VII SA/Wa 2193/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch - Baranowska, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak - Pęczkowska, Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Protokolant spec. Eliza Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi M. L. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2014 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. , znak: [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.), dalej k.p.a., po rozpatrzeniu odwołań Z. J. oraz M. L. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2014 r., znak: [...], odmawiającej po wszczęciu postępowania na wniosek M. L., stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] marca 2013 r., Nr [...], znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej W. M. pozwolenia na budowę ośmiu pawilonów - wiat wolnostojących do hodowli zwierząt gospodarskich "norki amerykańskiej" (w ilości nie przekraczającej 20 DJP) na działce nr ewid. [...], w miejscowości [...], gmina [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podał, że po rozpatrzeniu wniosku W. M., Starosta Powiatu [...] decyzją nr [...] znak: [...] z dnia [...] marca 2013 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego obejmującego budowę ośmiu pawilonów - wiat wolnostojących do hodowli zwierząt gospodarskich "norki amerykańskie" (w ilości nie przekraczającej 20DJP) na terenie działki nr ewid. gr. [...] położonej w miejscowości [...], gmina P.. Wnioskiem z dnia [...] marca 2014 r. wniesionym do Wojewody [...] za pośrednictwem Starosty Powiatu [...] przekazanym do Wojewody [...] pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r., M. L. wystąpiła o stwierdzenie nieważności decyzji Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę W. M., wydanej przez Starostę Powiatu [...] w dniu [...] marca 2013 r. M. L. zarzuciła zaskarżonej decyzji rażące naruszenie prawa materialnego tj. art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko ( Dz. U. z 2013 r. poz. 1235) w związku z § 3 pkt 95 i 104 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z dnia 12 listopada 2010 r.) oraz art. 7, 8, 9 i 10 § 1 Kpa. art. 77 i 80 k.p.a. W wyniku dokonania oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego organ I instancji wskazał, że ustawa z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243 poz. 1623 z późniejszymi zmianami) w brzmieniu obowiązującym na dzień wydawania decyzji, art. 28 ust. 2, ogranicza zakres stron w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę do inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych i zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu. Tak więc postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę dotyczy interesu prawnego właściciela sąsiedniej nieruchomości, jeżeli jego nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu, który ma być wybudowany przez inwestora. Pojęcie obszaru oddziaływania obiektu precyzuje art. 3 pkt. 20 Prawa budowlanego jako teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu. Obszarem oddziaływania obiektów organ administracji architektoniczno - budowlanej pierwszej instancji objął nieruchomości nr ewid. gr [...],[...],[...] położone w miejscowości [...], gmina [...]. Według załączonego skróconego wypisu z rejestru gruntów z dnia [...] stycznia 2013 r. działka nr ewid. gr. [...] stanowiła współwłasność Z. J. i M. L.. Na wskazane w aktach sprawy adresy kierowana była korespondencja w sprawie pozwolenia na budowę tj. zawiadomienie o wszczęciu postępowania z dnia [...] lutego 2013 r. i decyzja Starosty Powiatu [...] z dnia [...] marca 2013 r. o pozwoleniu na budowę dla dwunastu pawilonów - wiat wolnostojących do hodowli zwierząt gospodarskich "[...]" (w ilości nie przekraczającej 20 DJP). O przesyłaniu i odbieraniu korespondencji świadczą zwrotne potwierdzenia odbioru tych pism. Według organu I instancji osoby uznane za strony tego postępowania miały zapewniony