VII SA/Wa 2197/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Małgorzata Jarecka, Sędziowie: sędzia WSA Grzegorz Rudnicki (spr.), asesor WSA Wojciech Białogłowski, , Protokolant: ref. Tomasz Bilewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w W. na uchwałę Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 11 stycznia 2024 r. nr XCIII/3100/2024 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu Placu Grzybowskiego oddala skargę Uzasadnienie. Pismem swego pełnomocnika, datowanym na [...] sierpnia 2025 r. Wspólnota Mieszkaniowa [...] w W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym (w brzmieniu po nowelizacji dokonanej ustawą z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw - Dz.U. z 2017 r. poz. 935), skargę na uchwałę nr [...] Rady Miasta Stołecznego Warszawy z [...] stycznia 2024 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu Placu G. (dalej: "m.p.z.p.", "plan miejscowy"), w części dotyczącej ustaleń: "1) § 18 ust. 19 pkt. l)-6) Planu Miejscowego, zgodnie z którym w ramach postanowień dotyczących ustaleń szczegółowych dla terenów: Ustala się przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenu A8.4 KDw: 1) przeznaczenie terenu: tereny dróg wewnętrznych, zgodnie z§4 ust. 14; 2) warunki zabudowy i zagospodarowania terenu oraz zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego: a) ustala się zachowanie lub ukształtowanie dojścia i dojazdu, b) szerokość pasa drogowego wyznaczonego liniami rozgraniczającymi zgodnie z rysunkiem planu, c) minimalna powierzchnia biologicznie czynna 10%, d) zakazuje się grodzenia terenu, e) zieleń uliczna - nie mniej niż 1 szpaler drzew, zgodnie z rysunkiem planu, ustala się stosowanie szpalerów jednogatunkowych; 3) szczególne warunki zagospodarowania terenu oraz ograniczenia w użytkowaniu: a) zasady ochrony środowiska, wg § 8 ust. 1,3, b) zasady lokalizowania tablic i urządzeń reklamowych wg § 6, c) obszar archeologiczny wpisany do rejestru zabytków, wg § 9 ust. 12, d) zasady zagospodarowania miejsc i przestrzeni publicznych wg § 10; 4) warunki odprowadzenia wód opadowych, oświetlenia i usuwania odpadów wg § 15; 5) zasady obsługi terenu w zakresie komunikacji: dojazd od strony ul. G. (poza obszarem planu); 6) zasady tymczasowego zagospodarowania, urządzenia i użytkowania terenów wg § 16 ust. 1; 2) § 18 ust. 20 pkt. l)-6) Planu Miejscowego, zgodnie z którym w ramach postanowień dotyczących ustaleń szczegółowych dla terenów: Ustala się przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenu A8.5 KDw: 1) przeznaczenie terenu: tereny dróg wewnętrznych, zgodnie z§4 ust. 14; 2) warunki zabudowy i zagospodarowania terenu oraz zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego: a) ustala się zachowanie lub ukształtowanie dojścia i dojazdu, b) szerokość pasa drogowego wyznaczonego liniami rozgraniczającymi zgodnie z rysunkiem planu, c) minimalna powierzchnia biologicznie czynna 10%, d) zakazuje się grodzenia terenu; 3} szczególne warunki zagospodarowania terenu oraz ograniczenia w użytkowaniu: a) zasady ochrony środowiska, wg § 8 ust. 1, 3, b) zasady lokalizowania tablic i urządzeń reklamowych wg § 6, c) obszar archeologiczny wpisany do rejestru zabytków, wg § 9 ust. 12, d) zasady zagospodarowania miejsc i przestrzeni publicznych wg § 10; 4) warunki odprowadzenia wód opadowych, oświetlenia i usuwania odpadów wg § 15; 5) zasady obsługi terenu w zakresie komunikacji: od strony drogi wewnętrznej A8.4 KDw; 6) zasady tymczasowego zagospodarowania, urządzenia i użytkowania terenów wg § 16 ust. 1; 3) § 7 ust. 1 pkt. 5) Planu Miejscowego, zgodnie z którym w ramach postanowień dotyczących ochrony i kształtowania ładu przestrzennego: Określa się zasady lokalizowania ogrodzeń: 5) na terenach ulic (dróg publicznych) KD, placów miejskich KD-PM, ulic (dróg publicznych) - alei pieszo-jezdnych KDD-PJ, ciągów pieszych KP i dróg wewnętrznych KDw zakazuje się lokalizowania ogrodzeń wewnętrznych, za wyjątkiem: pachołków, słupków, pojemników z zielenią, ogrodzeń ogródków kawiarnianych, murków o wysokości nieprzekraczającej 60 cm, żywopłotów o wysokości nieprzekraczającej 120 cm oraz ogrodzeń zieleni przyulicznej (np. trawników, kwietników, drzew, zieleńców) o wysokości nieprzekraczającej 60 cm, pod warunkiem, że zachowana zostanie dostępności przestrzeni dla pieszych; 4) § 10 ust. 1 pkt. 2) lit. b) Planu Miejscowego, zgodnie z którym w ramach postanowień dotyczących zagospodarowania miejsc i przestrzeni publicznych: Wyznacza się układ miejsc i przestrzeni publicznych, w skład którego wchodzą: 2) dzielnicowe i lokalne miejsca i przestrzenie publiczne obejmujące: b) tereny dróg wewnętrznych (KDw), 5) § 13 ust. 2 pkt. 1) lit. e), zgodnie z którym w ramach postanowień dotyczących zasady kształtowania systemów komunikacji i organizacji parkowania: Ustala się zasady obsługi terenu objętego planem przez komunikację kołową: 1) ustala się układ komunikacji kołowej obsługującej teren objęty planem, w skład którego wchodzą: e) drogi wewnętrzne (KDw); 6) § 14 ust. 1 pkt. 4) Planu Miejscowego, zgodnie z którym w ramach postanowień dotyczących zasad kształtowania systemów komunikacji i organizacji parkowania: Ustala się zasady lokalizowania parkingów i miejsc parkingowych: 4) dopuszcza się zachowanie i realizację ogólnodostępnych miejsc parkingowych na terenach: ulic (dróg publicznych) (KD), ulic (dróg publicznych) - alei pieszo-jezdnych (KDD-PJ), placów miejskich (KD-PM) oraz na terenach dróg wewnętrznych (KDw), 7) § 15 ust. 10 pkt. 2) Planu Miejscowego, zgodnie z którym w ramach postanowień dotyczących zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów infrastruktury technicznej: Określa się następujące zasady przebudowy, rozbudowy lub budowy urządzeń infrastruktury technicznej na obszarze objętym planem, chyba, że ustalenia szczegółowe stanowią inaczej: W zakresie usuwania odpadów: ustala się sytuowanie ogólnodostępnych urządzeń do zbierania odpadów lub selektywnej zbiórki odpadów (kosze, pojemniki) na terenach: ulic (dróg publicznych) KD, placów miejskich KD-PM, ulic (dróg publicznych) - alei pieszo-jezdnych KDD-PJ, ciągów pieszych KP, dróg wewnętrznych KDw oraz na terenach zieleni urządzonej ZP; 8) załącznika graficznego Planu Miejscowego, zgodnie z którym: wyznaczono m.in. teren oznaczony symbolem A8.4 KDw oraz teren oznaczony symbolem A8.5 KDw z przeznaczeniem na tereny dróg wewnętrznych, odnoszących się do nieruchomości stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...] z obrębu ewidencyjnego nr [...], położonej w W., dzielnicy Ś., przy ul. G.j [...], dla której Sąd Rejonowy dla [...]. w W., [...] Wydział Ksiąg Wieczystych, prowadzi księgę wieczystą nr [...] (dalej także: "Nieruchomość"}, ewentualnie także w zakresie, w jakim ww. postanowienia Planu Miejscowego odnoszą się do nieruchomości stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...] obrębu ewidencyjnego nr [...], położonej w W., dzielnicy Ś., przy ul. G. [...], dla której Sąd Rejonowy dla [...] w W, [...] Wydział Ksiąg Wieczystych, prowadzi księgę wieczystą nr [...]". Zaskarżonej w ww. części uchwale pełnomocnik skarżącej zarzucił naruszenie prawa materialnego.: "1. art. 1 ust. 2 pkt. 7. w zw. z art. 4 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 2 pkt. 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. art. 140 Kodeksu cywilnego w zw. z art. 64 ust. 3, art. 31 ust. 3 i art. 32 Konstytucji RP, polegające na niezastosowaniu ww. przepisów przy wydawaniu uchwały nr [...] Rady Miasta Stołecznego Warszawy z [...] stycznia 2024 roku w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu Placu G. i przeznaczenie części Nieruchomości oraz części nieruchomości przy ul. G. [...] pod drogę wewnętrzną oznaczoną symbolem A8.4 KDw (§ 18 ust. 19 pkt. 1) -6)) i A8.5 KDw (§ 18 ust. 20 pkt. 1) - 6)), pomimo, iż żadna z zasad planowania przestrzennego określona w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie uzasadnia w niniejszym przypadku takiej ingerencji w konstytucyjnie chronione prawo, co z kolei stanowi niczym nieuzasadnione ograniczenie prawa własności Skarżącego, przekroczenie granic władztwa planistycznego, godzi w konstytucyjną zasadę równego traktowania podmiotów przez władze publiczne i prowadzi do naruszenia interesu prawnego Skarżącego; 2. art. 1 ust. 2 pkt. 7. w zw. z art. 4 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 2 pkt. 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. art. 140 Kodeksu cywilnego w zw. z art. 64 ust. 3, art. 31 ust. 3 i art. 32 Konstytucji RP, polegające na niezastosowaniu ww. przepisów przy wydawaniu uchwały nr [...] Rady Miasta Stołecznego Warszawy z [...] stycznia 2024 roku w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu Placu G. i przyjęcie w ramach postanowień dotyczących dróg wewnętrznych ustaleń, zgodnie z którymi: - zakazuje się lokalizowania ogrodzeń wewnętrznych na terenach dróg wewnętrznych (§ 7 ust. 1 pkt. 5); - wyznacza się układ miejsc i przestrzeni publicznych, w skład którego wchodzą tereny dróg wewnętrznych (§ 10 ust. 1 pkt. 2) lit. b)); - ustala się układ komunikacji kołowej obsługującej teren objęty planem, w skład którego wchodzą: drogi wewnętrzne (§ 13 ust. 2 pkt. 1) lit. e)); - dopuszcza się zachowanie i realizację ogólnodostępnych miejsc parkingowych na terenach dróg wewnętrznych (§ 14 ust. 1 pkt. 4)); - ustala się sytuowanie ogólnodostępnych urządzeń do zbierania odpadów lub selektywnej zbiórki odpadów (kosze, pojemniki) na terenach dróg wewnętrznych (§ 15 ust. 10 pkt. 2)), podczas gdy żadna z zasad planowania przestrzennego określona w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie uzasadnia w niniejszym przypadku takiej ingerencji w konstytucyjnie chronione prawo, co z kolei stanowi niczym nieuzasadnione ograniczenie prawa użytkowania wieczystego Skarżącego, przekroczenie granic władztwa planistycznego, godzi w konstytucyjną zasadę równego traktowania podmiotów przez władze publiczne i prowadzi do naruszenia interesu prawnego Skarżącego; 3. art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w wz. żart. 1 ustawy o drogach publicznych, polegające na niezastosowaniu ww. przepisów przy wydawaniu uchwały nr [...] Rady Miasta Stołecznego Warszawy z [...] stycznia 2024 roku w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu Placu G. i przeznaczenie części Nieruchomości orz części nieruchomości przy ul. G. [...] pod drogę wewnętrzną oznaczoną symbolem [...] i [...], podczas gdy przepisy prawa, w tym ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie zawierają podstawy do wyznaczania dróg wewnętrznych na nieruchomościach stanowiących własność prywatą, a "system komunikacyjny", o którym mowa w art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym to system dróg publicznych w rozumieniu ustawy o drogach publicznych, w związku z czym rada gminy nie dysponuje kompetencją do planowania (urządzania) dróg wewnętrznych na nieruchomościach stanowiących własność prywatną, bez zgody ich właścicieli". Pełnomocnik skarżącej wniósł o stwierdzenie nieważności m.p.z.p. w części dotyczącej niezgodnych z prawem ustaleń § 18 ust. 19 pkt. 1) - 6); § 18 ust. 20 pkt. 1) - 6); § 7 ust. 1 pkt. 5); § 10 ust. 1 pkt. 2) lit. b); § 13 ust. 2 pkt. 1) lit. e); § 14 ust. 1 pkt. 4); § 15 ust. 10 pkt. 2}; załącznika graficznego (teren oznaczony symbolem [...] oraz teren oznaczony symbolem [...] z przeznaczeniem na tereny dróg wewnętrznych) - odnoszących się do nieruchomości stanowiącej działkę nr ewid. [...] z obrębu ewidencyjnego nr [...], w W., przy ul. G. [...], dla której Sąd Rejonowy dla [...]. w W, [...] Wydział Ksiąg Wieczystych, prowadzi księgę wieczystą nr [...], ewentualnie także w zakresie, w jakim ww. postanowienia m.p.z.p. odnoszą się do nieruchomości stanowiącej działkę nr ewid. [...] obrębu ewidencyjnego nr [...], położonej w W, przy ul. G. [...], dla której Sąd Rejonowy dla [...]. w Warszawie, [...] Wydział Ksiąg Wieczystych, prowadzi księgę wieczystą nr [...]. Ponadto wniesiono o zasądzenie kosztów postępowania i "przeprowadzenie dowodów z dokumentów załączonych do niniejszego pisma, na podstawie art. 106 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, na okoliczność przekroczenia władztwa planistycznego przez Radę m. st. Warszawy prowadzącego do nieważności uchwały nr [...] Rady Miasta Stołecznego Warszawy z [...] stycznia 2024 roku w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu Placu G. w zakresie zaskarżenia niniejszą skargą oraz na okoliczność naruszenia interesu prawnego Skarżącego". W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej wyjaśnił, że Wspólnotę Mieszkaniową G. [...] tworzą właściciele lokali znajdujących się w budynku zlokalizowanym na nieruchomości stanowiącej działkę nr ewid. [...] w W, przy ul. G. [...]. Po zachodniej stronie nieruchomości usytuowane są liczne miejsca postojowe będące własnością Wspólnoty j, a po obu stronach granicy działek ewidencyjnych nr [...] (ul. G. [...]) i nr [...] (ul. G. [...]) biegnie droga wewnętrzna o szerokości ok. 4 m (z czego ok. 2 m drogi wewnętrznej znajduje się na działce ew. nr [...] i ok. 2 m drogi wewnętrznej znajduje się na działce ew. nr [...]). Dostęp do ww. miejsc postojowych jak i do samej drogi wewnętrznej ograniczony jest istniejącą zaporą - szlabanem posadowionym przy granicy z ul. G.. Po wybudowaniu budynku na nieruchomości, od 2008 r, droga wewnętrzna w niezmienionym kształcie pozwala na zapewnienie dostępu do nieruchomości przy ul. G. [...] i przy ul. G. [...]