VII SA/Wa 2222/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jarecka (spr.), , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Protokolant ref. Hubert Dobrowolski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 września 2014 r. sprawy ze skarg W. P. i D. R. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2013 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargi oddala Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 2013 r., znak [...], działając na podstawie art. 104 § 1, art. 107 § 1 i art. 158 § 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), dalej "kpa", odmówił stwierdzenia, na wniosek K. A., A.R. S. M., P. P. oraz W. sp. z o.o. w K., nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r., Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę inwestycji pn.: "Rozbudowa i nadbudowa budynku usługowego na mieszkalny wielorodzinny z garażami w parterze i poddaszem użytkowym oraz instalacjami wewnętrznymi: wodną, kanalizacyjną, gazową, centralnego ogrzewania, elektryczną, klimatyzacyjną, na działkach nr [...],[...],[...] obr. [...][...] przy ul. S. w K.. Po przeanalizowaniu sprawy organ stwierdził, że kontrolowana decyzja nie jest dotknięta wadą rażącego naruszenia prawa, a w szczególności nie została wydana z naruszeniem art. 33 ust. 1 i 2, art. 34 ust. 3 pkt 4 Prawa budowlanego, § 14 ust. 1-3, § 12 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Ponadto nie jest dotknięta innymi wadami wskazanymi w art. 156 § 1 kpa. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r., znak [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa, po rozpatrzeniu odwołania K. A., S. M., A. R., P. P. oraz W. sp. z o.o. z siedzibą w K. – uchylił zaskarżoną decyzję i stwierdził nieważność decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2010r., Nr [...]. Organ wskazał, że nie znalazł podstaw do przyjęcia, że decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2010r., Nr [...], znak: [...]; wydana została z naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, ponieważ nie narusza ustaleń decyzji Prezydent Miasta [...] z dnia [...] października 2006 r., Nr [...], ustalającej warunki zabudowy dla rozbudowy i nadbudowy budynku usługowego na cele mieszkalne z usługami, garażem w parterze oraz poddaszem użytkowym na działkach nr ew. [...],[...] oraz części działki nr ew. [...], obr. [...][...] przy ul. S.(oficyna) w K. w zakresie wskaźnika powierzchni zabudowy, szerokości elewacji, wysokości, geometrii dachu, liczby miejsc postojowych, obowiązku uzyskania pozwolenia konserwatorskiego na prowadzenie prac budowlanych jak również uzgodnienia projektowanych rozwiązań architektoniczno-budowlanych i instalacyjnych z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków. Stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego projekt budowlany został wykonany oraz sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnymi na dzień opracowania projektu zaświadczeniami o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego oraz projekt budowlany jest kompletny i posiada wymagane opinie, uzgodnienia i sprawdzenia zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Oceniając niezachowanie odległości, o której mowa w § 12 ust. 1 pkt 2 warunków technicznych, organ odwoławczy stwierdził, że inwestor przedłożył "Ekspertyzę techniczną rzeczoznawców do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych" zawierającą rozwiązania zastępcze w związku z niezachowaniem odległości, o której mowa w § 12 ust. 1 pkt 2 warunków technicznych oraz postanowienie [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] grudnia 2009 r., znak: [...]; wyrażające zgodę na spełnienie wymagań w zakresie bezpieczeństwa pożarowego w sposób określony w ww. opracowaniu. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego § 2 warunków technicznych i wskazania ekspertyzy technicznej nie mogą wyłączać stosowania art. 9 Prawa budowlanego, dotyczącego udzielania upoważnienia do wyrażenia zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, która nie może zostać zastąpiona przez wykonanie odpowiedniej ekspertyzy technicznej. Oznacza, to że zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę spornego zamierzenia inwestycyjnego zaprojektowanego w granicy z sąsiednimi działkami nr ew. [...],[...] oraz [...], bez uzyskania zgody na odstępstwo od warunków technicznych, stanowi rażące naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Organ wskazał na rozbieżności między ekspertyzą, a dokumentacją projektową w zakresie parametrów odporności ogniowej poszczególnych elementów budynku, tj. klatki schodowej i szybu windowego (zaprojektowanych przy granicy z działką nr ew. [...]), wg. ekspertyzy obudowa klatki schodowej miała spełniać wymagania co najmniej REI 60, zaś z projektu budowlanego wynika, że ściany klatki schodowej i szybu windowego posiadają klasę odporności ogniowej REI 30. W związku z powyższym organ II instancji stwierdził, że projekt budowlany jest niezgodny ze wskazaniami "Ekspertyzy ...", mającymi rekompensować naruszenie § 12 ust. 1 pkt 2 warunków technicznych, a co za tym idzie projektowana inwestycja zaprojektowana została z naruszeniem minimalnej odległości 3m od granicy z sąsiednimi działkami budowlanymi. Dodatkowo podniósł, że Ekspertyza opracowana została w grudniu 2009 r., podczas gdy projekt budowlany przygotowany został w czerwcu 2009 r. Wbrew treści § 6 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003r. w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej (Dz. U. Nr 121, poz. 1137 ze zm.) projekt zagospodarowania terenu (k. 90a) nie został uzgodniony przez rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych. Co prawda ostemplowany został projekt zagospodarowania terenu znajdujący się na karcie [...], jednakże został on anulowany przez projektanta. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2010r., obarczona jest także wadą rażącego naruszenia § 12 ust. 1 pkt 1 warunków technicznych, ponieważ w elewacji zachodniej zaprojektowane zostały otwory okienne i drzwiowe (rzut piętra 1 - rys. nr 5; rzut piętra 2 - rys. nr 6; rzut piętra 3 - rys. nr 7) w odległości mniejszej aniżeli 4,00 m (wynoszącej 3,88m) od granicy sąsiedniej działki budowlanej nr ew. [...]. Również odległość otworów drzwiowych w elewacji wschodniej od granicy działki nr ew. [...] narusza § 12 ust. 1 pkt 1 warunków technicznych, gdyż wynosi 2,98m. Stwierdził również, że w odniesieniu do spornego zamierzenia inwestycyjnego zastosowania nie znajdzie § 12 ust. 3 warunków technicznych, z uwagi na okoliczność że projektowany budynek (w którym przewidziano 6 mieszkań) nie stanowi zabudowy jednorodzinnej. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego za uzasadniony uznał także zarzut wydania decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r., z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z § 14 ust. 1 warunków technicznych, z uwagi na niezachowanie minimalnej szerokości drogi dojazdowej do spornej inwestycji, z uwagi na okoliczność iż przejazd przez bramę w budynku znajdującym się na działce nr ew. [...], przez który zaprojektowana została komunikacja (Opis techniczny, pkt 3.2) posiada szerokość ok. 2,4m (k. 16), podczas gdy minimalna szerokość wynosi 3,00m. Organ odwoławczy podzielił również zarzut odwołujących się wskazujący na wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, z uwagi na zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę pomimo niezakwestionowania i jednocześnie nie niewykonania przez inwestora obowiązków nałożonych postanowieniem Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2010r., znak: [...], tj. złożenia oświadczenia o zapewnieniu dostawy wody i odprowadzenia ścieków oraz warunków przyłączenia nieruchomości do sieci wodociągowej i kanalizacyjnej i szczegółowego wyjaśnienia sposobu doprowadzenia mediów do planowanej inwestycji wraz ze wskazaniem miejsca poboru wody oraz odprowadzenia ścieków. Konsekwencją braku ww. oświadczeń jest rażące naruszenie przez Prezydenta Miasta [...] art. 34 ust. 3 pkt 3 lit. a) Prawa budowlanego, zgodnie z którym projekt budowlany powinien zawierać stosownie do potrzeb oświadczenia właściwych jednostek organizacyjnych o zapewnieniu dostaw energii, wody, ciepła i gazu, odbioru ścieków oraz o warunkach przyłączenia obiektu do sieci wodociągowych, kanalizacyjnych, cieplnych, gazowych, elektroenergetycznych, telekomunikacyjnych oraz dróg lądowych. Za niezasadne zostały uznane zarzuty rażącego naruszenia § 14 ust. 1 pkt 1-2 oraz ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych, gdyż projektowany budynek jest budynkiem niskim (N) zaliczonym do kategorii zagrożenia ludzi ZL IV i nie stanowi żadnego z obiektów budowlanych wymienionych w § 12 ust. 1 ww. rozporządzenia. Zdaniem organu przepisy Prawa budowlanego oraz aktów wykonawczych do tej ustawy mają charakter przepisów bezwzględnie obowiązujących, a więc każde naruszenie takiego przepisu wyczerpuje znamiona rażącego naruszenia prawa. Wskazać należy na tezę wyroku WSA w Warszawie z dnia 15 czerwca 2010r., sygn. akt VII SA/Wa 712/10, w którym wskazano że "wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę bez uwzględnienia przepisów rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) dotyczących odległości sytuowania budynków w stosunku do granicy działki oznaczałoby, że decyzja taka została wydana z rażącym naruszeniem prawa." Oceniając skutki społeczno-gospodarcze stwierdzonych naruszeń, organ uznał, że pozostawienie w obrocie prawnym decyzji o pozwoleniu na budowę byłoby nie do pogodzenia w praworządnym państwie. Odnosząc się do zarzutów odwołania, organ odwoławczy stwierdził, że nie zasługuje na uwzględnienie zarzut rażącego naruszenia art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego, art. 34 ust. 3 pkt 4 Prawa budowlanego, ponieważ inwestor zrealizował ciążący na min obowiązek wynikający z ww. przepisu. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli D. R. oraz W. P.. Dochodząc uchylenia zaskarżonej decyzji, D. R. zarzuciła jej naruszenie: - § 2 ust. 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że przepis ten - w sytuacjach ściśle w nim opisanych - nie może stanowić samodzielnej przesłanki dokonania odstępstwa od warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, wyłącznie w oparciu o wskazania ekspertyzy technicznej opracowanej przez jeden z podmiotów wymienionych w tym przepisie; - art. 9 ust. 1 Prawa budowlanego, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przepis ten znajduje zastosowanie także w sytuacjach opisanych w § 2 ust. 