VII SA/Wa 239/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Renata Nawrot (spr.), Protokolant ref. staż. Bartłomiej Grzybowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 września 2013r. sprawy ze skargi M. S., J. S., I. K. oraz D. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2012r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala Starosta [...] decyzją z dnia [...] października 2012 r. Nr [...] (dalej: "organ I instancji" lub Starosta), działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo Budowlane ( Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej: "k.p.a."), po ponownym rozpoznaniu wniosku o pozwolenie na budowę z dnia [...] września 2011 r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla J. P. na inwestycję obejmującą: budynek usługowy – dom pogrzebowy wraz z instalacjami oraz niezbędną infrastrukturą, według projektu budowlanego, na działce nr [...] w obrębie [...] gm. [...]. W decyzji ustalono obszar oddziaływania obiektu na podstawie art. 28 ust. 2 Prawo budowlane. Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym: Wypełniając dyspozycję organu wyższej instancji Starosta [...] postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2012 r. wezwał J. P. (dalej wnioskodawca, inwestor) do uzupełnienia nieprawidłowości w terminie 20 dni od dnia doręczenia. W dniu 28 sierpnia 2012 r. inwestor przekazał organowi żądane braki i zwrócił wypożyczony projekt budowlany. Analizując przedłożony przez skarżącego projekt zagospodarowania działki nr. ew. [...] z zaznaczonym istniejącym zjazdem publicznym i uzgodnieniem Wójta Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r., stwierdzono znaczne różnice w usytuowaniu zjazdu publicznego, w stosunku do projektu, który stanowił załącznik graficzny pisma z dnia [...] marca 2011 r. Inwertor w dniu 20 września 2012 r. dostarczył pismo z dnia 19 września 2012 r. Wójta Gminy [...] o zgodności istniejącego zjazdu publicznego z mapą powykonawczą i załączył inwentaryzację geodezyjną powykonawczą projektu drogowego. Organ I instancji podał, iż zawiadomił strony odnośnie zebranego materiału dowodowego i umożliwił zapoznanie się i wypowiedzenie co do dokumentacji. Dalej wskazał, że strony zgłosiły zarzuty w stosunku do rozbieżności między projektem zagospodarowania budynku mieszkalnego bliźniaczego (aktualnie w trakcie budowy), a projektem zagospodarowania budynku usługowego, nadto podniosły nieprawidłowo wyliczoną powierzchnię biologicznie czynną. Z dalszej części uzasadnienia organu I instancji wynika, że inwestor ponownie uzupełnił materiał dowodowy o szczegółowe obliczenia powierzchni biologicznie czynnej i ich kolorystycznym wyszczególnieniem na załącznikach graficznych. Starosta wskazał, że zgodnie z wypisem i wyrysem z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] nieruchomość o nr ew. [...] położona jest na terenie usług z możliwością lokalizacji zabudowy mieszkaniowej, oznaczonym na rysunkach planu symbolem 52 U,MN, zaś projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami planu. Wyjaśnił ponadto, iż w rozumieniu przepisów - ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach odziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r., Nr 199, poz. 1227 z późn. zm.) inwestycja nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko i decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Nadto podał, że projektant doprowadził projekt zagospodarowania działki do zgodności z przepisami w tym techniczno-budowlanymi, dokumentacja została uzupełniona o komplet dokumentów i wymagane opinie w tym potwierdzenie zgodności usytuowania istniejącego zjazdu publicznego z mapą powykonawczą przebudowy drogi gminnej. W decyzji wskazano również, iż projekt budowlany został uzgodniony przez rzeczoznawców do spraw: sanitarnohigienicznych, bezpieczeństwa i higieny pracy oraz zabezpieczeń przeciwpożarowych. Projektant dopełnił obowiązku zapewnienia projektanta sprawdzającego. Odnosząc się do zgłoszonych sprzeciwów w sprawie wydania pozwolenia na budowę, organ wyjaśnił, że nie może odmówić inwestorowi wydania pozwolenia na budowę obiektu spełniającego jego potrzeby na terenie przeznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na ten cel. W zakresie powierzchni biologicznie aktywnej organ wyjaśnił, że inwestor złożył wyjaśnienia w tej kwestii i uzupełnił materiał dowodowy o szczegółowe wyliczenia z ich graficznym przedstawieniem. Starosta podkreślił również, że planowana inwestycja nie jest ujęta w wykazie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w związku z tym zarzut ten organ odrzucił. W kwestii wywodu o niezgodności planowanej inwestycji z zapisem art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 31 stycznia 1959 r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych (Dz. U. z 2011 r. Nr 118 poz. 687 ze zm.), organ stwierdził, że przepis ten odnosi