VII SA/Wa 2200/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maria Tarnowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 października 2017 r. sprawy ze skargi A.B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę 1. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...]po rozpatrzeniu odwołania A. B. od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] S.A. z siedzibą w [...] pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym, usługami w części parteru oraz niezbędną infrastrukturą techniczną w tym stacją transformatorową na działkach ew. nr [...] z obrębu [...]przy ulicy [...] na terenie Dzielnicy [...] w [...]– utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 83 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 290 ze zm.). 2. W uzasadnieniu tej decyzji organ podał, że w dniu [...] grudnia 2015 r. wpłynął do Urzędu [...] dla Dzielnicy [...] wniosek [...]S.A. o pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym, usługami w części parteru oraz niezbędną infrastrukturą techniczną w tym stacją transformatorową na działkach ew. nr [...]przy ulicy [...]na terenie Dzielnicy [...] w [...]. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2016 r. Prezydent [...] nałożył na [...] S.A. obowiązek usunięcia nieprawidłowości w dokumentacji złożonej przy wniosku o udzielenie pozwolenia na realizację inwestycji. Po poprawieniu i uzupełnieniu dokumentów przez inwestora, organ zawiadomił strony o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów w sprawie. Decyzją z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] Prezydent [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę. Odwołanie od tej decyzji wniósł A.B.. W toku postępowania odwoławczego Wojewoda [...] stwierdził braki i nieprawidłowości w przedłożonym projekcie budowlanym, wobec czego postanowieniem z dnia [...] maja 2016 r. zlecił Prezydentowi [...]przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego mającego na celu: 1) ustalenie, czy projektowana inwestycja, stosownie do § 3 ust. 1 pkt 56 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 71), zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko: "Do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się następujące rodzaje przedsięwzięć: garaże, parkingi samochodowe lub zespoły parkingów, w tym na potrzeby planowanych, realizowanych lub zrealizowanych przedsięwzięć, o których mowa w pkt 50, 52-55 i 57, wraz z towarzyszącą im infrastrukturą, o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż 0,5 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a - przy czym przez powierzchnię użytkową rozumie się sumę powierzchni zabudowy i powierzchni zajętej przez pozostałe kondygnacje nadziemne i podziemne mierzone po obrysie zewnętrznym rzutu pionowego obiektu budowlanego", 2) uzupełnienie części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu, sporządzonej na kopii mapy do celów projektowych, o podpis projektanta poświadczający zgodność kopii mapy do celów projektowych z oryginałem, stosownie do § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r.w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r. poz. 462), 3) autoryzowanie wszystkich zmian w projekcie budowlanym: opatrzenie zmian podpisem dokonującego je projektanta oraz datą - z akt organu I instancji wynikało, że projekty były wypożyczane w celu dokonania uzupełnień. Przy czym, jednocześnie wskazano, iż po naniesieniu dat przy wprowadzonych zmianach w projekcie, należy pamiętać o dołączeniu zaświadczenia autora zmian o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego, aktualnego na dzień ich dokonania, oraz oświadczenia projektanta i sprawdzającego o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, aktualnych na dzień dokonania zmian w projekcie (naniesienia poprawek), wymaganego art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, 4) uzupełnienie dokumentacji projektowej o podpisy projektanta – architekta, zgodnie z § 4 rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, 5) uzupełnienie dokumentacji projektowej o prawidłowo sporządzony spis treści - zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego: "Na stronie tytułowej projektu budowlanego należy zamieścić spis zawartości projektu budowlanego wraz z wykazem załączonych do projektu wymaganych przepisami szczególnymi uzgodnień, pozwoleń lub opinii, także specjalistycznych, oraz, stosownie do potrzeb, oświadczeń właściwych jednostek organizacyjnych, o których mowa w art. 34 ust. 3 pkt 3 ustawy." Na podstawie § 5 tego rozporządzenia: "Wszystkie strony i arkusze stanowiące części projektu budowlanego oraz załączniki do projektu powinny być ponumerowane. Części projektu budowlanego odrębnie oprawione oraz załączniki powinny mieć numerację zgodną ze spisem zawartości tego projektu." Prezydent [...]przekazał uzupełnioną dokumentację projektową przy piśmie z dnia [...] czerwca 2016 r. 3. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewoda [...] stwierdził, że analiza materiału dowodowego wykazała, że spełnione zostały wszystkie obowiązki nałożone postanowieniem z dnia [...] maja 2016 r. i w związku z powyższym, pismem z dnia [...] czerwca 2016 r. Wojewoda [...] powiadomił strony postępowania, o zebranym materiale dowodowym oraz o przysługującym stronom prawie do wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Zdaniem organu, weryfikacja dokumentacji sprawy wykazała, że stosownie do art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, inwestor dołączył do wniosku o pozwolenie na budowę wymagane oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Projekt budowlany jest kompletny i wykonany przez uprawnione osoby, dołączono do niego oświadczenia projektantów i sprawdzającego o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z przepisami prawa budowlanego oraz z zasadami wiedzy technicznej, oraz zaświadczenia, o których mowa w art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane aktualne na dzień opracowania projektu i naniesionych zmian. Do projektu dołączono również wymaganą prawem informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia - art. 20 ust. 1 pkt 1b ustawy Prawo budowlane. Projekt budowlany, zdaniem organu, posiada wymagane opinie, uzgodnienia i pozwolenia. Organ stwierdził, że projekt budowlany został sporządzony zgodnie z wymogami określonymi w art. 34 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, w § 8 i § 11 rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zdaniem organu, planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...], zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miasta [...]z dnia [...] sierpnia 2013 r. (Dz. Urz. Woj. [...]z dnia [...] września 2013 r. poz. [...]). Teren inwestycji obejmuje działki o nr ew. [...] oznaczone symbolem "Bp" - przeznaczone pod zabudowę, i oznaczony jest w planie zagospodarowania jako teren zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej D1.2MW. Obszar inwestycji został pomniejszony w związku z przebiegiem linii rozgraniczających drogi lokalnej oznaczonej na rysunku planu miejscowego symbolem 7KDL - planowane przedłużenie ul. [...]. Działka inwestycyjna posiada dostęp do drogi publicznej ul. [...] (dawniej ul. [...]) oznaczonej jako 21KDD (droga dojazdowa), prowadzącej do ul. [...] (5KDL). Organ stwierdził, że przedmiotowa inwestycja obejmuje - jak wskazano w opisie projektu budowlanego - budowę budynku wielorodzinnego z usługami w części parteru, dwupoziomowym garażem podziemnym, wbudowanymi pomieszczeniami śmietników oraz rampą wjazdową do garażu, stacją trafo, zagospodarowanie działki wraz z infrastrukturą techniczną w zakresie chodników i dojść, wjazdu, ogrodzenia ogródków, instalacją systemu siedmiu zbiorników retencyjno - rozsączających, odwodnienia liniowego i punktowego; ukształtowanie terenu i zieleni towarzyszącej. Wykonanie przyłączy, rozbiórki istniejących odcinków instalacji i budowa zjazdu z drogi publicznej stanowią przedmiot odrębnych opracowań i uzgodnień. Budynek jest obiektem średniowysokim (SW), o dwóch kondygnacjach podziemnych, sześciu kondygnacjach nadziemnych, wysokości 20 m, założony na planie trapezu; z przejazdem bramnym w poziomie parteru; zwartej, prawie prostopadłościennej bryle, przykryty dachem płaskim. Zdaniem organu, projektowana inwestycja spełnia wymogi miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w kwestii charakteru, przeznaczenia i formy zabudowy; zostały zachowane określone w § 21 ust. 2 planu warunki zabudowy i zagospodarowania terenu oraz zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego: linie zabudowy, parametry intensywności zabudowy, powierzchni zabudowy, powierzchni biologicznie czynnej, wysokości budynku i ilości kondygnacji, geometrii i pokrycia dachu, obsługi terenu (komunikacja, infrastruktura techniczna) a także wskaźników parkingowych. Organ stwierdził, że zgodnie z załączonym do projektu rysunkiem nr 02 (str. 170 tomu I projektu budowlanego), analiza zacieniania i przesłaniania wykazała, że projektowany budynek nie wpływa na warunki oświetleniowe budynków sąsiednich. Projektant potwierdził również w części opisowej, że projektowany budynek spełnia warunki § 13 i 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wskazano także, iż inwestycja nie będzie miała negatywnego wpływu na środowisko oraz higienę i zdrowie użytkowników oraz otoczenia; nie należy do przedsięwzięć wymienionych w rozporządzeniu w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie z przedstawionymi w projekcie informacjami - inwestycja spełnia warunki ochrony przeciwpożarowej. Obszar oddziaływania przedmiotowego obiektu, o którym mowa w art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, został określony przez Prezydenta [...] jako obejmujący działki o nr ew. [...] z obrębu [...]przy ul. [...] w [...]. Reasumując, organ stwierdził, iż inwestor spełnił wymogi określone w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane. Art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane stanowi, że nie można odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, jeżeli są spełnione wymagania określone w art. 32 ust. 4 oraz w art. 35 ust. 1 tej ustawy. Po przeprowadzeniu analizy zgromadzonego materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie, Wojewoda [...] uznał, iż zaskarżona decyzja organu pierwszej instancji jest prawidłowa, a podnoszone przez A. B. argumenty nie zasługują na uwzględnienie. Odnosząc się do argumentu skarżącego dotyczącego obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...] Wojewoda [...] poinformował, iż plan miejscowy cały czas obowiązuje i wykonalność tej uchwały nie została wstrzymana z mocy prawa. Uchwała ta nie została wyeliminowana z obrotu prawnego przez stwierdzenie jej nieważności wyrokiem Sądu: Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10 czerwca 2014r. sygn. akt IV SA/Wa 686/14 oddalił skargę na uchwałę nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2013r. zatwierdzającą miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego rejonu [...], uznając ją za nieuzasadnioną; Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi kasacyjnej od tego wyroku, wyrokiem z dnia 21 czerwca 2016 r. II OSK 2593/14 uchylił zaskarżony wyrok WSA w Warszawie z 10 czerwca 