VII SA/Wa 2269/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Elżbieta Granatowska Sędziowie: sędzia WSA Iwona Ścieszka asesor WSA Wojciech Białogłowski (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2026 r., na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, sprawy ze skargi B. S.i H. S. na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 17 lipca 2025 r., znak: O/WA.Z-3.4351.519.2025.EC w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad solidarnie na rzecz B. S. i H.S. kwotę 614 (sześćset czternaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I 1. W dniu 8 sierpnia 2025 r. B. S. i H. S. (dalej: skarżący) – zastępowani przez pełnomocnika procesowego w osobie radcy prawnego – do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli za pośrednictwem Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad skargę na postanowienie tego organu z 17 lipca 2025 r. (znak: O/WA.Z-3.4351.519.2025.EC). 2. Skarga została wniesiona w związku z następującym stanem faktycznym: 2.1. Pismem z [...] lipca 2025 r. (znak: [...] ) Burmistrz O. , na podstawie art. 106 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, ze zm.; dalej: k.p.a.) oraz art. 60 ust. 1 w związku z art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1130, ze zm.; dalej: u.p.z.p.), zwrócił się do organu o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla działek ewidencyjnych o numerach [...] i [...] z obrębu [...] M. , położonych przy ul. P. w O. , dla inwestycji obejmującej budowę budynku magazynowego z częścią socjalno-biurową. 2.2. Postanowieniem z 17 lipca 2025 r. (znak: O/WA.Z-3.4351.519.2025.EC) Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 320, ze zm.; dalej: u.d.p.) i art. 106 k.p.a. w związku z art. 53 ust. 5 u.p.z.p. Uzasadnienie tego rozstrzygnięcia jest następujące: "Podstawą prawną uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy, dokonywanego przez właściwego zarządcę drogi – w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego – jest przepis art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych. Zgodnie z jego treścią »zmianę zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, w szczególności polegającą na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, zarządca drogi uzgadnia w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu spowodowanego tą zmianą«. Sformułowanie: »dostęp do drogi publicznej« należy rozumieć jako zapewnienie obsługi komunikacyjnej danej działki poprzez istniejący układ komunikacyjny. Decydowanie o możliwości lokalizacji czy przebudowy zjazdu z drogi publicznej do nieruchomości należy do wyłącznej kompetencji zarządcy drogi publicznej, tj. w omawianej sprawie do zarządcy drogi krajowej nr [...] w m. M. . W przedmiotowym projekcie decyzji w pkt 2.d) – ustalenia dotyczące obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji – wskazano, cyt. »zjazd z ul. P. (droga krajowa nr [...] ), za zgodą i na warunkach GDDKiA W. ul. M. [...] «. Na terenie przedmiotowej nieruchomości inwestycyjnej strona zamierza wybudować budynek magazynowy z częścią socjalno-biurową, co niewątpliwie wpłynie na dotychczasowy charakter istniejącej zabudowy. Według tut. Organu istniejący zjazd z drogi krajowej nr [...] nie posiada odpowiednich parametrów technicznych by mógł obsługiwać przedmiotową inwestycję. W orzecznictwie sądowo-administracyjnym wypracowane zostało stanowisko, iż dostępu z terenu inwestycji do drogi publicznej na potrzeby ustalenia warunków zabudowy tegoż terenu z nie można utożsamiać z dostępem faktycznym. Dostęp ten ma być prawnie zagwarantowany, co z i oznacza, że musi wynikać przepisu prawa, czynności prawnej, orzeczenia sądowego czy administracyjnego. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wymieniając przesłanki, których łączne spełnienie warunkuje wydanie decyzji o warunkach zabudowy, wskazując w art. 61 ust. 1 pkt 2 na warunek dostępu terenu inwestycji do drogi publicznej, używa sformułowania »ma dostęp do drogi publicznej«, z czego wyraźnie wynika, że dostęp do drogi publicznej musi istnieć w dacie orzekania o warunkach zabudowy, a nie może powstać dopiero w przyszłości. Z tych przyczyn jest niedopuszczalnym, by na etapie ustalania warunków zabudowy, dostępność ocenianego terenu inwestycji do drogi publicznej określać w sposób warunkowy lub niezgodny z obowiązującymi przepisami prawa. Zarządca drogi dokonując oceny wyłącznie literalnych zapisów zawartych w projekcie decyzji o warunkach zabudowy, jest związany treścią i ustaleniami tego projektu i jako organ uzgadniający nie może ich zmieniać ani sam określać. Stosownie do art. 7 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Art. 77 § 1 KPA stanowi, że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Powyższe uregulowania nakładają na organ administracji publicznej obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, w celu ustalenia stanu faktycznego sprawy zgodnie z rzeczywistością a w szczególności wszechstronną ocenę okoliczności konkretnego przypadku na podstawie analizy całego materiału dowodowego. Zauważyć przy tym należy, że przedmiotowe postępowanie uzgodnieniowe ma na celu m.in. ustalenie, czy lokalizacja inwestycji w obszarze przyległym do pasa drogowego zagraża bezpieczeństwu i płynności ruchu drogowego, których gwarantem jest zarządca drogi. Brak bezpiecznego i dostosowanego do planowanej obsługi komunikacyjnej zjazdu powoduje niemożność rozpatrzenia sprawy. Inwestor w pierwszej kolejności winien uregulować kwestie dojazdu do nieruchomości z drogi krajowej nr [...] tj. uzyskać ostateczną decyzję zarządcy w/w drogi zezwalającą na przebudowę istniejącego zjazdu". 3. W skardze na postanowienie z 17 lipca 2025 r. zarzucono temu rozstrzygnięciu obrazę: 1) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. "poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy oraz nieprzeprowadzenie należytego postępowania dowodowego, pozwalającego na ustalenie, iż planowana inwestycja stwarza realne zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz że istniejący zjazd nie posiada odpowiednich parametrów technicznych do obsługi planowanej inwestycji, poprzestając wyłącznie na ogólnikowym i lakonicznym uzasadnieniu nieuwzględniającym rzeczywistego stanu faktycznego"; 2) art. 35 ust. 3 u.d.p. "poprzez dowolne i niepoparte dowodami przyjęcie, iż realizacja inwestycji polegającej na budowie budynku magazynowego z częścią socjalno-biurową spowoduje zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, pomimo braku poczynienia ustaleń faktycznych w tym przedmiocie"; 3) art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej "poprzez niezastosowanie wskazanej normy konstytucyjnej oraz naruszenie zasady równego traktowania i zakazu dyskryminacji w życiu gospodarczym, polegające na odmowie uzgodnienia przez organ decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji Skarżących w sytuacji, gdy w bezpośrednim sąsiedztwie przedmiotowych działek znajduje się budynek usługowy, co prowadzi do nieuzasadnionego zróżnicowania podmiotów znajdujących się w porównywalnej sytuacji prawnej i faktycznej". W konkluzji skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie od organu na ich rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowego. 4. W odpowiedzi na powyższą skargę, zawartej w piśmie procesowym z 9 września 2025 r., Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wniósł o jej oddalenie. II Stosownie do art. 119 pkt 3 w związku z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143) sprawa niniejsza została rozpoznana przez Sąd w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym. III Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Stosownie do art. 184 zdanie pierwsze Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl zaś art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia. Jednocześnie, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną; sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. 2. W ocenie Sądu postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z 17 lipca 2025 r. (znak: O/WA.Z-3.4351.519.2025.EC) podlega uchyleniu z powodu naruszenia przepisów postępowania przy jego wydaniu. 2.1. W pierwszej kolejności Sąd zwraca uwagę, że organ dopuścił się obrazy art. 7, art. 8 § 1, art. 11 oraz art. 107 § 3 w związku z art. 126 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, ze zm.; dalej: k.p.a.) z powodu nienależytej formy uzasadnienia zaskarżonego postanowienia. Należy przypomnieć, że na organie administracji publicznej spoczywa obowiązek – co należy podkreślić – należytego uzasadnienia aktu administracyjnego. Uzasadnienie – w szczególności w zakresie części prawnej – wyjaśnienie podstawy prawnej aktu z przytoczeniem przepisów prawa (zob. np.: wyrok NSA z 14 czerwca 2022 r., sygn. akt III OSK 736/21, Legalis oraz prawomocne wyroki WSA w Warszawie z 5 grudnia 2023 r., sygn. akt IV SA/Wa 1820/23, jeszcze niepubl. i 20 marca 2024 r., sygn. akt IV SA/Wa 2577/23, jeszcze niepubl.). Niewyjaśnienie wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie w sprawie oraz nieuzasadnienie aktu w sposób właściwy – i to niezależnie od tego, czy mamy do czynienia z postępowaniem głównym czy wpadkowym – narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego i stanowi podstawę do uchylenia przez sąd administracyjny zaskarżonego rozstrzygnięcia (zob. np.: prawomocne wyroki WSA w Warszawie z 17 lutego 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 985/05, Legalis; 5 grudnia 2023 r., sygn. akt IV SA/Wa 1820/23 i 20 marca 2024 r., sygn. akt IV SA/Wa 2577/23), gdyż sytuacja taka może mieć wpływ na wynik sprawy (zob. np.: prawomocny wyrok WSA w Białymstoku z 25 marca 2014 r., sygn. akt II SA/Bk 1015/13, Legalis oraz prawomocne wyroki WSA w Warszawie z 5 grudnia 2023 r., sygn. akt IV SA/Wa 1820/23 i 20 marca 2024 r., sygn. akt IV SA/Wa 2577/23); co więcej, wzruszenie aktu administracyjnego przez sąd administracyjny jest dopuszczalne z powodu wadliwości stwierdzeń zawartych w uzasadnieniu, nawet pomimo że jej sentencja jest zgodna z prawem (zob. np.: wyrok NSA z 5 lutego 1990 r., sygn. akt IV SA 832/89, ONSA 1990, nr 2-3, poz. 31 oraz prawomocne wyroki WSA w Warszawie z 5 grudnia 2023 r., sygn. akt IV SA/Wa 1820/23 i 20 marca 2024 r., sygn. akt IV SA/Wa 2577/23). W ocenie Sądu uzasadnienie postanowienia z 17 lipca 2025 r. – polegające na tym, że organ na s. 1 i 2 przytacza przepisy, a na s. 2 poprzestaje na bardzo ogólnikowych wywodach, które są tak napisane, że wcale nie muszą dowodzić tego, iż mają związek ze sprawą – nie odpowiada wymogom wynikającym z normy rekonstruowanej z art. 107 § 3 w związku z art. 126 w związku z art. 8 § 1 k.p.a. Sąd przypomina w tym miejscu, że do obowiązków organu prowadzącego postępowanie administracyjne należy wyjaśnienie stronom zasadności przesłanek, którymi organ kieruje się przy załatwianiu sprawy (art. 11 k.p.a.). Truizmem będzie też przypomnienie, że sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu wymienionych wyżej obowiązków, ponieważ de lege lata kognicja sądów administracyjnych obejmuje wyłącznie kontrolę legalności aktów administracyjnych. 2.2. W dalszej kolejności – i niezależnie od powyższego – Sąd zwraca uwagę, że zarządca drogi powinien w postępowaniu uzgodnieniowym kierować się zakresem swoich zadań oraz swojej właściwości rzeczowej (por. wyroki NSA z 26 maja 2020 r., sygn. akt II OSK 2386/19, CBOSA; 27 czerwca 2023 r., sygn. akt II OSK 2329/20, CBOSA oraz 10 maja 2022 r., sygn. akt II OSK 1482/19, CBOSA). Zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 320, ze zm.; dalej: u.d.p.) do właściwości zarządcy drogi należą sprawy m.in. z zakresu utrzymania i ochrony dróg. W myśl art. 4 pkt 21 u.d.p. ochrona drogi to działania mające na celu niedopuszczenie do przedwczesnego zniszczenia drogi, obniżenia klasy drogi, ograniczenia jej funkcji, niewłaściwego jej użytkowania oraz pogorszenia warunków bezpieczeństwa ruchu. Stosownie zaś do art. 35 ust. 3 u.d.p. zmianę zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, w szczególności polegającą na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, zarządca drogi uzgadnia w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą. Wydając przedmiotowe uzgodnienie, zarządca drogi powinien kierować się koniecznością zapewnienia bezpieczeństwa w ruchu drogowym oraz prawem właścicieli terenów przyległych do pasa drogowego do zapewnienia obsługi komunikacyjnej tych terenów w sposób zgodny z ich przeznaczeniem – tak by nie naruszyć ich konstytucyjnego prawa do korzystania ze swojej własności. W orzecznictwie akcentuje się, że bezpieczeństwo w ruchu drogowym stanowi jedną z przesłanek oceny dopuszczalności uzgodnienia przez zarządcę drogi zmiany zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego i mieści się w pojęciu "możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego", o którym mowa w art. 35 ust. 3 u.d.p. (por. np. wyrok NSA z 14 czerwca 2023 r., sygn. akt II OSK 2092/20, CBOSA). Jest to więc przesłanka dopuszczalności inwestycji mającej powstać przy drodze. Niezapewnienie koniecznego poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego stanowi uzasadnioną przesłankę odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Nie budzi przy tym wątpliwości, że postanowienie uzgodnieniowe, o którym mowa w art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p., ma charakter uznaniowy. W wyroku z 12 października 2022 r., sygn. akt II OSK 2251/19 (CBOSA) Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że przepis ten umożliwia organowi dokonanie wyboru treści rozstrzygnięcia po wyważeniu pomiędzy interesem publicznym a słusznym interesem obywatela. Zatem zarządca drogi jest właściwy do uzgodnienia planowanej inwestycji, jeżeli znajduje się ona w obszarze pasa drogowego lub oddziałuje na obszar przyległy do pasa drogowego i samą drogę. Przepis art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. nie wskazuje kryteriów takiego uzgodnienia. Jedno z takich kryteriów określa art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych i jest to możliwość włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego planowaną zmianą zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego lub zmianą sposobu użytkowania obiektu budowlanego. W rozpoznawanej sprawie odmowa uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla projektowanej inwestycji oparta została na dwóch jednozdaniowych tezach: – "Brak bezpiecznego i dostosowanego do planowanej obsługi komunikacyjnej zjazdu powoduje niemożność rozpatrzenia sprawy"; – "Inwestor w pierwszej kolejności winien uregulować kwestie dojazdu do nieruchomości z drogi krajowej nr [...] tj. uzyskać ostateczną decyzję zarządcy w/w drogi zezwalającą na przebudowę istniejącego zjazdu". W ocenie Sądu w niniejszej sprawie organ – ujmując to eufemistycznie – bardzo pobieżnie odniósł się do kwestii istotnej dla sprawy, czyli wpływu planowanej inwestycji na bezpieczeństwo ruchu drogowego (art. 35 ust. 3 u.d.p.). O ile zgodzić się należy, że niezapewnienie koniecznego poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego stanowić może uzasadnioną przesłankę odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy (por. np. wyrok NSA z 19 lutego 2021 r., sygn. akt II OSK 