się wprost do cmentarzy i mówi jakie obiekty się powinny na nich znaleźć, nie zabrania on budowy domów pogrzebowych poza granicami terenu cmentarzy. W zakresie utraty wartości działki oraz naruszenia dóbr osobistych wskutek pośredniego niematerialnego oddziaływania, organ I instancji wskazał, że inwestor przedłożył komplet dokumentów zgodnie z przepisami i w związku z powyższym brak jest podstaw do odmowy wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Po zawiadomieniu stron organ I instancji zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę. Ponadto uznał, że projekt jest kompletny, został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, posiada także wymagane opinie i uzgodnienia. Odwołanie od powyższej decyzji złożyli J. i M. S., I. i D. K. oraz D. i K. T. (dalej skarżący). Skarżący zanegowali wydaną przez Starostę decyzję, uznając i pozwolenie na budowę zostało wydane niezgodnie z prawem, gdyż nie dokonano właściwej oceny podnoszonych przez strony zarzutów. Przede wszystkim powołując się na opinię niezależnego architekta zakwestionowano odległość miejsc postojowych od okien budynku bliźniaczego, która w świetle przedstawionej opinii (architekta M. S.) wynosi 8,51 m, zaś w planie zagospodarowania terenu budynku usługowego "dom pogrzebowy" przygotowanym przez projektanta , zatwierdzonym przez architekta sprawdzającego, odległość ta jest zafałszowana i wynosi 10 m. Podnieśli także, iż uciążliwość prowadzonej działalności pogrzebowej będzie wykraczać poza granice działki nr [...], jak również to, że budowa domu pogrzebowego na osiedlu domków jednorodzinnych narusza zasady współżycia społecznego oraz ich dobra osobiste wskutek pośredniego niematerialnego oddziaływania, pozostającego w związku z korzystaniem z sąsiedniej nieruchomości zgodnie z art. 24 § 1 kodeksu cywilnego. Ponownie skarżący powołali się na art. 5 ust. 2 ustawy o cmentarzach i chowaniu zmarłych, wskazując w konkluzji, iż wydana decyzja pozwolenie na budowę budynku usługowego "dom pogrzebowy" została wydana niezgodnie z prawem i wnieśli o jej uchylenie. Decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. Nr [...], Wojewoda [...] (dalej "organ odwoławczy" lub "organ II instancji"), utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] października 2012 r. Nr [...] wydaną przez Starostę [...], wskazując, iż argumenty skarżących nie mogą skutkować uchyleniem przedmiotowej decyzji, gdyż w świetle przepisów Prawa budowlanego, wymaganiami ochrony środowiska oraz przepisami techniczno-budowlanymi, jak również pod względem kompletności projektu budowlanego, posiada on wymagane opinie uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia. Organ Odwoławczy po przedstawieniu dotychczasowego przebiegu postępowania stwierdził, że analiza materiału dowodowego wykazała, iż planowana inwestycja budowa budynku usługowego "dom pogrzebowy" jest zgodna z obowiązującymi przepisami i nie znalazł podstaw do jej uchylenia. Przede wszystkim organ odwoławczy podkreślił, że inwestor spełnił warunki wymagane w procedurze ubiegania się o pozwolenie na budowę stosownie do treści art. 32, 33, 34 Prawa budowlanego, ponadto do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę przedstawił projekt budowlany wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Następnie powołując się na treść art. 35 ust. 1 Prawo budowlane, organ odwoławczy stwierdził, że Starosta [...] wypełnił obowiązki nałożone powołanym przepisem. Projekt budowlany wykonany został zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] uchwalonego uchwałą z dnia [...] czerwca 2006 r., Nr [...]. Ponadto projekt zagospodarowania działki sporządzony został na kopii aktualnej mapy zasadniczej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego sporządzonej do celów projektowych. Wskazano także, że zagospodarowania działki nr ew. [...] znajdującej się w obrębie gminy [...] jest zgodny z przepisami w techniczno–budowlanymi, zaś inwestor do wniosku dołączył oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wynikającym z tytułu własności działki nr ew. [...]. Organ II instancji zaznaczył w uzasadnieniu decyzji, iż zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (wyżej opisanego) działka o nr ew. [...] znajduje się na terenie usług z możliwością lokalizacji zabudowy mieszkaniowej, oznaczonym na rysunku planu symbolem 52 U,MN i według planu tereny oznaczone symbolem U,MN, stanowią obszar dla którego podstawowym przeznaczeniem są usługi a dopuszczalnym zabudowa mieszkaniowa. Wskazał również powołując się na przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach odziaływania na środowisko, że inwestycja nie wymaga przeprowadzenia postepowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko i decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Dokumentacja została doprowadzona do zgodności z obowiązującymi przepisami, w