VII SA/Wa 2181/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd, , Sędzia WSA Joanna Gierak - Podsiadły (spr.), Sędzia WSA Małgorzata Miron, Protokolant st. ref. Karolina Kaca, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego Wojska Polskiego z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej skargę oddala Przedmiotem skargi wniesionej przez J. B. jest decyzja Głównego Inspektora Wojska Polskiego z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...], utrzymująca w mocy -w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej: k.p.a.), art. 20a ustawy z dnia 14 marca 1985 r o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2011 r., Nr 212, poz. 1263 ze zm.) oraz § 9 ust. 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 14 czerwca 2002 r. w sprawie organizacji oraz warunków i trybu wykonywania zadań przez Wojskową Inspekcję Sanitarną (Dz. U. z 2002 r., Nr 97, poz. 872), w związku z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1367)- decyzję Wojskowego Inspektora Sanitarnego Wojskowego Ośrodka Medycyny Prewencyjnej [...] z dnia [...] maja 2014 r. nr [...], o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej – przewlekłego zapalenia okołostawowego barku (poz. 19.4. załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych) u J. B. w całości. W uzasadnieniu tej decyzji organ II instancji podał, iż w dniu 29 maja 2014 r. J. B. wniosła odwołanie od decyzji (powyżej opisanej) o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wymienionej w poz. 19.4. załącznika do rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych z 2009 r. Organ wskazał, iż po zapoznaniu się z treścią tego odwołania i całokształtem dokumentacji sprawy, brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji wydanej w sprawie w I instancji. Wyjaśniając swoje stanowisko podał, iż w dniu 24 września 2013 r. zapadło orzeczenie lekarskie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, wystawione przez lekarza – orzecznika Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Z. Wydane ono zostało w oparciu o wywiad choroby, wyniki wykonywanych badań oraz ocenę narażenia zawodowego połączoną z wizytacją stanowiska pracy. Organ podał także, iż w dniu 29 listopada 2013 r. zapadło orzeczenie lekarskie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, wystawione przez lekarza – orzecznika Oddziału Chorób Zawodowych i Toksykologii kliniki Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny pracy im. prof. J. N. w [...]. Wskazał, że wymienione orzeczenia lekarskie jasno i precyzyjnie uzasadniają brak merytorycznych podstaw do rozpoznania u J. B. choroby zawodowej pod postacią przewlekłego okołostawowego zapalenia barku. Wymienione orzeczenia lekarskie są dokumentami stanowiącymi realizację § 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, w szczególności określającym właściwego do orzekania w zakresie chorób zawodowych lekarza spełniającego wymagania kwalifikacyjne określone w przepisach wydanych na podstawie art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o służbie medycyny pracy (Dz. U. z 2004 r., Nr 125, poz. 1317 ze zm.), zatrudnionego w jednostce orzeczniczej I i II stopnia. I dalej, organ podał, że orzeczenie lekarskie jednostki właściwej do rozpoznania choroby zawodowej ma charakter opinii biegłego, a organ – w tym przypadku Wojskowy Inspektor Sanitarny Wojskowego Ośrodka Medycyny Prewencyjnej [...] prowadzący postępowanie jest nim związany. Organ nie ma prawa do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia. Związanie to wynika z tego, że orzeczenie lekarskie stanowi jedyny wiarygodny środek dowodowy służący stwierdzeniu choroby zawodowej, jeśli nie budzi wątpliwości w świetle pozostałych dowodów. Organy administracji państwowej są związane ustaleniami orzeczeń diagnostycznych i nie dysponując przeciwdowodami, które mogłyby orzeczenia te podważyć, nie mają w tym zakresie podstaw do przyjęcia, że rzeczywisty stan zdrowia skarżącego kształtuje się odmiennie od wyników badań stanowiących podstawę orzeczeń lekarskich. Z tych też przyczyn, należało decyzję I instancji utrzymać w mocy. W skardze na to orzeczenie, J. B. wniosła o jej uchylenie oraz o uchylenie decyzji ją poprzedzającej i skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia z zaleceniem przeprowadzania ponownego dowodu z opinii biegłego. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła brak rozpoznania zarzutu odwołania oraz obrazę art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie przejawiające się w uznaniu, iż dowód z opinii biegłego nie podlega ocenie, który to jest nim obligatoryjnie związany. W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż w sytuacji, gdy opinia biegłego jest niepełna, niewyczerpująca, sprzeczna bądź posiada jakieś inne wady powodujące wątpliwości w zakresie wniosków z niej wynikających, należy przeprowadzić dodatkowy dowód z opinii biegłego bądź uzupełniający. W szczególności w sytuacji, gdy stanowi ona jedyny dowód w sprawie. Wskazano, iż zarzuty odwołania podniesione w tym kontekście, nie zostały rozpatrzone. Powołano się przy tym na wyrok WSA w Krakowie z dnia 22 marca 2012 r. sygn. akt III SA/Kr 256/11. Podniesiono też, że organy obu instancji zawierzyły opinii biegłego bezwarunkowo, bez żadnej refleksji, nawet nie odnosząc się do zarzutów w stosunku do tych opinii sformułowanych przez skarżącą, które powinny wpłynąć na ocenę tego dowodu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, albowiem -w ocenie Sądu- zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym co najmniej jej uchylenie. Na wstępie wymaga przypomnienia, iż Sąd kontrolował w niniejszej sprawie decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego Wojska Polskiego z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Wojskowego Inspektora Sanitarnego Wojskowego Ośrodka Medycyny Prewencyjnej [...] orzekającą o braku podstaw do stwierdzenia u J. B. choroby zawodowej - przewlekłego zapalenia okołostawowego barku, wymienionej w poz. 19 pkt 4 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1367). Zatem, z uwagi na przedmiot sprawy, dostrzec trzeba, iż stosownie do treści art. 235¹ Kodeksu pracy przez chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy, albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych. Zgodnie zaś z § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. Zaznaczyć trzeba, iż w ww. przepisie przez orzeczenie lekarskie ustawodawca rozumie nie każde orzeczenie ale takie, które zostało wydane przez właściwego lekarza, tj. lekarza, o którym mowa w § 5 ust. 1 ww. rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych. W myśl tego przepisu właściwym do orzekania w zakresie chorób zawodowych jest lekarz spełniający wymagania kwalifikacyjne określone w przepisach wydanych na podstawie art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o służbie medycyny pracy (Dz. U. z 2004 r. Nr 125, poz. 1317 ze zm.) zatrudniony w jednej z jednostek orzeczniczych, o których mowa w ust. 2 i 3 (tj. jednostek orzeczniczych I i II stopnia). Wymaga też zauważania, że stosownie do § 6 ust. 1 ww. rozporządzenia lekarz, o którym mowa w § 5 ust. 1, wydaje orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania, zwane dalej "orzeczeniem lekarskim", i czyni to na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego. Podkreślić przy tym wypada, iż organ inspekcji sanitarnej w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia choroby zawodowej nie może kwestionować merytorycznej treści orzeczenia lekarskiego. Nie ma również prawa do dokonywania własnych ustaleń i samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia. Orzeczenie lekarskie ma walor opinii w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a., której wiarygodność organ ocenia na podstawie art. 80 k.p.a. Dodać również należy, że jak wynika z ust. 2 § 8 ww. rozporządzenia, jeżeli właściwy państwowy inspektor sanitarny przed