. Tak samo bez zmian pozostaje obszar, w którym znajdują się miejsca postojowe. Co więcej, układ komunikacyjny wzdłuż wschodniej strony budynku, przy ul. G. [...] wraz z miejscami postojowymi pozostaje niezmieniony od początku lat 70-tych, kiedy to na przedmiotowej nieruchomości powstał budynek mieszkalny. Nieruchomość znajduje się m.in. na terenie oznaczonym na załączniku graficznym do m.p.z.p. symbolem [...] KDw oraz [...] KDw z przeznaczeniem pod drogi wewnętrzne, których przeznaczenie określone zostało w § 18 ust. 19 pkt. 1) - 6) i § 18 ust. 20 pkt. 1) – 6). Zgodnie z § 7 ust. 1 pkt. 5) m.p.z.p. na terenach ulic (dróg publicznych) KD, placów miejskich KD-PM, ulic (dróg publicznych) - alei pieszo- jezdnych KDD-PJ, ciągów pieszych KP i dróg wewnętrznych KDw zakazuje się lokalizowania ogrodzeń wewnętrznych, za wyjątkiem: pachołków, słupków, pojemników z zielenią, ogrodzeń ogródków kawiarnianych, murków o wysokości nieprzekraczającej 60 cm, żywopłotów o wysokości nieprzekraczającej 120 cm oraz ogrodzeń zieleni przyulicznej (np. trawników, kwietników, drzew, zieleńców) o wysokości nieprzekraczającej 60 cm, pod warunkiem, że zachowana zostanie dostępności przestrzeni dla pieszych. § 10 ust. 1 pkt. 2) lit, b) m.p.z.p. stanowi, że wyznacza się układ miejsc i przestrzeni publicznych, w skład którego wchodzą dzielnicowe i lokalne miejsca i przestrzenie publiczne obejmujące tereny dróg wewnętrznych (KDw). Zgodnie zaś z § 13 ust. 2 pkt. 1) lit. e) m.p.z.p. ustala się zasady obsługi terenu objętego planem przez komunikację kołową: ustala się układ komunikacji kołowej obsługującej teren objęty planem, w skład którego wchodzą: e) drogi wewnętrzne (KDw). Zgodnie z § 14 ust. 1 pkt. 4) m.p.z.p. ustala się zasady lokalizowania parkingów i miejsc parkingowych: dopuszcza się zachowanie i realizację ogólnodostępnych miejsc parkingowych na terenach: ulic (dróg publicznych) (KD), ulic (dróg publicznych) - alei pieszo-jezdnych (KDD-PJ), placów miejskich (KD- PM) oraz na terenach dróg wewnętrznych (KDw), W § 15 ust. 10 pkt. 2) m.p.z.p. określono następujące zasady przebudowy, rozbudowy lub budowy urządzeń infrastruktury technicznej na obszarze objętym planem, chyba, że ustalenia szczegółowe stanowią inaczej: w zakresie usuwania odpadów: ustala się sytuowanie ogólnodostępnych urządzeń do zbierania odpadów lub selektywnej zbiórki odpadów (kosze, pojemniki) na terenach: ulic (dróg publicznych) KD, placów miejskich KD-PM, ulic (dróg publicznych) - alei pieszo-jezdnych KDD-PJ, ciągów pieszych KP, dróg wewnętrznych KDw oraz na terenach zieleni urządzonej ZP. Co istotne, w porównaniu do istniejącej drogi wewnętrznej o łącznej szerokości ok. 4 m, biegnącej w porównywalnej szerokości po obu stronach granicy działek ewidencyjnych nr [...] (ul. G. [...]) i nr [...] (ul. G. [...]), w m.p.z.p. przewidziano drogę wewnętrzną o łącznej szerokości 14,5 m w północnym odcinku, z czego ok. 10,7 m drogi wewnętrznej znajduje się na działce ew. nr [...] i ok. 3,8 m drogi wewnętrznej znajduje się na działce ew. nr [...] oraz do ok. 25 m w południowym odcinku, z czego ok. 21 m drogi wewnętrznej znajduje się na działce ew. nr [...]. W m.p.z.p. dopuszcza się przy tym m.in. realizację na terenach dróg wewnętrznych ogólnodostępnych miejsc parkingowych, bez uwzględnienia zlokalizowanych na Nieruchomości licznych miejsc postojowych będących własnością Wspólnoty Mieszkaniowej oraz, jak również wyznacza się układ miejsc i przestrzeni publicznych, w skład którego wchodzą tereny dróg wewnętrznych (KDw). Mając na względzie szerokość drogi wewnętrznej przewidzianej w planie należy także zwrócić uwagę na to, że aktualnie obsługa komunikacyjna budynku zlokalizowanego przy ul. G. [...] odbywa się także drogą wewnętrzną wzdłuż jego zachodniej strony, również z wjazdem od ul. G. Pierwotnie wyłożony projekt m.p.z.p. przewidywał na nieruchomości teren ulicy (drogi publicznej) o znaczeniu lokalnym (klasa ulicy-droga dojazdowa) o symbolu 8KDD-PJ, służącą m.in. obsłudze komunikacyjnej działki ewidencyjnej nr [...]. W związku z treścią ogłoszenia Prezydenta m.st. Warszawy o wyłożeniu do publicznego wglądu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu Placu G., skarżąca złożyła uwagi do pierwotnego projektu planu, kwestionując ustalenia przyjęte w projekcie m.in. w zakresie określenia przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu oznaczonego symbolem 8KDD-PJ i terenu oznaczonego symbolem 5KD-PM, wskazując m.in. na znaczącą niezgodność planu miejscowego z istniejącym już stanem faktycznym, z uwagi na to, że umiejscowienie drogi dojazdowej oznaczonej symbolem 8KDD-PJ pozbawi funkcjonalnego parkingu mieszkańców Wspólnoty Mieszkaniowej, a także mieszkańców budynku przy ul. G. [...], jak również na to, że planowana droga dojazdowa będzie ingerowała w istniejącą zaporę - szlaban posadowiony nieruchomości. W związku z treścią ogłoszenia Prezydenta m.st. Warszawy o ponownym wyłożeniu do publicznego wglądu części projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu Placu G., skarżąca złożyła uwagi do pierwotnego projektu, kwestionując ustalenia przyjęte w projekcie planu m.in. w zakresie określenia przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu oznaczonego symbolem [...] w, wskazując m.in., iż związku z tym, że teren [...] w znajduje się w Dzielnicy Ś. i zlokalizowany jest w centrum, brak szlabanu na tejże nieruchomości powodowałby, iż część kierowców korzystających z miejskich parkingów wzdłuż ul. G. czy ul. K., również parkowałaby na nieruchomości pomiędzy budynkami Wspólnoty Mieszkaniowej i budynku przy ul. G. [...] wobec braku możliwości grodzenia terenu, w ten sposób ograniczając wieloletni dostęp do miejsc postojowych dla mieszkańców budynków przy ul. G. [...] i [...]. Zdaniem pełnomocnika skarżącej, nieważne są ustalenia § 18 ust. 19 pkt. 1) - 6); § 18 ust. 20 pkt. 1) - 6); oraz załącznika graficznego m.p.z.p. przewidujące na nieruchomości tereny oznaczone symbolem [...] w oraz [...] w z przeznaczeniem pod drogi wewnętrzne, jak również § 7 ust. 1 pkt. 5); § 10 ust. 1 pkt. 2) lit. b); § 13 ust. 2 pkt. 1} lit. e); § 14 ust. 1 pkt. 4); § 15 ust. 10 pkt. 2) m.p.z.p., zgodnie z którymi zakazuje się lokalizowania ogrodzeń wewnętrznych na terenach dróg wewnętrznych; wyznacza się układ miejsc i przestrzeni publicznych, w skład którego wchodzą tereny dróg wewnętrznych; dopuszcza się zachowanie i realizację ogólnodostępnych miejsc parkingowych na terenach dróg wewnętrznych; ustala się sytuowanie ogólnodostępnych urządzeń do zbierania odpadów lub selektywnej zbiórki odpadów (kosze, pojemniki) na terenach dróg wewnętrznych, jako podjęte z istotnym naruszeniem zasad sporządzenia planu miejscowego. W myśl art. 28 ust. 1 u.p.z.p. istotne naruszenie zasad sporządzania planu ogólnego lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p., w planie miejscowym określa się obowiązkowo zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej. Z kolei stosownie do § 4 pkt 11 rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ustalenia dotyczące zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktur/ technicznej zawierają: a) określenie układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej wraz z ich parametrami oraz klasyfikacją dróg i innych szlaków komunikacyjnych, b) określenie powiązań układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej z układem zewnętrznym. W orzecznictwie NSA podkreśla się, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego powinien być tak skonstruowany, aby zapewniona była możliwość obsługi komunikacyjnej terenów budowlanych. Sytuacja taka będzie miała miejsce w przypadku, gdy regulacje planu miejscowego będą na tyle efektywne, że gwarantować będą pewność powstania planowanego układu komunikacyjnego. Zapewnienie wymaganego dostępu do drogi publicznej, nie może bowiem być uzależniane od późniejszej, niepewnej i nieoczywistej zgody właścicieli nieruchomości, na których planowany układ drogowy ma być finalnie zrealizowany. Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że wyznaczenia ciągu komunikacyjnego - drogi wewnętrznej - na działkach prywatnych nie gwarantuje osiągnięcia celu w postaci zapewnienia możliwości realizowania, z wykorzystaniem tej drogi, obsługi komunikacyjnej określonych terenów. Na takie bowiem wykorzystanie terenu, nadal będzie konieczne uzyskanie zgody właściciela działki (działek), przez którą ma ten ciąg przebiegać. Nie jest dopuszczalne wywłaszczenie nieruchomości z przeznaczeniem na cele realizacji dróg niepublicznych (wewnętrznych) - co wynika a contrario z art. 6 pkt 1 u.g.n. Zgodnie z tym przepisem, celem publicznym w rozumieniu ustawy będzie jedynie wydzielanie gruntów pod drogi publiczne, drogi rowerowe i drogi wodne, budowa, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego. Zatem, prywatne działki przeznaczone pod drogi wewnętrzne, z uwagi na swe położenie i połączenie z drogami publicznymi pełnią de facto funkcję dróg publicznych i to bez przyznania właścicielowi należnego odszkodowania za faktyczne wywłaszczenie (wyrok NSA z 11 października 2016 r.; sygn. akt II OSK 3314/14). Zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty - w postaci budowy gminnych dróg - należy do zadań własnych gminy (art. 7. ust. 1. pkt 2 ustawy o samorządzie gminnym). Jeżeli dany obszar przeznaczony w planie miejscowym pod zabudowę nie ma dostępu do drogi publicznej, to przed uchwaleniem planu należy ustanowić odpowiednią służebność drogową bądź w planie należy objąć jego granicami taki obszar, aby obsługa komunikacyjna została zagwarantowana. Takiej gwarancji nie daje jednak wyznaczenie drogi wewnętrznej na działkach prywatnych właścicieli. Przepisy prawa, w tym u.p.z.p., nie zawierają podstawy do wyznaczania dróg wewnętrznych, ciągów pieszo-jezdnych, dojazdów itp. na działkach prywatnych. Na działce skarżącej wykreślono obszar [...] w oraz [...] w (przeznaczenie podstawowe: komunikacja kołowa oraz komunikacji piesza - dojścia i dojazdy do działek budowlanych położonych przy drodze wewnętrznej, parkingi podziemne). Z kolei w § 13 ust. 2 pkt. 1) lit. a)-e) m.p.z.p. wskazano, że a) ulice zbiorcze (KDZ): b) ulica lokalna (KDL); c) ulice dojazdowe (KDD, KDD-PJ); d) place miejskie (KD-PM); e) drogi wewnętrzne (KDw), stanowią układ komunikacji kołowej obsługującej teren objęty planem. Oznacza to, że droga wewnętrzna oznaczona symbolem KDw w zamyśle organu współtworzy układ drogowy na obszarze objętym planem. Rozwiązanie takie uznać należy za niedopuszczalne, brak jest podstawy prawnej do wyznaczania dróg wewnętrznych, na działkach prywatnych, a ingerencję uchwałodawcy w sferę prawa własności skarżącej uznać należy za nieproporcjonalną. Obszar, w którym znajduje się nieruchomość znajduje się pomiędzy dwiema drogami publicznymi (ul. G. (poza obszarem planu) i ul. Plac G. (oznaczoną w m.p.z.p. symbolem 1KD-PM)). Są to obszary o gęsto rozwiniętej sieci komunikacyjnej. Analiza uwarunkowań przestrzennych na podstawie akt planistycznych prowadzi do wniosku, że wyznaczenie obszaru [...] KDw oraz [...] KDw nie jest niezbędne dla zapewnienia obsługi komunikacyjnej, w tym zapewnienia komunikacji kołowej obsługującej teren objęty planem. Jeżeli właściciele nieruchomości, na których wyznaczona została droga wewnętrzna dobrowolnie nie zezwolą na korzystanie ze swoich nieruchomości w celu prowadzenia tam komunikacji, to niezbędne będzie ustanowienie służebności drogowej za wynagrodzeniem przed sądem powszechnym, albo wybudowanie drogi publicznej (np. gminnej), z wszystkimi tego konsekwencjami, w tym także wywłaszczeniem nieruchomości za odszkodowaniem. W ten sposób zaskarżone ustalenie m.p.z.p. nie spełnia swojej zamierzonej funkcji, ograniczając w sposób istotny możliwość korzystania z nieruchomości zgodnie z jej przeznaczeniem. Po przytoczeniu szeregu wyroków sądów administracyjnych, pełnomocnik skarżącej stwierdził, że przeznaczenie terenów oznaczonych symbolem [...] oraz [...] w pod drogę wewnętrzną i poprowadzenie jej przez m.in. przez nieruchomość jest wadliwe. Przyjęte rozwiązanie prowadzi bowiem do nadmiernego ograniczenia prawa własności skarżącej (art. 64 ust. 3 Konstytucji) i jest rażąco nieproporcjonalne (art. 31 ust. 3 Konstytucji). Skoro uchwalając plan miejscowy Rada Gminy może ingerować w wykonywanie prawa własności, to taka ingerencja winna także uwzględniać zasadę proporcjonalności wynikającą z art. 31 ust. 3 Konstytucji, zgodnie z którą ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób, a same ograniczenia nie mogą naruszać istoty wolności i praw. Przy czym w świetle art. 64 ust. 3 Konstytucji ingerencja w sferę prawa własności musi pozostawać w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia. Rolą organu planistycznego jest właśnie wyważenie interesu publicznego i interesów prywatnych, tak, aby w jak największym stopniu zabezpieczyć i rozwiązać potrzeby wspólnoty, jednak w jak najmniejszym naruszając prawa właścicieli nieruchomości objętych planem. Skoro tereny przeznaczone pod drogi wewnętrzne oznaczone symbolami [...] KDw oraz [...] KDw nie zostały zaplanowane, jako drogi publiczne, lecz drogi wewnętrzne w rozumieniu art. 8 ustawy o drogach publicznych, to nieruchomości, na których je zaprojektowano, nie mogą podlegać wywłaszczeniu na cel publiczny, o jakim mowa w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Tereny przeznaczone w zaskarżonym