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 686/14 i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Organ podkreślił, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest źródłem prawa miejscowego, a jego ustalenia mają moc przepisów powszechnie obowiązujących. Zarówno orzecznictwo sądowo-administracyjne jak i doktryna są zgodne, że organy administracji architektoniczno-budowlanej są związane ustaleniami planu. W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 sierpnia 1998 r. IV SA 993/06 stwierdzono: "miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest przepisem gminnym, co oznacza, że ma moc wiążącą tak jak akt normatywny i musi być respektowany bez względu na to,czy jego rozwiązania budzą stosunek krytyczny, dopóki nie zostanie zmieniony". Stwierdzenie nieważności planu miejscowego będzie skuteczne dopiero w momencie uprawomocnienia się aktu stwierdzającego nieważność - do tego czasu należy przyjąć,że plan ten cały czas obowiązuje (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 lipca 2010 r. sygn. akt II SA/Kr 462/10). W związku z powyższym organ stwierdził, iż wydane przez Prezydenta [...] przedmiotowe pozwolenie na budowę ma swoją podstawę w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Odnosząc się do zarzutu A. B. dotyczącego odmowy zawieszenia postępowania ze względu na przeprowadzaną przez sąd ocenę legalności uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 kpa, organ stwierdził, iż organ pierwszej instancji nie miał obowiązku zawieszenia prowadzonego postępowania. Prezydent [...] w postanowieniu z [...] stycznia 2016r. wyczerpująco wyjaśnił powody odmowy zawieszenia postępowania, a także powtórnie odniósł się do tej kwestii w uzasadnieniu decyzji o pozwoleniu na budowę - wskazując, iż: ,,[...] na terenie planowanej inwestycji obowiązuje Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego, którego ustalenia są wiążące dla organu orzekającego i umożliwiają ocenę inwestycji między innymi w zakresie zgodności z tymi ustaleniami." W ocenie Wojewody [...], stanowisko organu pierwszej instancji w tej kwestii było zasadne i zarzut skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Odnosząc się do podnoszonego przez skarżącego zarzutu nieprawidłowego ustalenia zgodności projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, organ ocenił, iż zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż przedmiotowa inwestycja nie należy do przedsięwzięć wymienionych w rozporządzeniu w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (j.t. Dz. U. z 2016r. poz. 353 ze zm.), przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: (1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; (2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1. Zgodnie z art. 71 ust. 1 i 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: (1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; (2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Jak wskazał organ, przywołane uprzednio rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko określa rodzaje przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (w § 2) oraz rodzaje przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko ( w § 3). Skarżący A. B. podniósł, iż organ pierwszej instancji pominął w uzasadnieniu decyzji fakt, iż wykazywana powierzchnia garażowa użytkowa jest powierzchnią "netto", a nade wszystko nie została zmierzona po zewnętrznym obrysie kondygnacji podziemnych przeznaczonych na garaże. Stosownie do § 3 ust. 1 pkt 56 lit. b rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: "Do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się następujące rodzaje przedsięwzięć: garaże, parkingi samochodowe lub zespoły parkingów, w tym na potrzeby planowanych, realizowanych lub zrealizowanych przedsięwzięć, o których mowa w pkt 50, 52-55 i 57, wraz z towarzyszącą im infrastrukturą, o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż 0,5 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a - przy czym przez powierzchnię użytkową rozumie się sumę powierzchni zabudowy i powierzchni zajętej przez pozostałe kondygnacje nadziemne i podziemne mierzone po obrysie zewnętrznym rzutu pionowego obiektu budowlanego". W opracowaniu Generalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska pt.: "Przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko - przewodnik po rozporządzeniu Rady Ministrów" wskazano, iż: "Uznanie zabudowy za przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko następuje na podstawie wiedzy o: powierzchni użytkowej, którą jest sumą (wskazanej wyżej) powierzchni zabudowy i powierzchni zajętej przez pozostałe kondygnacje nadziemne i podziemne mierzone po obrysie zewnętrznym rzutu pionowego obiektu budowlanego". Po dokonaniu analizy części rysunkowej i opisowej przedstawionego projektu, organ stwierdził, iż powierzchnia użytkowa projektowanej inwestycji, o której mowa w § 3 ust. 1 pkt 56 lit. b tego rozporządzenia nie powoduje, że omawianą inwestycję należałoby zaliczyć do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W projekcie budowlanym przedmiotowej inwestycji architekt umieścił w pkt. 8 części opisowej projektu zagospodarowania terenu informacje dotyczące przewidywanych zagrożeń dla środowiska oraz higieny i zdrowia użytkowników: "Realizacja inwestycji nie będzie miała negatywnego wpływu na środowisko oraz higienę i zdrowie użytkowników oraz otoczenia. Inwestycja nie jest wymieniona w Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213 poz. 1397). Powierzchnia użytkowa garażu podziemnego (liczona po obrysie zewnętrznym) nie przekracza 5000 m2."W tym samym