wydaniem decyzji uzna, że materiał dowodowy, o którym mowa w ust. 1, jest niewystarczający do wydania decyzji, może żądać od lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie, dodatkowego uzasadnienia tego orzeczenia, wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację lub podjąć inne czynności niezbędne do uzupełnienia tego materiału. Powyższe prowadzi jednak do stwierdzenia, że postępowanie w tym zakresie ma charakter jedynie uzupełniający w odniesieniu do wydanych uprzednio orzeczeń lekarskich, stanowiących zasadniczy materiał dowodowy w tego rodzaju sprawach (por. wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2007 r., sygn. akt II OSK 107806 i wyrok NSA z dnia 15 stycznia 2013 r., sygn. akt II OSK 2337/12). Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekając w niniejszej sprawie nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonego orzeczenia. Organ II instancji, dysponując wyczerpująco zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym i nie pozostającym ze sobą w sprzeczności, nie mógł bowiem wydać pozytywnego dla skarżącej orzeczenia. Wyjaśnić przy tym należy, iż podtrzymując decyzję organu I instancji, organ odwoławczy dysponował kartą narażenia zawodowego oraz orzeczeniem lekarskim jednostki orzeczniczej I stopnia z dnia 24 września 2013 r. i orzeczeniem lekarskim jednostki orzeczniczej II stopnia – Instytutu Medycyny Pracy im prof. dr med. J. N. z dnia 29 listopada 2013 r. W obu tych orzeczeniach stwierdzono brak podstaw do rozpoznania u skarżącej choroby zawodowej. Należy tym dostrzec, iż skarżąca została skierowana do Poradni Chorób Zawodowych w związku z podejrzeniem przewlekłej choroby układu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy, tj. przewlekłego zapalenia okołostawowego barku prawego. Na podstawie wywiadu i pozostałych dokumentów ustalono, że od 1 sierpnia 1983 r. do 6 sierpnia 2012 r. pracowała jako asystent – fizykoterapeuta w [...] Szpitalu Wojskowym SPZOZ w [...], w Zakładzie Rehabilitacji Ruchowej. W orzeczeniu lekarskim z dnia 24 września 2013 r. wskazano w sposób bardzo szczegółowy na obowiązki skarżącej na ww. stanowisku. Uwzględniono przy tym protokół z wizytacji miejsca pracy z dnia 29 marca 2013 r. Stwierdzono jednocześnie w powołanym orzeczeniu, iż przewlekłe zapalenie około stawowe barku obserwuje się u osób wykonujących prace z pozycji z uniesionymi kończynami górnymi lub przy pracach wymagających podnoszenia ciężkich przedmiotów i układaniu ich na wysokich półkach, jak i, że tego rodzaju schorzenie występuje zwłaszcza u osób wykonujących prace monotypowe, wymagające unoszenia rąk ponad głową, np. magazynierzy, włókniarki. Stwierdzono w efekcie, że analiza czynności zawodowych wykonywanych przez pacjentkę wykazała, iż w trakcie pracy nie wykonywała ona w większości ruchów, które mogłyby powodować powstanie ww. schorzenia. Czynności wykonywane na stanowisku fizykoterapeuty mają bardzo zróżnicowany charakter. Fizykoterapeuci wdrażają programy rehabilitacji poprawiające funkcje motoryczne u ludzi, zwiększające możliwości ruchowe, leczące zespoły bólowe i pomagające w przypadku problemów fizycznych związanych z obrażeniami, chorobami praktycznie wszystkich części ciała, stosując szeroki zakres terapii (ruch, ultradźwięki, rozgrzewanie, laser, hydroterapia, elektroterapia itp.). I dalej, w omawianym orzeczeniu stwierdzono, że ocena narażenia zawodowego przeprowadzona podczas wizytacji stanowiska pracy nie potwierdziła, aby pacjentka była nadmiernie narażona na ruchy obciążające stawy barkowe. Podsumowując w orzeczeniu tym podano, iż przyczyna dolegliwości stawu barkowego u J. B. nie była wywołana pracą zawodowa. Wykonywane przez nią prace miały zróżnicowany charakter, nie ograniczały się do powtarzalnych, wykonywanych w długich przedziałach czasowych ruchów nadmiernie obciążających stawy barkowe. Nie można więc stwierdzić, że choroba została spowodowana sposobem wykonywania pracy. Sąd zauważa przy