VII SA/Wa 2199/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący asesor WSA Nina Beczek, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 października 2025 r. sprawy ze sprzeciwu [...] z siedzibą w W. od decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 5 sierpnia 2025 r. nr 849/25 w przedmiocie nakazu doprowadzenia ogrodzenia do stanu poprzedniego oddala sprzeciw. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z 5 sierpnia 2025 r. nr 849/25 uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy z 6 czerwca 2025 r. nr IIWT/283/2025 - wydaną na podstawie art. 51 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - nakazującą W. Spółdzielni Mieszkaniowej Administracji Osiedla B. doprowadzenie ogrodzenia wokół budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. P. [...] w W. do stanu poprzedniego poprzez obniżenie ogrodzenia otaczającego ten budynek do wysokości 0,6 m. W uzasadnieniu decyzji MWINB podał, że sprawa dotycząca ogrodzenia wokół budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy [pic]ul. P. [...] w W. była już przedmiotem postępowania przed organami nadzoru budowlanego i sądami administracyjnymi. Na ostatnim etapie, MWINB decyzją z 28 września 2022 r. nr 1043/2022 utrzymał w mocy decyzję PINB [pic]dla m.st. Warszawy z 5 sierpnia 2022 r. nr IllOT/473/2022 - wydaną na mocy art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego - nakładającą na W. Spółdzielnię Mieszkaniową Administracji Osiedla B. obowiązek [pic]doprowadzenia ogrodzenia do stanu zgodnego z prawem poprzez obniżenie ogrodzenia otaczającego ten budynek do wysokości 0,6 m. [pic]Decyzja ta poddana została kontroli sądowoadministracyjnej, w wyniku której WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 1 lutego 2023 r., sygn. akt VII SA/Wa 2512/22 oddalił skargę, zaś NSA wyrokiem z dnia 18 lipca 2024 r., sygn. [pic]akt Il OSK 982/23 oddalił skargę kasacyjną. Następnie w dniach 29 października 2024 r. i 2 stycznia 2025 r. przeprowadzono kontrole, w trakcie których [pic]ustalono, że obowiązek wynikający z wyżej wymienionej decyzji nr IllOT/473/2022 nie został wykonany (ogrodzenie nie zostało obniżone). Wobec tego, decyzją PINB dla m.st. Warszawy z 6 czerwca 2025 r. nakazano W. Spółdzielni Mieszkaniowej Administracji Osiedla B. doprowadzenie ogrodzenia wokół wskazanego wyżej budynku do stanu poprzedniego poprzez obniżenie ogrodzenia otaczającego ten budynek do wysokości 0,6 m. MWINB wskazał, że zgodnie z art. 51 ust. 3 Prawa budowlanego po upływie terminu lub na wniosek [pic]inwestora, organ nadzoru budowlanego sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, i wydaje decyzję: 1) o stwierdzeniu wykonania obowiązku albo 2) w przypadku niewykonania obowiązku - nakazującą zaniechanie dalszych robót [pic]budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do [pic]stanu poprzedniego. Organ zwrócił uwagę, że istotą postępowania unormowanego [pic]w art. 51 Prawa budowlanego jest doprowadzenie wykonywanych lub już wykonanych [pic](zakończonych) robót do stanu zgodnego z prawem (o ile po przeprowadzeniu [pic]postępowania okaże się, że istnieje taka konieczność). Ustawodawca w obrębie tak[pic] rozumianej sprawy nakazał organom działać z zasady dwuetapowo - najpierw orzekać w kwestii potrzebnych czynności (co miało miejsce w niniejszej sprawie w drodze decyzji PINB dla m.st. Warszawy z 5 sierpnia 2022 r. nr IllOT/473/2022 nakazującej wykonanie określonych robót budowlanych), a następnie sprawdzać czy zalecenia zostały wykonane. MWINB wskazał jednocześnie, że decyzja wydawana na podstawie art. 51 ust. 3 pkt 2 nie jest decyzją uznaniową, lecz wynikającą wprost z przepisów ustawy i w przypadku stwierdzenia, że obowiązki nałożone na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 nie zostały wykonane, organ ma obowiązek jej podjęcia. Zatem w świetle powyższego nakazanie doprowadzenia spornego ogrodzenia do stanu poprzedniego poprzez obniżenie ogrodzenia otaczającego ten budynek do wysokości 0,6 m MWINB uznał za pozbawione podstaw. [pic]W ocenie MWINB stanem poprzednim nie jest w badanym wypadku stan zgodności ogrodzenia