punkcie opisu, projektant podał sposób wyliczenia powierzchni, wskazując powierzchnię projektowanego garażu wraz z towarzyszącą infrastrukturą techniczną, liczoną zgodnie z definicją zawartą w § 3 ust. 1 pkt 56 lit. b rozporządzenia - wynoszącą 4897,66 m2. W związku z powyższym, zdaniem organu, zarzuty skarżącego dotyczące błędnej kwalifikacji inwestycji nie zasługują na uwzględnienie. Odnosząc się do zarzutów A. B. dotyczących zapewnienia warunków obsługi pożarowej i spełnienia przez projekt wymagań zapewnienia bezpieczeństwa pożarowego, w tym przez przewidzianą drogę pożarową, Wojewoda [...], stwierdził, iż uwagi te nie zasługują na uwzględnienie. Prezydent [...] swojej decyzji wskazał: "[...] Inwestor przewidział odpowiednią obsługę pożarową i projekt budowlany spełnia wymagania dotyczące zapewnienia bezpieczeństwa pożarowego. Przewidziano drogę pożarową zgodnie z Rozporządzeniem w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych z 12 lipca 2009 r. z późniejszymi zmianami, zaś rozwiązania zastępcze zostały uzgodnione przez postanowienie [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej." Jako drogę pożarową do projektowanego budynku wskazano ul. [...] i ul. [...]. Zdaniem organu, analiza akt sprawy, potwierdza powyższe informacje. Ponadto, iż projekt omawianej inwestycji został zatwierdzony przez rzeczoznawcę do spraw ochrony przeciwpożarowej - inż. poż. R.R., który stwierdził zgodność projektu z wymogami ochrony przeciwpożarowej. Pieczątki z podpisami tego rzeczoznawcy, o akceptacji bez uwag przyjętych rozwiązań projektowych, widnieją na rysunkach: nr 01 "Projekt zagospodarowania terenu", nr 03 "Garaż -2", nr 04 "Garaż -1", nr 05 "Parter". Wobec tego Wojewoda [...], stwierdził, że nie widzi podstaw do kwestionowania oceny przyjętych rozwiązań projektowych w przedstawionym projekcie budowlanym przedmiotowej inwestycji, dokonanej przez rzeczoznawcę do spraw ochrony przeciwpożarowej. Ustosunkowując się do twierdzenia skarżącego A. B., zarzucającego decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2016 r.: "błąd w ustaleniach faktycznych, mający istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji, polegający na błędnym uznaniu, iż działki ewidencyjne objęte wnioskiem o udzielenie zezwolenia na budowę posiadają dostęp do drogi publicznej", organ odwoławczy wskazał, iż z rysunku stanowiącego załącznik miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika, że teren inwestycyjny, oznaczony jako teren zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej D1.2MW, sąsiaduje bezpośrednio od strony zachodniej z obszarem 21KDD stanowiącym drogę dojazdową - ulicę [...] (dawniej ul. [...]), a w § 21 ust. 2 pkt 5a dotyczącym obsługi komunikacyjnej terenu D1.2MW określono: "obsługa komunikacyjna od strony ulic: [...] 5KDL, [...] 21KDD łub 7KDL" (5KDL to ul. [...], 21KDD to ul. [...], dawniej: ul. [...], 7KDL to planowane przedłużenie ul. [...]). Fakt, iż obecnie ul. [...] jest drogą gruntową, jak wynika z przedstawionych wraz z odwołaniem przez skarżącego zdjęć, nie jest powodem do kwestionowania prawa dostępu inwestora do drogi publicznej. Ponadto, w projekcie budowlanym powołano się również na decyzję lokalizacyjną z dnia [...]stycznia 2016 r. nr [...] której kopię wraz z mapą załączono w projekcie, którą Prezydent [...] zezwolił na: "[...] Lokalizację na czas nieokreślony w pasie drogowym ulicy [...] zjazdu do obsługi komunikacyjnej nieruchomości i zjazdu pożarowego na działkach ew. [...] w obrębie [...] na działki ew. [...]w obrębie [...] wg lokalizacji przedstawionej na mapie, która jest załącznikiem nr 1 do decyzji." Organ wskazał również, iż zgodnie z informacjami zawartymi w opracowaniu projektowym, jak i informacją przesłaną przez organ pierwszej instancji w piśmie przekazującym do organu odwoławczego akta przedmiotowej sprawy, inwestor będzie - na podstawie odrębnych pozwoleń - realizował fragment drogi gminnej ul. [...]na długości ok. 31 m od ul. [...] w kierunku północnym wraz ze zjazdami do nieruchomości stanowiącej działkę nr [...]z obrębu [...]oraz do nieruchomości stanowiącej działkę gruntu nr [...] z obrębu [...],oświetleniem ulicznym (2 latarnie), odwodnieniem, w obrębie skrzyżowania z ulicą [...] oraz z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą i innymi elementami bezpieczeństwa ruchu drogowego. Reasumując, zdaniem organu, przedstawiona dokumentacja projektowa, jak i obowiązujący plan miejscowy zagospodarowania przestrzennego nie powodują wątpliwości w zakresie kwestionowanego przez skarżącego dostępu nieruchomości inwestycyjnej do drogi publicznej. Odnosząc się do zarzutu skarżącego odnośnie naruszenia art. 10 § 1 kpa, w myśl którego organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, poprzez ograniczenie uprawnień jako strony: "poprzez udzielenie informacji dot. możliwości dostępu do akt, w sytuacji, gdy akta te znajdowały się poza siedzibą organu", organ stwierdził, iż naruszenie to ma miejsce wówczas, gdy uchybienie to uniemożliwiło stronie dokonanie konkretnych czynności procesowych (por. wyrok NSA z dnia 18 maja 2006 r. OSK 831/05, wyrok NSA z dnia 2 lutego 2011 r. I OSK 575/10, wyrok NSA z dnia października 2010 r. II OSK 1279/09). W niniejszej sprawie, organ odwoławczy nie stwierdził, aby którakolwiek ze stron postępowania została pozbawiona możliwości podjęcia konkretnych czynności procesowych, czym naruszone byłoby ich prawo do czynnego udziału w postępowaniu, w stopniu uzasadniającym zastosowanie przez tut. organ dyspozycji art. 138 § 2 kpa.Wymaga podkreślenia, że stosownie do treści przepisu art. 73 § 1 kpa strona ma prawo wglądu w akta