VII SA/Wa 212/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Urszula Wilk (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Protokolant st. ref. Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2012 r. sprawy ze skargi K. C.-K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2011 r., nr 496/11 w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej K. C.-K. kwotę 760 zł (siedemset sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania M. M. – Z. od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej K. C.-K. pozwolenia na przebudowę i nadbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego położonego na działce nr ewid. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w dzielnicy [...] - uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. Przedmiotowa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] zatwierdzono projekt budowlany i udzielono K. C.-K. pozwolenia na przebudowę i nadbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego położonego na działce nr ewid. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w dzielnicy [...]. Odwołanie od wskazanej decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] wniosła M. M.-Z. - właścicielka nieruchomości przy ul. [...] w [...]. W ocenie odwołującej się przedmiotowa nadbudowa spowoduje ograniczenie doświetlenia i zacienienie jej budynku od strony południowej. Ponadto wniosła zastrzeżenie co do budowy komina w nadbudowanej części budynku, który znajdując się w jej ocenie w bliskiej odległości od jej działki, a w szczególności od okien w południowej części budynku, w przypadku przerobienia go w trakcie budowy lub w przyszłości na komin odprowadzający spaliny z kominka, pieca będzie stanowił zagrożenie pożarowe oraz powodował zadymienie jej posesji. Rozpoznając sprawę Wojewoda [...] powołał art. 35 ust 1 Prawa budowlanego, stwierdzając następnie, że analiza projektu przebudowy i nadbudowy przedmiotowego budynku mieszkalnego przy ul. [...] w [...] prowadzi do wniosku, że przedłożony projekt jest niezgodny z § 16 ust. 8 pkt 5 uchwały Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] października 2008 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...] - część I (Dz. Urz. Woj. [...], z 2008 r., Nr [...], poz. [...]). Powołując się na wskazany przepis ustalający wskaźniki parkingowe dia budynków mieszkaniowych wielorodzinnych, domów jednorodzinnych i pomieszczeń mieszkalnych - tj. nie mniej niż 1 miejsce parkingowe na mieszkanie, nie mniej jednak niż 1 miejsce parkingowe na 60 m2 powierzchni użytkowej mieszkań organ podkreślił, że planowana powierzchnia użytkowa (mieszkalna) budynku przy ul. [...] w dzielnicy [...] wynosić ma 174,81 m2 podczas, gdy na działce nr ewid. [...] z obrębu [...], znajdują się tylko 2 miejsca parkingowe (jedno w garażu podziemnym i jedno na podjeździe do garażu). Powyższe, zdaniem organu odwoławczego, oznacza, że jedno miejsce parkingowe przypada na 87,405 m2, a winno przypadać na maksymalnie 60 m2 powierzchni użytkowej mieszkania. Wywodził, że organ pierwszej instancji niezasadnie zatwierdził projekt budowlany dotyczący pozwolenia na przebudowę i nadbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego położonego na działce nr ewid. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w dzielnicy [...], z uwagi na wskazaną niezgodność projektu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Prawidłowym działaniem w takiej sytuacji, w ocenie organu winno być wezwanie inwestora, w trybie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego do doprowadzenia przedłożonego projektu do zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W konkluzji organ stwierdził, że zaskarżona decyzja Prezydenta [...] zapadła z naruszeniem art. 7 oraz art. 77 § 1 Kpa, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, poprzez jego niezastosowania oraz § 16 ust. 8 pkt 5 uchwały Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] października 2008 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...]- część I, poprzez jego błędną wykładnię. Skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiodła K. C.