2985/20, CBOSA), o tyle od zarządcy drogi należy wymagać dokonania wyczerpujących ustaleń co do charakteru planowanego przedsięwzięcia w kontekście jego wpływu na zmianę obsługi komunikacyjnej terenu inwestycji, a zwłaszcza zmianę ruchu drogowego (por. np. wyrok NSA z 15 stycznia 2020 r., sygn. akt II OSK 3330/17, CBOSA). Powyższe ustalenia powinny następnie zostać odzwierciedlone w postanowieniu. W negatywnym postanowieniu zarządca drogi powinien wykazać związek pomiędzy powstaniem lub zwiększeniem zagrożenia dla ruchu a faktem, że określona przez inwestora liczba pojazdów na skutek zmiany sposobu zagospodarowania terenu będzie wjeżdżać lub zjeżdżać na nieruchomość przyległą do drogi (por. wyrok NSA z 14 października 1998 r., sygn. akt II SA 1226/98, CBOSA). Sąd podziela w tym względzie poglądy orzecznictwa, że sama tylko okoliczność, iż na drodze krajowej występuje znaczne natężenie ruchu, nie może być uznana za wystarczającą przesłankę do wydania negatywnej opinii w sprawie zmiany sposobu zagospodarowania terenu przyległego do tej drogi, bez uprzedniego rozważenia, czy i o ile nastąpiłoby zwiększenie zagrożenia w ruchu przez sam fakt, że określona ilość pojazdów zjeżdżałaby na tę drogę, czy też wyjeżdżałaby z tej drogi (por. wyrok NSA z 14 października 1998 r., sygn. akt II SA 1226/98). W tym celu organ zobowiązany był przedstawić konkretne informacje uzyskane po zweryfikowaniu warunków drogowych panujących na drodze, obejmujące m.in. liczbę i charakter zjazdów istniejących w sąsiedztwie działki objętej planowaną inwestycją, odległości między tymi zjazdami, występowanie skrzyżowań dróg, intensywność ruchu na drodze krajowej nr [...] oraz kolizyjność występującą na danym jej odcinku. Zaskarżone postanowienie nie zawiera takich ustaleń, pozbawiając uzasadnienia odmowę uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Sąd wskazuje również, że nie ma podstaw prawnych do tego, aby wymagać uzyskania zgody zarządcy drogi odnośnie do przebudowy istniejącego zjazdu do planowanej inwestycji. Warunkiem koniecznym uzyskania uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy nie jest ani uprzednie przebudowanie istniejącego zjazdu po uzyskaniu decyzji wydanej w trybie art. 29 u.d.p., ani też nie jest istotny aktualny stan dotyczący faktycznego istnienia zjazdu, którym będzie odbywał się dojazd do drogi publicznej. Zgodnie bowiem z art. 29 ust. 1 u.d.p. budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi po uzyskaniu w drodze decyzji administracyjnej zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu, z zastrzeżeniem ust. 2, podobnie jak do uzyskania pozwolenia na budowę lub dokonania zgodnego z prawem zgłoszenia. Dodać należy również, że czym innym jest uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy, a czym innym zgoda na lokalizację zjazdu z drogi publicznej, a tym bardziej budowa takiego zjazdu. Druga ze wspomnianych spraw stanowi odrębną sprawę administracyjną załatwianą decyzją administracyjną na podstawie art. 29 u.d.p. Uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy nie przesądza jeszcze, czy ostatecznie zgoda na lokalizację zjazdu zostanie wydana, gdyż kwestie szczegółowej lokalizacji tego zjazdu oraz jego parametrów technicznych są rozstrzygane w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 29 u.d.p. Zarządca drogi jest natomiast uprawniony tylko do dokonania oceny postanowień zawartych w otrzymanym do uzgodnienia projekcie decyzji o warunkach zabudowy. Innymi słowy, jest on związany treścią i ustaleniami tego projektu i jako organ uzgadniający (a nie wnioskodawca będący dysponentem projektu), nie może ani ich zmieniać, ani sam ich na nowo określać (dookreślać). Postanowienie o uzgodnieniu projektu decyzji o warunkach zabudowy powinno odwoływać się zatem do zaplanowanej obsługi komunikacyjnej wynikającej