czynny udział na każdym etapie postępowania o czym świadczą zwrotne potwierdzenia przekazywanych pism - zawiadomień i decyzji. Żadna ze stron postępowania nie wnosiła uwag i zastrzeżeń w trakcie postępowania administracyjnego, ani odwołania od wydanej decyzji. Ponadto organ I instancji wyjaśnił, że podnoszony zarzut braku udziału stron w postępowaniu administracyjnym nie może być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji. Powyższa okoliczność stanowi bowiem przesłankę wznowienia postępowania administracyjnego. Zdaniem organu zamierzona inwestycja, w ilości nie przekraczającej 20 DJP nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko ( Dz. U. Nr 213 poz. 1397). Ponadto organ I instancji podkreślił, iż hodowla [...] nie została usytuowana w miejscu objętym programem [...], ani w innym obszarze prawnie chronionym zgodnie z ustawą o ochronie przyrody, jak błędnie przywołuje skarżąca. Wobec powyższego organ I instancji stwierdził, że realizacja inwestycji nie wymaga przeprowadzenia postępowania, o którym mowa w ustawie z dnia 3 października 2008r o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko ( Dz. U. Nr 199, poz. 1227 z późniejszymi zmianami). Reasumując swoje uzasadnienie organ I instancji stwierdził, że analiza akt sprawy wykazała, iż zaskarżona decyzja Starosty Powiatu [...] nr [...] znak: [...] z dnia [...] marca 2013 r. nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa, naruszeniem przepisów o właściwości lub bez podstawy prawnej. Nie dotyczy ona sprawy rozstrzygniętej wcześniej inną decyzją ostateczną, jak również nie skierowano jej do osoby niebędącej stroną w sprawie. Weryfikowana decyzja nie była niewykonalna w dniu jej wydania, zaś jej wykonanie nie wywołuje czynu zagrożonego karą. Dlatego biorąc powyższe organ I instancji na podstawie art. 157 § 1 i 2 oraz art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. k.p.a. decyzją z dnia z dnia [...] maja 2014 r. odmówił stwierdzenia nieważności w decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] marca 2013 r. Od powyższej decyzji organu wojewódzkiego z dnia [...] maja 2014 r. M. L. w ustawowym terminie wniosła odwołanie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Po rozpatrzeniu powyższego odwołania oraz przeanalizowaniu akt sprawy Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lipca 2014r.- utrzymał w mocy decyzje Wojewody [...] z dnia [...] maja 2014r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ stwierdził, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że inwestor – W. M. - wraz z wnioskiem z dnia [...] stycznia 2013 r. o wydanie pozwolenia na budowę złożyła oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością inwestycyjną (tj. działką nr ewid. [...]) na cele budowlane. Ponadto do swego wniosku dołączyła decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] stycznia 2013 r., znak: [...], ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie ośmiu pawilonów - obiektów do hodowli zwierząt gospodarskich: "[...] " w ilości nie większej niż 20 DJP na działce nr ewid. [...], w miejscowości [...]. Z uwagi na powyższe organ II instancji orzekł, że w analizowanym przypadku nie doszło do rażącego naruszenia art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego. Natomiast jak wskazał organ II instancji zgodnie z brzmieniem przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Według organu II instancji analiza dokumentacji projektowej nie wykazała, aby sporna inwestycja, naruszała w sposób rażący ustalenia w/w decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] stycznia 2013 r., znak: [...], o ustaleniu warunków zabudowy. Nie można też zarzucić rażącego naruszenia wymogów co do wielkości powierzchni zabudowy działki (wymagana - do 15% ; projektowana - 8%), co do powierzchni biologicznie czynnej (wymagana - nie mniej niż 70% całkowitej powierzchni działki inwestycyjnej; projektowana - 89%), co do powierzchni zabudowy