- K. Zaskarżonej decyzji zarzuciła, mające wpływ na jej treść rażące naruszenie następujących przepisów: I. przepisów prawa materialnego, tj. 1. art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez uznanie, że projekt budowlany zatwierdzony decyzją Prezydenta [...] nr [...] jest niegodny z uchwałą nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...].10.2008r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...]— część I, 2. § 16 ust. 8 pkt. 5 uchwały Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...].10.2008 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...] - część I poprzez uznanie, że z § 16 ust. 8 pkt. 5 miejscowego planu wynika, jakoby jedno miejsce parkingowe powinno przypadać na maksymalnie 60 m2 powierzchni użytkowej mieszkania, 3. art. 6 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego nienależyte zastosowanie i dokonanie rozszerzającej interpretacji uchwały Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...].10.2008 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...] — część I, w sposób niedopuszczalny i prowadzący do ograniczenia prawa własności skarżącej, II. przepisów postępowania, tj. 1. art. 7 w związku z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie przez organ odwoławczy podjęcia wszelkich kroków zmierzających do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz do podjęcia rozstrzygnięcia, jak również zebrania w sposób wyczerpujący materiału sprawy i wnikliwego jego rozpatrzenia, w szczególności poprzez oparcie rozstrzygnięcia na opinii radcy prawnego K. P., art. 10 kpa poprzez nie zapewnienie skarżącej czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz uniemożliwienie wypowiedzenia się skarżącej przed wydaniem decyzji co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Wniosła o: 1. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżąca nie zgodziła się z twierdzeniem organu, jakoby jedno miejsce garażowe powinno przypadać na każde rozpoczęte 60 m2 powierzchni użytkowej mieszkań.Za nieprawidłowe uznała skarżąca oparcie się organu o znajdującą się w aktach sprawy opinię radcy prawnego K. P. Wywodziła, że literalna analiza definicji wskaźników miejsc parkingowych prowadzi do całkowicie odmiennych wniosków, a Rada [...] w treści § 16 ust. 8 pkt. 5 na pewno nie wprowadziła do Uchwały i nie posługuje się pojęciem "każde rozpoczęte" w odniesieniu do metrów kwadratowych powierzchni użytkowej. Co więcej, jak dalej skarżąca podkreślała, uchwała z całą pewnością nie wprowadza zasady, zgodnie z którą rzekomo "do 60m2 wymagane jest 1 miejsce parkingowe, powyżej 60 do 120 m2 dwa miejsca, natomiast powyżej 120 m2 3 miejsca itd.". Zdaniem skarżącej nie można przeprowadzić operacji takiej jak organ II instancji, Który podzielił powierzchnię użytkową domu przez liczbę miejsc parkingowych wskazanych w projekcie budowlanym. W wyniku powyższego, organ II instancji błędnie przyjął, że 1 miejsce parkingowe w niniejszym stanie faktycznym przypada na 87,405 m2, co rzekomo narusza treść Uchwały. Jak stwierdziła skarżąca, powyższa interpretacja została dokonana w oderwaniu od treści § 16 ust. 8 pkt. 5 Uchwały. Jej zdaniem prawidłowa wykładnia treści tego przepisu, zarówno językowa, jak i celowościowa, pozwala ustalić, iż Rada [...] wprowadziła w § 16 ust. 8 pkt. 5 Uchwały Nr [...] dwie zasady. Pierwszą, zgodnie z którą na każde mieszkanie w budynkach mieszkaniowych wielorodzinnych, domach jednorodzinnych i pomieszczeniach mieszkalnych ma przypadać nie mniej niż 1 miejsce parkingowe. Dla spełnienia się tej zasady nie ma znaczenia powierzchnia mieszkania, domu jednorodzinnego i pomieszczenia mieszkalnego — liczy się tylko ilość mieszkań. Zgodnie z tą zasadą, nawet jeśli mieszkanie liczy mniej niż 60 m2, to i tak musi zostać zapewnione dla niego jedno miejsce parkingowe. Drugą, która koryguje pierwszą zasadę w zależności od "powierzchni użytkowej mieszkań", a zgodnie z którą miejsc parkingowych ma być "..., nie mniej jednak niż 1 miejsce parkingowe na 60 m2 powierzchni użytkowej mieszkań". Zdaniem skarżącej, chcąc ustalić, ile miejsc parkingowych musi zostać zapewnionych zgodnie z drugą zasadą, należy odpowiedzieć na pytanie: ile razy zawiera się 60 (m2) w powierzchni użytkowej danego mieszkania (wyrażonej również w m2). Jej zdaniem taki wzór matematyczny wprowadziła do przedmiotowej Uchwały Rada [...]