szczególności potwierdzono zgodność usytuowania istniejącego zjazdu publicznego z mapą powykonawczą przebudowy drogi gminnej. Również projekt budowlany został uzgodniony przez rzeczoznawców do spraw: sanitarnohigienicznych, bezpieczeństwa i higieny pracy oraz zabezpieczeń przeciwpożarowych. Organ odwoławczy przytoczył także, że inwestor złożył wyjaśnienie co do faktycznej powierzchni biologicznie czynnej i uzupełnił materiał dowodowy o szczegółowe wyliczenie z ich graficznym przedstawieniem na mapie, co pozostaje w zgodności z obowiązującymi przepisami. Podniósł, iż przepis art. 5 ust. 2 ustawy o cmentarzach i chowaniu zmarłych odnosi się do cmentarzy i wskazuje jakie obiekty powinny znajdować się na cmentarzu, nie wskazuje, że tylko na terenie cmentarzy mogą powstawać tego rodzaju obiekty. Odpowiadając na zarzuty odwołania, organ stwierdził, że nie zasługują one na uwzględnienie. W zakresie zarzutu nieprawidłowego zwymiarowania projektu zagospodarowania działki, w szczególności dotyczącej odległości miejsc postojowych od okien budynku mieszkalnego zrealizowanego na działce inwestora, organ odwoławczy uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie, gdyż zgodnie z zatwierdzonym projektem zagospodarowania ww. działki, sporządzonym na aktualnej mapie do celów projektowych miejsca postojowe znajdują się w odległości 10 m od okien istniejącego na działce inwestora budynku mieszkalnego, co pozostaje w zgodności z § 19 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Co do wyliczenia powierzchni biologicznie czynnej, organ odwoławczy wskazał, że z dokumentów przedstawionych przez inwestora wynika, iż pozostaje ona w zgodności z obowiązującymi przepisami. W rezultacie organ odwoławczy zaznaczył, iż nie ma podstaw ani kompetencji do weryfikacji przyjętych w projekcie rozwiązań, a ponadto zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę, gdy inwestor spełnił wszystkie wymagania. W skardze na decyzję z dnia [...] grudnia 2012 r., skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący J. i M. S. oraz I. i D. K. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i wydanie decyzji odmawiającej pozwolenia na budowę, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Skarżący zarzucili: 1) naruszenie przepisów postępowania administracyjnego art. 7, 77 i 107 k.p.a., tj. sprzeczność istotnych ustaleń organu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego; 2) niezgodność z § 19 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w kwestii odległości wydzielonych miejsc postojowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym; 3) naruszenie art. 10 K.p.a. w zakresie ustalenia kręgu stron postepowania; 4) negatywny wpływ planowanej inwestycji na działki skarżących, co spowoduje obniżenie wartości nieruchomości sąsiednich (skarżących). W uzasadnieniu skargi jej autorzy powielili argumenty wywiedzione uprzednio w odwołaniu, podkreślając w szczególności sprzeczności w wymiarach naniesionych na omawianej działce inwestora, która we wcześniejszym postępowaniu w zakresie uzyskania pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego bliźniaczego – w planie zagospodarowania działki zostały naniesione odległości projektowanego budynku bliźniaczego do granicy nieruchomości 37 m, natomiast w obecnym postępowaniu dotyczącym budowy na tej samej działce "domu pogrzebowego" odległość do granicy wynosi 39 m. W zakresie zawężenia kręgu stron postępowania zarzucono, iż Ochotnicza Straż Pożarna jako zarządca nieruchomości działki sąsiedniej, której właścicielem jest Gmina [...] powinna być stroną postępowania. Również skarżący podkreślili uciążliwość dla środowiska wywołaną funkcjonowaniem obiektów usługowych w ramach prowadzonej działalności usługowej pogrzebowej, co ich zdaniem wykracza poza granice działki nr ew. [...]. Wywiedli także, że budowa domu pogrzebowego narusza zasady współżycia społecznego oraz narusza ich dobra osobiste. Konsekwentnie zarzucili naruszenie przepisu art 5 ust. 2 ustawy z 31 stycznia 1959 r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych. W uzupełnieniu skargi, skarżący przedstawili "Opinię dotyczącą błędów architektoniczno-budowlanych", przedstawiającą naruszenia ustawy Prawo budowlane przy sporządzaniu dokumentacji projektowej oraz przy wydawaniu pozwolenia na budowę. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei art. 3 § 2 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwana dalej p.p.s.a.) stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). W niniejszej sprawie przedmiotem dokonywanej przez Sąd kontroli jest prawidłowość wydanego orzeczenia przez organy administracji architektoniczno -budowlanej o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielaniu pozwolenia na budowę dla inwestycji obejmującej: budynek usługowy - dom pogrzebowy wraz z instalacjami oraz niezbędną infrastrukturą, według projektu budowlanego, na działce nr [...] w obrębie [...] gm. [...]