planie, jako droga wewnętrzna z praktycznego punktu widzenia miałyby pełnić rolę dróg publicznych, których urządzenie i utrzymanie nadal pozostanie w gestii właścicielki nieruchomości. W takiej sytuacji, należało rozważyć, czy taki sposób określenia przeznaczenia w m.p.z.p. części działki nr ewid. [...] oraz części działki nr ewid. [...] nie przekracza granic władztwa planistycznego Gminy przez nadmierne ograniczenie sposobu korzystania z tych nieruchomości. W ocenie pełnomocnika skarżącej godzi w istotę prawa własności i jest rażąco nieproporcjonalne. Wprawdzie przeznaczenie w m.p.z.p. określonego terenu pod drogę wewnętrzną nie oznacza, że właściciel tego terenu ma obowiązek tę drogę zrealizować oraz udostępnić osobom trzecim, niemniej jednak uchwalone rozwiązania planistyczne jest obowiązujące, wiążące dla skarżącej i w dalszej perspektywie czasowej wykluczają możliwość zagospodarowania tej części nieruchomości według własnych potrzeb, planów. Nawet § 35 m.p.z.p., że tereny, których przeznaczenie plan miejscowy zmienia, mogą być wykorzystywane w sposób dotychczasowy do czasu ich zagospodarowania zgodnie z tym planem nie daje możliwości innego jej zagospodarowania w przyszłości. Po co wyznaczać ciągi komunikacyjne, przekonywać o ich niezbędności, ograniczać w ten sposób własność (blokować działania właścicieli nieruchomości), skoro w ogóle może nie dojść do ich realizacji. Niezbędność drogi dla istniejącego układu komunikacyjnego, czy zapewnienia właściwego układu komunikacyjnego, uzasadnia przeznaczenie danego terenu na drogę publiczną. Na szczególną uwagę zasługuje to, że ustaleniami m.p.z.p., w porównaniu do istniejącej drogi wewnętrznej o łącznej szerokości ok. 4 m, biegnącej w porównywalnej szerokości po obu stronach granicy działek ewidencyjnych nr [...] (ul. G. [...]) i nr [...] (ul. G. [...]), przewidziano drogę wewnętrzną o łącznej szerokości 14,5 m w północnym odcinku (z czego ok. 10,7 m drogi wewnętrznej znajduje się na działce ew. nr [...] i ok. 3,8 m drogi wewnętrznej znajduje się na działce ew. nr [...]) oraz do ok. 25 m w południowym odcinku (z czego ok. 21 m drogi wewnętrznej znajduje się na działce ew. nr [...]). Organ przyjmując ustalenia dot. dróg wewnętrznych na nieruchomości zupełnie pominął istniejący stan faktyczny i ukształtowany od wielu lat sposób komunikacji wewnętrznej na niej oraz sąsiedniej nieruchomości przy ul. G. [...]. W południowym odcinku drogi wewnętrznej oznaczonej symbolem [...] KDw o szerokości ok. 25 m m.p.z.p. tworzy w istocie plac stanowiący przestrzeń publiczną (§ 10 ust. 1 pkt. 2) lit. b). Pełnomocnik wskazał na § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zgodnie z którym do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych. Szerokość jezdni stanowiącej dojazd nie może być mniejsza niż 3 m. Z kolei zgodnie z § 13 ust. 1 rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych minimalna szerokość drogi pożarowej powinna wynosić co najmniej 4 m (czyli tyle ile aktualnie ma droga wewnętrzna biegnąca wzdłuż budynków przy ul. G. [...] i ul. G. [...]). Rezerwowanie w planie nadmiernie szerokiego pasa drogowego, niewspółmiernego do rzeczywistej funkcji drogi wewnętrznej, narusza zasadę proporcjonalności i w przedmiotowej sprawie powinno zostać uznane za nieuzasadnione ograniczenie prawa własności. Wyznaczanie zbyt szerokiego pasa pod drogę wewnętrzną prowadzącą tylko do kilku nieruchomości narusza racjonalność i celowość planowania - nie spełnia rzeczywistej funkcji komunikacyjnej. Tym samym, w planie miejscowym nie powinno się rezerwować pasa drogi wewnętrznej szerszego niż jest to technicznie, funkcjonalnie i prawnie uzasadnione. W istocie organ nadał drodze wewnętrznej zlokalizowanej na nieruchomości skarżącej charakter publicznego, ogólnodostępnego ciągu komunikacyjnego, bez możliwości uzyskania formalnego wywłaszczenia czy odszkodowania. Drogi prywatne winny obsługiwać nieruchomości prywatne, wszelkie inne powszechnie dostępne ciągi komunikacyjne winny z kolei stanowić własność podmiotów publicznoprawnych. Organ nie wziął pod uwagę faktu, iż dostęp do drogi wewnętrznej zlokalizowanej częściowo na nieruchomości ograniczony jest zaporą - szlabanem od strony ul. Grzybowskiej. W granicach władztwa planistycznego gminy nie mieści się ustanowienie zakazu zakazuje się lokalizowania ogrodzeń wewnętrznych na terenach dróg wewnętrznych ((§ 10 ust. 1 pkt. 2) lit. b) m.p.z.p.). Tak daleko idące ograniczenie w korzystaniu z prywatnej nieruchomości są nadmierne, skutkując w istocie tym, że teren stanowiący własność prywatną staje się terenem ogólnodostępnym i faktycznie przeznaczonym na cele użyteczności publicznej (ogólnodostępny teren). Tym samym nastąpiło przekroczenie władztwa planistycznego gminy i nadmierne ograniczenie prawa własności skarżącej. Droga wewnętrzna, zgodnie z art. 8 ustawy o drogach publicznych, jest drogą, która nie została zaliczona do kategorii dróg publicznych. Jest to zatem droga pozostająca we władaniu prywatnego właściciela (osoby fizycznej, wspólnoty mieszkaniowej, spółdzielni, dewelopera itp.), służącą zazwyczaj do obsługi komunikacyjnej określonego terenu, np. osiedla mieszkaniowego, terenu usługowego, zespołu budynków. Mimo że droga wewnętrzna pozostaje własnością prywatną, jej charakter funkcjonalny może powodować, że staje się miejscem intensywnie użytkowanym nie tylko przez właścicieli i ich gości, ale także przez osoby postronne, zwłaszcza, gdy zapewniony jest do niej nieograniczony dostęp. Ograniczenie dostępu właściciela nieruchomości do drogi wewnętrznej stanowi kluczowe narzędzie służące do kontroli dostępu do tego terenu. Umożliwia właścicielowi lub zarządcy wyznaczenie fizycznej granicy między przestrzenią prywatną a ogólnodostępną. Może mieć formę bramy wjazdowej, szlabanu, furtek, ogrodzenia panelowego lub innej formy trwałej infrastruktury, która ogranicza swobodny dostęp osób trzecich. Brak możliwości wykonania ogrodzenia - wskutek zakazu wynikającego z planu miejscowego - uniemożliwia właścicielowi efektywne ograniczenie dostępu do drogi wewnętrznej. Taka sytuacja prowadzi do faktycznego otwarcia terenu i jego ogólnodostępności w sensie praktycznym. W świetle Konstytucji RP (art. 64) oraz Kodeksu cywilnego, prawo własności podlega ochronie prawnej i zawiera m.in. prawo do korzystania z rzeczy i rozporządzania nią. Elementem tego prawa jest również możliwość ograniczenia dostępu osób trzecich, czyli decydowania, kto i w jakim zakresie może korzystać z danego terenu. Zakaz grodzenia - szczególnie bez jednoczesnych instrumentów umożliwiających właścicielowi kontrolę nad dostępem - może naruszać tę konstytucyjną zasadę, prowadząc do sytuacji, w której właściciel zostaje pozbawiony możliwości faktycznego wykonywania władztwa nad swoim terenem. Jest to szczególnie istotne, gdy droga wewnętrzna prowadzi do posesji prywatnych lub pełni funkcję obsługującą wyłącznie teren zamknięty. Zakaz grodzenia w praktyce powoduje, że droga wewnętrzna - mimo że formalnie pozostaje własnością prywatną - funkcjonuje w odbiorze społecznym, jako przestrzeń publiczna, dostępna dla każdego bez ograniczeń. Piesi, rowerzyści, dzieci, właściciele psów traktują taką drogę jak przedłużenie chodnika czy osiedlowej uliczki, co w efekcie prowadzi do trwałej zmiany jej charakteru użytkowego. W ten sposób dochodzi do quasi-publicznego przeznaczenia terenu bez formalnego wywłaszczenia czy odszkodowania. Jest to istotne naruszenie zasady proporcjonalności między interesem publicznym a prawem własności. Ponadto, brak możliwości ogrodzenia może prowadzić do zwiększenia ryzyk związanych z bezpieczeństwem - zarówno w kontekście ruchu drogowego, jak i odpowiedzialności cywilnej właściciela za szkody powstałe na terenie drogi wewnętrznej (np. wypadki osób postronnych). Odpowiedzialność ta, wynikająca z przepisów kodeksu cywilnego, nie znika, mimo że właściciel został pozbawiony narzędzi faktycznej kontroli nad ruchem i zachowaniem na tym terenie. W skrajnych przypadkach może to prowadzić do sytuacji, w której właściciel odpowiada za szkody, których nie miał realnej możliwości zapobiec. Za nieważne należy również uznać postanowienie m.p.z.p., zgodnie z którym wyznacza się układ miejsc i przestrzeni publicznych, w skład którego wchodzą tereny dróg wewnętrznych (§ 10 ust. 1 pkt. 2) lit. b). Z jednej strony m.p.z.p. tworzy na nieruchomości rezerwę pod drogę wewnętrzną, a z drugiej w zakresie tej samej drogi wewnętrznej wyznacza układ miejsc i przestrzeni publicznych. Przestrzeń publiczna to obszar dostępny dla ogółu, regulowany przepisami prawa i służący celom publicznym. Droga wewnętrzna z kolei jest drogą niepubliczną, przeznaczoną do ruchu, ale niezaliczoną do kategorii dróg publicznych, w przedmiotowej sprawie stanowiąca własność prywatną. Drogę wewnętrzną należy odróżniać od dróg publicznych i przestrzeni publicznych - plan miejscowy nie może fikcyjnie nadawać jej statusu przestrzeni publicznej, jeśli faktycznie dostęp jest ograniczony. Zgodnie z definicją z § 2 pkt. 11) m.p.z.p. przez miejsca i przestrzenie publiczne należy rozumieć istniejący lub projektowany w ramach planu system przestrzeni ogólnodostępnych dla wszystkich użytkowników obszaru objętego planem. Tym samym nieruchomość skarżącej została częściowo przeznaczona na drogę wewnętrzną, którą plan wciela w układ miejsc i przestrzeni publicznych, mimo że nieruchomość jest własnością skarżącej. Droga wewnętrzna nie wypełnia definicji przestrzeni publicznej tj. przestrzeni dostępnej dla ogółu - nie jest dostępna dla ogółu, lecz wyłącznie dla właścicieli i użytkowników okolicznych działek i służy jedynie komunikacji, a nie pełni funkcji społecznej (np. placu, deptaka). Oznaczenie drogi wewnętrznej, jako przestrzeni publicznej stanowi fikcję prawną, której celem może być obejście przepisów dotyczących wywłaszczenia. Należy w tym miejscu zaznaczyć (na co wskazywano już powyżej), że nie jest dopuszczalne wywłaszczenie nieruchomości z przeznaczeniem na cele realizacji dróg niepublicznych (wewnętrznych) - co wynika a contrario z art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Nieważne są także postanowienia m.p.z.p., zgodnie z którymi ustala się układ komunikacji kołowej obsługującej teren objęty planem, w skład którego wchodzą: drogi wewnętrzne (§ 13 ust. 2 pkt. 1) lit. e). Plan tworzy na nieruchomości rezerwę pod drogę wewnętrzną, która ma służyć skomunikowaniu terenów oznaczonych symbolami [...] , [...] oraz [...], a jednocześnie wciela tą drogę wewnętrzną w układ komunikacji kołowej obsługujący teren całego planu. Droga wewnętrzna nie jest częścią publicznego systemu komunikacji i nie jest zarządzana przez publiczne organy infrastruktury drogowej. i w planach miejscowych nie można traktować dróg wewnętrznych, jako substytut dróg publicznych, jeśli mają spełniać funkcje ogólnodostępne. Za nieważne należy uznać postanowienia m.p.z.p. dopuszczające zachowanie i realizację ogólnodostępnych miejsc parkingowych na terenach dróg wewnętrznych (§ 14 ust. 1 pkt. 4). Miejsca parkingowe na drodze wewnętrznej zlokalizowanej na prywatnej nieruchomości nie podlegają przepisom ogólnokrajowym, lecz wewnętrznym ustaleniom właściciela terenu. Może on wskazać dozwolone strefy postoju, wprowadzić opłaty lub ograniczenia czasowe, a także całkowicie zakazać parkowania w wybranych miejscach, np. przy wjazdach, drogach pożarowych czy w pobliżu budynków. Wprowadzanie postanowieniami m.p.z.p. ogólnodostępności miejsc parkingowych na prywatnym gruncie narusza konstytucyjnie chronione prawo własności. Ponadto, w przeciwieństwie do dróg publicznych czy stref parkingowych zarządzanych przez gminę, prywatne ogólnodostępne parkingi nie są objęte systemem zarządzania ruchem i opłatami. Miejsca parkingowe na drodze wewnętrznej zlokalizowanej na prywatnej nieruchomości podlegają wewnętrznym ustaleniom właściciela terenu. Może on wskazać dozwolone strefy postoju, wprowadzić opłaty lub ograniczenia czasowe, a także całkowicie zakazać parkowania w wybranych miejscach, np. przy wjazdach, drogach pożarowych czy w pobliżu budynków. Tereny wspólnoty mieszkaniowej (np. drogi, parkingi, zieleń, place zabaw) to najczęściej tzw. nieruchomość wspólna (art. 3 ust. 2 ustawy o własności lokali), czyli grunt i części budynku, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali i należą do wszystkich członków wspólnoty, a zarząd nad nimi sprawuje wspólnota. Teren wspólnoty mieszkaniowej ma charakter prywatny, a więc nie może być przeznaczony na cele publiczne (ogólnodostępne) bez zgody wspólnoty, a wprowadzenie ogólnodostępności miejsc postojowych na tym terenie naruszałoby prawo współwłaścicieli do współposiadania i korzystania z nieruchomości wspólnej (art. 206 Kodeksu cywilnego). Za niedopuszczalne należy uznać postanowienia ustalające sytuowanie ogólnodostępnych urządzeń do zbierania odpadów lub selektywnej zbiórki odpadów (kosze, pojemniki) na terenach dróg wewnętrznych (§ 15 ust. 10 pkt. 2). Nie jest dopuszczalne, by plan miejscowy przewidywał lokalizację urządzeń ogólnodostępnych (np. śmietników) na działce prywatnej, bez zgody właściciela i bez możliwości odszkodowania. Obowiązek zapewnienia miejsca do zbierania odpadów komunalnych nie może dotyczyć prywatnej nieruchomości w zakresie służącym ogółowi mieszkańców lub przestrzeni publicznej. Gmina może lokalizować ogólnodostępne miejsca gromadzenia odpadów komunalnych (czyli tzw. altany śmietnikowe, kontenery selektywnej