tym, iż z powołanego powyżej protokołu z dnia 29 marca 2013 r. wynika, że do obowiązków skarżącej należała obsługa urządzeń: magnetronik, terapuls, diatermia krótkofalowa, laser, kriosan, lampy solux. Skarżąca wykonywała także pracę na sali gimnastycznej oraz zabiegi cieplne przy użyciu parafiny. W orzeczeniu jednostki orzeczniczej II stopnia powyższa ocena co do wystąpienia choroby zawodowej została podtrzymana. Wskazano wyraźnie na to, iż wykonywanie czynności zawodowych związanych z pracą wymagającą rutynowych, powtarzających się ruchów pod postacią ruchów unoszenia kończyn górnych, zwłaszcza z obciążeniem i wykonywaniem w długich przedziałach czasowych jest warunkiem koniecznym do uznania etiologii zawodowej choroby układu ruchu. Z powyższego wynika zatem, że orzeczenia lekarskie upoważnionych placówek medycznych, stanowiące podstawę zaskarżonej decyzji, wykluczyły u skarżącej rozpoznanie choroby zawodowej określonej w poz. 19 pkt 4 wykazu chorób zawodowych. Organy inspekcji sanitarnej związane treścią tych opinii, w zakresie wiedzy medycznej, nie mogły więc wydać pozytywnego dla skarżącej orzeczenia. Wskazane związanie treścią opinii wynika z tego, że orzeczenie lekarskie właściwej jednostki orzeczniczej stanowi kluczowy środek dowodowy służący stwierdzeniu choroby zawodowej, jeśli nie budzi zastrzeżeń zgodnie ze swobodną oceną dowodów obowiązującą w postępowaniu administracyjnym. Oznacza to, iż organ inspekcji sanitarnej będąc związany ustaleniami orzeczeń diagnostycznych, nie dysponując przeciwdowodami, które mogłyby orzeczenia te podważyć, nie ma podstaw do przyjęcia, że rzeczywisty stan zdrowia strony kształtuje się odmiennie od wyników badań stanowiących podstawę wydanych orzeczeń lekarskich. W analizowanej sprawie z obu orzeczeń lekarskich wynikają zgodne wnioski, iż ustalenia medyczne nie dawały podstaw do rozpoznania u skarżącej choroby zawodowej wymienionej w poz. 19 pkt 4 załącznika do rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, a w aktach brak jest jakichkolwiek dowodów, które przeczyłyby twierdzeniom w nich zawartych. Wobec zarzutów skargi, dostrzec nadto należy, iż orzeczenie lekarskie wydane na podstawie przepisów ww. rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, w postępowaniu administracyjnym może być zakwestionowane, ale jedynie pod względem formalnym, a to z uwagi na jego wydanie w niewłaściwej formie, bez uzasadnienia, czy przez nieuprawnionego lekarza, bądź uprawnionego lekarza lecz niezatrudnionego we wskazanej w rozporządzeniu w sprawie chorób zawodowych jednostce organizacyjnej. Zakwestionowanie orzeczeń lekarskich jest także możliwe w przypadku, jeżeli w materiale dowodowym znajdują się orzeczenia lekarzy zatrudnionych w uprawnionych do rozpoznawania chorób zawodowych jednostkach organizacyjnych, które zawierają różne ustalenia (rozpoznania chorobowe). Jednak nawet w takiej sytuacji organ ani sąd administracyjny, nie jest uprawniony do weryfikacji treści merytorycznej orzeczeń lekarskich, co najwyżej organ może żądać uzupełnienia wydanej opinii, w sposób określony w § 8 ust. 2 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, a to - w celu ujednolicenia stanowisk, usunięcia istniejących niejasności/wątpliwości (por. wyrok NSA z dnia 15 października 2013 r., sygn. akt II OSK 2908/12). Wskazane powyżej kwestie formalne odnoszące się do orzeczeń lekarskich, w niniejszej sprawie nie wystąpiły. Z tego też powodu procedura uzupełniająca wydane w sprawie orzeczenia lekarskie nie została i nie musiała być zastosowana. Orzeczenia wydane dla potrzeb niniejszej sprawy nie są ze sobą sprzeczne i przedstawiają jednolite stanowisko. Nadto, orzeczenie jednostki orzeczniczej I stopnia w zakresie uzasadnienia jest bardzo rozbudowane, obszerne, dotyka wszystkich istotnych dla sprawy kwestii, w tym omawia w sposób precyzyjny warunki pracy skarżącej w miejscu, z którym związane jest narażenie zawodowe. Co istotne, w tej ostatniej kwestii, opiera