. Podkreślała, że w analizowanym przepisie chodzi o pełne 60 m2, gdyż w Uchwale wskazano, że "na 60 m2" przypada jedno miejsce, a nie na jakąś część z 60 m2. Takie rozumienie przepisu § 16 ust. 8 pkt. 5) Uchwały jest zgodne zdaniem skarżącej, nie tylko z literalnym (a przy okazji matematycznym) jego brzmieniem. Przedstawione rozumienie przepisu, jak dalej wywodziła jest zgodne również z celowościową jego wykładnią, którego celem było dążenie Rady [...]do zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc parkingowych, przy założeniu, że na 60 m2 mieszkania powinno przypadać jedno miejsce parkingowe. Zasada racjonalnej legislacji zmusza do uznania, iż Rada [...] uchwaliła minimalny wskaźnik parkingowy dla lokali mieszkalnych zwiększający się o 60 m2 powierzchni użytkowej, a nie widełkowe przedziały powierzchni jak jej zdaniem sugeruje to organ II instancji. Gdyby przyjąć rozumienie treści § 16 ust. 8 pkt. 5 Uchwały uznane przez organ II instancji, to zdaniem skarżącej, zwiększenie powierzchni użytkowej już o 1 m2 (np. zwiększenie powierzchni użytkowej mieszkania z 60m2 do 61 m2) musiałoby spowodować konieczność zapewnienia kolejnego miejsca parkingowego na terenie własnej działki. Byłoby to oczywiście nieracjonalne, a to dlatego, iż dodatkowy 1 m powierzchni użytkowej nie powoduje praktycznie żadnych zmian w zapotrzebowaniu na miejsca parkingowe. Z uwagi na powyższe, zdaniem skarżącej wskaźnik miejsc parkingowych do zapewnienia na własnej działce został osiągnięty, albowiem powierzchnia 60 m2 zawiera się tylko dwa razy w docelowej powierzchni użytkowej mieszkania po przebudowie i nadbudowie (czyli w powierzchni użytkowej 174,81 m2), w wyniku czego projekt budowlany oraz zatwierdzająca go decyzja nr [...] są zgodne z zapisami miejscowego planu. Natomiast fakt pominięcia powyższych okoliczności przez organ II instancji stanowi w ocenie skarżącej o oczywistym naruszeniu przepisów planu miejscowego, a w konsekwencji art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Następnie skarżąca wskazując na treść art. 6 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stwierdziła, że jest uprawniona do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z zapisami miejscowego planu. Wywodziła, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, że norma ta powoduje, że interpretacja zapisów miejscowych planów nie może być interpretowana rozszerzająco, ale w sposób uwzględniający słuszny interes właścicielski. Jej zdaniem organ II instancji w zaskarżonej decyzji, wbrew powyższemu obowiązkowi, dokonał rozszerzającej interpretacji zapisów planu miejscowego, prowadzącej do ograniczenia praw właścicielskich przysługujących skarżącej, czym naruszył powołany art. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ponadto skarżąca podkreślała, że organ II instancji wbrew przepisom procedury administracyjnej w żadnym wypadku nie dążył do podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy, uwzględniając słuszny interes skarżącej, jak również nie zebrał i rozpatrzył w sposób wyczerpujący materiału dowodowego. Za niedopuszczalne uznała występowanie o interpretację prawa, jak to miało miejsce w tym przypadku, a to dlatego, iż interpretacja przepisów prawa miejscowego nie należy do kompetencji radcy prawnego zatrudnionego w [...] Urzędzie Wojewódzkim, lecz jest kompetencją własną organu. Wywodziła także, że w sytuacji, w której profesjonalny pełnomocnik skarżącej przedstawia diametralnie inną opinię prawna, opierając się na literalnej oraz systemowej wykładni przepisów miejscowego planu, organ II instancji, gdyby zamierzał dokładnie wyjaśnić stan faktyczny oraz rozpatrzyć materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, nie poprzestałby tylko na stwierdzeniu, że "nie podziela wykładni" przepisów planu miejscowego pełnomocnika skarżącej. Skarżąca podkreśliła także, że organ odstępując od zawiadomiona jej o zakończeniu postępowania wyjaśniającego uniemożliwił jej odniesienie się do nieprawidłowych założeń organu oraz wykładni przepisów Uchwały już na etapie prowadzonego przed nim postępowania. Fakt pozbawienia jej tego uprawnienia w ocenie skarżącej stanowi o oczywistym naruszeniu przez organ art. 10 k.p.a. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Badając pod tym kątem zaskarżoną decyzję, Sąd doszedł do przekonania, iż przy jej wydaniu doszło do naruszenia przepisów w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2011 r. uchylająca w całości decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca K. C. – K. pozwolenia na przebudowę i nadbudowę budynku mieszkalnego przy ul. [...] w [...]. Podstawę materialnoprawną kontrolowanej decyzji stanowi przepis art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego w związku z § 16 ust. 8 pkt 5 uchwały nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] października 2008 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...] - część I (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2008 r. Nr [...], poz. [...]). Zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Natomiast stosownie do brzmienia § 16 ust. 8 pkt 5 uchwały nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] października 2008 r. - dla budynków mieszkaniowych wielorodzinnych, domów jednorodzinnych i pomieszczeń mieszkalnych ustala się następujące wskaźniki parkingowe: nie mniej niż 1 miejsce parkingowe na mieszkanie, nie mniej jednak niż 1 miejsce parkingowe na 60 m2 powierzchni użytkowej mieszkań. Z dokonanej przez organ odwoławczy wykładni powołanego wyżej przepisu ustalającego wskaźniki parkingowe wynika, że 1 miejsce parkingowe musi przypadać na każde rozpoczęte 60 m2 powierzchni użytkowej mieszkań. Organ uznał bowiem, że w , realiacji niniejszej sprawy skoro planowana powierzchnia użytkowa budynku przy ul. [...] w [...] wynosić ma 174,81 m2 a na działce znajdują się tylko 2 miejsca parkingowe, to wówczas 1 miejsce parkingowe przypada na 87,405 m2 a winno przypadać na maksymalnie 60 m2 powierzchni użytkowej mieszkania. W ocenie Sądu dokonana przez organ wykładnia powołanego przepisu jest błędna. Z literalnego brzmienia powołanego przepisu wynika, że zasadą jest, iż na mieszkanie przypadać ma 1 miejsce parkingowe. Przy czym zasada ta ulega modyfikacji w sytuacji, gdy powierzchnia użytkowa mieszkania stanowi wielokrotność 60 m2 . Wówczas bowiem jak to, w ocenie Sądu wynika z brzmienia przepisu - na każde pełne 60 m2 powierzchni użytkowej mieszkania winno przydać co najmniej 1 miejsce parkingowe. Należy również zauważyć, że stanowisko organu, jakoby 1 miejsce parkingowe miało przypadać na każde rozpoczęte 60 m2 powierzchni użytkowej mieszkań nie daje się obronić również z punktu widzenia celu powołanego przepisu, którym było dążenie Rady [...] do zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc parkingowych przy założeniu, że na 60 m2 powierzchni użytkowej mieszkania konieczne jest zapewnienie 1 miejsca parkingowego. Zapotrzebowanie na miejsce parkingowe przy powyższym założeniu Rady nie ulega zmianie dopóty, dopóki powierzchnia użytkowa mieszkania nie zwiększy się o kolejne 60 m2. Przeprowadzona przez organ interpretacja nie daje się również pogodzić z zakazem dokonywania rozszerzającej interpretacji zapisów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, które w praktyce ograniczają prawo własności nieruchomości (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 stycznia 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 1666/08, LEX nr 569171, wyrok Naczelny Sąd Administracyjny z dnia 2 lutego 2006 r. II OSK 490/05, LEX nr 196696). Reasumując stwierdzić należy, że mylne zrozumienie przez organ odwoławczy treści przepisu § 16 ust. 8 pkt 5 uchwały nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] października 2008 r. ustalającego wskaźniki parkingowe dla budynków mieszkaniowych wielorodzinnych, domów jednorodzinnych i pomieszczeń mieszkalnych doprowadziło do błędnego przyjęcia, że projekt budowlany zatwierdzony decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] jest niezgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a konsekwencji do uchylenia powołanej decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] lutego 2011 r. Zważyć również należy, że postępowanie odwoławcze przed Wojewodą [...] zainicjowane zostało odwołaniem od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] lutego 2011 r. wniesionym przez M. M.