji stanowił art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2003 r., Nr 80 poz. 721 ze zm.) w związku z przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz 1118 ze zm.). Stosownie do tych przepisów obowiązkiem organu w postępowaniu o pozwolenie na budowę była ocena, czy przedstawiony projekt budowlany inwestycji odpowiada wymaganiom określonym w art. 32 ust. 1 i ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Z treści art. 32 ust. 1 i ust. 4 Prawa budowlanego wynika m. in., iż pozwolenie na budowę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim: przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jeżeli jest ona wymagana przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; uzyskaniu przez inwestora, wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów, złożeniu wniosku w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, złożeniu oświadczenia, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zgodnie z treścią art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń. Jak wynika z akt sprawy inwestor spełnił wymogi z art. 32 ust. 1 i ust. 4 Prawa budowlanego, a organ wypełnił obowiązki wynikające z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. W szczególności inwestor przedłożył: decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2008 r., znak [...] o ustaleniu lokalizacji drogi, decyzję Prezydenta W. z dnia [...] października 2006 r., nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie ulicy N., na odcinku od A. do T. , decyzję Prezydenta Warszawy z dnia [...] stycznia 2007 r., nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie drogi publicznej o nawierzchni utwardzonej, tj. ul. G., na odcinku od pętli "L." do granicy miasta, z wyłączeniem węzła "L. " oraz postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. z dnia [...] lutego 2011 r. uzgadniającego realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. W ocenie Sądu prawidłowo organ odwoławczy wskazał, że projekt budowlany jest kompletny oraz sporządzony przez osobę uprawnioną. Wskazać należy, iż merytoryczna kontrola projektu, dokonywana przez organ, nie jest możliwa ma ona wyłącznie charakter formalny. Głównym zarzutem podnoszonym w skardze i w toczącym się postępowaniu jest pozbawienie skarżącej istniejących zjazdów z ul. G. na działkę nr ew. [...]. Jak trafnie wskazał organ w zaskarżonej decyzji nieruchomość skarżącej będzie miała dostęp do ul. G., bowiem na działce nr ew. [...] została zaprojektowana droga serwisowa (wjazd na nią zaprojektowano od ul. G. ze zjazdem na działkę skarżącej, stąd też spełniony został warunek wymagany przepisem art. 5 ust 1 pkt 9 Prawa budowanego o zapewnieniu dostępu do drogi publicznej. Niezasadny jest zarzut skargi, że na zaprojektowanej drodze serwisowej nie uwzględniono placu do zawracania samochodów, który powinien mieć promień nie mniejszy niż 9 m lub kształt kwadratu o wymiarach 12.5 m x 12.5 m. Wskazać należy, że zgodnie z § 125 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra i Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie plac do zawracania samochodów powinien spełniać następujące warunki: dla samochodów ciężarowych - mieć promień nie mniejszy niż 9 m lub kształt kwadratu o wymiarach 12.5 m x 12.5 m. Jednakże zgodnie z ust. 1 § 125 przedmiotowego rozporządzenia plac do zawracania samochodów wykonuje się w wypadku nieprzelotowego zakończenia drogi klasy L lub D, nie zaś w wypadku drogi serwisowej. Skarżąca wywodzi, że poprzez pozbawienie ją dotychczasowych zjazdów z nieruchomości naruszone jej prawo własności, a planowane zamierzenie inwestycyjne wpływa na wykonywanie tego prawa. Dla rozstrzygnięcia powyższej kwestii odwołać należy się do normy konstytucyjnej tj. art. 64 ust. 2 Konstytucji RP, zgodnie z którą własność, inne prawa majątkowe oraz prawo dziedziczenia podlegają równej dla wszystkich ochronie prawnej. Zatem zasada równej dla wszystkich ochrony praw majątkowych nie rzutuje bezpośrednio na treść chronionych praw. Owa treść określana jest każdorazowo w ustawach szczególnych. Ograniczenia dotyczące wykonywania prawa własności wynikają m.in. z przepisów prawa administracyjnego rangi ustawowej, w tym z przepisów Prawa budowlanego. Konstatacja ta dotyczy również art. 140 k.c., w myśl którego korzystanie przez właściciela z rzeczy (nieruchomości) zgodnie ze społeczno- gospodarczym przeznaczeniem jego prawa, jest możliwe w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego. Ponadto podkreślenia wymaga, iż ochrona wynikająca z treści art. 140 K.c. w takiej samej części dotyczy osób trzecich w stosunku do osoby inwestora, jak również samego inwestora. Zarówno osoby trzecie, jak i on sam, mają prawo do korzystania ze swojej nieruchomości, zgodnie ze społeczno - gospodarczym przeznaczeniem swego prawa. Zauważyć również należy, że w orzecznictwie Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie wskazywano, że dla oceny, czy nie zostały naruszone uzasadnione interesy osób trzecich w rozumieniu art. 5 Prawa budowlanego, koniecznym jest ustalenie, czy wzniesienie danego obiektu budowlanego, a także jego przebudowa, odpowiada normom Prawa budowlanego, warunkom techniczno - budowlanym i czy planowana inwestycja nie powoduje pogorszenia warunków sanitarnych oraz uciążliwości dla otoczenia. Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich, o której mowa w art. 5 Prawa budowlanego, obejmuje, bowiem szeroki zakres badania oddziaływania jednej nieruchomości na sąsiednie działki budowlane, a wyliczenie zawarte w art. 5 ust. 9 Prawa budowlanego ma charakter jedynie przykładowy (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia 1996 r., sygn. akt III ARN 87/95, OSN 1996, z. 21, poz. 316; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 stycznia 2001 r., sygn. akt IV SA 558/99). Równocześnie jednak zasada ochrony interesów osób trzecich podlega ograniczeniom wynikającym z ustaw, w tym m.in. Prawa budowlanego. Jeżeli więc decyzja o pozwoleniu na budowę nie wykazuje żadnej sprzeczności z powyższymi wymogami, to spowodowane realizacją inwestycji dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające uzasadnione interesy osób trzecich. Nie chodzi, bowiem o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść planowane przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które dotyczyć mogą naruszeń interesów prawnych, a nie interesów faktycznych innych osób. O naruszeniu interesu osób trzecich można więc mówić jedynie wtedy, gdy zostały naruszone w tym względzie konkretne przepisy (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 czerwca 2006 r., sygn. akt II OSK 643/05, niepubl.). Ochrona takich interesów w procesie inwestycyjnym nie może prowadzić do sytuacji, w której to osoby trzecie, a nie inwestorzy - właściciele nieruchomości, na której mają powstać planowane inwestycje, decydować będą o dopuszczalności wybudowania obiektów budowlanych, miejscu posadowienia takich obiektów, rodzaju obiektu budowlanego i to nawet z naruszeniem ogólnego interesu społecznego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2003 r., sygn. akt II SA/Ka 1563/02, niepubl. oraz z dnia 16 listopada 2005 r., sygn. akt II OSK 672/05, niepubl.). Również niezasadny jest zarzut nieuwzględnienia w projekcie budowlanym istniejącego systemu odwodniającego działkę skarżącej, znajdującego się na wywłaszczonej działce o nr ew. [...]. Działka ta jest objęta projektem odwodnienia projektowanej drogi (Projekt budowlany - odwodnienie jezdni). Na przedmiotowej działce zaprojektowano wpust uliczny (W13), studzienkę rewizyjną (S8) oraz kanał łączący się z kanałem ogólnospławnym w ul. G. Natomiast w przedłożonym projekcie nie wykazano likwidacji, ani przebudowy istniejącego odwodnienia. Ponadto z raportu oddziaływania na środowisko wynika, że projektowana inwestycja nie wpłynie na podwyższenie zwierciadła wód gruntowych oraz w trakcie wykonywania robót nie będą prowadzone głębokie wykopy. Odnośnie zarzutu skargi dotyczącego kwestii związanych ze słupem reklamowym znajdującym się na wywłaszczonej działce nr ew. [...], to stwierdzić należy, że kwestie związane z przeniesieniem słupa reklamowego i koszty tego przeniesienia, jak również wycena przedmiotowego słupa, nie należą do kompetencji organów architektoniczno – budowlanych. Podkreślić należy, że pozwolenie na budowę, zwłaszcza na obszarach zurbanizowanych, w wielu wypadkach musi uwzględniać sprzeczne interesy, z jednej strony inwestora, a z drugiej strony osób, których prawa lub interesy mogą być przez to pozwolenie zagrożone lub naruszone. Granice tych praw i interesów określają przepisy prawa budowlanego oraz innych aktów prawnych wydanych na podstawie i w wykonaniu przepisów tego prawa lub przepisów wydanych dla ochrony środowiska. Poza tymi granicami, a zatem poza ochroną prawną wynikającą z norm prawa pozytywnego, pozostają natomiast protesty obywateli wyrażające ich osobiste zapatrywania, oczekiwania, postulaty i życzenia co do określonej polityki planowania przestrzennego, wzajemnych relacji między planowanymi lub realizowanymi inwestycjami. Nieuwzględnienie ich nie może jednak stanowić podstawy kwestionowania legalności pozwolenia na budowę. Dlatego Sąd stwierdził, że organy budowlane orzekające w sprawie, prawidłowo uznały, iż inwestor spełnił wymogi zawarte w przepisach z art. 32 ust. 1 i 4 i art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, a zatem Wojewoda [...] nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Dyspozycja przepisu art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane jednoznacznie stanowi, że właściwy organ nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę, jeżeli inwestor spełnił nałożone na niego prawem budowlanym obowiązki. Omawiany przepis nie dopuszcza jakiejkolwiek uznaniowości w sprawie wydania pozwolenia na budowę, jak też możliwości wprowadzenia dalszych warunków, od których zależałoby wydanie tego pozwolenia. Mając na uwadze powyższą argumentację i to, że podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę w trybie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm).