VII SA/Wa 2237/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Leszek Kamiński po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. M. w przedmiocie upomnienia dotyczącego nieuiszczenia opłaty za parkowanie pojazdu z dnia [...] maja 2011 r., nr [...] postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] sierpnia 2011 r. W. M., dalej skarżący, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na upomnienie z dnia [...] maja 2011 r., nr [...] wystawione przez Zarząd Dróg Miejskich w [...] wzywające do uregulowania należności z tytułu opłat dodatkowych za parkowanie, bez wniesienia należnej opłaty, pojazdu o nr rej. [...] w strefie płatnego parkowania niestrzeżonego w [...]. Skarżący wskazał, że jego zdaniem wystosowane upomnienie stanowi decyzję administracyjną, która jest bezpodstawna i podlega uchyleniu. Wskazał, że wystosowane upomnienie dotyczy opłat sprzed kilku lat, a w tamtym okresie skarżący użyczał samochodu rodzinie i kierowcom do celów służbowych, nie może więc ponosić odpowiedzialności za wystawione upomnienie, gdy z samochodu korzystały inne osoby. W piśmie z dnia [...] września 2011 r. Zarząd Dróg Miejskich przedstawił stanowisko organu w sprawie skargi W. M.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że Sąd administracyjny sprawuje kontrolę rozstrzygnięć (decyzji, postanowień i innych aktów oraz czynności z zakresu administracji publicznej) organów administracji publicznej według kryterium legalności, tj. zgodności rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej z przepisami prawa materialnego i procesowego, przy zastosowaniu, których je wydano. Stąd dla oceny dopuszczalności złożonej skargi koniecznym stało się ustalenie czy odpowiada ona wymogom określonym w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., w myśl którego kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Przedmiotem skargi W. M. jest upomnienie z dnia [...] maja 2011 r. wzywające do uregulowania należności z tytułu opłat dodatkowych za parkowanie, bez wniesienia należnej opłaty. Przedmiotowe upomnienie wystawione zostało na podstawie art. 15 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm.). Zgodnie z jego treścią egzekucja może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesyła mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia. Zatem jak wynika z powyższego upomnienie to nie rozstrzyga w sposób władczy o sytuacji prawnej osoby, do której zostało skierowane. Nie ma ono zatem cech ani decyzji administracyjnej, ani postanowienia, ani też aktu lub czynności, o których mowa w art. 3 p.p.s.a. Upomnienie ma służyć jedynie przypomnieniu o obowiązku wpłacenia wymienionych w nich należności, które powstały na skutek zdarzeń opisanych przepisami prawa materialnego. Skoro upomnienie nie posiada cech aktu administracyjnego: decyzji, postanowienia, innych aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 p.p.s.a. to nie podlega ono kontroli sądu administracyjnego. Stanowisko to jest powszechnie akceptowane w orzecznictwie sądowym (por. postanowienie WSA w Szczecinie z dnia 24 września 2009 r. sygn. akt II SA/Sz 792/09, postanowienie WSA w Warszawie z dnia 13 kwietnia 2006 r. sygn. akt III SA/Wa 501/06, postanowienie WSA w Opolu z dnia 22 lipca 2004 r. sygn. akt II SA/Wr 716/02, postanowienie WSA w Łodzi z dnia 16 lutego 2010 r. sygn. akt II SA/Łd 49/10, dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z tych względów skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu, o czym orzeczono na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a.