z przepisami prawa miejscowego (tj. ogrodzenie o wysokości nieprzekraczającej 0,6 m), lecz stan istniejący sprzed wykonania spornych prac, a więc stan, w którym ogrodzenie to nie istniało na terenie nieruchomości. Mając to na uwadze zasadnym jest zdaniem MWINB rozważenie (w związku z niewykonaniem obowiązku wynikającego z decyzji nr IllOT/473/2022) nakazania rozbiórki całego ogrodzenia znajdującego się wokół budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. P. [...] w W. . Z tego względu należało zdaniem MWINB uchylić zaskarżoną decyzję [pic]i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz wydania rozstrzygnięcia zgodnego z przepisami obowiązującego prawa. Sprzeciw od decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniosła W. Spółdzielnia Mieszkaniowa z siedzibą w W. . Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 138 § 2 kpa poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, [pic]że doszło do naruszenia przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcia i niezbędne jest ponowne [pic]rozpatrzenie sprawy w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz wydania rozstrzygnięcia zgodnie z przepisami obowiązującego prawa, b) art. 138 § 1 pkt 2 kpa poprzez jego niezastosowanie polegające na nieuchyleniu decyzji oraz na jej niezmienieniu zgodnie z żądaniem skarżącej [pic]zawartym w odwołaniu i zaniechanie podjęcia przez organ odwoławczy [pic]wszelkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia sprawy, co doprowadziło do tego, że organ odwoławczy wbrew obowiązkowi wynikającemu z przepisów postępowania administracyjnego nie ustosunkował się w uzasadnieniu decyzji do wszystkich zarzutów podnoszonych przez stronę w odwołaniu, co wpłynęło [pic]na to, że organ nie naprawił dostrzeżonych przez skarżącego błędów jakie miały miejsce w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, a także niezrealizowanie przez organ zasady przekonywania, ponieważ organ odwoławczy pominął milczeniem [pic]twierdzenia skarżącego i nie odniósł się do istotnych okoliczności, [pic][pic]które podnosił w sprawie skarżący, c) art. 15 kpa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przeprowadzenie postępowania administracyjnego wbrew zasadzie dwuinstancyjności, w sytuacji gdy organ odwoławczy nie dokonał rzeczywistej weryfikacji zasadności [pic]oraz rzeczowego odniesienia się do zarzutów odwołania, zwłaszcza w zakresie podejmowania przez skarżącą czynności zmierzających do dokonania aktualizacji zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i zainicjowania przed Prezydentem m.st. Warszawy postępowania administracyjnego w zakresie dokonania aktualizacji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, o której mowa w art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także postępowania o zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru Starych B. przyjętego uchwałą nr [...] Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 9 listopada 2010 r. w jednostce terenowej [...] , d) art. 142 kpa w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 oraz art. 98 § 1 kpa poprzez brak [pic]wszechstronnego rozpoznania spawy, w tym zaskarżenia w odwołaniu rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji w zakresie odmowy zawieszenia postępowania w sprawie i nieuwzględnienie przez organ okoliczności przedłużenia terminu na wykonanie obowiązku, okoliczności z tym związanych, [pic]a także postępowań zmierzających do aktualizacji miejscowego planu zagospodarowania na obszarze, na którym znajduje się obiekt objęty decyzją administracyjną, a także brak wszechstronnego rozpoznania sprawy i argumentów podnoszonych w piśmie z 26 marca 2025 r. adresowanym do organu pierwszej instancji. Podnosząc powyższe zarzuty Spółdzielnia wniosła o uwzględnienie sprzeciwu oraz zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na sprzeciw Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jego oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Sprzeciw nie zasługiwał na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza art. 138 § 2 kpa. Sąd podkreśla na wstępie, że szczególną cechą