sprawy na każdym etapie toczącego się postępowania, niezależnie od jakichkolwiek zawiadomień ze strony organów administracji publicznej. Wiedząc więc o wszczęciu postępowania w sprawie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji, jak również o podejmowaniu przez organ stopnia podstawowego czynności wyjaśniających, strony miały pełną wiedzę o prowadzonym postępowaniu dowodowym i miały możliwość zapoznania się z kompletną dokumentacją sprawy na każdym etapie jej załatwiania, o czym świadczą notatki służbowe i adnotacje znajdujące się w aktach organu pierwszej instancji. Strony postępowania zostały poinformowane o przysługujących im prawach procesowych w piśmie Prezydenta [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. zawiadamiającym o wszczęciu postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji, następnie – pismami z dnia [...] lutego 2016 r., z dnia [...] lutego 2016 r., z dnia [...] lutego 2016 r., a także pismem z dnia [...] marca 2016 r. - Prezydent [...] zawiadamiał strony o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów w sprawie oraz informował o prawie zgłaszania wniosków i zastrzeżeń. Strony postępowania zostały również poinformowane o podjętych przez organ czynnościach wyjaśniających - doręczono im zwłaszcza postanowienie Prezydenta [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. nakładające na inwestora obowiązek uzupełnienia dokumentacji. W ocenie Wojewody [...] skarżący nie wskazał, jakiej konkretnie czynności procesowej nie mógł dokonać, ewentualnie jakiego dowodu w sprawie nie mógł przedstawić i jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć tak stwierdzone uchybienie. W ocenie organu odwoławczego brak jest podstaw, aby uznać, iż Prezydent [...] uchybił przepisowi art. 10 § 1 kpa w stopniu, który uzasadniałby zastosowanie przez tutejszy organ art. 138 § 2 kpa. Skarżący A. B., podniósł w odwołaniu, iż Prezydent [...] nie przeprowadził rozprawy administracyjnej w celu uzgodnienia interesów stron postępowania. Zgodnie z art. 89 § 2 kpa: "Organ powinien przeprowadzić rozprawę, gdy zachodzi potrzeba uzgodnienia interesów stron oraz gdy jest to potrzebne dla wyjaśnienia sprawy przy udziale świadków lub biegłych albo w drodze oględzin". Przepis ten daje uprawnienie właściwemu organowi do przeprowadzenia rozprawy w danej sprawie,jednak nie nakłada na niego takiego obowiązku. Organ pierwszej instancji uznał, iż w niniejszej sprawie nie zachodziła potrzeba uzgadniania interesów stron, a także przesłuchania świadków, udziału biegłych, przeprowadzania oględzin - zwłaszcza, że co do zasady, w sprawach dotyczących wniosków o pozwolenie na budowę, nie przeprowadza się rozpraw administracyjnych jak również nie przeprowadza się dowodów z przesłuchania świadków, opinii biegłych, czy też oględzin. W kwestii pozostałych zarzutów podnoszonych w odwołaniu należy wskazać, iż w świetle poczynionych wyżej ustaleń pozostają one bez wpływu na treść niniejszego rozstrzygnięcia. Organ wskazał również, iż w orzecznictwie sądowo-administracyjnym panuje pogląd, że z reguły każda inwestycja powoduje uciążliwości i utrudnienia dla najbliższego sąsiedztwa, co samo przez się nie oznacza że wydanie w takiej sytuacji pozwolenia na budowę stanowi naruszenie prawa. Organ poinformował również, że ustawa Prawo budowlane przewiduje szeroką odpowiedzialność projektanta za sporządzony projekt. Projektant do projektu budowlanego dołącza oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Nieprzestrzeganie przez projektanta w sposób rażący przy projektowaniu lub wykonywaniu robót budowlanych przepisów art. 5 ustawy Prawo budowlane stanowi, zgodnie z art. 93 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, wykroczenie podlegające karze grzywny. Ponadto osoby wykonujące samodzielne funkcje techniczne w budownictwie, które dopuściły się występków lub wykroczeń, określonych ustawą Prawo budowlane podlegają, zgodnie z art. 95 ustawy Prawo budowlane, odpowiedzialności zawodowej w budownictwie. Merytoryczna kontrola projektu budowlanego dokonywana przez organ nie jest uzasadniona, kontrola ta ma charakter wyłącznie formalny. Ocena organu jako ściśle związana z przepisami ustawy Prawo budowlane musi w jednoznaczny sposób opierać się na dyspozycji konkretnych norm Prawa budowlanego. Zgodnie z wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 8 marca 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 176/13: "Organ administracji architektoniczno-budowlanej nie posiada uprawnień do badania zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi. Kontrola stosowania przepisów techniczno-budowlanych została przesunięta do postępowania dyscyplinarnego członka izby samorządu zawodowego [...]". Zdaniem organu, brak jest podstaw do uchylenia pozwolenia na budowę. Organ odwoławczy nie stwierdził naruszeń i niezgodności planowanej inwestycji z przepisami prawa budowlanego, na podstawie których wydana została decyzja zezwalająca na budowę, jednocześnie wyczerpująco wyjaśnił i wskazał w uzasadnieniu decyzji jakimi przesłankami kierował się orzekając o zatwierdzeniu przedmiotowego projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę omawianej inwestycji. Podkreślił, iż art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane stwierdza jednoznacznie, że nie można odmówić wydania pozwolenia na budowę, jeżeli są spełnione wymogi określone w art. 32 ust. 4 oraz 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. W tym stanie rzeczy, zdaniem organu, należało utrzymać w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2016 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia [...] S.A. z siedzibą w [...], na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym, usługami w części parteru oraz niezbędną infrastrukturą techniczną w tym stacją transformatorową na działkach ew. nr [...] z obrębu [...]przy ulicy [...] na terenie Dzielnicy [...] w [...]