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, przy równoczesnym zastosowaniu procedury tam opisanej; - art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że sankcja określona w tym przepisie winna mieć zastosowanie także wówczas, jeśli pomimo braku formalnego usunięcia wskazanych braków (w formie pisma wyjaśniającego), analiza projektu pozwala stwierdzić, że przedmiotowe braki nie istnieją; - art. 156 § 1 pkt 2 kpa, poprzez stwierdzenie, że w przedmiotowej sprawie nastąpiło rażące naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności decyzji; - art. 7 i 77 kpa, poprzez brak uwzględnienia słusznego interesu strony w postępowaniu oraz niewyczerpujące zebraniu i zbadaniu materiału dowodowego w sprawie; - art. 138 § 1 pkt 2 kpa, poprzez uchylenie decyzji organu I instancji i orzeczenie co do istoty sprawy w sytuacji, zamiast jej utrzymania w mocy. Zdaniem skarżącej § 2 ust. 2 rozporządzenia kreuje samodzielną procedurę dokonania odstępstwa od ogólnych warunków technicznych, opisanych w tym rozporządzeniu, bez konieczności uzyskiwania równocześnie zgody na to odstępstwo przez organ upoważniony do tego przez ministra. Art. 9 ust. 1 Prawa budowlanego reguluje generalne upoważnienie do dokonania odstępstwa od warunków techniczno-budowlanych (zarówno warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane i ich usytuowanie, jak i warunków technicznych użytkowania obiektów budowlanych), natomiast § 2 ust. 2 rozporządzenia odnosi się wyłącznie do robót polegających na nadbudowie, przebudowie i zmianie sposobu użytkowania budynków istniejących oraz dotyczy tylko warunków techniczny uregulowanych tym rozporządzeniem. Przyjęcie takiej interpretacji w żaden zatem sposób nie podważa ratio legis art. 9 ust. 1 Prawa budowlanego - zakresy tych przepisów są bowiem różne. Skarżąca podniosła, że organ odwoławczy oceniając zgodność zatwierdzonego projektu budowlanego ze wskazaniami "Ekspertyzy technicznej rzeczoznawców do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych" przeanalizował wyłącznie treść opisową projektu, bez zapoznania się w tym zakresie z jego częścią rysunkową. Zaś szczegółowe opisy przegród w budynku wskazują, że mają one mieć odporność ogniową REI 120. Pojedynczy zapis w części opisowej projektu należy uznać zatem za oczywistą omyłkę pisarską. Analizując kwestię odległości usytuowania budynku ścianami z otworami okiennymi od granic nieruchomości sąsiednich, organ odwoławczy nie uwzględnił (w przypadku ściany graniczącej z działką nr [...]), że na rysunkach zwymiarowano do granicy z działką sąsiednią odległość zewnętrznej krawędzi elewacji, a nie posadowienia okna. Przy wliczeniu "wnęki" (grubość ściany wynosi 37 cm) należy stwierdzić, że odległość 4 m została zachowana. Podobnie w przypadku odległości ściany budynku od granicy z działką nr [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego błędnie przywołał odległość od krańca płyty balkonowej, a nie od ściany z otworami drzwiowymi i okiennymi. Odnosząc się do kwestii naruszenia § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, wskazać należy, że przedmiotowa inwestycja nie obejmuje budowy dojazdu, czy jakiejkolwiek innej infrastruktury drogowej, ponieważ ma wykorzystywać dotychczasowe połączenie nieruchomości z drogą publiczną, tj. przez istniejący wjazd z ul. S. oraz utwardzony dojazd przez działki nr [...] i [...] (w oparciu o ustanowioną służebność drogową). Przedmiotowy budynek miał już zatem uprzednio zapewniony dojazd z ul. S., nie było zatem potrzeby projektowania nowego, w sytuacji, gdy w ocenie zarządcy drogi dojazd ten jest odpowiedni. Za niezasadny skarżąca uznała zarzut naruszenia art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, ponieważ skoro w projekcie budowlanym znajdują się oświadczenia właściwych jednostek organizacyjnych o zapewnieniu dostaw wody i odbioru ścieków, to nakładanie obowiązków postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2010 r. było niezasadne. W. P. dochodząc uchylenia zaskarżonej decyzji, zarzucił jej naruszenie: - art. 9 ust. 1 i ust. 2 Prawa budowlanego w zw. z § 2 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez ich błędną wykładnię i w konsekwencji niezasadne uznanie, że w sprawie zakończonej decyzją o pozwoleniu na budowę wymagane było uzyskanie przez inwestora zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, a to w sytuacji gdy § 2 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia stanowi, że w przy nadbudowie, rozbudowie, przebudowie i zmianie sposobu użytkowania budynków o powierzchni użytkowej nieprzekraczającej 1 000 m2 (a z takim obiektem mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie) możliwe jest spełnienie warunków technicznych wynikających z rozporządzenia (tj. uzyskanie zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi) w inny - opisany w ww. § 2 rozporządzenia – sposób; - art. 7 w zw. z art. 77 § 1 kap, poprzez brak wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i