dla jednego pawilonu wolnostojącego (wymagana - do 260 m² ; projektowana - 165,30 m²), co do wysokości zabudowy (wymagana - jedna kondygnacja nadziemna, do 4 m; projektowana - jedna kondygnacja nadziemna, 2,68 m), co do układu połaci dachowych (wymagany - dach dwuspadowy; projektowany - dach dwuspadowy), oraz co do kąta nachylenia dachu (wymagany do 45°; projektowany - 35°). Jak wynika z dokumentacji projektowej, w każdym z ośmiu planowanych pawilonów przewiduje się hodowlę "[...] " w liczbie do 660 sztuk, co przy współczynniku przeliczania sztuk rzeczywistych na DJP dla norek wynoszącym 0,0025, stanowi koncentrację zwierząt na poziomie 13,2 DJP (660 szt. x 8 = 5280 szt.; 0,0025 x 5280 szt. = 13,2 DJP). W świetle zaprezentowanej argumentacji należy stwierdzić, że w analizowanej sprawie nie doszło do rażącego naruszenia art. 32 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, gdyż sporna inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Organ II instancji również wskazał, że przepis § 3 ust. 1 pkt 95 odnosi się do instalacji do uboju zwierząt, zaś przepis § 3 ust. 1 pkt 104, dotyczy chowu lub hodowli obcych rodzimej faunie zwierząt, innych niż gospodarskie w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o organizacji hodowli i rozrodzie zwierząt gospodarskich (Dz. U. Nr 133, poz. 921, z 2008 r. Nr 171, poz. 1056, z 2009 r. Nr 223, poz. 1775 oraz z 2010 r. Nr 127, poz. 857). Stosownie do treści art. 2 pkt 3 w/w ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. "norka amerykańska" zalicza się do zwierząt futerkowych, które z kolei zgodnie z brzmieniem art. 2 pkt 1 lit i w/w ustawy, zaliczają się do zwierząt gospodarskich. Organ II instancji dalej argumentując podkreślił, że "norka amerykańska" zalicza się do zwierząt gospodarskich, zatem brak jest podstaw prawnych do przyjęcia, że sporna inwestycja zalicza się do grupy przedsięwzięć wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 104 w/w rozporządzenia. Organ odwoławczy zgodził się z argumentacją M. L. w kwestii, że odbieranie, w trakcie postępowania zakończonego decyzją Starosty Powiatu [...] z dnia [...] marca 2013 r., adresowanej do niej korespondencji przez jej małoletnią córkę – N. L. stanowi naruszenie art. 43 k.p.a. Tym niemniej, powyższa okoliczność pozostaje bez wpływu na treść niniejszego rozstrzygnięcia, które sprowadza się do oceny kontrolowanej decyzji pod katem przesłanek nieważnościowych. Okoliczność, że skarżąca M. L. nie była należycie informowana o przebiegu postępowania zakończonego decyzją Starosty Powiatu [...] z dnia [...] marca 2013 r., może co najwyżej stanowić podstawę do wznowienia postępowania. Za nieuzasadniony, w szczególności w kontekście postępowania nieważnościowego, organ II instancji uznał wniosek M. L. o przeprowadzenie, na podstawie art. 136 Kpa, dodatkowego postępowania polegającego na sprawdzeniu wszystkich podpisów na zwrotnych potwierdzeniach odbioru korespondencji dotyczącej przedmiotowej sprawy na okoliczność, że korespondencję w sprawie zakończonej decyzją Starosty Powiatu [...] z dnia [...] marca 2013 r odbierała osoba do tego nieuprawniona, tj. małoletnia N. L., oraz że nie wszystkie podpisy , "M. L." pochodzą od skarżącej. Po analizie projektu budowlanego organ II instancji stwierdził, że decyzja Starosty Powiatu [...] z dnia [...] marca 2013 r. nie narusza rażąco przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 - według stanu na dzień wydania badanej decyzji), w szczególności § 12 ust. 1 w/w rozporządzenia. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na opisaną wyżej decyzję wniosła M. L.. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła: 1) Naruszenie art. 156 § 1 k.p.a., poprzez błędne przyjęcie, iż w przedmiotowej sprawie nie doszło do spełnienia przesłanek będących podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji, a to uznanie przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego , iż w przedmiocie niniejszego postępowania nie została spełniona przesłanka rażącego naruszenia prawa. 