. Ustosunkowując się do wniosku skarżącego o podjęcie działań, o których mowa w art. 304 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 1997 r. Nr 555, poz. 89 późn. zm.), polegających na zawiadomieniu organów ścigania o uzasadnionym podejrzeniu popełnienia przestępstw, w rozumieniu art. 270 § 1 oraz art. 272 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks kamy (Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553) w toku niniejszego postępowania, Wojewoda [...] poinformował, iż nie widzi podstaw do zastosowania tego przepisu. 4. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewody [...] wniósł A.B., i domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi drugiej instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji: 1) art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane, poprzez wydanie pozwolenia na budowę mimo braku rzeczywistej analizy zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi dot. ochrony przeciwpożarowej, dostępu inwestycji do drogi publicznej, a także dot. zakwalifikowania inwestycji jako przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko; 2) art. 6, 7 i 8 kpa poprzez bezkrytyczne przyjęcie prawidłowości uzgodnień [przez] rzeczoznawcę do spraw pożarniczych R. R. w sytuacji oczywistych rozbieżności co do rzeczywistego czasu ich dokonania; 3) art. 89 § 2 kpa poprzez niewyznaczenie rozprawy administracyjnej, pomimo niedokonania przez organ drugiej instancji analizy sprawy przez pryzmat przesłanek warunkujących skorzystanie z tej instytucji. 4. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. II. Podstawa prawna rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 6. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Przez prawo należy rozumieć prawo materialne oraz przepisy postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.), dalej "ppsa", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Podkreślić należy, że sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, czyni to na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie zastępuje organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do kompetencji sądu należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach. 7. Zaskarżoną decyzją Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2016 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia [...] S.A. z siedzibą w [...], na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym, usługami w części parteru oraz niezbędną infrastrukturą techniczną w tym stacją transformatorową na działkach ew. nr [...] z obrębu [...] przy ulicy [...] na terenie Dzielnicy [...] w [...]. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zarówno zaskarżona jak również poprzedzająca decyzja nie narusza prawa. Sąd podziela stanowisko organu przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zarówno w zakresie ustalonego stanu faktycznego jak również zastosowanych przepisów prawa. 8. Dokonywana przez wojewódzki sąd administracyjny kontrola decyzji administracyjnej pod względem zgodności z prawem nie może być dokonywana dowolnie, lecz w określonej kolejności, bowiem przed badaniem przestrzegania przez organ administracji publicznej przepisów prawa materialnego sąd obowiązany jest skontrolować przestrzeganie przez organ administracji publicznej przepisów postępowania administracyjnego (v. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. "Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis", Warszawa 2005, s. 460-461). 9. Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, że Sąd nie dostrzegł w przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym naruszenia procedury administracyjnej. Zgodnie z art. 7 kpa - w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zgodnie z art. 77 § 1 kpa - organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Zgodnie z art. 80 kpa - organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Zgodnie zaś z art. 107 § 3 kpa - uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Przywołany wyżej art. 77 § 1 kpa nakazuje organowi w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, czyli zrealizować zasadę prawdy obiektywnej oraz wypełnić zobowiązanie płynące z nakazu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Przez rozpatrzenie całego materiału dowodowego należy rozumieć uwzględnienie wszystkich przeprowadzonych w sprawie dowodów i okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Organ administracji ma zatem obowiązek ustalenia stanu faktycznego w możliwie najdokładniejszy sposób, dokonania subsumpcji, tak aby nie było wątpliwości, że wszystkie okoliczności sprawy zostały wnikliwie rozważone i ocenione. Niezachowanie tych zasad, powoduje, że decyzja organu nosi cechy dowolności. Celem administracyjnego postępowania wyjaśniającego, jest dokonanie ustaleń pozwalających na prawidłowe zastosowanie prawa materialnego. Rolą organu odwoławczego jest zaś ponowne merytoryczne rozpatrzenie sprawy. W przypadku, gdy istnieje konieczność uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie organ odwoławczy winien ocenić czy jest to możliwe w granicach określonych w art. 136 kpa, czy też konieczne jest uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W każdym jednak przypadku postępowanie wyjaśniające winno kończyć się stanowczymi ustaleniami w zakresie wszystkich istotnych okoliczności w sprawie. Odnosząc powyższe rozważania do sprawy niniejszej stwierdzić należy, że przepisy te nie zostały naruszone, bowiem organ pierwszej instancji – Prezydent [...] dokładnie wyjaśnił stan faktyczny sprawy. Z akt sprawy wynika, że pismem z dnia [...] stycznia 2016 r. Prezydent [...]