w konsekwencji bezzasadne uznanie, że projekt budowlany zatwierdzony decyzją pozwolenia na budowę jest niezgodny z warunkami określonymi w Ekspertyzie technicznej rzeczoznawców do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych", a tym samym nie został zachowany warunek określony w § 12 ust. 1 pkt 2) rozporządzenia; - art. 80 kpa, poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i w konsekwencji bezzasadne uznanie, że projekt budowlany zatwierdzony decyzją pozwolenia na budowę jest niezgodny z warunkami określonymi w "Ekspertyzie technicznej rzeczoznawców do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych", a tym samym nie został zachowany warunek określony w § 12 ust. 1 pkt 2) rozporządzenia; - art. 156 § 1 pkt 2) kpa w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2) Prawa budowlanego w zw. z § 12 ust. 1 pkt 2) rozporządzenia, poprzez bezzasadne uznanie, że decyzja pozwolenia na budowę jest obarczona wadą rażącego naruszenia prawa, która - w ocenie organu - polega na zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla obiektu budowlanego, który nie spełnia wymagania odnośnie zachowanie odległości 3 m w przypadku sytuowania ściany budynku pozbawionej otworów okiennych lub drzwiowych zwróconej w kierunku działki sąsiedniej; - art. 7 i 77 § 1 kpa, poprzez podjęcie bezzasadnego, niepopartego zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym ustalenia, że otwory okienne i drzwiowe (w elewacji zachodniej i wschodniej) zostały zaprojektowane w odległości mniejszej niż 4.00 m; - art. 156 § 1 pkt 2) kpa w zw. z § 12 ust. 1 pkt 1) rozporządzenia, poprzez bezzasadne uznanie, że decyzja pozwolenia na budowę jest obarczona wadą rażącego naruszenia prawa, która - w ocenie organu - polega na zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla obiektu budowlanego, który nie spełnia wymagania odnośnie zachowania odległości nie mniejszej niż 4 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną, w przypadku sytuowania budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę granicy; - art. 156 § l pkt 2) kpa w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2) Prawa budowlanego w zw. z §14 ust. 1 rozporządzenia poprzez bezzasadne uznanie, że decyzja pozwolenia na budowę jest obarczona wadą rażącego naruszenia prawa, która - w ocenie organu - polega na zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla obiektu budowlanego, który nie spełnia wymagania odnośnie zachowania minimalnej szerokości drogi dojazdowej do spornej inwestycji; - art. 156 § 1 pkt 2) kpa w zw. z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, poprzez bezzasadne uznanie, że decyzja pozwolenia na budowę jest obarczona wadą rażącego naruszenia prawa, która - w ocenie organu - polega na zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę pomimo niewykonania przez inwestora obowiązków nałożonych postanowieniem Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r.; - art. 156 § 1 pkt 2) kap w zw. z art. 34 ust. 3 pkt 3 lit. a) Prawa budowlanego, poprzez bezzasadne uznanie, że decyzja pozwolenia na budowę jest obarczona wadą rażącego naruszenia prawa, która - w ocenie organu - polega na zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę pomimo braku przedłożenia przez inwestora odpowiednich oświadczeń, o których mowa w art. 34 ust. 3 pkt 3 lit a) Prawa budowlanego; - art. 107 § 3 kpa, poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonej decyzji w sposób niezgodny z wymogami określonymi w powyżej powołanym przepisie. Zdaniem skarżącego nie doszło do niespełnienia przepisów techniczno-budowlanych, ponieważ zostały spełnione w inny sposób określony we odpowiedniej ekspertyzie technicznej. Zatem nie można mówić o konieczności uzyskania zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, gdyż do żadnego odstępstwa od w/w przepisów nie dochodzi. Odnosząc się do parametru odporności ogniowej, skarżący wskazał, że omyłka w części tekstowej w opisie technicznym projektu budowlanego jest wyłącznie omyłką pisarską - nie jest to natomiast błąd projektowy, zatem taka omyłka wyłącznie jednym miejscu projektu budowlanego, w sytuacji gdy pozostała część projektu prawidłowo określa kwestionowany parametr, nie może stanowić podstawy dla stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. Zdaniem skarżącego przy projektowaniu zostały zachowane wymagane odległości, zaś organ odwoławczy błędnie przyjął odległości ścian z otworami okiennymi lub drzwiowymi od elementów zagospodarowania terenu takich jak trawnik, chodnik, krawężnik zamiast odległości ścian z otworami okiennymi lub drzwiowymi od granicy działki. Błędy zaś wynikają z oparcia się przy obliczaniu na elementach projektu budowlanego na których nie zostały naniesione granice działek. Jednocześnie powołując się na wyrok NSA z dnia26 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1518/10, wskazał, że gdyby doszło niezgodności projektu budowlanego zamiennego z § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, to niezgodność ta nie stanowiąc podstawy do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego, tym bardziej nie może być kwalifikowana jako wada