VII SA/Wa 229/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Ewa Machlejd po rozpoznaniu w dniu 22 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. C. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi D. C. na decyzję [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki nośnika reklamowego postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący w skardze na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji utrzymującej w mocy decyzję PINB [...] z dnia [...] września 2014 r., nr [...] i nakazującej D. C. rozbiórkę nośnika reklamowego otaczającego budynek położony przy ul. F. w [...]. Skarżący we wniosku o wstrzymanie podał, że w związku z uprawomocnieniem się decyzji nakazującej rozbiórkę i niewykonaniem obowiązku organ wszczął postepowanie egzekucyjne. Skarżący wskazał, że przestał być właścicielem nieruchomości na której usytuowany jest nośnik reklamowy. Wskazano także, ze w toku postepowania egzekucyjnego nałożono na skarżącego grzywnę w wysokości 10 000 zł., a następnie wydał postanowienie o zastosowaniu wykonania zastępczego w którym określono przybliżony koszt wykonania zastępczego na kwotę 80 000 zł. Dodano, ze wykonanie decyzji spowoduje zniszczenie konstrukcji będącej przedmiotem postępowania co doprowadzi do powstania nieodwracalnych skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z dyspozycją art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej zw. p.p.s.a., Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać w całości lub w części wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z powyższego wynika, iż wprowadzona w § 3 cyt. przepisu ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady przewidzianej w cyt. § 1 tego artykułu. Zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania może mieć bowiem miejsce tylko w sytuacjach ściśle określonych w tym przepisie. Wskazać przy tym trzeba, iż w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd orzeka o wstrzymaniu wykonania na wniosek skarżącego, a wobec tego to skarżący zobowiązany jest - poprzez odniesienie się do konkretnych zdarzeń - wykazać, że wykonanie aktu lub czynności przed rozpoznaniem skargi może spowodować dla niego skutki, o których mowa powyżej. Tak więc uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na wnioskodawcy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 496/2004). Wskazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków wymaga podania okoliczności, z którymi wiąże się szkoda lub trudne do odwrócenia skutki. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia, przy czym uprawdopodobnienie nie może z reguły opierać się na samych twierdzeniach strony. Sąd musi opierać się na jakimś materiale pozwalającym zająć stanowisko (postanowienie NSA z dnia z dnia 31 maja 2010 r., sygn. II OZ 443/10). W ocenie Sądu w świetle powołanego wyżej przepisu prawa w niniejszej sprawie skarżący nie wykazał okoliczności, które stanowiłyby uprawdopodobnienie istnienia warunków do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Przede wszystkim należy wskazać, że przedmiotem sprawy jest decyzja o nakazie rozbiórki. Wskazane przez stronę skarżącą argumentacja odnosi się do postanowień wydanych w trybie egzekucji administracyjnej, które tylko pośrednio związane są z niniejszą sprawą, wydane zostały jednak w odrębnym postępowaniu, w toku którego skarżący może je kwestionować. Należy również wskazać, że niezasadny jest argument wskazujący na nieodwracalne zniszczenie materiałów z jakich zbudowany jest nośnik reklamowy. Jak wynika z akt sprawy konstrukcja reklamowego nośnika oparta jest na metalowych rurkach stanowiących rusztowanie przymocowane do budynku, służące do rozpięcia na nim wielkoformatowych powłok oraz lampach doświetlających ekspozycję. Całość konstrukcji z pewnością da się zdemontować w sposób umożliwiający ponowne jej użycie. Zatem wskazać należy, że argumenty wniosku nie odnoszą się bezpośrednio do niniejszej sprawy, a ponadto nie wskazują na nieodwracalny charakter wywołanych decyzją skutków. Ze swej natury decyzje nakazujące rozbiórkę mogą spowodować powstanie szkody lub trudne do odwrócenia skutki, jednakże czy jest to szkoda o charakterze znacznym można ocenić na podstawie uzasadnienia wniosku wskazującego np. na kondycję finansową zobowiązanych do wykonania obowiązku. Uzasadnienia wskazującego na te okoliczności w sprawie brak. Strona podnosi argumenty związane z toczącym się równolegle innym postępowaniem, natomiast brak argumentów odnoszących się do postępowania w sprawie nakazu rozbiórki. Szkodę taką nalałoby szczegółowo uzasadnić oraz wykazać wystąpienie jej w stosunku do składającego dany wniosek. W postanowieniu z 6 lutego 2009 r. (sygn. akt II FZ 39/09, Lex nr 489786), Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż "nie można w sytuacji, gdy strona nie wskazuje we wniosku jakichkolwiek okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków przenosić całego ciężaru poszukiwania tych okoliczności na sąd (...)". W konsekwencji w przywołanym postanowieniu NSA przyjął, że postanowienie sądu pierwszej instancji odmawiające na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji z powodu braku jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku strony w tym zakresie, należy uznać za zgodne prawem. Tym samym analizując, czy w sprawie występują ustawowe przesłanki uzasadniające zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Sąd stwierdza, że nie dopatrzył się ich zaistnienia. Warto wskazać także na pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 1 sierpnia 2012 r., sygn. akt II OZ 664/12, jak również w postanowieniu z 12 lutego 2013 r. II OZ 71/13, który Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela, iż samo powołanie się na konsekwencje w sferze finansowej nie uprawnia do oceny, iż wykonanie kwestionowanej decyzji skutkować może wyrządzeniem stronie znacznej szkody w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Dla spełnienia przesłanki warunkującej wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji konieczne jest wykazanie, że uszczuplenie majątkowe będzie "znaczne" dla strony skarżącej. Sąd nie może domniemywać, że wykonanie określonego w zaskarżonej decyzji obowiązku wiąże się z poniesieniem kwoty, która będzie dla skarżącego znacząca w kontekście jej ogólnej sytuacji majątkowej. Prawdą jest wprawdzie, że wykonanie decyzji nakazującej rozbiórkę ze swej istoty powoduje zmianę stanu rzeczy, to jednak nie oznacza, że w każdym przypadku rozbiórka rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub powoduje trudne do odwrócenia skutki. Wobec powyższego należało uznać, że w rozpatrywanej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługiwał na uwzględnienie. Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 ww. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.