– organ pierwszej instancji - zawiadomił strony postępowania o wszczęciu postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji, oraz poinformował strony, zgodnie z art. 10 § 1 kpa, o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, zgłaszania wniosków i zastrzeżeń, a postanowieniem z dnia [...] stycznia 2016 r., stwierdziwszy naruszenia w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, nałożył na inwestora - [...] S.A. z siedzibą w [...], obowiązek usunięcia nieprawidłowości w dokumentacji złożonej wraz z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na realizację inwestycji. Po poprawieniu i uzupełnieniu dokumentów przez inwestora, organ, stosownie do art. 10 § 1 kpa zawiadamiał strony o możliwości wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów w sprawie. Decyzją z dnia [...] marca 2016 r. Prezydent [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę powyższej inwestycji. Zgodnie z art. 136 kpa, w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Wskazać należy, że skorzystanie z tej możliwości możliwe jest tylko wówczas, kiedy w sprawie brak jest przesłanek do zastosowania art. 138 § 2 kpa, bowiem sama konieczność uzupełnienia dowodów nie jest wystarczającą przesłanką do uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Konieczność przeprowadzenia dowodu lub kilku dowodów mieści się bowiem w kompetencji organu odwoławczego do uzupełnienia postępowania wyjaśniającego, wyłączając dopuszczalność kasacji decyzji. Wojewoda [...], w toku postępowania odwoławczego stwierdziwszy w przedłożonym projekcie budowlanym braki i nieprawidłowości, zlecił organowi pierwszej instancji przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego, co zostało szczegółowo opisane przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Po uzupełnieniu postępowania dowodowego, Wojewoda [...] powiadomił strony postępowania, o zebranym materiale dowodowym oraz o przysługującym stronom prawie do wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. 10. Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte wnioskiem [...]S.A. z siedzibą w [...] o pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym, usługami w części parteru oraz niezbędną infrastrukturą techniczną w tym stacją transformatorową na działkach ew. nr [...] z obrębu [...]przy ulicy [...] na terenie Dzielnicy [...] w [...]. Stwierdzić należy, że zadaniem organu administracji w toku postępowania w przedmiocie zatwierdzenia dokumentacji projektowej i udzielenia pozwolenia na budowę - nie jest kontrola i weryfikacja konkretnych rozwiązań technicznych zaproponowanych przez autora projektu budowlanego, lecz zbadanie, czy przedstawiona dokumentacja jest kompletna i zgodna z przepisami prawa budowlanego. Prawidłowa realizacja tego zadania przez organ architektoniczno-budowlany wymaga, by dokumentacja przedłożona przez inwestora była zupełna, a więc zawierała wszystkie dokumenty wymagane przepisami prawa. 11. Zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290 z późn. zm.), przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: (1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; (2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; (3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; (4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie zaś z art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane - razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. W razie zaś spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 – pozwolenie na budowę może być wydane temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane - właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, stosownie do art. 35 ust. 4 tej ustawy. 12. Z akt sprawy wynika, że Prezydent [...] stwierdził naruszenia w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, wobec czego postanowieniem z dnia [...] stycznia 2016 r. nałożył na inwestora [...] S.A. z siedzibą w [...] obowiązek usunięcia nieprawidłowości w dokumentacji złożonej przy wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę; inwestor przedłożył poprawione i uzupełnione dokumenty. Organ odwoławczy – Wojewoda [...], analizując akta sprawy, stwierdził braki i nieprawidłowości w przedłożonym projekcie budowlanym, wobec czego postanowieniem z dnia [...] maja 2016 r. zlecił Prezydentowi [...] przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego, a po wypełnieniu obowiązków nałożonych tym postanowieniem, umożliwieniu stronom wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego – zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...]