decyzji o pozwoleniu na budowę powodująca konieczność stwierdzenia nieważności takiej decyzji. Odnośnie zarzutu niezapewnienia drogi dojazdowej, skarżący wyjaśnił, że posiada służebność przejazdu i przechodu po drodze dojazdowej (złożonej z działek [...] i [...]) do drogi publicznej ul. S., zatem ma uprawnienie do korzystania z drogi dojazdowej łączącej teren inwestycji z drogą publiczną. Za niezasadny skarżący uznał zarzut zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę pomimo niewykonania przez inwestora obowiązków nałożonych postanowieniem Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. W przedmiotowej sprawie oczywistym jest, że organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę odstąpił od egzekwowania obowiązków wskazanych w postanowieniu z dnia [...] kwietnia 2010r., gdyż uznał je za niezasadne. Tym samym inwestor nie był zobowiązany do przedłożenia żądanych postanowieniem oświadczeń i nie doszło do rażącego naruszenia art. 34 ust. 3 pkt 3 lit. a Prawa budowlanego. W tym zakresie powołał się na wyrok NSA z dnia 6 maja 2011 r., sygn. akt: II OSK 793/10, zgodnie z którym zarzut naruszenia art. 34 ust. 3 pkt 4 Prawa budowlanego (odpowiednio art. 34 ust. 3 pkt 3 lit a)) nie można skutkować uznaniem decyzji za wydaną z rażącym naruszeniem prawa, uzasadniającym stwierdzenie nieważności tejże decyzji. Konkludując skarżący stwierdził, że decyzja o pozwoleniu na budowę dla przedmiotowej inwestycji nie narusza prawa, a już tym bardziej nie narusza prawa w stopniu rażącym. W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie podtrzymując dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne oraz argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.". Dokonując oceny zaskarżonej decyzji, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. We wniosku z dnia [...] grudnia 2012 r. o stwierdzenie nieważności decyzji uczestnicy postępowania K. A., S. M., A. R., P. P. oraz W. sp. z o.o. wskazali, iż domagają się stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] kwietnia 2010 r. zatwierdzająca projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na rozbudowę i nadbudowę budynku usługowego na mieszkalny wielorodzinny z garażami w parterze i poddaszem użytkowym oraz instalacjami wewnętrznymi: wodną, kanalizacyjną, gazową, centralnego ogrzewania, elektryczną, klimatyzacyjną na działkach położonych przy ul. S. w K., albowiem w ich ocenie wydana decyzja rażąco narusza prawo. Zarzucono w/wym. decyzji naruszenie szeregu przepisów ustawy Prawo budowlane a także przepisów wykonawczych do tej ustawy. W pierwszej kolejności wskazano na naruszenie art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego, który to przepis wymaga, aby pozwolenie na budowę dotyczyło całego zamierzenia budowlanego. W ocenie wnioskodawców zatwierdzony projekt budowlany nie obejmuje instalacji zewnętrznych i przyłączy, które winny stanowić integralną część obiektu budowlanego, albowiem bez nich obiekt taki nie może funkcjonować. Zarówno w ocenie organu I –ej jak i II –ej instancji, a także w ocenie Sądu, zasadnie odmówiono przyznania racji temu zarzutowi. W toku postępowania ustalono, iż w przedmiotowa inwestycja będzie funkcjonować w oparciu o już istniejące na działkach sieci uzbrojenia terenu. Powyższe nie wymaga od inwestora dokonania opisu tych instalacji w przedstawionym projekcie budowlanym. Tym samym brak jest podstaw do przyjęcia, iż brak w opisie przedmiotu instalacji zewnętrznych i przyłączy stanowi naruszenie prawa. Budowa przyłączy może zostać wykonana w kolejnym etapie procesu budowlanego, na podstawie zgłoszenia.( art. 30 ust. 1 pkt 1a Prawa budowlanego). W dalszej kolejności wnioskujący o stwierdzenie nieważności decyzji zarzucili naruszenie § 4 ust. 1-3 rozporządzenia o warunkach technicznych. W ocenie wnoszących o stwierdzenie nieważności inwestycja realizowana na działkach przy ul. S. nie ma zapewnionego odpowiedniego dostępu do drogi publicznej. Dojazd do działki, który ma prowadzić od ul. S. poprzez przejazd w budynku przez działkę [...] i [...], na których ustanowiona jest służebność przejazdu i przechodu nie posiada wymaganych ustawowo parametrów. Stanowisko to podzielił Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego i uznał, w swojej decyzji, iż doszło do rażącego naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego oraz § 14 ust. 1- 3 rozporządzenia o warunkach technicznych. Zarówno organ i –ej jak i II –ej instancji nie dopatrzył się w tym zakresie rażącego naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych. Organy zasadnie wyjaśniły, że z uwagi na wielkość i charakter budynku inwestor nie ma obowiązku zapewnienia drogi pożarowej do budynku. W dacie wydania decyzji, której nieważność stwierdzono, przepis § 2 w ust. 2 stanowił, że "przepisy rozporządzenia stosuje się przy nadbudowie, rozbudowie, przebudowie i zmianie sposobu użytkowania budynków o powierzchni użytkowej nieprzekraczającej 1.000 m2 (...)". Powierzchnia inwestycji wynosi 653, 4 m2, a zatem przepisy te znajdują zastosowanie. Oczywistym jest, że przedmiotowa decyzja nie dotyczy budowy drogi dojazdowej. Z brzmienia przepisu art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego wynika, że na organ został nałożony obowiązek badania zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Zgodnie z § 14 rozporządzenia wykonawczego do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych. Szerokość jezdni nie może być mniejsza niż 3 m. Dopuszcza się zastosowanie dojścia i dojazdu do działek budowlanych w postaci ciągu pieszo-jezdnego, pod warunkiem że ma on szerokość nie mniejszą niż 5 m, umożliwiającą ruch pieszy oraz ruch i postój pojazdów. Do budynku i urządzeń z nim związanych, wymagających dojazdów, funkcję tę mogą spełniać dojścia, pod warunkiem że ich szerokość nie będzie mniejsza niż 4,5 m. Jak wskazał organ uzgodniony dojazd rozpoczyna się wjazdem przez bramę z ul. S. o szerokości 2,4 m. Szerokość dojazdu, co oczywiste nie spełnia warunków rozporządzenia. Tym samym, w ocenie Sądu zasadnie uznano, iż w tym zakresie decyzja zezwalająca na budowę narusza w tym zakresie prawo w sposób rażący. Nie mają zatem racji Skarżący twierdząc iż zaskarżona decyzja narusza art. 156 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 14 rozporządzenia o warunkach technicznych. Zarówno organ i –ej jak i II –ej instancji nie dopatrzył się rażącego naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych. Organy zasadnie wyjaśniły, że z uwagi na wielkość i charakter budynku inwestor nie ma obowiązku zapewnienia drogi pożarowej do budynku. Kolejny zarzut stawiany we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji dotyczył naruszenia art. 34 ust. 3 pkt 4 Prawa budowlanego poprzez brak w złożonej dokumentacji, dokumentacji geologiczno – inżynierskiej warunków posadowienia budynku oraz niedołączenie mimo nałożenia takiego obowiązku przez Prezydenta Miasta [...] postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2010 r. - stosownych oświadczeń właściwych jednostek organizacyjnych o zapewnieniu dostaw energii, wody, ciepła i gazu, odbioru ścieków oraz szczegółowego wyjaśnienia sposobu doprowadzenia mediów do planowanej inwestycji wraz ze wskazaniem miejsca poboru wody i odprowadzenia ścieków. Rozpatrując wniosek o stwierdzenie nieważności organ I –ej instancji wyjaśnił, że w sprawie znajduje się dokumentacja geologiczno-inżynierska w oparciu o którą ustalono warunki geotechniczne posadowienia budynku, natomiast w aktach sprawy znajdują się oświadczenia właściwych jednostek organizacyjnych o zapewnieniu dostaw energii, wody, ciepła i gazu, odbioru ścieków i przyłączenia budynku do stosownych sieci ( str. 34-38) projektu. Dokumenty te, w ocenie organu I –ej instancji były wystarczające do wydania pozwolenia na budowę. Organ I ej instancji rozpatrując sprawę uznał, że "inwestor usunął naruszenia w zakresie wskazanym w postanowieniu z dnia [...] kwietnia 2010 r." Organ II –ej instancji wskazał, że w toku postępowania Prezydent Miasta [...] wydał postanowienie o uzupełnienie braków określając termin ich usunięcia pod rygorem odmowy udzielenia pozwolenia na budowę. Ponieważ braków tych po wydaniu postanowienia nie uzupełniono organ II –ej instancji uznał, iż nie jest uprawniony w toku postępowania o stwierdzenia nieważności do badania zasadności wydania takiego postanowienia, a niewykonanie go przez inwestora winno prowadzić do stwierdzenia, iż wydanie decyzji bez wypełnienia warunków postanowienia rażąco naruszyło prawo - art. 34 ust. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. W toku postępowania o stwierdzenie nieważności pełnomocnik Skarżącego wyjaśnił w piśmie z dnia [...] kwietnia 2013 r., że skoro przedmiotowa inwestycja dotyczyła obiektu budowlanego już istniejącego, do którego doprowadzono odpowiednie przyłącza i któremu zapewniono dostawy wody i odprowadzanie ścieków, to nie zachodziła potrzeba zawarcia w projekcie oświadczenia oraz warunków przyłączenia w zakresie dostaw wody i odprowadzania ścieków. Wskazał także, że w/wym oświadczenie załącza się w zależności od potrzeb. Nic nie stoi zatem na przeszkodzie, by organ mógł zmienić swoje stanowisko w sprawie i uznać, że takie potrzeby nie zachodzą. W ocenie Sądu, w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji, należy indywidualnie – tj. w odniesieniu do każdego zarzutu rozważyć powagę naruszenia przepisu. Przyjęcie przez organ, iż naruszenie obowiązku nałożonego w postanowieniu wydanym w trybie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego w każdej sytuacji winno prowadzić do stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę jest zbyt daleko idące. Organ II –ej instancji uchylił się od oceny skutków niewykonania nałożonych obowiązków. Natomiast organ I –ej instancji uznał w istocie, iż nałożenie tych obowiązków nie było konieczne z uwagi na fakt, iż przedłożona dokumentacja była wystarczająca do wydania decyzji. Dodatkowo Sąd stwierdza, że w aktach sprawy znajduje się postanowienie Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r., z którego wynika, iż zostało ono wydane w związku z zastrzeżeniami złożonymi [...] marca 2010 r. do projektu p. A. S. i B. B. zam. przy ul G. w K.. Po wydaniu niniejszego postanowienia w dniu [...] kwietnia 2010 r. wpłynęło do organu pismo A. S. i B. B., z którego wynika, że wycofują swoje