zbiórki itp.) wyłącznie na terenach, do których ma tytuł prawny lub zgodę właściciela. Wyposażenie nieruchomości w pojemniki służące do zbierania odpadów komunalnych oraz utrzymywanie tych pojemników w odpowiednim stanie sanitarnym, porządkowym i technicznym jest obowiązkiem właściciela nieruchomości. Gospodarka odpadami komunalnymi jest obowiązkiem gminy, a nie prywatnych właścicieli (ustawa o utrzymaniu czystości i porządku w gminach). Nakładanie obowiązku lokalizacji ogólnodostępnych altan śmietnikowych na prywatnych działkach jest próbą uniknięcia przez gminę realizacji własnych zadań. M.p.z.p. może określić wymogi lokalizacji altan śmietnikowych dla konkretnej zabudowy (np. budynku wielorodzinnego), ale nie może narzucić ich ogólnodostępności (dla osób trzecich) bez zgody właściciela nieruchomości. Wewnętrznie sprzeczne są postanowienia m.p.z.p., które z jednej strony tworzą na nieruchomości rezerwę pod drogę wewnętrzną, która ma służyć skomunikowaniu terenów oznaczonych symbolami [...] , [...] oraz [...]a z drugiej strony w zakresie tej samej drogi wewnętrznej: wyznaczają układ miejsc i przestrzeni publicznych, ustalają układ komunikacji kołowej obsługującej teren objęty planem, dopuszczają zachowanie i realizację ogólnodostępnych miejsc parkingowych oraz ustalają sytuowanie ogólnodostępnych urządzeń do zbierania odpadów lub selektywnej zbiórki odpadów. Niedopuszczalne są takie zapisy w treści uchwały, które są ze sobą sprzeczne i wykluczające się wzajemnie. Występowanie w uchwale przepisów wzajemnie wykluczających się stanowi istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego. Biorąc pod uwagę, że plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego, to jego ustalenia winny być czytelne oraz jednoznaczne. Analizowane postanowienia m.p.z.p., jako stanowiące integralną całość nie mogą zawierać ustaleń niejednoznacznych, które budzą trudności interpretacyjne na etapie jego realizacji. Przywołane zapisy m.p.z.p. nie są jasne dla jego adresatów i rodzą wewnętrzną dysfunkcjonalność postanowień § 22 ust. 1 i § 22 ust. 2 pkt. 3, co pozostaje w opozycji do zasad techniki stanowienia prawa, bowiem zgodnie z § 6 Zasad techniki prawodawczej stanowiących załącznik do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 20 czerwca 2002 r. w sprawie zasad techniki prawodawczej, przepisy redaguje się tak, aby dokładnie i w sposób zrozumiały dla adresatów zawartych w nich norm wyrażały intencje prawodawcy. Mając na uwadze okoliczności sprawy, w tym przebieg drogi wewnętrznej oznaczonej symbolem [...] w oraz [...] w zlokalizowanej częściowo na nieruchomości przy ul. G. [...] i częściowo nieruchomości przy ul. G. [...], zasadnym jest zaskarżenie m.p.z.p. także w zakresie, w jakim postanowienia § 18 ust 19 pkt. 1) - 6); § 18 ust. 20 pkt. 1) - 6); oraz załącznika graficznego do Planu Miejscowego, jak również postanowienia § 7 ust. 1 pkt. 5); § 10 ust. 1 pkt. 2) lit. b); § 13 ust. 2 pkt. 1) lit. e); § 14 ust. 1 pkt. 4); § 15 ust. 10 pkt. 4) odnoszą się do nieruchomości stanowiącej działkę nr ewid. [...] obrębu ewidencyjnego nr [...], przy ul. G. [...]. Stwierdzenie nieważności kwestionowanych w skardze postanowień wyłącznie w zakresie nieruchomości skarżącej spowoduje, że utracą one jakiekolwiek znaczenie również dla sąsiedniej nieruchomości zlokalizowanej przy ul. G. [...], dla której plan przewiduje takie same postanowienia w zakresie dróg wewnętrznych. Jednym z uprawnień właściciela wynikających z istoty prawa własności, jest prawo do korzystania z nieruchomości, w tym prawo do jej zabudowy. Należy się przy tym zgodzić z koncepcją przedstawioną przez Z. N., stanowiącą, że regulacje planistyczne są elementami ograniczenia prawa własności, których nie można interpretować rozszerzające (por. Z. Niewiadomski, [w.] Planowanie i Zagospodarowanie Przestrzenne. Komentarz. Wyd. 6, art. 6, Nb. 7, Warszawa 2011). Kluczowa dla określenia dopuszczalności ingerencji w prawo własności jest konstrukcyjna zasada proporcjonalności wynikająca z art. 31 ust. 3 Konstytucji. Jak wskazał Trybunał Konstytucyjny (por. wyr. TK z 25 maja 1999 r. w sprawie SK 9/98, (OTK 1999, Nr 4, poz. 78)) to właśnie art. 31 ust. 3 spełnia podstawową rolę w ochronie prawa własności, obok ochrony wynikającej z art. 64 ust. 3 Konstytucji, ponieważ statuuje on w sposób pełni samodzielny i całkowity zasadę proporcjonalności, a więc zakaz nadmiernej w stosunku do chronionej wartości, ingerencji w sferę prywatnych praw i wolności jednostki. W kwestii rozumienia ww. zasady należy powołać się na utrwalone orzecznictwo TK, który m.in. w wyroku z dnia 11 maja 1999 r. w sprawie K 13/98 (OTK 1999 Nr 4, poz. 74), rozważając treść art. 31 ust. 3 Konstytucji w kontekście prawa własności, podkreślił, że norma ta: 1. dopuszcza możliwość ingerencji w konstytucyjne prawa jednostki jedynie w sytuacji, w której występuje funkcjonalny związek ograniczenia praw jednostki z realizacją wskazanych w art. 31 ust. 3 wartości (bezpieczeństwo państwa, porządek publiczny, ochrona środowiska, zdrowia i moralności publicznej, wolności i praw innych osób); 2. stawia przed prawodawcą każdorazowo wymóg stwierdzenia rzeczywistej potrzeby dokonania ingerencji w danym stanie faktycznym w zakres prawa bądź wolności jednostki (konieczności); 3. podkreśla, że chodzi tu o środki niezbędne w tym sensie, że chronić one będą określone wartości w sposób bądź w stopniu, który nie mógłby być osiągnięty przy zastosowaniu innych środków. Niezbędność to również skorzystanie ze środków jak najmniej uciążliwych dla podmiotów, których prawa lub wolności ulegną ograniczeniu. Ingerencja w sferę statusu jednostki musi więc pozostawać w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do celów, których ochrona uzasadnia dokonane ograniczenie. Zasada proporcjonalności ma szczególnie istotne znaczenie na gruncie uprawnień przysługujących gminie w ramach władztwa planistycznego na podstawie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepisy ww. ustawy określają zakres władztwa gminy, w ramach którego, dopuszczalne jest ograniczenie prawa własności (użytkowania wieczystego) - właścicieli (użytkowników wieczystych) nieruchomości objętych planem zagospodarowania przestrzennego. Szczególne znaczenie przy ustalaniu granic władztwa planistycznego gminy mają: art. 1 u.p.z.p. W ust. 1 art.. 1 u.p.z.p. zostały określone podstawowe cele publiczne, jakim ma służyć planowanie przestrzenne, tj. ład przestrzenny i zrównoważony rozwój. Ust. 2 tego artykułu określa natomiast katalog zasad obowiązujących organ w zakresie kształtowania polityki przestrzennej. Nadużycie władztwa planistycznego przez Radę m. st. Warszawy uchwalającą m.p.z.p. zostało dokonane wskutek nieuzasadnionego naruszenia prawa własności skarżącej. Ustawodawca powierzył gminie kompetencje w zakresie władczego przeznaczania i ustalania zasad zagospodarowania terenu. Przy czym władztwo planistyczne gminy nie jest absolutne i podlega ograniczeniom wynikającym niekiedy wprost z u.p.z.p. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 7 lutego 2001 r. w sprawie K 27/00 (sygn. akt OTK 2001/2/29), wskazał, że organy gminy właściwe do sporządzenia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i następnie do uchwalenia tego planu, muszą się kierować ogólnymi zasadami określonymi w art. 1 ust. 1 i 2 UPZP, przepisami innych ustaw regulującymi określone sprawy szczegółowe z zakresu gospodarki przestrzennej oraz przepisami Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Fakt nadania gminie władztwa planistycznego uprawniającego do autonomicznego decydowania o przeznaczeniu i zagospodarowaniu terenu, nie stoi jednocześnie w sprzeczności z koniecznością uwzględniania racjonalności w działaniu gminy w tym zakresie, realizującej się w przyjmowaniu finalnych, optymalnych rozwiązań planistycznych. Jednocześnie art. 4 ust. 1 ww. ustawy nie może stanowić legitymacji do nieograniczonej swobody w działaniach planistycznych, bowiem gminy w tych czynnościach są zobligowane do uwzględniania obowiązujących przepisów prawa w ramach nadrzędnej dyrektywy, sformułowanej w art. 7 Konstytucji RP.. Oczywistym jest, że w przypadku, gdy dochodzi do uchwalania planu miejscowego może powstać konflikt interesów indywidualnych z interesem publicznym, który jest jednym z najistotniejszych elementów leżących u podstaw kształtowania ładu przestrzennego. W każdym wypadku, przy podejmowaniu inicjatywy planistycznej, organ planistyczny musi to brać pod uwagę, aby nie doprowadzić do sytuacji, w której doszłoby do ponad ustawowego i nieuzasadnionego racjami społecznymi ograniczenia tego prawa. Konieczne jest więc w tym wypadku zachowanie zasady proporcjonalności. Działając w ramach określonych przez granice prawa i stosując zasadę proporcjonalności, organy gminy mogą w tworzonym planie zagospodarowania przestrzennego ograniczać uprawnienia właścicieli w celu pełniejszej realizacji innych wartości, które uznały za ważniejsze. Granice ingerencji prawodawczej w prawo własności wyznacza przede wszystkim art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, który stanowi, m.in., że ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw. Ingerencja w sferę własności musi zatem pozostawać w racjonalnej, odpowiedniej proporcji do wskazanych celów. Posunięcia planistyczne gminy, w wyniku których doszło do ograniczenia prawa własności, powinny być rzeczowo uzasadnione, z powołaniem przepisów prawnych, na mocy których nie istnieją inne rozwiązania niż te, które przyjęto w uchwale planistycznej. Określenie w planie statusu planistycznego nieruchomości musi być dokonane przede wszystkim zgodnie z wymogami art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Status ten nie może prowadzić do naruszenia istoty prawa własności (użytkowania wieczystego), z czym mamy do czynienia "gdy regulacje prawne, mimo że nie znoszą samego prawa własności, to jednak w praktyce uniemożliwiają korzystanie z niego i realizację jego funkcji" (wyrok TK z 9 lipca 2007 r., sygn. P 30/06, OTK-A 2007, Nr 7, poz. 74). Rolą organu planistycznego jest zatem wyważenie interesu publicznego i interesów prywatnych, tak, aby w jak największym stopniu zabezpieczyć i rozwiązać potrzeby wspólnoty, jednak w jak najmniejszym naruszając prawa właścicieli nieruchomości objętych planem. Europejski Trybunał Praw Człowieka (dalej ETPC) wyjaśnił, że to wyważenie interesu publicznego i prywatnego musi dotyczyć tego, czy właściciel mógł się spodziewać narzucenia określonego sposobu korzystania z nieruchomości, czy też wprowadzenia restrykcji (Matczyński przeciwko Polsce skarga nr 32794/07, 15 grudnia 2015; Fredin przeciwko Szwecji skarga nr 12033/861 18 lutego 1991, S 54, Series A nr 192; Katte Klitsche de la Grange przeciwko Włochom). Dokonując ingerencji w sferę prywatnych interesów właścicieli gmina powinna kierować się zasadą proporcjonalności, która wyraża zakaz nadmiernej ingerencji w sferę praw i wolności jednostki. Nadto posunięcia planistyczne gminy, w wyniku których doszło do naruszenia własności, powinny być rzeczowo uzasadnione, z powołaniem przepisów prawnych, na mocy których nie istnieją inne rozwiązania niż te, które przyjęto w uchwale planistycznej. W odpowiedzi na skargę Rada Miasta Stołecznego Warszawy, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła "o odrzucenie skargi w zakresie, w jakim Wspólnota Mieszkaniowa G. [...] nie wykazała się indywidualnym interesem prawnym, tj. dotyczącym działki ew. nr [...]z obrębu [...]", a w pozostałym zakresie wniosła o jej oddalenie oraz o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Uzasadniając swoje stanowisko organ wyjaśnił, że skarżąca, co sama przyznaje, nie posiada tytułu prawnego do działki nr ewid. [...], na której znajduje się budynek G. [...], lecz jak nieprawidłowo twierdzi, stwierdzenie nieważności miejscowego planu w odniesieniu do działki nr [...] spowoduje, że skarżone postanowienia miejscowego planu utracą znaczenie dla działki nr [...]. Stanowisko to jest wadliwe, a skarga w zakresie działki ew. nr [...] jest niedopuszczalna. Skarżąca nie posiada bowiem interesu prawnego do ww. sąsiedniej nieruchomości - warunku sine qua non dopuszczalności skargi na miejscowy plan, a jej żądanie świadczy o nierozumieniu istoty postępowania toczącego się na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, którego stroną może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. Procedurę planistyczną sporządzania miejscowego planu rejonu Placu G., zainicjowała uchwała nr [...] Rady m. st. Warszawy z [...] sierpnia 2019 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu Placu G.. Miejscowy plan został sporządzony z zachowaniem wymogów określonych w art. 17 u.p.z.p., przeszedł prawidłowo całą procedurę planistyczną oraz posiada wszystkie niezbędne, wymagane prawem, uzgodnienia i opinie. Projekt miejscowego planu był wyłożony wraz z prognozą oddziaływania na środowisko do publicznego wglądu w dniach od [...] listopada 2021 r. do 1 grudnia 2021 r. i wniesiono do niego 581 uwag. Po wprowadzeniu zmian do projektu planu miejscowego na skutek rozpatrzenia uwag oraz w związku z wpisaniem do rejestru zabytków oficyny mieszkalnej tzw. Biały Budynek przy ul. T. [...], a także w ramach uzgodnień z M. Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków konieczne było ponowienie, ale już tylko częściowe, wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu. Powyższe nastąpiło w dniach od [...] maja 2023 r. do [...] czerwca 2023 r. W toku wyłożenia wpłynęło do projektu planu miejscowego 120 uwag, które zostały rozpatrzone. Przeznaczenie terenów oraz określony sposób zagospodarowania i korzystania z terenów zostały ustalone w miejscowym planie z uwzględnieniem wyważenia interesu publicznego i interesów prywatnych, w tym zgłaszanych w postaci wniosków i uwag, w oparciu o analizy ekonomiczne, środowiskowe i społeczne. Przewidziano w nim zachowanie istniejącego układu przestrzennego terenów zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i zabudowy usługowej, zachowanie i ochronę terenów zieleni oraz ograniczenie uzupełnień zabudowy. Ze względu na duży udział budynków i zespołów zabytkowych istotny wpływ na zagospodarowanie obszaru miały ograniczenia wynikające z ochrony zabytków. W ramach działania w zgodzie z wymogiem zachowania ładu przestrzennego konieczne jest zapewnienie, aby dany akt gwarantował takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość, a ponadto uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Ład przestrzenny w zakresie, o którym mowa w art. 1 ust. 1 pkt 2, to zwłaszcza zachowanie dbałości o odpowiedni zakres i sposoby postępowania w ramach przeznaczania terenów na poszczególne cele, a także ustalanie zasad zagospodarowania i zabudowy terenów, co ma związek np. z zasadą podobieństwa czy kontynuacji funkcji (F. T. (red.), P.-F. A. (red.), W. M. (red.), Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, wyd. IV. Opublikowano: WKP 2024). Pełnomocnik organu, cytując art. 1 ust. 2 u.p.z.p stwierdziła, że czynniki, o których mowa odnoszą się do rzeczywistych uwarunkowań planowanej przestrzeni, które muszą być brane pod uwagę i rozpatrzone w kontekście zasad sformułowanych w art. 1 ust. 1 (I. H. (red.), Z. I. (red.), Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz. Opublikowano: WKP 2023). Nie ulega wątpliwości, że ustalenia miejscowego planu uwzględniają zasady sformułowane w art. 1 ust. 1 u.p.z.p. oraz dyrektywy, o których mowa w jego ust. 2 i odnoszą się uwarunkowań obszaru objętego miejscowym planem, w tym również w części dotyczącej skarżonych jednostek planistycznych oznaczonych symbolami [...] i [...]. W miejscowym planie został uwzględniony układ przestrzeni publicznych ukształtowany historycznie (ulic i placów) oraz wprowadzony został charakterystyczny dla obszarów śródmiejskich drobniejszy układ uzupełniających przestrzeni publicznych w formie ciągów pieszych lub ciągów pieszo-jezdnych lub dróg wewnętrznych. Całościowa siatka śródmiejskich przestrzeni publicznych została rozplanowana w oparciu o studia kompozycyjne - widokowe oraz analizy urbanistyczne, z uwzględnieniem już funkcjonujących terenów komunikacji wewnętrznej. Zgodnie z wnioskami z analiz urbanistycznych, zawartych w Raporcie o stanie istniejącym - wytyczne projektowe do planu miejscowego pkt 8.3 struktura przestrzeni publicznej obszaru opracowania i jej powiązania z otoczeniem (autorstwa prof. PW dr hab. arch. K. D. z zespołem): "- PI. G powinien integrować obszar opracowania - łącząc tereny po jego wschodniej i zachodniej stronie oraz włączając także synagogę w strukturę głównych przestrzeni publicznych"; "- Przed synagogą należy zaprojektować plac miejski i układ pieszych powiązań z otaczającą strukturą przestrzeni publicznych"; "- Należy włączyć w strukturę przestrzeni pieszych wnętrza kwartałów, podwórka, pasaże itp. i wykorzystać ich potencjał, jako atrakcyjnych przestrzeni publicznych, o przyjaznej, ludzkiej skali". W związku z powyższym, w projekcie miejscowego planu istniejący układ dróg wewnętrznych pomiędzy budynkami G. [...] i G. [...] został uwzględniony w planie miejscowym. Na obszarach zwartej zabudowy śródmiejskiej uzasadnione było wyznaczenie w planie miejscowym siatki przestrzeni łączącej istniejący plac G. z projektowanym placem miejskim przed Synagogą N.. Połączenie zostało zaprojektowane między innymi poprzez niezabudowane tereny będące własnością prywatną, które pełnią obecnie ogólnodostępne powiązanie piesze i są użytkowane, jako drogi wewnętrzne z komunikacją kołową (jezdnie) oraz pieszą (chodniki) z miejscami postojowymi. Istniejąca przy budynkach G. [...] i G. [...] droga wewnętrzna powstała w wyniku realizacji założenia przestrzennego Osiedla [...]. Poszczególne bloki osiedla, w tym blok G. [...] zostały zrealizowane, jako wolnostojące otoczone dojściami, dojazdami i terenami zieleni. Zostały one zaprojektowane, jako ogólnodostępne. Z drogi wewnętrznej zapewniony został dostęp do usług w parterze budynku. Późniejsza realizacja budynku G. [...] uszanowała istniejącą drogę wewnętrzną. Budynek wyznaczył wschodnią pierzeję drogi wewnętrznej, z drogi zrealizowane zostały dojazdy do tego budynku oraz wejścia. W miejscowym planie utrwalone zostały zasady kształtowania przestrzeni określone w zrealizowanej zabudowie. Uwzględniono również funkcjonowanie przedmiotowej drogi wewnętrznej, jako przestrzeni ogólnodostępnej dla pieszych. Wbrew twierdzeniom skarżącej, miejscowy plan nie tworzy rezerwy pod nową drogę wewnętrzną, tylko sankcjonuje istniejącą drogę wewnętrzną i kontynuuje funkcjonujący już w tym miejscu układ przestrzeni publicznych. Podkreślić należy, że w trakcie prowadzenia procedury planistycznej prowadzone są liczne analizy oraz sporządzana jest inwentaryzacja obszaru objętego planem. W trakcie tych działań stwierdzono, że na działce ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...] przy ul. G. [...] oraz na działce ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...] przy ul. G. [...] znajduje się droga wewnętrzna oraz miejsca parkingowe, chodniki i drzewa w pasie tej drogi. Droga wewnętrzna ma charakter ogólnodostępny dla pieszych, co jest zgodne z funkcjonowaniem śródmiejskich przestrzeni publicznych położonych w kwartałach zabudowy i na terenach osiedlowych. W celu uregulowania w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego faktycznych funkcji, jakie są zlokalizowane na poszczególnych terenach w pierwotnym projekcie planu na fragmencie ww. działki zaproponowano wyznaczenie drogi dojazdowej [...] (ciąg pieszo-jezdny) oraz placu miejskiego 5KD-PM, jako dróg publicznych. Zgodnie z projektem planu po raz pierwszy wyłożonym do publicznego wglądu połączenie pomiędzy placami zostało zaprojektowane, jako układ terenów publicznych obejmujących: ciągi piesze (4KP, 5KP), plac publiczny (5KD-PM) oraz ciąg pieszo jezdny - ulicę publiczną (8KDD-PJ). Ulica 8KDD-PJ oraz plac publiczny 5KD-PM były elementami spójnie zaprojektowanego układu terenów komunikacji wewnątrz kwartału zabudowy. Dodatkowo tereny 5KD-PM i 8KDD-PJ stanowiły istniejący dojazd do budynków przy ul. G. [...] i [...] oraz publicznie dostępne dojście do terenów położonych w kwartale zabudowy pomiędzy ul. G. i ul. T., co sprawiało, że konieczne było zachowanie projektowanego układu przestrzeni dostępnych dla pieszych obejmującego tereny 5KD-PM i 8KDD-PJ. Do wyłożonego w dniach w dniach od [...] listopada 2021 r. do [...] grudnia 2021 r. projektu miejscowego planu wpłynęło szereg uwag mieszkańców, w tym skarżącej (karta nr 127-133 tom IV akt planistycznych) o nieprzeznaczanie terenów 5KD-PM i 8KDD-PJ na inwestycje celu publicznego (wykaz uwag, karta nr 3-251 akt planistycznych tom II, Lp. 260.3, 260.4, 466.1,385-387,392-396,466.1,467.2,468.1,469.1,470.2,472.4,568.4, 583.1,583.2 i 583.3). Skarżąca wyraziła obawę, że projektowane przeznaczenie ww. terenów doprowadzi do wzmożenia ruchu, zagrozi bezpieczeństwu mieszkańców oraz pozbawi ich miejsc parkingowych Ww. uwagi, zostały uwzględnione przez organ wykonawczy gminy poprzez zmianę przeznaczenia terenów [...] i [...] odpowiednio z placu publicznego oraz ciągu pieszo jezdnego - ulicy publicznej na drogi wewnętrzne. Zachowany został projektowany układ przestrzeni ogólnodostępnych dla pieszych, natomiast może on być zarządzany przez właściciela terenu, jako droga wewnętrzna. Pozostawienie tego obszaru we własności prywatnej umożliwia zagospodarowanie dróg wewnętrznych odpowiednio do potrzeb właściciela. Projekt miejscowego planu, zmieniony na skutek uwzględnienia uwag został ponownie uzgodniony w niezbędnym zakresie i w takim też zakresie został wyłożony do publicznego wglądu. Drogi wewnętrzne [...] i [...] wyznaczone zostały w planie miejscowym w miejscu istniejącej i funkcjonującej drogi wewnętrznej położonej pomiędzy budynkami G. i G. Droga ta znajduje się w części na działce ewid. nr [...] z obrębu [...], na której znajduje się budynek Skarżącej G oraz w części na działce ewid. nr [...] z obrębu [...], na której znajduje się budynek G, do której skarżąca nie posiada żadnego tytułu prawnego. Funkcjonująca droga wewnętrzna służy do obsługi budynków G. [...] i G. [...]. W związku z ustalonym w miejscowym planie przeznaczeniem terenów [...] [...]i [...] [...] ograniczono dojazd z tych dróg do terenów zajmowanych przez nieruchomości G. [...] działka nr [...] oraz G. [...] działka nr [...], tj. do terenów A8.3 C-MWU, Al0.1 C-MUW oraz A10.2 C-MUW. Konsekwentnie w miejscowym planie zrezygnowano z dopuszczenia dojazdów do innych terenów, które sąsiadują z w/w drogami wewnętrznymi tj. terenów A9.1 U-KS/U-HB, A9.2 C-MUW oraz Al 1 C-MWU/U-K. W związku z powyższym w planie zachowano istniejący obecnie dostęp do drogi publicznej poprzez drogę wewnętrzną dla nieruchomości G [...] i G. [...]. Plan miejscowy uwzględnia stan zastany, ukształtowany historycznie układ przestrzenny i komunikacyjny - nie ma potrzeby realizacji w tym miejscu nowego układu drogowego, który zapewniałby dostęp do drogi publicznej, a zarzuty, że drogi wewnętrzne [...] i [...] będą de facto pełniły rolę dróg publicznych są nieuzasadnione. Innymi słowy wyznaczone w miejscowym planie drogi wewnętrzne stanowią jedynie inwentaryzację stanu istniejącego. Na ww. fragmentach działek znajduje się droga wewnętrzna wraz z miejscami parkingowymi. Do ponownie częściowo wyłożonego projektu miejscowego planu wpłynęła uwaga Skarżącej ( karta nr 127-132 akt planistycznych) zawierająca wniosek, aby miejscowy plan gwarantował mieszkańcom budynku G. [...] wyłączne korzystanie z miejsc postojowych poprzez dodanie zapisu o zachowaniu istniejącego szlabanu na terenie [...]. Uwaga ta nie została uwzględniona, gdyż przedmiotowa kwestia wykracza poza zakres regulacji miejscowych planów. Innymi słowy z u.p.z.p. nie wynika możliwość określania w miejscowym planie zasad organizacji ruchu i korzystania z miejsc parkingowych (wykaz uwag karta nr 170-208 akt planistycznych, tom IV, Ip 109.1 wykazu uwag). W tym zakresie w miejscowym planie określa się wskaźniki parkingowe (art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p.) oraz zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji (art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p). Dopuszczenie, w zaskarżonym § 14 ust. 1 pkt 4 miejscowego planu, zachowania i realizacji ogólnodostępnych miejsc parkingowych m. in. na terenach dróg wewnętrznych pozwala jedynie na zachowanie istniejących lub realizację nowych ogólnodostępnych miejsc parkingowych. Nie ogranicza przy tym możliwości zachowania na drogach wewnętrznych istniejących prywatnych miejsc postojowych, co pozostaje poza zakresem tej regulacji. Wyznaczenie miejsc parkingowych oraz określenie grona ich użytkowników jest bowiem określane w organizacji ruchu. M.st. Warszawa wypracowało model zabezpieczania miejsc parkingowych dla mieszkańców centrum miasta wprowadzając program "Identyfikator Strefy Mieszkańca", który pozwala na parkowanie na niektórych podwórkach i ulicach wewnętrznych wyłącznie mieszkańcom i najemcom lokali użytkowych. Zauważyć także należy, że § 16 ust. 1 zaskarżonej uchwały umożliwia Skarżącej użytkowanie terenu w sposób dotychczasowy z wykorzystaniem dotychczasowej infrastruktury. Wskazany przepis dopuszcza bowiem dotychczasowe użytkowanie terenów do czasu ich zagospodarowania zgodnie z przeznaczeniem określonym w planie. Miejscowy plan w § 2 ust. 1 pkt 11 zawiera definicję miejsc i przestrzeni publicznych, przez który należy rozumieć istniejący lub projektowany w ramach planu system przestrzeni ogólnodostępnych dla wszystkich użytkowników obszaru objętego planem. Obszar planu obejmuje wiele miejsc ważnych z punktu widzenia historii Warszawy, dodatkowo drogi wewnętrzne [...] i [...] stanowią bezpośrednie połączenie głównych ciągów komunikacyjnych z Synagogą Nożyków, a dalej przez drogę wewnętrzną [...] ze żłobkiem. Wyznaczenie przestrzeni dróg wewnętrznych, jako układu miejsc i przestrzeni publicznych ma na celu pozostawienie i zabezpieczenie tych przestrzeni, jako ogólnodostępnych z możliwością swobodnego przejścia. Zapis ten jest zgodny ze stanem istniejącym. Aktualnie istniejące drogi wewnętrzne na ww. dz. ewid. [...] i [...] są dostępne publicznie i możliwa jest swobodna komunikacja piesza w obrębie kwartału. Tak więc wprowadzone w miejscowym planie zapisy są tylko uregulowaniem stanu istniejącego. Dodatkowo dla najważniejszego układu powiązań przestrzeni publicznych i wewnętrznych znajdujących się na terenie objętym miejscowym planem, w tym dla dróg wewnętrznych [...] i [...], określono zasady zagospodarowania poprzez oznaczenie miejsc wymagających specjalnego opracowania posadzki, dla których ustalono opracowanie spójnych projektów architektonicznych dla poszczególnych zespołów przestrzeni publicznej. Taki ciąg prowadzi między innymi z placu przed synagogą N. [...] wraz z terenem [...] i dojściem do placu od strony placu G. - na terenach dróg wewnętrznych: [...], [...] , [...] i [...]