się m. in. na protokole z dnia 29 marca 2013 r. z przeglądu stanowiska pracy skarżącej w [...] Szpitalu Wojskowym SPZOZ w [...] w Zakładzie Rehabilitacji, gdzie skarżąca pracowała jako fizykoterapeutka w latach 1983-2012, w pełnym wymiarze czasu pracy (5 godzin dziennie). Tym samym zarzuty sformułowane w odwołaniu (a następnie powtórzone w skardze), odnoszące się do ustaleń poczynionych w sprawie w zakresie charakteru pracy skarżącej w ww. miejscu pracy, nie dawały podstaw do uznania zgromadzonego materiału dowodowego za niepełny (i zakwestionowania z tego powodu wydanych orzeczeń lekarskich, jako nie odnoszących się do tej materii). Owszem, można zgodzić się ze skarżącą, iż uzasadnienie orzeczenia lekarskiego jednostki orzeczniczej II stopnia jest krótkie, ale nie oznacza to, że wadliwe, albowiem biorąc pod uwagę materiał dowodowy, w oparciu o który orzeczenie to wydano, brak jest podstaw do jego (z przyczyn formalnych) zakwestionowania. Należy przy tym dostrzec, iż w odwołaniu skarżąca podniosła, że nie uwzględniono: jakie czynności wykonywała, jakim sprzętem i czy umożliwiał on prawidłowe ich wykonywanie; co mogło mieć wpływ na sposób wykonywania pracy, obciążenia i intensywność. Wszystkie te aspekty związane z narażeniem zawodowym, zostały -w ocenie Sądu- w sprawie wyczerpująco wyjaśniono, a znalazło to swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu orzeczenia lekarskiego z dnia 24 września 2013 r., podtrzymanego kolejnym właściwej jednostki z dnia 29 listopada 2013 r. Reasumując, mając na uwadze specyfikę postępowania administracyjnego prowadzonego w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej, dostrzec raz jeszcze trzeba, iż decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. Państwowy inspektor sanitarny nie ma przy tym prawa do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia. Zobowiązany jest natomiast dążyć do uzupełnienia materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, ale tylko gdy uzna, że materiał jakim dysponuje w sprawie jest niewystarczający do wydania decyzji (§ 8 ust. 2 ww. rozporządzenia). Taka jednak sytuacja w niniejszej sprawie nie miała miejsca. Podkreślić też należy, iż w świetle art. 235¹ Kodeksu pracy, termin "choroba zawodowa" jest pojęciem prawnym posiadającym ustawową definicję, a do jej stwierdzenia konieczne jest wystąpienie dwóch pozostających ze sobą w związku przyczynowym przesłanek, tj.: aby choroba wymieniona w wykazie chorób zawodowych była rozpoznana przez upoważnioną do tego placówkę służby zdrowia oraz, aby choroba spowodowana została działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy. W niniejszej sprawie stwierdzono brak zawodowej etiologii (pochodzenia) choroby, a to wykluczało możliwość jej stwierdzenia. Z tych też przyczyn Sąd nie podzielił zarzutów skargi. Sąd dostrzega raz jeszcze, iż skarżona decyzja wydana została w oparciu o orzeczenia lekarskie, a te wydane zostały z uwzględnieniem oceny narażenia zawodowego. Sąd zauważa także, iż skarżąca kwestionując w skardze wydane dla potrzeb sprawy orzeczenia lekarskie, nie poddała ich skutecznie w wątpliwość. Nie wskazała na konkretne okoliczności sprawy, które nie zostały w tych opiniach wyjaśnione, bądź zostały wyjaśnione w sposób niezrozumiały lub pozostają w sprzeczności z innymi przeprowadzonymi dowodami. Z tego też powodu Sąd nie podzielił zarzutu naruszenia w sprawie art. 80 k.p.a. i nie zgodził się ze skarżącą, iż wydane opinie lekarskie wymagały uzupełnienia. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. Sąd stwierdził zaś, iż choć uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest zwięzłe, to jednak wynikają z niego zasadnicze aspekty sprawy, jak i stanowisko organu odwoławczego odnośnie kwestii podniesionej w odwołaniu, a wskazującej na potrzebę uzupełnienia materiału dowodowego. Stąd też i ten zarzut -w ocenie Sądu- nie okazał się skuteczny. W tej sytuacji, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.