2) Naruszenie prawa procesowego a to art. 7, art. 8, art. 9 i art. 10 w zw. z art. 77 k.p.a., poprzez brak zawiadomienia stron o przedmiocie wszczętego postępowania, a w szczególności poprzez naruszenia przez organ administracji obowiązku zapewnienia każdej stronie tego postępowania czynnego w nim udziału oraz wydanie decyzji administracyjnej bez wszechstronnej oceny całokształtu materiału dowodowego jak również poprzez przekroczenie zasad orzekania na zasadach uznania administracyjnego i wydanie decyzji sprzecznej ze słusznym interesem strony, a przede wszystkim z rażącym naruszeniem prawa. 3) Naruszenie prawa procesowego a to art. 43 k.p.a. poprzez uznanie, iż M. L., była należycie informowana o przebiegu postępowania a przede wszystkim prawidłowo dostarczane jej były wszelkie pisma w trakcie przedmiotowego postępowania podczas gdy, korespondencję w jej imieniu odbierała jej małoletnia córka N. L., co w konsekwencji doprowadziło do nieskutecznego doręczenia pism w toku postępowania a tym samym do spełnienia przesłanki rażącego naruszenia prawa zgodnie z art. 156 k.p.a. Skarżąca wniosła o: 1. Uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie z dnia [...] lipca 2014r. znak: [...] utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Powiatu [...] dnia [...] marca 2013r. Nr., [...], znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę a ponadto o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty Powiatu [...] dnia [...] marca 2013r. Nr., [...], znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę; 2. Na podstawie art. 152 p.p.s.a. o stwierdzenie, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się zapadłego orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że zaskarżona decyzja została wydana na podstawie decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] stycznia 2013r ([...]), wydanej przez Burmistrza [...]. Na chwilę obecną przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym toczy się postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności powyższej decyzji o warunkach zabudowy. Skarżąca wskazała również na fakt, iż strona przedmiotowego postępowania J. M., nie został prawidłowo zawiadamiany o wszczęciu postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu i udzieleniu pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego obejmującego budowę: ośmiu pawilonów - wiat wolnostojących do hodowli zwierząt gospodarskich "[...]", a co za tym idzie nie brał on czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym. Skarżąca dalej argumentując swoje stanowisko podała jako kolejny przykład rażącego naruszenia prawa uzasadniający konieczność stwierdzenia nieważności zaskarżanej decyzji administracyjnej fakt, iż decyzja nr [...] z dnia [...] marca 2013r zawiera błędnie przyjęty przez organ obszar oddziaływania obiektu(ów) o których mowa w art. 28 ust. 2 ustawy Prawo Budowlane. Jak zostało wyjaśnione w zaskarżanej decyzji, przedmiotowa inwestycja ma oddziaływać na nieruchomości gruntowe o nr ew. [...],[...] oraz [...] położone w m. [...]. Według skarżącej obszar oddziaływania tego typu obiektu nie kończy się wyłącznie na nieruchomościach przylegających bezpośrednio do działki inwestora. Może on rozciągać się dużo dalej, o tereny, na które potencjalnie może oddziaływać przyszła inwestycja. Skarżąca przechodząc do kwestii prawidłowości doręczeń korespondencji, wskazała, iż kolejne uchybienie polega na wadliwym doręczaniu przesyłek adresowanych do skarżącej, co pozwala stwierdzić, że M. L. nie była prawidłowo zawiadamiana o kolejnych czynnościach dokonywanych przez organ prowadzący w toku toczącego się postępowania administracyjnego, którego skutkiem było wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu, do kompetencji sądu administracyjnego należy badanie aktów administracyjnych pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd uwzględnia skargę tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym. W niniejszej sprawie takie naruszenia i wady nie wystąpiły, dlatego skarga została oddalona. Wskazać należy, iż zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2014 r. jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji z dnia [...] maja 2014 r. wydane zostały w trybie stwierdzenia nieważności decyzji, który jest nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego i którego przesłanki zastosowania zostały enumeratywnie wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. Tryb ten jest wyjątkiem od wyrażonej w art. 16 k.p.a. zasady ogólnej trwałości decyzji administracyjnej, a organ administracji publicznej orzekający w tym trybie, posiada jedynie uprawnienia kasacyjne tzn. rozstrzyga tylko i wyłącznie w kwestii istnienia bądź nieistnienia - w dacie wydania kontrolowanej w trybie stwierdzenia nieważności decyzji - przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a., nie rozstrzyga zaś o istocie sprawy będącej przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie zwykłym. Aby stwierdzić nieważność badanej decyzji organ zobowiązany jest bezspornie ustalić zaistnienie jednej z przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Postępowanie nieważnościowe, ma charakter nadzwyczajny, a jego celem jest wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji dotkniętej kwalifikowaną wadą nieważności. Przypadki te dotyczą zaś takich sytuacji, gdy decyzja administracyjna jest obarczona tak poważną wadliwością, że jej trwałość i związana z tym pewność porządku prawnego musi ustąpić wymaganiom płynącym z zasady praworządności. Przesłanki stanowiące podstawę stwierdzenia nieważności decyzji enumeratywnie wymienia art. 156 § 1 pkt 1 - 7 kpa. Przy czym niedopuszczalna jest ich wykładnia rozszerzająca, zważywszy na fakt, że stwierdzenie nieważności decyzji jest odstępstwem od zasady stabilności orzeczeń wyrażonej w art. 16 kpa i wymaga niekwestiowanego ustalenia, iż decyzja administracyjna jest obarczona jedną z wad wymienionych w powołanym przepisie. Sąd podziela zdanie organów obu instancji orzekających w trybie stwierdzenia nieważności, iż badanej w tym postępowaniu decyzji Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] marca 2013r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej W. M. pozwolenia na budowę ośmiu pawilonów - wiat wolnostojących do hodowli zwierząt gospodarskich "[...]" (w ilości nie przekraczającej 20 DJP) na działce nr ewid. [...], w miejscowości [...], gmina [...], nie można przypisać wady kwalifikowanej a zwłaszcza skutecznie postawić zarzutu rażącego naruszenia prawa. Ustalając zaistnienie ww. przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji zasadne jest odwołanie się do teorii gradacji wad decyzji i odróżnienie wadliwości decyzji powodujących jej wzruszalność, od takich wad, które powodują, przez samo swoje istnienie lub przez swoje skutki, nieuchronną konieczność eliminacji decyzji z obrotu prawnego lub wiążącego stwierdzenia naruszenia porządku prawnego przez decyzję. Naruszenia prawa mają charakter rażący w przypadku istnienia w niej wad o szczególnym ciężarze gatunkowym. Następuje to wówczas, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego w całości lub w części (por. B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz" Wydawnictwo C. H. Beck Warszawa 2004, str. 729-730). W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że rażące naruszenie prawa ma miejsce wtedy gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Ustalonym poglądem pozostaje także, że jako rażąco naruszającego prawo nie można traktować takiego rozstrzygnięcia, które wynika z odmiennej interpretacji danej normy. Rażące naruszenie prawa jest bowiem z reguły wyrazem ewidentnego i jasno uchwytnego błędu w interpretowaniu prawa. O takim naruszeniu prawa można mówić jedynie wtedy, gdy stwierdzone naruszenie ma znacznie większą wagę aniżeli stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej. Należy przy tym podkreślić, że z rażącym naruszeniem prawa nie może być utożsamiane każde, nawet oczywiste, naruszenie prawa. "Nie każde bowiem naruszenie prawa dyskwalifikuje decyzję w takim stopniu, że niezbędna jest jej eliminacja tak, jak gdyby od początku nie została wydana. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i Sądu Najwyższego powszechnie przyjmuje się, że rażące naruszenie prawa to takie naruszenie, które z uwagi na wywołane skutki jest jednoznaczne w znaczeniu wadliwości rozstrzygnięcia oraz tylko takie naruszenie, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. W konsekwencji stwierdzenie nieważności może dotyczyć tylko przypadków ewidentnego bezprawia, którego nigdy nie można usprawiedliwiać ani tolerować" (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 września 1998 r., sygn. akt II SA 1249/97, Baza Orzeczeń LEX nr 41819, por. także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 września 1997 r., sygn. akt III SA 1425/96, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przenosząc powyższe uwagi na grunt sprawy niniejszej należy podzielić stanowisko organów prowadzących postępowanie nadzorcze, iż w stosunku do kontrolowanej decyzji nie można stosować sankcji nieważności. Inwestorka przedłożyła oświadczenie o przysługującym jej prawie do dysponowania nieruchomością ( działka nr [...]) na cele budowlane , które nie było kwestionowane w toku postępowania. Decyzją Burmistrza [...] z dnia [...] stycznia 2013 r., znak: [...], ustalono warunki zabudowy dla planowanej inwestycji, a wydana w dniu [...] marca 2013r. przez Starostę [...] decyzja o pozwoleniu na budowę jest zgodna z tymi ustaleniami. Co do wielkości powierzchni zabudowy działki (wymagana - do 15% ; projektowana - 8%), co do powierzchni biologicznie czynnej (wymagana - nie mniej niż 70% całkowitej powierzchni działki inwestycyjnej; projektowana - 89%), co do powierzchni zabudowy dla jednego pawilonu wolnostojącego (wymagana - do 260 m² ; projektowana - 165,30 m²), co do wysokości zabudowy (wymagana - jedna kondygnacja nadziemna, do 4 m; projektowana - jedna kondygnacja nadziemna, 2,68 m), co do układu połaci dachowych (wymagany - dach dwuspadowy; projektowany - dach dwuspadowy), oraz co do kąta nachylenia dachu (wymagany do 45°; projektowany - 35°). Projekt budowlany , w każdym z ośmiu planowanych pawilonów przewiduje hodowlę "[...] " w liczbie do 660 sztuk, co przy współczynniku przeliczania sztuk rzeczywistych na DJP dla norek wynoszącym 0,0025, stanowi koncentrację zwierząt na poziomie 13,2 DJP (660 szt. x 8 = 5280 szt.; 0,0025 x 5280 szt. = 13,2 DJP). Tymczasem zgodnie z § 2 ust 1 pkt 51 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. 2010.213.1397), do przedsięwzięć takich zalicza się chów lub hodowla zwierząt w liczbie nie mniejszej niż 210 DJP. Przewidziana w projekcie budowlanym inwestycja nie wypełnia także dyspozycji § 3 ust 1 pkt 95 czy tez 104 cytowanego bowiem że przepis § 3 ust. 1 pkt 95 odnosi się do instalacji do uboju zwierząt, zaś przepis § 3 ust. 1 pkt 104, dotyczy chowu lub hodowli obcych rodzimej faunie zwierząt, innych niż gospodarskie w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o organizacji hodowli i rozrodzie zwierząt gospodarskich (Dz. U. Nr 133, poz. 921, z 2008 r. Nr 171, poz. 1056, z 2009 r. Nr 223, poz. 1775 oraz z 2010 r. Nr 127, poz. 857) zaś "norka amerykańska" zalicza się do zwierząt futerkowych, które z kolei zgodnie z brzmieniem art. 2 pkt 1 lit i w/w ustawy, zaliczają się do zwierząt gospodarskich. Zasadnie wiec organy przyjęły, iż kontrolowana decyzja nie została wydana z rażącym naruszeniem art. 32 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, gdyż sporna inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Przedstawiony do akceptacji organu projekt budowlany nie pozostaje także w rażącej sprzeczności z dyspozycja przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie( Dz.U 2002., Nr 75, poz.690), zwłaszcza w odniesieniu do że przepis §12 ust 1 pkt 2 oraz § 13, 60, 271 rozporządzenia bowiem budynek zaprojektowano ściana bez otworów okiennych w odległości od granicy z działka skarżącej wynoszącej 14 m, zaś w o stosunku do granic z działkami nr [...] i 953 -12,7m oraz 7m w stosunku do działki [...]