z projektu tejże decyzji, a nie kreować ją na nowo lub dookreślać wybrane jej elementy. Organem, któremu powierzono kompetencję do wydawania decyzji o warunkach zabudowy, jest wójt, burmistrz albo prezydent miasta. Kompetencje organów współdziałających przy wydaniu decyzji o warunkach zabudowy muszą w takim przypadku podlegać wykładni ścisłej. W postępowaniu prowadzonym w trybie art. 35 ust. 3 u.d.p. nie można jednak wymagać od inwestora, aby w celu uzyskania uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy otrzymał najpierw akceptację szczegółowych rozwiązań projektowych zjazdu z drogi publicznej i dokonał przebudowy istniejącego zjazdu na tę nieruchomość. Kwestia ta pozostaje we właściwości następnego etapu inwestycji, tj. uzyskania pozwolenia na budowę, którego inwestor nie uzyska bez przedłożenia właściwym organom administracji architektoniczno-budowlanej uzgodnionego z Generalnym Dyrektorem Dróg Krajowych i Autostrad projektu budowy przedmiotowego zjazdu. Postanowieniem wydanym w trybie art. 35 ust. 3 u.d.p., nawet w przypadku uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy zawierającej postanowienie, że obsługa komunikacyjna będzie się odbywać poprzez nowy zjazd, rozstrzyga się wyłącznie, czy w ogóle włączenie do drogi ruchu spowodowanego planowaną inwestycją poprzez nowy zjazd jest możliwe, a więc orzeka się jedynie w kwestii ochrony drogi, tj. bezpieczeństwa i dostępności drogi tej klasy, bez podawania jakichkolwiek technicznych parametrów. Postanowienie uzgadniające projekt decyzji nie zastępuje bowiem decyzji o lokalizacji zjazdu. Należy także przypomnieć, że uzyskanie decyzji ustalającej warunki zabudowy dla konkretnej inwestycji jeszcze nie stanowi o możliwości jej realizacji. Konieczne bowiem może okazać się uzyskanie orzeczenia organu architektoniczno-budowlanego. Ten zaś jest związany treścią decyzji o warunkach zabudowy, w sytuacji, gdy decyzja taka przewiduje dla "odpowiedniego" skomunikowania planowanej inwestycji budowę zjazdu, organ ten obowiązany jest do wyegzekwowania spełnienia tego warunku przez inwestora (art. 55 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, Dz. U. z 2024 r. poz. 725, ze zm.). Będzie to miało ten skutek, że parametry przedmiotowego zjazdu zostaną doszczegółowione na etapie uzyskiwania przez inwestora pozwolenia na budowę. W ocenie Sądu, gdyby konsekwentnie wymagać lokalizacji, a tym bardziej budowy zjazdu na etapie planowania inwestycji, to wówczas niemożliwe lub nadmierne utrudnione byłoby uzgodnienie nie tylko projektów decyzji o warunkach zabudowy, ale również projektów planów miejscowych (art. 17 pkt 6 lit. b tiret trzecie u.p.z.p.), zwłaszcza dla terenów dotychczas niezabudowanych lub nieposiadających wykonanych zjazdów. 2.3. W tym stanie rzeczy – na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. – orzeczono, jak w punkcie 1 sentencji. 3. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, stosownie do art. 153 p.p.s.a., organ uwzględni ocenę prawną przedstawioną w niniejszym uzasadnieniu, tj. jeszcze raz podda analizie przedstawiony mu do uzgodnienia projekt decyzji o warunkach zabudowy, a dalej – dokona oceny tego projektu na podstawie art. 35 ust. 3 u.d.p. w pełnym zakresie przewidzianym tym przepisem, tj. w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego projektowaną zmianą, zaś swoje rozstrzygnięcie uzasadni zgodnie z dyrektywami wynikającymi z art. 8 § 1 i art. 11 w związku z art. 107 § 3 w związku z art. 126 k.p.a. 4. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania w punkcie 2 sentencji wynika z art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a i obejmuje: zwrot uiszczonego przez skarżących wpisu sądowego (100 zł), wynagrodzenie pełnomocnika procesowego (480 zł) oraz opłaty skarbowe od pełnomocnictwa (17 zł x 2 = 34 zł).