VII SA/Wa 2387/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. i A. K. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2013 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącym – M. K. i A. K. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 100 (słownie: sto) zł tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu wniosku Powiatu W. o zawieszenie postępowania odwoławczego od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2013 r., Nr [...] w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Powiatu W. z dnia [...] września 2010 r., Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielający Powiatowi W. pozwolenia na przebudowę drogi powiatowej Nr [...] w W., postanowieniem z dnia [...] lipca 2013 r., znak: [...], odmówił zawieszenia postępowania odwoławczego. W związku z powyższym postanowieniem, M. i A. K., będący wnioskodawcami w postępowaniu nieważnościowym, dnia [...] lipca 2013 r. złożyli zgodnie z pouczeniem wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2013 r.. znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził niedopuszczalność wniosku M. i A. K. o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że pouczenie o prawie wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy było błędne, a zgodnie z utrwalonym już orzecznictwem sądowoadministracyjnym od postanowienia odmawiającego zawieszenia postępowania środek odwoławczy nie przysługuje. Na powyższe postanowienie M. i A. K. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: ppsa) sąd orzeka w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Zaskarżone postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2011 r. stwierdzające niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dot. odmowy zawieszenia postępowania nie należy do żadnej z kategorii postanowień wymienionych w tym przepisie, a zatem rozpoznanie przez sąd administracyjny skargi na to postanowienie jest niedopuszczalne (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 1 lipca 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 631/13 oraz postanowienie WSA w Warszawie z dnia 3 grudnia 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 1995/13). Zauważyć należy, że pierwszy człon omawianego przepisu "postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie" (tutaj – wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy) oznacza w istocie zastosowanie skrótu myślowego. Przyjęcie bowiem dosłownego rozumienia prowadziłoby do przekreślenia zasady wynikającej z art. 52 § 1 ppsa. Jeśli w konkretnym przypadku chodzi o postanowienie, na które służy środek zaskarżenia, to w rzeczywistości sens analizowanego fragmentu art. 3 § 2 pkt 2 ppsa. sprowadza się do zaakcentowania, jako wyznacznika kognicji sądu administracyjnego przedmiotu rozstrzygnięcia dokonywanego postanowieniem. Jeżeli zatem w określonej kwestii rozstrzyganej postanowieniem służy zażalenie, to po wyczerpaniu środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym możliwe jest złożenie skargi do sądu administracyjnego. A contrario, jeżeli określona kwestia nie jest rozstrzygana postanowieniem, na które służy zażalenie, to w świetle art. 3 § 2 pkt 2 ppsa niedopuszczalne będzie złożenie skargi do sądu administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 7 marca 2006 r., sygn. akt II GSK 352/05). W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego bowiem nie ulega wątpliwości, że zaskarżone postanowienie nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Postanowienie to nie kończy także postępowania. Wręcz przeciwnie, postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania utrzymuje otwartą drogę do wydania decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty. Postanowienie to dotyczy jedynie kwestii incydentalnej. Odnosząc się zaś do kwestii, czy na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania przysługuje zażalenie (wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy), zgodnie z art. 144 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267; dalej: kpa) na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. W myśl art. 101 § 3 kpa na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania służy stronie zażalenie. Przepis art. 101 § 3 kpa. do dnia 10 kwietnia 2011 r. stanowił, że na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania służy stronie zażalenie. Wobec takiego brzmienia przepisu przyjmowano, że zażalenie przysługuje na wszystkie rodzaje postanowień w przedmiocie zawieszenia, tj. 1) postanowienie o zawieszeniu postępowania, 2) postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania, 3) postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania, 4) postanowienie o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania. Przepis ten od dnia 11 kwietnia 2011 r., a więc obowiązujący już w dacie wydania postanowienia I instancji, stanowi że na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania służy stronie zażalenie. Dyspozycja art. 101 § 3 kpa określa zatem wprost, że zażalenie przysługuje na postanowienie o zawieszeniu postępowania ("w sprawie zawieszenia postępowania") oraz na postanowienie o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania ("w sprawie odmowy podjęcia postępowania"). Skoro w przepisie tym użyto określenia postanowienie "w sprawie odmowy podjęcia postępowania" i ustawodawca rozumie przez to jedynie postanowienie negatywne, to tak samo należy przyjąć, że postanowieniem "w sprawie zawieszenia postępowania", na które przysługuje zażalenie jest wyłącznie postanowienie o zawieszeniu postępowania. W orzecznictwie zwraca się również uwagę na podobieństwo regulacji zawartej w art. 101 § 3 kpa do art. 194 § 1 pkt 3 ppsa. Ten ostatni przepis stanowi, że zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem jest zawieszenie postępowania i odmowa podjęcia zawieszonego postępowania. Na tle tego przepisu nie ma wątpliwości, że zażalenie dopuszczalne jest jedynie na postanowienia wstrzymujące tok postępowania, tj. na postanowienie o zawieszeniu i na postanowienie o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania. Pozostałe dwa rodzaje postanowień "w przedmiocie" czy też "w sprawie zawieszenia", tj. postanowienie odmawiające zawieszenia i postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania nie są zaskarżalne. Przyjęte w Kodeksie postępowania administracyjnego po 10 kwietnia 2011 r. analogiczne rozwiązanie kwestii zaskarżalności postanowień w przedmiocie (w sprawie) zawieszenia uzasadnia podobną jego wykładnię (zob.: wyrok WSA w Poznaniu z dnia 6 lutego 2013 r., sygn. akt IV SA/Po 991/12). Reasumując, Sąd stwierdza, że obowiązujące w dacie wydawania zaskarżonego postanowienia przepisy procedury administracyjnej - art. 101 § 3 kpa, nie przewidywały samoistnego środka zaskarżenia postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania. Na koniec należy raz jeszcze podkreślić, że w razie stwierdzenia iż sprawa nie podlega kognicji sądu administracyjnego stosownie do art. 3 § 2-3 ppsa, zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem nie podlega badaniu, a skargę należy odrzucić (por. postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 30 maja 2012 r., sygn. akt II SA/Gd 112/12, postanowienie NSA z dnia 15 lutego 2013 r., sygn. akt II OSK 2921/12, postanowienie NSA z dnia 19 listopada 2013 r., sygn. akt II OSK 1272/12). Z powyższych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ppsa w zw. z art. 3 § 2 pkt 2 ppsa, orzeczono jak w sentencji. O zwrocie wpisu sądowego orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ppsa.