. Odnosząc się do zarzutów skargi należy podkreślić, iż w postępowaniu nadzorczym są one chybione. Co do braku zawiadomienia o toczącym się postępowaniu w przedmiocie pozwolenia na budowę J. M. czy też jego następców prawnych, należy podnieść, iż zarzut ten nie przysługuje M. L., bowiem zakres badania przesłanek nieważnościowych następuje w granicach interesu prawnego podmiotu inicjującego postępowanie nadzorcze. sąd administracyjny, rozpoznając skargę wniesioną przez podmiot, który brał udział w postępowaniu administracyjnym, nie może uwzględnić skargi wyłącznie wskutek niezapewnienia udziału w sprawie innemu niż skarżący podmiotowi. Po wtóre brak udziału w postępowaniu podmiotu który posiada przymiot strony bez jego winy stanowi przesłankę wznowieniową o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 kpa, która nie może stanowić jednocześnie przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. Mieć także należy na względzie, iż przesłanka wznowieniowa polegająca na niezapewnieniu stronie udziału w postępowaniu administracyjnym bez jej winy (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.) ściśle wiąże się z art. 147 k.p.a., stosownie do którego wznowienie postępowania z tej przyczyny następuje tylko na żądanie strony. Takie rozwiązanie ustawowe powoduje, że tylko od woli strony, która została pominięta w postępowaniu zależy, czy skorzysta z prawa do żądania wznowienia, ewentualnie podniesienia zarzutu zaistnienia przesłanki wznowieniowej w skardze wniesionej do sądu administracyjnego. Inne podmioty nie mają prawa do zastępowania uprawnionej strony i korzystania z zarzutu wystąpienia podstaw do wznowienia, powołując się na to, że nie brały udziału w postępowaniu. Powyższe stanowisko prezentowane było już w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjne (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego wyroki: z dnia 5 czerwca 2006 r., sygn. I OSK 911/05; z dnia 17 czerwca 2008 r., sygn. II OSK 665/07; z dnia 22 grudnia 2008 r. sygn. akt II OSK 1109/07; z dnia 26 stycznia 2009 r., sygn. II OSK 51/08; z dnia 26 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 832/08, z dnia 26 stycznia 2009 r. sygn. akt II OSK 51/08, z dnia 18 maja 2010 r. sygn. akt II OSK 796/09, z 9 czerwca 2011 r., sygn. akt II OSK 990/10), skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni je podziela. Ta sama uwaga dotyczy nieprawidłowości przy doręczeniu skarżącej korespondencji w toku postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę. Nawet jeśli doręczenia pism w toku następowało z naruszeniem art. 43 kpa, to nie może to stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] Nr [...], która została skarżącej doręczona zapewniając jej możliwość wniesienia odwołania , z której to możliwości skarżąca nie skorzystała. Skarga nie wywodzi także że doszło do rażącego naruszenia art. 10 kpa, mającego wpływ na postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. Prawidłowe ustalenie kręgu stron postępowania jest jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego zmierzającą do zapewniającego wszystkim stronom czynny udział w postępowaniu, a także możliwości składania przez strony uwag i wniosków. Naruszenie przepisu art. 10 k.pa. jest kwalifikowaną wadą postępowania dającą podstawę do wznowienia postępowania, na wniosek strony, w trybie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Mając powyższe na uwadze , uznając zarzuty skargi za chybione, w oparciu o art. 151p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.