uwagi złożone w dniu [...] marca 2010 r. W dniu [...] kwietnia 2010 r. została wydana decyzja zezwalająca na nadbudowę i rozbudowę budynku. W ocenie Sądu w zaistniałej sytuacji nie można mówić, iż doszło do rażącego naruszenia prawa. Wprawdzie należałoby oczekiwać od organu zawarcia w materiale dowodowym stosownej informacji lub postanowienia uchylającego wcześniejsze postanowienie z dnia [...] października 2010 r. Jednak nieuczynienie tego nie może w zaistniałych okolicznościach skutkować uznaniem, iż niewykonanie nałożonych obowiązków skutkuje koniecznością stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę. Tym samym zarzut naruszenia przez organ art. 156 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 34 ust. 3 pkt 3 lit a zasługuje na uwzględnienie. Zarówno organ I –ej jak i II –ej instancji nie uznał za słuszny zarzut stawiany we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji dotyczący naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego odnoszący się do naruszenia wydanej dla inwestycji decyzji o warunkach zabudowy. Uznano także, iż nie doszło do naruszenia art. 34 ust. 3 pkt 4 Prawa budowlanego wskazując, iż złożony dokument "Dokumentacja geologiczno – inżynierska" zawierała także opracowanie geotechniczne, co pozwala uznać, że inwestor zrealizował obowiązek wynikający z art. 34 ust. 3 pkt 4 Prawa budowlanego. Sąd to stanowisko organu podziela. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego dokonując prawidłowości oceny decyzji zezwalającej na budowę uznał, inaczej niż organ I –ej instancji, że decyzja zezwalająca na budowę rażąco narusza prawo także poprzez naruszenie § 12 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego, który to przepis określa dopuszczalne odległości w przypadku sytuowania budynków na działce budowlanej i wskazuje, że budynki należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszą niż: 1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy, 2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. 2. Sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W rozpatrywanej sprawie nie zachodzą warunki z ust. 2 § 12 rozporządzenia wykonawczego. W sprawie nie budzi wątpliwości, że nadbudowany i rozbudowany budynek powstać ma w ostrej granicy. Inwestor w toku postępowania przedłożył "Ekspertyzę techniczną rzeczoznawców do spraw zabezpieczenia przeciwpożarowych dalej "Ekspertyza" zawierającą rozwiązania zastępcze w związku z niezachowaniem odległości o której mowa w § 12 ust. 2 rozporządzenia. Jak wynika z treści ekspertyzy projektowany budynek jest usytuowany w linii granicy działki od strony północnej i wschodniej. Budynek będzie ścianą szczytową graniczył ze ścianą szczytową budynku mieszkalnego 3-kondygnacyjnego (15,2 m ) usytuowanego na działce nr [...], natomiast od strony wschodniej będzie graniczył z budynkiem jednokondygnacyjnym usytuowanym w granicy działki nr [...] z działką nr [...]. Wskazano także, że we działki [...] jest aktualnie budowany budynek mieszkalny wielorodzinny, który będzie graniczył ścianą szczytową z projektowanym budynkiem. W Ekspertyzie wskazano, że jest ona sporządzona z uwagi na niezachowanie odległości o której mowa w § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia wykonawczego. W dniu [...] grudnia 2009 r. [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej wydał postanowienie w którym wyraził zgodę na spełnienie wymagań w zakresie bezpieczeństwa pożarowego w sposób określony w w/wym "Ekspertyzie" z określonymi wskazaniami, co do obudowy klatki schodowej, drzwi dźwigu oraz ścian zewnętrznych budynku. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sprawie doszło do rażącego naruszenia prawa, albowiem wydana ekspertyza nie została poprzedzona zgodą na odstępstwo wydawaną na podstawie art. 9 Prawa budowlanego przez właściwego Ministra, co stanowi rażące naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. W ocenie Sądu rację ma organ odwoławczy. Przepis rozporządzenia § 2 ust.2 nie jest przepisem konkurencyjnym w stosunku do art. 9 Prawa budowlanego. Upoważnienie do wyrażenia zgody na odstępstwo wydaje minister, który wydał w drodze rozporządzenia dane przepisy techniczno-budowlane. Jeżeli wnioskowane odstępstwo dotyczy przepisów regulowanych w rozporządzeniach wydanych przez różnych ministrów, ww. upoważnienie winno zostać uzyskane od każdego z ministrów. Dopiero w/wym upoważnienie stanowi podstawę do wyrażenie zgody na odstępstwo. W sprawie taka zgoda właściwego ministra nie została uzyskana. Istotą odstępstwa jest odejście od warunków wskazanych wprost w rozporządzeniu. Ustalenie tych warunków nie może odbywać się bez zachowania wymaganej procedury. Brak stosownego upoważnienia Ministra prowadzi do wniosku, iż postanowienie organu o odstępstwie jest wydane bezpodstawnie, co uznać należy za rażące naruszenie art. 9 ust. 2 Prawa budowlanego. (Dołączone do akt pismo Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 10 kwietnia 2013 r. dołączone do skargi przez pełnomocnika Skarżącego, dotyczy innej indywidualnej sprawy i nie może mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia.) Dodatkowo organ podnosi, że przedstawiona ekspertyza