odróżniającą sprzeciw od skargi w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest ograniczony zakres kontroli sądu dotyczący decyzji objętej sprzeciwem. W art. 64e ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.), powoływanej dalej jako "ppsa", ustawodawca sprecyzował zakres kontroli sądowej takiej decyzji wskazując, że sąd, rozpoznając sprzeciw od decyzji, ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 kpa, nie zaś, jak w przypadku skargi, rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ppsa). Punktem wyjścia do oceny zaskarżonej decyzji jest więc art. 138 § 2 kpa, zgodnie z którym organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Należy w tym miejscu podkreślić, że sprzeciw nie jest środkiem służącym kontroli materialnoprawnej podstawy decyzji. Sąd bowiem ocenia jedynie, czy w okolicznościach sprawy organ odwoławczy słusznie uznał, że zostały spełnione wymogi do zastosowania art. 138 § 2 kpa, natomiast nie bada kwestii związanych z innymi zagadnieniami natury pozaprocesowej, łączącymi się z oceną legalności wydanego w postępowaniu administracyjnym aktu (por. wyroki NSA z dnia: 12 marca 2024 r., II OSK 241/24; 27 lutego 2024 r., II OSK 118/24; 3 kwietnia 2025 r., II OSK 404/25). Przepis art. 64e ppsa, jako lex specialis w stosunku do art. 134 § 1 ppsa, w sposób zasadniczy różnicuje postępowanie sądowe w przedmiocie sprzeciwu bądź skargi. Zgodnie z art. 134 ppsa i art. 145 ppsa skarga otwiera postępowanie sądowoadministracyjne prowadzące do kontroli legalności decyzji administracyjnej pod kątem prawidłowego zastosowania przez organ przepisów prawa materialnego, jak i norm o charakterze proceduralnym. Natomiast art. 64e ppsa wyraźnie zawęża kontrolę sądową do oceny "jedynie" przesłanek warunkujących wydanie decyzji na podstawie art. 138 § 2 kpa. Szczególną cechą odróżniającą sprzeciw od skargi w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest właśnie ograniczony zakres kontroli sądowej w przedmiocie decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 kpa. Przepisy art. 64e i art. 151a § 1 ppsa obowiązujące przy rozpoznaniu sprzeciwu od decyzji kasacyjnej wyraźnie ograniczają kontrolę sądową do przesłanek wydania decyzji na podstawie art. 138 § 2 kpa, a zatem ocena Sądu nie obejmuje przewidzianych w art. 138 § 2a kpa wytycznych organu odwoławczego w zakresie wykładni przepisów prawa, które mogą znaleźć zastosowanie w sprawie. Takie rozwiązanie potwierdza, że wiążąca wypowiedź Sądu w wyroku wydanym w następstwie sprzeciwu ograniczona jest do oceny, czy w rozpatrywanej sprawie zaistniały warunki procesowe do wydania decyzji na podstawie art. 138 § 2 kpa. Wyznaczając zakres sądowej kontroli decyzji kasatoryjnych trzeba mieć na uwadze, że według założenia ustawodawcy sprzeciw nie ma być środkiem służącym kontroli materialnoprawnej podstawy decyzji ani prawidłowości zastosowania przez organ drugiej instancji przepisów prawa procesowego niezwiązanych z podstawami kasatoryjnymi (por. uzasadnienie projektu ustawy nowelizującej, druk sejmowy nr 1186, s. 61). Podkreślenia wymaga to, że założony przez ustawodawcę formalny charakter kontroli sądowej w ramach rozpoznawania sprzeciwu od decyzji kasacyjnych powiązany został z wprowadzeniem rozwiązań proceduralnych mających na celu usprawnienie postępowań administracyjnych i sądowych. W tym kontekście zasadnicze znaczenie ma przepis art. 64b ppsa, ograniczający krąg stron i uczestników postępowania w przedmiocie sprzeciwu. Mianowicie stronami są wyłącznie skarżący oraz organ, który wydał decyzję. Z uwagi na tak zmodyfikowany zakres podmiotowy spraw wywołanych sprzeciwem oraz ograniczenie kontroli sprawowanej przez Sąd (art. 151a § 3 ppsa) przyjąć należy, że sprzeciw nie jest środkiem służącym kontroli materialnoprawnej podstawy decyzji. W orzecznictwie ugruntowane jest stanowisko, że ze względu na skutki prawne wynikające z art. 170 i art. 153 ppsa należy wykładać przepisy art. 64e i art. 151a § 1 ppsa w ten sposób, że określone w tych przepisach granice rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny na skutek sprzeciwu nie obejmują oceny decyzji kasacyjnej w takim zakresie, w jakim przesądzałoby to o prawach podmiotów, które z uwagi na art. 64b § 3 ppsa nie mogą brać udziału w postępowaniu przed sądem administracyjnym (por. wyroki NSA z dnia: 29 sierpnia 2019 r., II OSK 2030/19; 16 grudnia 2020 r., II OSK 3076/20; 19 października 2023 r., II OSK 2336/23; 5 marca 2024 r., II OSK 151/24). Wobec powyższego należy założyć, że szersza kontrola sądowa mająca wpływ na prawa i obowiązki stron w danej sprawie jest możliwa dopiero w postępowaniu ze skargi na decyzję ostateczną, kończącą postępowanie administracyjne, w którym zagwarantowane jest prawo do sądu wszystkim stronom sprawy administracyjnej oraz pełna dwuinstancyjność postępowania sądowego. Uprawnione jest więc wnioskowanie, że w postępowaniu sądowym zainicjowanym sprzeciwem, sąd administracyjny nie ocenia w sposób wiążący prawidłowości wykładni i zastosowania przepisów prawa materialnego, w ramach których organ odwoławczy stwierdził potrzebę wydania decyzji kasatoryjnej na podstawie art. 138 § 2 kpa. Jak wskazane zostało wyżej, stosownie do art. 64e ppsa, istota zaskarżonego rozstrzygnięcia sprowadzała się do oceny zasadności wydania w sprawie decyzji kasacyjnej na podstawie art. 138 § 2 kpa, której prawidłowość wydania nie budzi wątpliwości Sądu. Przyznać należy rację organowi odwoławczemu, że naruszenia przepisów postępowania, jakich dopuścił się organ I instancji w niniejszej sprawie, przez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy odnoszącego się do jej istoty, mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy i naruszeń tych MWINB, jako organ II instancji, nie mógł konwalidować, gdyż odbyłoby się to z naruszeniem zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, o której mowa w art. 15 kpa. W uzasadnieniu inkryminowanej decyzji organ odwoławczy dokonał wskazań co do dalszego postępowania i jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrywaniu sprawy. Jak słusznie MWINB zwrócił uwagę, sprawa dotycząca obniżenia do wysokości 0,6 m spornego ogrodzenia wokół budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. P. [...] w W. była już przedmiotem postępowania zarówno przed organami nadzoru budowlanego, jak i przed sądami administracyjnymi obu instancji. PINB dla m.st. Warszawy bowiem decyzją z 5 sierpnia 2022 r. nr [...] nakazał sprzeciwiającej się doprowadzenie ogrodzenia wokół powyższego budynku do stanu zgodnego z prawem poprzez obniżenie ogrodzenia otaczającego ten budynek do wysokości 0,6 m. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją MWINB z 28 września 2022 r. nr 1043/2022. Następnie decyzja ta z 28 września 2022 r. stała się przedmiotem skargi wniesionej przez Spółdzielnię do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 1 lutego 2023 r., sygn. akt VII SA/Wa 2512/22 oddalił skargę. Od wyroku tego została wniesiona skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 18 lipca 2024 r., sygn. akt II OSK 982/23 oddalił skargę kasacyjną. Podstawę materialnoprawną powyższej decyzji PINB dla m.st. Warszawy nr IIIOT/473/2022 stanowił art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Skoro decyzja nr IIIOT/473/2022 została wydana na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, to art. 51 ust. 3 pkt 2 tej ustawy określa dalszy tok postępowania organu administracyjnego na wypadek niewykonania obowiązku nałożonego na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, które to postępowanie winno być przeprowadzone z urzędu. W przypadku niewykonania obowiązku, o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2, organ prowadzący postępowanie legalizacyjne stosuje ust. 3 tego przepisu, nakazując w drodze decyzji zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Uprawnione jest zatem twierdzenie, że postępowanie naprawcze uregulowane w art. 51 Prawa budowlanego jest dwuetapowe. Najpierw organ nadzoru budowlanego nakłada na inwestora określone obowiązki na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy, po czym sprawdza, czy te obowiązki zostały wykonane i w zależności od tego wydaje odpowiednią decyzję na podstawie art. 51 ust. 3. W każdym przypadku stwierdzenia niewykonania obowiązków nałożonych na podstawie ar. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane organ bezwzględnie musi podjąć decyzję nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Zatem skutkiem niewykonania obowiązków określonych w decyzji wydanej na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego jest wydanie przez organ nadzoru budowlanego decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Przeprowadzone w dniach 29 października 2024 r. i 2 stycznia 2025 r. czynności kontrolne wykazały, że obowiązek wynikający z powyższej decyzji PINB nr IIIOT/473/2022 w postaci doprowadzenia ogrodzenia do stanu zgodnego z prawem poprzez obniżenie ogrodzenia do wysokości 0,6 m, nie został wykonany. A skoro tak, to nakazanie w kolejnej decyzji PINB z 6 czerwca 2025 r. nr IIWT/283/2025 doprowadzenia spornego ogrodzenia do stanu poprzedniego poprzez obniżenie ogrodzenia do wysokości 0,6 m, nie znajduje uzasadnienia w przepisach prawa. [pic]Rację ma bowiem MWINB twierdząc, że stanem poprzednim nie jest w badanym przypadku stan zgodności ogrodzenia z przepisami prawa miejscowego (tj. ogrodzenie o wysokości nieprzekraczającej 0,6 m), lecz stan istniejący sprzed wykonania spornych prac, a więc stan, w którym ogrodzenie to nie istniało na terenie nieruchomości. Z tego względu słuszne jest stanowisko MWINB uchylające decyzję organu pierwszej instancji [pic]i przekazujące sprawę do ponownego rozpatrzenia w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i wydania rozstrzygnięcia zgodnego z przepisami obowiązującego prawa oraz nakazujące rozważenie (w związku z niewykonaniem obowiązku wynikającego z decyzji nr IllOT/473/2022) nakazania rozbiórki całego ogrodzenia znajdującego się wokół budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. P. [...] w W. , której celem pierwszym i nadrzędnym nakazu rozbiórki jest przywrócenie stanu zgodnego z prawem, a nie karanie inwestora za to, że naruszył przepisy prawa. Przyznać należy rację organowi odwoławczemu, że naruszenia przepisów postępowania, jakich dopuścił się organ I instancji w niniejszej sprawie, mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy i naruszeń tych MWINB, jako organ II instancji, nie mógł konwalidować, gdyż odbyłoby się to z naruszeniem zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, o której mowa w art. 15 kpa. W konsekwencji zarzuty podniesione w sprzeciwie są bezzasadne. Skoro wyłączną przesłanką wydania decyzji na podstawie art. 51 ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego jest jedynie stwierdzenie tego, czy skierowany do adresata nakazu obowiązek został przez niego spełniony, to zarzut naruszenia art. 142 kpa w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 oraz art. 98 § 1 kpa nie mógł odnieść zamierzonego skutku w tym postępowaniu. Również nie sposób podzielić zarzutu naruszenia art. 138 § 1 pkt 2 kpa poprzez jego "niezastosowanie", albowiem przepisu prawa nie można naruszyć przez jego niezastosowanie – jest to typowy błąd logiczny określany jako contradictio in adiecto. Przepis prawa można naruszyć przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Albo organ przepisu nie stosuje, albo błędnie go wykłada. Jeżeli organ nie stosował - "nie ruszył" - danego przepisu, to go nie naruszył. Z przyczyn wyżej wyjaśnionych przepis art. 138 § 1 pkt 2 kpa nie mógł mieć zastosowania w tej sprawie. Sąd z urzędu również nie dostrzegł wad postępowania, które mogłyby mieć istotny wpływ na treść zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia. Zdaniem Sądu uzasadnione jest stanowisko organu odwoławczego, że wskazane naruszenia, jakich dopuścił się organ pierwszej instancji, mają istotny wpływ na wynik sprawy, co uzasadniało wydanie decyzji kasacyjnej na podstawie art. 138 § 2 kpa. Z tych względów Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 151a § 2 w zw. z art. 64d § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jednocześnie Sąd wskazuje, że powołane orzeczenia w treści niniejszego uzasadnienia dostępne są na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).