. Aby zapewnić ciągłość dojścia pieszego w zapisach dla ww. terenów ustalono zakaz ich grodzenia. Miejsce i przestrzeń publiczna, jaką w tym wypadku stanowią drogi wewnętrzne [...] i [...] nie jest tożsame z drogą publiczną. Charakter dróg wewnętrznych i dróg publiczny oraz różnice między nimi określa ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, drogi, parkingi oraz place przeznaczone do ruchu pojazdów, niezaliczone do żadnej z kategorii dróg publicznych i niezlokalizowane w pasie drogowym takiej drogi, są drogami wewnętrznymi. W stanie istniejącym tereny [...] i [...]odpowiadają wymogom dróg wewnętrznych. Jednocześnie jak wykazano w sporządzonych do planu analizach urbanistycznych tereny te funkcjonują obecnie, jako element przestrzeni publicznych, są ogólnodostępne dla ruchu pieszego, co pozostaje w zgodzie ze zrealizowanymi projektami budowy Osiedla [...] oraz późniejszej realizacji budynku G. [...]. Z art. 2a oraz art. 8 ust. 2 i 3 ustawy z 1985 r. o drogach publicznych wynika, że w odróżnieniu od dróg publicznych, właścicielem drogi wewnętrznej oprócz podmiotu publicznoprawnego - Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, może być również osoba prywatna - fizyczna lub prawna. Oznacza to, że drogi wewnętrzne nie są kategorią wewnętrznie jednolitą i ocena możliwości korzystania z dróg wewnętrznych w celu zapewnienia dostępu do drogi publicznej musi być dokonywana in casu. Drogi wewnętrzne mogą mieć różny charakter i w związku z tym mogą się też znacznie różnić w zakresie dostępności. Mogą być drogi wewnętrzne, należące do osób fizycznych lub niepublicznych osób prawnych, które są dostępne tylko dla podmiotów wybranych przez zarządcę lub właściciela drogi wewnętrznej. Jednakże może być też tak, że drogi należące do takich podmiotów będą dostępne tak jak drogi publiczne. Wbrew zatem zarzutom skargi przeznaczenie terenów [...] i [...] pod drogi wewnętrzne zaliczone do systemu przestrzeni ogólnodostępnych dla wszystkich użytkowników obszaru objętego planem nie narusza zasad sporządzania miejscowego planu, ani nie stanowi fikcji prawnej, której celem jak podnosi skarżąca może być obejście przepisów dotyczących wywłaszczenia. Jak bowiem powyżej zostało dowiedzione drogi wewnętrzne należące do podmiotów prywatnych mogą być dostępne jak drogi publiczne, tj. ich dostępność nie musi być ograniczona do podmiotów wybranych przez zarządcę lub właściciela drogi wewnętrznej. W realiach niniejszej sprawy w związku z koniecznością zachowania i kształtowania ładu przestrzennego, w miejscowym planie, na obszarze śródmiejskim określona została hierarchia przestrzeni publicznych w zależności od ich funkcji w kształtowaniu przestrzeni miejskiej, w tym istniejącej drogi wewnętrznej zapewniającej lokalne połączenie pomiędzy ul. G. a placem przed synagogą. Ustalenie układu komunikacji kołowej obsługującej teren objęty planem, w skład którego wchodzą obok ulic (zbiorczych, lokalnych i dojazdowych) i placów miejskich również drogi wewnętrzne jest w odniesieniu do tych ostatnich - niezbędne z punktu widzenia obsługi terenów [...] C-MWU (teren budynku G. [...]), [...] C-MUW oraz [...] C-MUW (tereny budynku G. [...] ). Zakaz komunikacji kołowej na ww. drogach wewnętrznych spowodowałby znaczące ograniczenie dostępu dla mieszkańców budynków położonych w bezpośrednim sąsiedztwie ww. dróg wewnętrznych. Tereny dróg wewnętrznych zostały zaliczone przez przepisy powszechnie obowiązujące do terenów komunikacji i stanowią część układu komunikacyjnego określanego w miejscowych planach. Twierdzenia skarżącej, że systemem komunikacyjnym mogą być objęte wyłącznie drogi publiczne pozbawione są zatem usprawiedliwionych podstaw. Plan miejscowy na terenach [...] i [...] uwzględnił istniejącą drogę wewnętrzną, co realizuje również dyspozycję normy wynikającej z ust. 3 art. 1 u.p.z.p., który wymaga by ustalanie przeznaczenia terenu zmierzało do ochrony istniejącego stanu zagospodarowania terenu. Miejscowy plan nie wprowadził konieczności realizacji nowej drogi wewnętrznej w miejscu, w którym taka droga obecnie nie funkcjonuje. W planie uwzględniono również, ze z dróg wewnętrznych [...] i [...] obsługiwane są wejścia do budynków G. [...] i G. [...], w tym wejścia do ogólnodostępnych lokali usługowych znajdujących się w parterach budynków, jak również dojazdy i wjazd do parkingu podziemnego. Droga wewnętrzna zajmuje przestrzeń pomiędzy fasadami budynków G i G. W związku ze zgłaszanymi uwagami w planie miejscowym przewidziano możliwość rozbudowy bloku G. [...] poprzez zwężenie pasa drogi wewnętrznej oraz wyznaczenie nieprzekraczalnych linii zabudowy. Szerokość pasa dróg wewnętrznych [...] i [...] wyznaczono uwzględniając stan istniejący i biorąc pod uwagę faktyczne użytkowanie gruntu i przyszłe możliwości rozbudowy budynków G. [...] i [...]. Zarówno w chwili przystąpienia do projektu planu jak i obecnie znajduje się tam droga wewnętrzna wraz z miejscami parkingowymi, chodnikami i zadrzewieniami. W celu zabezpieczenia i zachowania komunikacji wewnątrz kwartału oraz zachowania lub wyznaczenia miejsc parkingowych szerokość drogi wewnętrznej w planie określono na ok. 14,5 m z poszerzeniem do 21 m z uwzględnienia w planie stanu istniejącego. W ramach pasa drogowego drogi wewnętrznej uwzględniono również wskazany w skardze ciąg pieszo-jezdny stanowiący jednocześnie drogę pożarową o szerokości ok. 4 m. Natomiast samej drogi pożarowej nie należy utożsamiać z pasem terenów drogi wewnętrznej, które jak wykazano wcześniej obejmują teren pomiędzy budynkami, a w przestrzeni drogi wewnętrznej znajdują się również miejsca parkingowe i zadrzewienia. Powyższe pozostaje również w zgodzie z definicją pasa drogowego zawartą w art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych, przez który należy rozumieć wydzielony liniami rozgraniczającymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym jest lub będzie usytuowana droga. W przypadku wyznaczonych w planie liniami rozgraniczającymi terenów dróg wewnętrznych [...] i [...] odnosi się to do terenu, na którym faktycznie jest już funkcjonująca droga wewnętrzna. Uwzględnienie w planie istniejącej drogi wewnętrznej, jako przestrzeni ogólnodostępnej dla ruchu pieszego uwzględnia również wymogi określone w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego m.st. Warszawy, które dla obszarów zabudowy w strefie śródmieścia funkcjonalnego ustala priorytet dla ruchu pieszego. Wynika z niego również, że podstawowym zadaniem projektowania architektury i krajobrazu miejskiego jest zdefiniowanie ulic i przestrzeni publicznych, jako obszarów wspólnego użytkowania. Każdy obszar czy rejon miasta powinien pozwolić mieszkańcom odczuć charakter i klimat miejsca, a intensywność i dobór funkcji zabudowy terenów powinny umożliwić pieszy dostęp do sąsiadujących z nimi dworców i przystanków transportu publicznego tak, aby stał się on atrakcyjną alternatywą dla samochodu. Zgodnie zaś z art. 15 ust. 1 u.p.z.p. - organ wykonawczy gminy sporządza projekt miejscowego planu, (...), zgodnie z zapisami studium (...), a w myśl art. 20 ust. 1 u.p.z.p, plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium (...). Zaskarżony § 15 ust. 10 pkt 2 miejscowego planu pozwala sytuować urządzenia do zbierania odpadów lub selektywnej zbiórki odpadów (kosze, pojemniki) na terenach dostępnych publicznie, w tym na drogach wewnętrznych. Celem tej regulacji jest zapewnienie czystości i utrzymania porządku na terenie dróg wewnętrznych oraz odpowiedniego przechowywania nieczystości do czasu ich odbioru przez wyspecjalizowaną firmę. Podstawa ww. regulacji wynika z art. 15 ust. 2 pkt 3 i 10 u.p.z.p., który za obligatoryjny element miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uznaje zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu oraz modernizacji, rozbudowy i budowy systemów infrastruktury technicznej. Urządzenia do zbierania odpadów lub selektywnej zbiórki odpadów, jako elementy infrastruktury technicznej służącej do usuwania odpadów są niezbędnym elementem wpływającym bezpośrednio na ochronę środowiska. Kwestionowanie przez Skarżącą legalności tego zapisu uznać zatem należy za chybione. Zarzuty skargi o nieuzasadnionym ograniczeniu prawa własności skarżącej, przekroczeniu granic władztwa planistycznego oraz naruszeniu zasady równości pozbawione są zatem pozbawione usprawiedliwionych podstaw. Skarga oparta jest na niezgodnym z przepisami rozumieniu własności, jako nieograniczonego prawa do kształtowania zagospodarowania nieruchomości, a także błędnym rozumieniu przepisów dotyczących materii zagospodarowania przestrzennego. Prawo własności, mimo, że jest najsilniejszym prawem podmiotowym, korzystającym z gwarancji ustawowych i ponad ustawowych, jednak nie ma charakteru absolutnego i nieograniczonego, co wprost wynika z art. 64 ust. 3 Konstytucji i na gruncie u.p.z.p. znajduje wyraz w szczególności w art. 6 ust. 1, zgodnie z którym ustalenia miejscowego planu kształtują wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Na gruncie niniejszej sprawy organ planistyczny w odniesieniu do nieruchomości Skarżącej stanowiącej działkę nr 13/2 usankcjonował stan istniejący. Część działki, na której zlokalizowany jest budynek wielorodzinny (ok. 69%) znajduje się w jednostkach terenowych [...] C-MWU i [...] C-MWU przeznaczonych pod tereny śródmiejskiej zabudowy mieszkaniowo-usługowej. Skarżąca może zatem korzystać z nieruchomości w sposób dotychczasowy, a miejscowy plan objął ochroną stan istniejący Natomiast mniejsza część działki (ok. 31%) przeznaczona została pod drogi wewnętrzne - [...] KDW i [...] KDW, co również potwierdza stan istniejący, Funkcjonująca droga wewnętrzna służy do obsługi budynków G. [...] i G. [...]. W związku z ustalonym w miejscowym planie przeznaczeniem terenów [...] i [...] ograniczono dojazd z tych dróg do terenów zajmowanych przez nieruchomości G. [...] działka nr [...] oraz G. [...] działka nr [...], tj. do terenów [...] C-MWU, [...]C-MUW oraz [...]. Zaliczenie ww. terenów dróg wewnętrznych do układu miejsc i przestrzeni publicznych jest wynikiem ich lokalizacji na obszarze śródmiejskim i ma na celu pozostawienie i zabezpieczenie tych przestrzeni, jako ogólnodostępnych z możliwością swobodnego przejścia. Powyższe rozwiązanie nie ma zatem charakteru arbitralnego, lecz uwzględnia uwarunkowania obszaru objętego miejscowym planem, mieści się w granicach władztwa planistycznego, a co więcej uwzględnia stan istniejący, a także niweluje ryzyko natężenia ruchu w związku z brakiem dojazdów z terenów dróg wewnętrznych [...] KDW i [...] KDW do terenów [...], [...]oraz [...]. W sprawie nie doszło również do naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. w zw. z art. 1 ustawy o drogach publicznych. W rozporządzeniu w sprawie projektu m.p.z.p - tereny dróg wewnętrznych wprost zostały zaliczone do terenów komunikacji i stanowią część układu komunikacyjnego określanego w miejscowych planach, a z orzecznictwa i piśmiennictwa wynika, że dostępność dróg wewnętrznych nie musi być ograniczona do podmiotów wybranych przez zarządcę lub właściciela drogi wewnętrznej. W realiach niniejszej sprawy w związku z koniecznością zachowania i kształtowania ładu przestrzennego, w miejscowym planie, na obszarze śródmiejskim określona została hierarchia przestrzeni publicznych w zależności od ich funkcji w kształtowaniu przestrzeni miejskiej, w tym istniejącej drogi wewnętrznej zapewniającej lokalne połączenie pomiędzy ul. G. a placem przed synagogą. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. I. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 i 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 935), zwanej dalej "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (pkt 5) oraz akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (pkt 6). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, wydając wyrok na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.). Skarżąca wywodzi swój interes prawny z tego, że jest właścicielem nieruchomości, składającej się z działki nr ewid. [...] obrębu ewidencyjnego nr [...], położonej w W, dzielnicy Ś., przy ul. G. [...], dla której Sąd Rejonowy dla [...] w W, [...] Wydział Ksiąg Wieczystych, prowadzi księgę wieczystą nr [...], znajdującej się na terenie objętym m.p.z.p., a wykonywanie tego prawa zostało naruszone wskazanymi w skardze paragrafami uchwały nr [...] Rady Miasta Stołecznego Warszawy z [...] stycznia 2024 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu Placu G., w gminie Warszawa-B. - w sposób wykazywany w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdza, że skarżąca ma legitymację do wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 1465) w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ale wyłącznie w takim zakresie, w jakim upatruje ona naruszenia swego prawa własności nieruchomości oznaczonej co do tożsamości numerem ewidencyjnym jej działki. Jak bowiem trafnie wyjaśnił to Naczelny Sąd Administracyjny, "uprawnionym do wniesienia skargi z art. 101 u.s.g. może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. Skarga złożona na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie ma bowiem charakteru actio popularis" (wyrok z 2 października 2024 r., sygn. akt II OSK 2865/21, CBOSA). Skarga była niezasadna. Przesłanki nieważności m.p.z.p. wymienione są enumeratywnie w art. 28 ust. 1 u.p.z.p. Zgodnie z tym przepisem, nieważność uchwały rady gminy w całości lub części powoduje jedynie istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie. To, że plan miejscowy wpływa na prawa właścicieli nieruchomości na obszarze objętym planem jest oczywistą konsekwencją zasady przyjętej w art. 6 ust. 1 u.p.z.p., w myśl której ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Ta zasada, jako norma ustawowa, stanowi – zgodnie z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP – dopuszczalne ograniczenie własności indywidualnej. Pamiętać też trzeba, że sfera uprawnień właścicielskich, wynikająca z triady uprawnień przewidzianych w art. 140 Kodeksu cywilnego, jest – zgodnie z tym przepisem – możliwa do wykonywania "w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego". Tylko w takich granicach właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa i rozporządzać rzeczą. Zgodnie z art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Ustawodawca nie tylko więc dopuścił ingerencję organu planistycznego w sposób wykonywania własności nieruchomości obejmowanej planem, ale również zakreślił sposób zagospodarowania nieruchomości do ustalonego w m.p.z.p. Ustawowe dopuszczenie organu do ingerencji w prawo własności nie oznacza jednakże dowolności działania organów planistycznych. Zasady planowania i zagospodarowania przestrzennego nakazują wprost uwzględnienie nie tylko wymagań ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury, ale również prawa własności (art. 1 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p.). Ponadto, żaden z przepisów ustawy planistycznej nie przyznaje prymatu interesowi społecznemu nad interesem prywatnym. Art. 1 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p. zobowiązuje organy planistyczne do uwzględniania w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym prawa własności – co jednak nie oznacza, że ustalenia planu nie mogą w żaden sposób wkraczać w sferę praw podmiotowych właściciela nieruchomości. Art. 6 ust. 1 u.p.z.p. stanowi wprost, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Oczywiście, kształtowanie wykonywania prawa własności, będące de facto ograniczaniem wykonywania tego prawa, nie może nosić znamion dowolności. Musi być uzasadnione i mieścić się w granicach obowiązującego porządku prawnego. Ograniczenie w korzystaniu z własności nieruchomości może wynikać z ochrony innych wartości wysoko cenionych, określnych w innych punktach art. 1 ust. 2 u.p.z.p. Obowiązek uwzględniania w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym prawa własności nie dotyczy jedynie prawa własności inwestora, ale również prawa własności innych podmiotów, w tym właścicieli nieruchomości położonych w pobliżu nieruchomości inwestora (tak NSA w wyroku z 19 października 2022 r., sygn. akt II OSK 1518/21, CBOSA). W judykaturze wyjaśnia się w odniesieniu do powyższego, że właściciele poszczególnych nieruchomości obejmowanych planem muszą się liczyć wzajemne również ze swoimi interesami. Plan miejscowy z założenia stanowi instrument mający na celu pogodzenie, czy wyważenie tych nierzadko sprzecznych interesów. Zatem sytuacja, gdy osoba mająca tytuł rzeczowy do nieruchomości z powodu konkretnych ustaleń planu miejscowego nie może zrealizować (w pełni lub częściowo) swojego indywidualnego interesu i musi zrezygnować ze swoich zamierzeń, nie oznacza więc samo przez się naruszenia art. 6 u.p.z.p. i nie uzasadnia z tego powodu podważenia legalności uchwały w sprawie planu miejscowego (por. wyrok NSA z 19 sierpnia 2025 r., sygn. akt II OSK 1667/24, CBOSA). Jeżeli gmina decyduje się na ingerencję w przysługujące prawa i obowiązki, to tego rodzaju działanie jest prawnie dopuszczalne, ale wymaga zastosowania zasady proporcjonalności, co wprost wynika z Konstytucji RP, ale także z art. 1 ust. 2 u.p.z.p., wymieniającego, jako równorzędne wartości, potrzeby i okoliczności, które powinny być uwzględniane w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wymagane jest zatem dokonanie procesu wyważenia różnych, sprzecznych grup interesów, celem stwierdzenia czy posiada usprawiedliwione podstawy ingerencja w dane uprawnienia kosztem określonego podmiotu. Jeśli mowa tu o wymogach prawnych stawianych organowi planistycznemu, to wystarczy, że wprowadzone ograniczenia muszą być możliwe do wprowadzenia i usprawiedliwione, a więc krótko mówiąc zgodne z obowiązującym prawem, do czego obliguje procedura planistyczna oparta m.in. na dopuszczalnej prawem władczej ingerencji władzy publicznej w prawo własności, tj. w sposób przewidziany w Konstytucji RP (art. 21 ust. 2, art. 31 ust. 3 i art. 64 ust. 3 Konstytucji RP) – tak m.in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 października 2025 r., sygn. akt II OSK 2674/24, CBOSA). Dopiero w przypadku, gdy organ planistyczny w sposób istotny naruszy określone powyżej zasady planowania przestrzennego mówić można o wystąpieniu przesłanki z art. 28 ust. 1 u.p.z.p., przejawiającej się niedopuszczalnym ograniczeniem przez organ planistyczny prawa własności jednostki. Taka sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Odnosząc się do poszczególnych postanowień m.p.z.p., kwestionowanych przez pełnomocnika skarżącej wyjaśnić należy, co następuje. 1. W § 7 ust. 1 pkt 5 m.p.z.p. określono następujące zasady lokalizowania ogrodzeń: na terenach ulic (dróg publicznych) KD, placów miejskich KD-PM, ulic (dróg publicznych), alei pieszo-jezdnych KDD-PJ, ciągów pieszych KP i dróg wewnętrznych KDw zakazuje się lokalizowania ogrodzeń wewnętrznych, za wyjątkiem: pachołków, słupków, pojemników z zielenią, ogrodzeń ogródków kawiarnianych, murków o wysokości nieprzekraczającej 60 cm, żywopłotów o wysokości nieprzekraczającej 120 cm oraz ogrodzeń zieleni przyulicznej (np. trawników, kwietników, drzew, zieleńców) o wysokości nieprzekraczającej 60 cm, pod warunkiem, że zachowana zostanie dostępność przestrzeni dla pieszych. To postanowienie planistyczne ingeruje, ale w sposób dopuszczalny, w wykonywanie przez Wspólnotę prawa własności nieruchomości stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...]. Nie wyklucza grodzenia drogi wewnętrznej za pomocą pachołków, słupków, pojemników z zielenią, ogrodzeń ogródków kawiarnianych, murków o wysokości nieprzekraczającej 60 cm, żywopłotów o wysokości nieprzekraczającej 120 cm – ale z zastrzeżeniem zachowania dostępności przestrzeni dla pieszych. Ten konkretny przepis m.p.z.p. nie umniejsza też, wbrew skardze, prawa właściciela nieruchomości przez ograniczenie dostępności przestrzeni dla pojazdów i nie wprowadza zakazu ograniczenia dostępu do drogi wewnętrznej za pomocą szlabanu (ale umożliwiającego ruch pieszy), bo szlaban nie jest ogrodzeniem, a urządzeniem budowlanym (por. wyrok WSA w Warszawie z 13 sierpnia 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 806/14, CBOSA). 2. Zgodnie z § 10 ust. 1 pkt 2 lit. b m.p.z.p. wyznaczono układ miejsc i przestrzeni publicznych, w skład którego wchodzą dzielnicowe i lokalne miejsca i przestrzenie publiczne obejmujące tereny dróg wewnętrznych (KDw). Przez miejsca i przestrzeń publiczną plan rozumie (§ 2 ust. 1 pkt 11) istniejący lub projektowany w ramach planu system przestrzeni ogólnodostępnych dla wszystkich użytkowników obszaru objętego planem. Jak wynika z akt sprawy, istniejące przed uchwaleniem zaskarżonej uchwały drogi wewnętrzne były ogólnodostępne dla wszystkich użytkowników obszaru objętego planem. Drogi te stanowiły więc w dacie uchwalania m.p.z.p. "system przestrzeni ogólnodostępnych dla wszystkich użytkowników obszaru objętego planem". Tym samym, plan w cytowanym przepisie w żaden sposób nie zmieniał dotychczasowego sposobu korzystania z tej części nieruchomości wspólnej stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...], która już była ogólnodostępna dla wszystkich użytkowników obszaru objętego planem. Co więcej, zaskarżone postanowienie planistyczne zgodne było z istniejącym, ale również niekwestionowanym przez skarżąca sposobem korzystania z jej nieruchomości przez osoby trzecie. Skarżąca nie neguje powyższego, wyraża obawy na przyszłość - odnoszące się do potencjalnej dopuszczalności ograniczenia przez Wspólnotę dostępu osób, niebędących właścicielami tej działki do położonych na jej obszarze dróg wewnętrznych. Tym niemniej, o ile do czasu uchwalenia m.p.z.p. istniejące drogi wewnętrzne – z braku odmiennego rozporządzenia rzeczą przez Wspólnotę – były dostępne dla wszystkich, to plan powyższym postanowieniem nie zmieniał dotychczasowego, rzeczywistego sposobu korzystania z gruntu. Jak już była o tym mowa, ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Przepis ten dobitnie wskazuje, że ustalenia planu miejscowego są ze swej istoty wyrazem władztwa planistycznego gminy, w wyniku którego korzystanie z własności nieruchomości może doznawać szeregu ograniczeń. Okoliczność, że już istniejące drogi wewnętrzne są w powstającym m.p.z.p. ujmowane na terenach prywatnych (niepublicznych) jest konsekwencją ustawowego przyjęcia, że plan miejscowy może ograniczać prawo własności, a celem wydzielenia drogi jest zapewnienie obsługi komunikacyjnej terenów mieszkaniowych. Przyjęcie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego rozwiązania polegającego na przeznaczeniu określonego terenu pod drogę wewnętrzną oznacza ponadto, że teren ten nadal pozostaje własnością jego dotychczasowego właściciela. Skarżąca powyższy fakt dostrzega co wynika ze stwierdzeń jej pełnomocnika, zawartych w skardze, a odnoszących się trafnie do istoty i charakteru prawnego dróg wewnętrznych. Przeznaczenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego określonego terenu pod drogę wewnętrzną oznacza, że o ile na terenie tym drogi takiej nie ma, to będzie ona mogła zostać zrealizowana, ale wyłącznie w drodze woli i działania właściciela gruntu, a nie gminy. Jeśli takie przeznaczenie terenu w miejscowym planie powoduje obniżenie wartości nieruchomości lub niemożność korzystania z niej w sposób dotychczasowy, to jego właścicielowi przysługują roszczenia wymienione w art. 36 ust. 1 u.p.z.p. (por. wyrok NSA z 12 czerwca 2015 r., sygn. akt (II OSK 2646/13, CBOSA). Wyjaśnić też należy, że skutkiem prawnym § 10 ust. 1 pkt 2 lit. b m.p.z.p. nie jest uczynienie drogi wewnętrznej na działce skarżącej drogą "publiczną" i to nie tylko w rozumieniu przepisów ustawy o drogach publicznych, ale również w rozumieniu potocznym. "Układ miejsc i przestrzeni publicznych", o których mówi ww. przepis, jest wyłącznie już istniejącym, potwierdzanym m.p.z.p., "systemem przestrzeni ogólnodostępnych dla wszystkich użytkowników obszaru objętego planem". 3. Zgodnie z § 13 ust. 2 pkt 1 m.p.z.p. ustalono zasady obsługi terenu objętego planem przez komunikację kołową przez wyznaczenie układu tej komunikacji obsługującej teren objęty planem, w skład którego wchodzą drogi wewnętrzne (KDw). Ten przepis m.p.z.p. nie wprowadza żadnych dodatkowych zmian i ingerencji w już istniejące prawo własności skarżącej, gdyż stanowi jedynie, że drogi wewnętrzne KDw wchodzą w układ komunikacji kołowej. Taka też jest i funkcja drogi wewnętrznej - zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, droga wewnętrzna to przeznaczone dla ruchu pojazdów drogi, parkingi i place, niezaliczone do żadnej z kategorii dróg publicznych i niezlokalizowane w pasie drogowym takiej drogi. Pamiętać też należy, że ww. art. 8 ustawy o drogach stanowi wprost w ust. 2, że budowa, przebudowa, remont, utrzymanie, ochrona i oznakowanie dróg wewnętrznych oraz zarządzanie nimi należy do zarządcy terenu, na którym jest zlokalizowana droga, a w przypadku jego braku - do właściciela tego terenu. Finansowanie zaś zadań, o których mowa w ust. 2, należy do zarządcy terenu, na którym jest zlokalizowana droga, a w przypadku jego braku - do właściciela tego terenu (art. 8 ust. 3 ustawy). Jednostka samorządowa nie ma żadnych możliwości (i prawa) do wykonywania budowy lub robót budowlanych w obszarze drogi wewnętrznej bez zgody jej właściciela. Kwestionowany co do ważności ww. zapis m.p.z.p. nie zmienia zatem sytuacji prawnej właściciela gruntu, na którym drogi takie już istniały przed uchwaleniem planu. Z tego przepisu nie wynika też ogólna dostępność dróg wewnętrznych na działce skarżącej dla wszelkiej (publicznej) komunikacji kołowej. Mając na względzie obawy skarżącej wyrażane przez jej pełnomocnika w skardze, wyjaśnić też należy, że właśnie w związku z tym, iż droga na działce skarżącej zaplanowana jest, jako droga wewnętrzna w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o drogach, to nieruchomość, na której ją zaprojektowano (ujęto w planie) nie może podlegać wywłaszczeniu na cel publiczny, o którym mowa w art. 6 u.g.n. Potencjalna rozbudowa (przebudowa) istniejącej drogi wewnętrznej do parametrów zwiększonych planem miejscowym nie może nastąpić bez zgody właścicieli i musi nastąpić na warunkach określonych art. 8 ust. 2 u.d.p. (por. m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 14 stycznia 2022 r., sygn. akt IV SA/Po 651/21, CBOSA). 