nie znalazła odzwierciedlenia w dokumentacji projektowej, a jej treść winna znaleźć się w takiej dokumentacji i wskazuje, że przedłożona ekspertyza datowana jest na grudzień 2009 r. podczas, gdy projekt budowlany powstał w czerwcu 2009 r . Organ wskazuje też na niezgodności w projekcie budowlanym tj. pomiędzy treścią części pisemnej i rysunkowej projektu. Ponadto, jak wynika z ustaleń organu II –ej instancji, w sprawie doszło także do naruszenia § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia wykonawczego. Z przedłożonego projektu budowlanego wynika, że w elewacji zachodniej zaprojektowane zostały otwory okienne i drzwiowe ( rzut I-ego piętra – rys. nr 5 rzut II –go piętra rys. nr 6 , rzut III –go piętra rys. nr 7) w odległości mniejszej niż 4 m tj. wynoszącej 3, 88 m od granicy sąsiedniej działki budowlanej. W elewacji wschodniej odległość otworów drzwiowych wynosi 2, 98 m. Ma rację organ II –ej instancji, iż okoliczności powyższych nie zmienia także fakt, że otwory drzwiowe zaprojektowane zostały we wnęce, gdyż gdyby nawet przyjąć inną odległość – tj. odległość ściany z otworem drzwiowym od granicy sąsiedniej działki budowlanej, to wyniosłaby ona 3, 88m,. a zatem nadal nie spełniałaby warunku z § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia wykonawczego. Organ wyjaśnia, że kwestia odstępstwa od warunków technicznych określonych w § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia nie była przedmiotem "Ekspertyzy" i udzielenia zgody na odstępstwo. W ocenie Sądu stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego jest zasadne. Jak wynika z załączonego projektu budowlanego umiejscowienia zaprojektowanego budynku na gruncie prowadzi do naruszenia odległości wskazanych jako minimalne w pomiędzy budynkiem, a sąsiadującymi działkami. W toku postępowania nie zadbano o uzyskanie stosownych wymaganego upoważnienia właściwego Ministra do udzielenia zgody na usytuowanie budynku bez zachowania norm przepisanych prawem. Nie zasługuje na akceptację zarzut skargi, iż w sprawie organ w sposób sprzeczny z materiałem dowodowym dokonał ustaleń, co do położenia okien i otworów okiennych, albowiem informacja ta wynika wprost z projektu budowlanego. Skarżący wywodzi, iż organ nieprawidłowo odczytał odległości od granic działek sąsiednich, albowiem wskazane w projekcie odległości nie są odległościami od granic działek lecz odległościami od elementów zagospodarowania terenu takimi jak trawnik chodnik, krawężnik. Na powyższą okoliczność przedstawia materiał dowodowy w postaci rysunku "rzutu piętra i parteru" – który nie jest opisany, jest jedynie podpisany przez jednego z współautorów projektu architektonicznego. W ocenie Sądu, tego rodzaju dowód - nie może stanowić w sprawie dowodu na okoliczność, iż dane zawarte w części rysunkowej projektu architektoniczno – budowlanego sporządzonego przez trzech uprawnionych architektów, za które przyjmują odpowiedzialność są nieprawdziwe. Powyższe oznacza, w ocenie Sądu, iż zasadnie organ II –ej instancji uznał, że naruszono w sposób rażący także przepis art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia wykonawczego. Skarżący zarzucił organowi II ej instancji, iż niesłusznie uznał, że wskazany projekt budowlany nie został uzgodniony przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, albowiem brak jest na projekcie stosownej pieczęci. Tymczasem analiza materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że pieczęć ta istnieje na pierwotnym projekcie z dnia [...] marca 2009 r., natomiast brak jest jej na projekcie sporządzonym ponownie na skutek zmian w zakresie przebiegu instalacji gazowej z dnia [...] grudnia 2009 r. W ocenie Sądu rację w tym zakresie Skarżący, iż nie można uznać, że naruszenie to ma charakter rażącego naruszenia prawa. Organ II –ej instancji w toku postępowania zbadał także, czy nie doszło do innych naruszeń prawa wskazanych w art. 156 kpa i takich nie stwierdził. Badając społeczno – gospodarcze skutki naruszenia prawa organ uznał, że naruszone przepisy mają charakter norm bezwzględnie obowiązujących, a obowiązek ich przestrzegania służy ochronie ważkich wartości takich jak zdrowie, życie i bezpieczeństwo. Rozpatrując skargę należy stwierdzić, iż Sąd nie dopatrzył się w sprawie naruszenia art. 7, 77 ani 80 kpa. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie należy bowiem uznać za zupełny i wystarczający do wydania rozstrzygnięcia. W sprawie nie doszło do naruszenia art.107 § 3 kpa, albowiem uzasadnienie decyzji w sposób obszerny i szczegółowy odniosło się do kwestii podniesionych w odwołaniu, a organ II –ej instancji zgodnie z zasadą dewolutywności rozpatrzył na nowo okoliczności sprawy. W ocenie Sądu organ II –ej instancji prawidłowo zastosował przepis art. 138 § 1 pkt 2 kpa uchylając decyzję organu I –ej instancji i orzekając o stwierdzeniu nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. Mając powyższe na uwadze Sąd mimo uznania co jednego z zarzutów skarg (zasadność naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego) uznał, że powyższe naruszenie nie ma wpływu na wynik sprawy i działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargi oddalił.