-Z. właścicielkę nieruchomości sąsiadującej z budynkiem objętym pozwoleniem na przebudowę i nadbudowę. Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie odniósł się w żaden sposób do zarzutów podniesionych w odwołaniu naruszając tym samym normę art. 107 § 3 K.p.a. W judykaturze panuje bowiem zgodny pogląd, że obowiązkiem organu rozstrzygającego sprawę - w ramach uzasadnienia podjętej decyzji - jest ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów podnoszonych przez stronę w trakcie toczącego się postępowania. Powinien przy tym poddać rozwadze podnoszone przez stronę w czasie postępowania argumenty, odnieść je do norm wynikających z obowiązujących przepisów prawa i wskazać na powody takiego, a nie innego zastosowania tych przepisów (por. wyrok WSA z dnia 9 listopada 2006 r.,sygn. akt III SA/Wa 1914/06, LEX nr 328551). Zaskarżona decyzja wymogów tych nie spełnia, i to również w kontekście argumentacji podnoszonej nie tylko przez stronę odwołującą się, lecz także w toku postępowania odwoławczego przez inwestora rzeczonego zamierzenia inwestycyjnego w zakresie interpretacji § 16 ust. 8 pkt. 5 uchwały nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] października 2008 r. Funkcją uzasadnienia jest przekonanie strony, że jej stanowisko zostało poważnie wzięte pod uwagę, a jeżeli zapadło inne rozstrzygniecie, to, że przyczyną tego są istotne powody. Nie może spełnić wymagań wynikających z art. 8 k.p.a. organ administracji, który nie ustosunkowuje się do twierdzeń strony uważanych przez nią za istotne dla sposobu załatwienia sprawy (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 20 maja 2010 r. sygn. akt II SA/Ol 198/10, LEX nr 674298). Wydając zaskarżoną decyzję organ naruszył także zasadę czynnego udziału stron w postępowaniu poprzez zaniechanie określonego w art. 10 § 1 k.p.a. obowiązku poinformowania stron o zakończeniu postępowania dowodowego i w konsekwencji o możliwości wypowiedzenia się co do okoliczności wskazanych w tym artykule. Możliwość wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji jest dla stron ostatnią szansą na przedstawienie i uzasadnienie swojego stanowiska. W realiach niniejszej sprawy odstąpienie od wskazanego obowiązku uniemożliwiło skarżącej odniesienie się do przyjętych przez organ założeń stanowiących podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji. Reasumując należy stwierdzić, iż Wojewoda [...] naruszył również przepisy prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie można się natomiast zgodzić z zarzutem skarżącej o niedopuszczalnym powołaniu się przez organ na opinię radcy prawnego zatrudnionego w [...] Urzędzie Wojewódzkim w sytuacji gdy interpretacja przepisów prawa miejscowego jest kompetencją własną organu. Stosownie bowiem do art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie (Dz. U. z 2009 r., Nr 31, poz. 206 z późn. zm.) wojewoda wykonuje zadania przy pomocy urzędu wojewódzkiego oraz organów rządowej administracji zespolonej w województwie. Powyższe oznacza, że prowadząc postępowania korzysta z pomocy [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...] oraz jego pracowników, co znajduje umocowanie we wskazanych przepisach prawa. Rozpoznając ponownie sprawę organ dokona; wykładni § 16 ust. 8 pkt 5 uchwały nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] października 2008 r., biorąc pod uwagę wskazane wyżej stanowisko Sądu, przeprowadzi postępowanie administracyjne stosownie do zasad ogólnych zawartych w k.p.a., odniesie się do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu i stanowiskach stron, a wydane rozstrzygnięcie uzasadni zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 kpa. Mając wszystkie powyższe względy na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji orzeczenia. Rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności zostało wydane na zasadzie art. 152 p.p.s.a. O kosztach Sąd postanowił w myśl art. 200 p.p.s.a.