4. W § 14 ust. 1 pkt 4 m.p.z.p. ustalono następującą zasadę lokalizowania parkingów i miejsc parkingowych - dopuszcza się zachowanie i realizację ogólnodostępnych miejsc parkingowych na terenach: ulic (dróg publicznych) (KD), ulic (dróg publicznych) – alei pieszo-jezdnych (KDD-PJ), placów miejskich (KD-PM) oraz na terenach dróg wewnętrznych (KDw), chyba że ustalenia szczegółowe stanowią inaczej; miejsca parkingowe nie mogą kolidować z przestrzeniami przeznaczonymi dla pieszych oraz ze szpalerami drzew. Z treści tego przepisu m.p.z.p. wprost wynika, że dotyczy on istniejących ("zachowanie") lub przyszłych ("realizację") ogólnodostępnych miejsc parkingowych. Jeśli na terenie nieruchomości skarżącej stanowiącej działkę nr ewid. 13/2 takie miejsca się nie znajdują, to m.p.z.p. nie ogranicza prawa własności skarżącej przez "upublicznienie" istniejących, ale nie ogólnopublicznych miejsc parkingowych skarżącej. 5. W § 15 ust. 1 pkt 10 ppkt 2 m.p.z.p. określono następujące zasady przebudowy, rozbudowy lub budowy urządzeń infrastruktury technicznej na obszarze objętym planem - w zakresie usuwania odpadów ustala się sytuowanie ogólnodostępnych urządzeń do zbierania odpadów lub selektywnej zbiórki odpadów (kosze, pojemniki) na terenach: ulic (dróg publicznych) KD, placów miejskich KD-PM, ulic (dróg publicznych) – alei pieszo-jezdnych KDD-PJ, ciągów pieszych KP, dróg wewnętrznych KDw oraz na terenach zieleni urządzonej ZP. Usytuowanie ogólnodostępnych urządzeń do zbierania odpadów lub selektywnej zbiórki odpadów (kosze, pojemniki) na terenie dróg ogólnodostępnych wewnętrznych KDw stanowiących własność skarżącej stanowi uprawnioną ingerencję w jej prawo własności, gdyż wiąże się z zapobieganiem zanieczyszczenia tymi odpadami działki skarżącej również przez osoby trzecie, m.in. przechodzące przez ogólnodostępną drogę wewnętrzną. Na skarżącą nie jest w związku z tym nakładany żaden nowy obowiązek w zakresie gospodarki odpadami, gdyż zgodnie z § 14 ust. 1 i 2 uchwały Nr [...] Rady m.st. Warszawy z [...] grudnia 2023 r. w sprawie Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie m.st. Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. z 15 grudnia 2023 r. poz. 14577) ustalone zostały zasady dotyczące częstotliwości i sposobu pozbywania się odpadów komunalnych z terenów przeznaczonych do użytku publicznego. Sposobem pozbywania się odpadów komunalnych z terenów przeznaczonych do użytku publicznego jest ich przekazywanie przez gminę: 1) podmiotowi odbierającemu odpady komunalne wpisanemu do rejestru działalności regulowanej prowadzonego przez Prezydenta m.st. Warszawy, lub 2) podmiotowi uprawnionemu do prowadzenia działalności w zakresie zbierania i/lub przetwarzania odpadów zgodnie z ustawą z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2023 r. poz. 1587, z późn. zm.). Pozbywanie się odpadów komunalnych powinno następować z określoną w ww. uchwale częstotliwością zapewniającą właściwy stan sanitarno-porządkowy terenów, dostosowaną do natężenia ruchu ludzi i zapobiegającą przepełnianiu pojemników lub worków. 6. Nie do końca oczywistym jest, czemu pełnomocnik skarżącej neguje ważność § 18 ust. 19 pkt 1 – 6 m.p.z.p., skoro pkt 1 dotyczy w obszarze A przeznaczenia terenu: tereny dróg wewnętrznych, zgodnie z § 4 ust. 14, pkt 2, pkt 5 zasad obsługi terenu w zakresie komunikacji: dojazd od strony ul. G (poza obszarem planu), pkt 6 zasad tymczasowego zagospodarowania, urządzenia i użytkowania terenów wg § 16 ust. 1. m.p.z.p. Ww. punkty nie wpływają w żaden sposób negatywnie na prawo własności skarżącej. Natomiast pkt 2 ust. 19 § 18 m.p.z.p. ustala warunki zabudowy i zagospodarowania terenu oraz zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego: "a) ustala się zachowanie lub ukształtowanie dojścia i dojazdu" – ten podpunkt w żaden sposób nie wpływa na własność skarżącej, gdyż jedynie sankcjonuje stan istniejący. "b) szerokość pasa drogowego wyznaczonego liniami rozgraniczającymi zgodnie z rysunkiem planu" z natury rzeczy podpunkt ten dotyczy mających powstać dróg, a nie dróg już istniejących. Nie wynika z niego obowiązek skarżącej dostosowania istniejącego pasa drogowego drogi wewnętrznej do parametrów rysunku, gdyż po pierwsze drogi niepubliczne nie podlegają regulacji art. 34a ustawy o drogach (dotyczącej wyłącznie dróg publicznych), a po drugie – jak już była o tym mowa – zgodnie z art. 8 ust. 2 tej ustawy budowa, przebudowa, remont, utrzymanie, ochrona i oznakowanie dróg wewnętrznych oraz zarządzanie nimi należy do zarządcy terenu, na którym jest zlokalizowana droga, a w przypadku jego braku - do właściciela tego terenu. "c) minimalna powierzchnia biologicznie czynna 10%" - podpunkt ten dotyczy wyłącznie nowych zamierzeń budowlanych i warunków koniecznych do uwzględnienia w zatwierdzanych projektach budowlanych i nie odnosi się do zabudowy skarżącej. "d) zakazuje się grodzenia terenu" – podpunkt ten stanowi realizację założonego w m.p.z.p. planowania przestrzeni obszaru A, w tym jego częściowej dostępności w ramach "systemu przestrzeni ogólnodostępnych dla wszystkich użytkowników obszaru objętego planem", o czy była już mowa. "e) zieleń uliczna – nie mniej niż 1 szpaler drzew, zgodnie z rysunkiem planu, ustala się stosowanie szpalerów jednogatunkowych" – podpunkt ten dotyczy ulic, a więc dróg publicznych (art. 2 ust. 3 ustawy o drogach), które nie znajdują się na działce skarżącej. Pkt. 3 stanowi szczególne warunki zagospodarowania terenu oraz ograniczenia w użytkowaniu: "a) zasady ochrony środowiska, wg § 8 ust. 1, 3, b) zasady lokalizowania tablic i urządzeń reklamowych wg § 6, c) obszar archeologiczny wpisany do rejestru zabytków, wg § 9 ust. 12, d) zasady zagospodarowania miejsc i przestrzeni publicznych wg § 10; 4) warunki odprowadzenia wód opadowych, oświetlenia i usuwania odpadów wg § 15". Podpunkty a – c nie wpływają negatywnie na prawo własności skarżącej. Natomiast podpunkt d stanowi jedynie ogólną regułę, nieodnoszącą się wprost do nieruchomości skarżącej. W tym bowiem zakresie zastosowanie miał będzie § 10 ust. 1 pkt 2 lit. b m.p.z.p., o czym mowa była powyżej. Podobnie, część podpunktu d (warunki usuwania odpadów wg § 15) stanowi jedynie generalną formułę, konkretyzowaną w § 15 ust. 1 pkt 10 ppkt 2 m.p.z.p., o czym była mowa powyżej. Zgodnie zaś z § 18 ust. 20 pkt. 1 – 6 m.p.z.p. ustalającego przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenu A8.5 KDw. Uwzględniając stan istniejący w dacie uchwalania planu, nie bardzo wiadomo, czemu skarżąca kwestionuje pkt. 1, zgodnie z którym "przeznaczenie terenu: tereny dróg wewnętrznych, zgodnie z § 4 ust. 14". W pkt. 2 ustalono warunki zabudowy i zagospodarowania terenu oraz zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego: "a) ustala się zachowanie lub ukształtowanie dojścia i dojazdu" - ten podpunkt w żaden sposób nie wpływa na własność skarżącej, gdyż jedynie sankcjonuje stan istniejący. "b) szerokość pasa drogowego wyznaczonego liniami rozgraniczającymi zgodnie z rysunkiem planu" z natury rzeczy podpunkt ten dotyczy mających powstać dróg, a nie dróg już istniejących. Nie wynika z niego obowiązek skarżącej dostosowania istniejącego pasa drogowego drogi wewnętrznej do parametrów rysunku, gdyż po pierwsze drogi niepubliczne nie podlegają regulacji art. 34a ustawy o drogach (dotyczącej wyłącznie dróg publicznych), a po drugie – jak już była o tym mowa – zgodnie z art. 8 ust. 2 tej ustawy budowa, przebudowa, remont, utrzymanie, ochrona i oznakowanie dróg wewnętrznych oraz zarządzanie nimi należy do zarządcy terenu, na którym jest zlokalizowana droga, a w przypadku jego braku - do właściciela tego terenu. "c) minimalna powierzchnia biologicznie czynna 10%" - podpunkt ten dotyczy wyłącznie nowych zamierzeń budowlanych i warunków koniecznych do uwzględnienia w zatwierdzanych projektach budowlanych i nie odnosi się do zabudowy skarżącej. "d) zakazuje się grodzenia terenu" – podpunkt ten stanowi realizację założonego w m.p.z.p. planowania przestrzeni obszaru A, w tym jego częściowej dostępności w ramach "systemu przestrzeni ogólnodostępnych dla wszystkich użytkowników obszaru objętego planem", o czy była już mowa. W pkt. 3 m.p.z.p. ustalono szczególne warunki zagospodarowania terenu oraz ograniczenia w użytkowaniu: "a) zasady ochrony środowiska, wg § 8 ust. 1, 3, b) zasady lokalizowania tablic i urządzeń reklamowych wg § 6, c) obszar archeologiczny wpisany do rejestru zabytków, wg § 9 ust. 12, d) zasady zagospodarowania miejsc i przestrzeni publicznych wg § 10". Podpunkty a – c nie wpływają negatywnie na prawo własności skarżącej. Natomiast podpunkt d stanowi jedynie ogólną regułę, nieodnoszącą się wprost do nieruchomości skarżącej. W tym bowiem zakresie zastosowanie miał będzie § 10 ust. 1 pkt 2 lit. b m.p.z.p., o czym mowa była powyżej. Pkt 4 ustanawia warunki odprowadzenia wód opadowych, oświetlenia i usuwania odpadów wg § 15 m.p.z.p., część o warunkach usuwania odpadów wg § 15 stanowi jedynie generalną formułę, konkretyzowaną w § 15 ust. 1 pkt 10 ppkt 2 m.p.z.p., o czym była mowa powyżej. Pkt 5 ustanawia zasady obsługi terenu w zakresie komunikacji: od strony drogi wewnętrznej [...] KDw i żaden sposób nie wpływa na prawo własności skarżącej. Podobnie, nie wpływa na własność skarżącej pkt 6, ustanawiający zasady tymczasowego zagospodarowania, urządzenia i użytkowania terenów wg § 16 ust. 1 m.p.z.p., gdyż zgodnie z tym paragrafem dopuszcza się dotychczasowe użytkowanie terenów do czasu ich zagospodarowania zgodnie z przeznaczeniem określonym w planie; dopuszcza się zachowanie istniejących budynków i obiektów niezgodnych z zagospodarowaniem określonym w planie, zakazuje się ich rozbudowy lub nadbudowy). 7. Pełnomocnik skarżącej podważa ważność załącznika graficznego m.p.z.p., zgodnie z którym wyznaczono m.in. teren oznaczony symbolem [...] oraz teren oznaczony symbolem [...] z przeznaczeniem na tereny dróg wewnętrznych, odnoszących się do nieruchomości z obrębu ewidencyjnego nr [...], położonej w W, dzielnicy Ś., przy ul. G. [...]. Należy jednak zauważyć, że wyznaczenie ww. obszaru w załączniku graficznym jest konsekwencją przyjętych w części tekstowej ustaleń planistycznych, odnoszących się do dróg wewnętrznych KDw. Dokonując powyżej oceny prawnej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się jednak naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego w tym zakresie. Nie uznając zasadności zarzutów skarżącej sprowadzających się do naruszenia przez organ planistyczny zasady proporcjonalności i ważenia interesów ze szczególnym uwzględnieniem naruszenia prawa własności skarżącej do nieruchomości nr ewid. [...] (omawianych przez Sąd w odniesieniu do wszystkich paragrafów m.p.z.p., kwestionowanych przez pełnomocnika skarżącej) nie sposób uznać, że odzwierciedlenie postanowień prawidłowej części tekstowej w części graficznej było wadliwe. 8. Żądanie ewentualne pełnomocnika skarżącej stwierdzenia nieważności wskazywanych postanowień planistycznych "także w zakresie, w jakim ww. postanowienia Planu Miejscowego odnoszą się do nieruchomości stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...]obrębu ewidencyjnego nr [...], położonej w Warszawie, dzielnicy Śródmieście, przy ul. G. [...], dla której Sąd Rejonowy dla [...] w W, X Wydział Ksiąg Wieczystych, prowadzi księgę wieczystą nr [...]" było z przyczyn oczywistych niezasadne. Skarżąca nie legitymuje się żadnym tytułem prawnym do nieruchomości stanowiącej działkę nr ewid. [...] i z tej przyczyny nie może wywodzić swego interesu prawnego w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. Taki stan rzeczy prowadziłby do odrzucenia skargi w tym zakresie, ale wobec tego, że sprawa rozpoznana została w całości na rozprawie, to wyrok oddalający skargę dotyczy również i tego żądania. 9. Na rozprawie 22 stycznia 2026 r. pełnomocnik skarżącej rozszerzył żądanie skargi, domagając się stwierdzenia nieważności również § 7 ust. 1 pkt 6 m.p.z.p. Zgodnie z tym przepisem, określono zasady lokalizowania ogrodzeń: na obszarze planu zakazuje się lokalizowania szlabanów. Wyjaśnić więc należy, że po pierwsze uchwalone prawo miejscowe nie działa wstecz. Tym samym, zakaz budowy szlabanów nie dotyczy zapór już na nieruchomości obejmowanej planem miejscowym istniejących. Po drugie, skoro zgodnie z § 10 ust. 1 pkt 2 lit. b m.p.z.p. wyznaczono układ miejsc i przestrzeni publicznych, w skład którego wchodzą dzielnicowe i lokalne miejsca i przestrzenie publiczne obejmujące tereny dróg wewnętrznych (KDw) i są one dostępne dla wszystkich użytkowników obszaru objętego planem, to konsekwencją takiego postanowienia planistycznego jest zakaz stawiania zapór dla ruchu na tych drogach. Jak już była o tym mowa, z akt sprawy wynika, że istniejące przed uchwaleniem zaskarżonej uchwały drogi wewnętrzne były ogólnodostępne dla wszystkich użytkowników obszaru objętego planem. Drogi te stanowiły więc w dacie uchwalania m.p.z.p. "system przestrzeni ogólnodostępnych dla wszystkich użytkowników obszaru objętego planem". Tym samym, plan w kwestionowanym przepisie w żaden sposób nie zmieniał dotychczasowego sposobu korzystania z tej części nieruchomości wspólnej stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...], która już była ogólnodostępna dla wszystkich użytkowników obszaru objętego planem, aczkolwiek skarżąca – przed uchwaleniem m.p.z.p. – ograniczyła dostępność ruchu pojazdów po drodze wewnętrznej. Sytuacja więc prawna Wspólnoty nie została pogorszona. Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 101 ust. 1 u.s.g. przesłanką zaskarżenia m.p.z.p. musi być naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia – rozumiane, jako pogorszenie istniejącej w dacie uchwalania planu sytuacji prawnej strony skarżącej. II. Z powyższych przyczyn, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.