. Zgodnie z art. 33 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć, m.in., cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu; nie dotyczy to uzgodnienia i opiniowania przeprowadzanego w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000; oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ponadto podkreślić należy, iż zgodnie z art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 tej ustawy, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym, które niniejszy skład orzekający podziela, wskazuje się, iż użyty zwrot "organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę", oznacza, że organ administracji architektoniczno-budowlanej, w razie spełnienia tych przesłanek, jest związany powyższymi przepisami i ma obowiązek podjąć rozstrzygnięcie zgodne z żądaniem wnioskodawcy. Dopiero brak którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 32 ustawy Prawo budowlane, uniemożliwia podjęcie decyzji o pozwoleniu na budowę. Z przytoczonych wyżej przepisów ustawy Prawo budowlane wynika, że warunkiem koniecznym uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę jest złożenie kompletnej dokumentacji projektowej wraz z oświadczeniem o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, stosownymi opiniami, uzgodnieniami i pozwoleniami, która następnie podlega ocenie właściwego organu architektoniczno-budowlanego pod kątem zgodności projektowanego zamierzenia inwestycyjnego z planem zagospodarowania przestrzennego lub w przypadku jego braku z wymogami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy oraz z przepisami techniczno-budowlanymi. Pozytywne ustalenia w tym zakresie obligują organ do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Z akt sprawy wynika, że do wniosku o pozwolenie na budowę inwestor – [...] S.A. z siedzibą w [...] dołączył wymagane przepisami ustawy Prawo budowlane oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, projekt budowlany był kompletny, wykonany przez uprawnione osoby, dołączone stosowne oświadczenia projektantów, sprawdzającego – o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z przepisami ustawy Prawo budowlane, zasadami wiedzy technicznej, dołączono wymagane zaświadczenia, informacje dotyczące bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, projekt posiada wymagane opinie, uzgodnienia i pozwolenia. Projekt budowlany sporządzony został zgodnie z przepisami ustawy Prawo budowlane, w tym art. 34 ust. 3 tej ustawy, jak i rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 poz. 462 z późn. zm.), w tym § 8 i 11 tego rozporządzenia. Projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.). Inwestycja jest zgodna z ustaleniami obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...], zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. Działki inwestycyjne znajdują się na terenie oznaczonym w planie zagospodarowania jako teren zabudowy mieszkaniowej i wielorodzinnej, z zapewnionym dostępem do drogi publicznej. Projektowana inwestycja spełnia wymogi miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego również w kwestii charakteru, przeznaczenia i formy zabudowy; zostały zachowane warunki zabudowy i zagospodarowania terenu oraz zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, takie jak linie zabudowy, parametry intensywności zabudowy, powierzchni zabudowy, powierzchni biologicznie czynnej, wysokości budynku i ilości kondygnacji, geometrii i pokrycia dachu, obsługi terenu – komunikacja, infrastruktura techniczna, a także wskaźniki parkingowe. Analiza zacieniania i przesłaniania wykazała, że projektowany budynek nie wpływa na warunki oświetleniowe budynków sąsiednich, i spełnia warunki wynikające z § 13 i 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie, jak wynika z akt sprawy, wymagania formalne, określone w przywołanych wyżej przepisach - niezbędne do wydania pozwolenia na budowę - zostały przez inwestora spełnione. Inwestor spełnił również warunek, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego, ponieważ przedłożył oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Podkreślenia wymaga, że sprawdzenie, o którym mowa w art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, należy oceniać przez pryzmat zasady wyłącznej odpowiedzialności za projekt architektoniczno-budowlany projektanta oraz osoby sprawdzającej, bowiem, zgodnie z art. 20 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, projektant ma obowiązek zapewnić sprawdzenie projektu architektoniczno-budowlanego pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności. Tak więc uprawnienia kontrolne organu administracji architektoniczno-budowlanej, który prowadzi postępowanie w sprawie o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, zostały ograniczone do sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, kompletności projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, wykonania - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Zdaniem Sądu, nie budzi w sprawie wątpliwości, że przedmiotowy projekt jest kompletny, posiada niezbędne opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Podkreślić również należy, że przywoływany już wcześniej art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, nie dopuszcza uznaniowości w sprawie wydania pozwolenia na budowę, ani możliwości uzależnienia wydania tego pozwolenia od spełniania dalszych warunków. W postępowaniu o wydanie decyzji o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę organ jedynie dokonuje oceny, czy przedłożony projekt spełnia wymogi, o których mowa w art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. 13. Wobec powyższego, odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, iż są one niezasadne. Zdaniem Sądu postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone wnikliwie, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oceniony został właściwie, a mające zastosowanie w sprawie przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane. Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego czy procesowego, w tym wskazanych w skardze, które miałyby jakikolwiek wpływ na wynik sprawy, a zatem skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Zarzuty skarżącego podniesione w skardze były już podnoszone na etapie postępowania administracyjnego i organ wyczerpująco i zasadnie się do nich odniósł. 14. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.