. Sąd obligowany był ocenić, czy stan prawny oraz faktyczny rozpoznawanej sprawy ustalony przez wymienione organy, uprawniał Wojewodę [...] do wydania decyzji utrzymującej w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie Starosty [...]. Jak wynika z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.) roboty budowlane muszą być poprzedzone uzyskaniem decyzji ostatecznej o pozwoleniu na budowę. W art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego nałożono na właściwy organ obowiązek sprawdzenia przed wydaniem powyższej decyzji: 1) zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, 2) zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi, 3) kompletności projektu budowlanego i posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, 4) wykonania - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenia projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu lub jego sporządzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Zwrócić należy uwagę, że w świetle treści art. 35 ust. 1 właściwy organ nie może ingerować w zawartość merytoryczną projektu budowlanego, a jego ocenie pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi podlega tylko projekt zagospodarowania działki lub terenu. Podkreślenia nadto wymaga, że zgodnie z art. 35 ust. 4 ustawy, w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz art. 32 ust. 4, organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W ramach określonych w art. 35 ust. 1 ustawy obowiązków Wojewoda [...] ustalił, że przedłożony projekt budowlany jest kompletny, a zamierzenie inwestycyjne nie narusza szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Jak wynika z akt sprawy teren objęty wnioskiem znajduje się na terenie usług z możliwością lokalizacji zabudowy mieszkaniowej, oznaczonym na rysunku planu symbolem 52 U, MN. Zasadność rozwiązań planu miejscowego nie może być przy tym przedmiotem oceny przez Sąd w granicach skargi wniesionej na decyzję organu administracji. W rozpatrywanej sprawie kolejnym wymogiem warunkującym uzyskanie przez wnioskodawcę pozytywnego rozstrzygnięcia jest stwierdzenie przez organ wymieniony w art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami, zwłaszcza techniczno-budowlanymi. Podstawowym aktem prawnym zawierającym takie przepisy jest rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 60 ze zm.). § 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. stwierdza się, że ustala ono między innymi warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i związane z nimi urządzenia i ich usytuowanie na działce budowlanej zapewniające spełnienie wymagań z art. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Zgodnie z przepisem § 19 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia odległość wydzielonych miejsc postojowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym nie może być mniejsza niż 10 m – w przypadku 5 do 10 stanowisk włącznie. Odnosząc się do powyższej kwestii, a w szczególności zarzutów skarżących, stwierdzić należy, że w sporządzonym na aktualnej mapie do celów projektowych miejsca postojowe znajdują się w odległości 10 m od okien istniejącego na działce inwestora budynku mieszkalnego. Wobec tego nie można zarzucić wady projektu w tym zakresie. Argumenty strony skarżącej powołującej się na załączoną do skargi opinię nie mogą odnieść pożądanego skutku. Po pierwsze autorzy skargi pominęli tu, że zaskarżona decyzja obejmuje określoną skonkretyzowaną inwestycję na etapie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Po drugie zaś za sporządzony projekt odpowiada projektant. Na marginesie jedynie dodać należy, że jak wynika z akt postępowania i zawartej dokumentacji projektant dopełnił obowiązku zapewnienia projektanta sprawdzającego. Projekt budowlany został uzgodniony przez rzeczoznawców do spraw sanitarnohigienicznych, bezpieczeństwa i higieny oraz zabezpieczeń przeciwpożarowych. W tej sytuacji wywody skargi odnośnie naruszenia rozporządzenia z 2002 r. Sąd uznał za chybione. Ubocznie wskazać należy, że sporządzający opinię dla skarżących S. B. wyraźnie zaznaczył jej cel, rozwiązania-wywody zawarte w dołączonej opinii nie mogą przekreślać projektu inwestora nawet przy założeniu niewłaściwej nazwy projektu, co faktycznie stanowi błąd, nie mniej nie mający wpływu na wynik rozstrzygnięcia. W orzecznictwie sądowym ukształtował się pogląd, który skład Sądu orzekający w niniejszej sprawie podziela, że organ prowadzący postępowanie zobligowany jest do wnikliwego zbadania czy, poprzez udzielenie pozwolenia na budowę, nie zostanie naruszony interes osób trzecich - właścicieli sąsiednich nieruchomości. Podnieść w tym miejscu należy, że stosownie do art. 4 Prawa budowlanego każdy ma prawo do zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Norma ta kreuje więc wolność budowlaną jako zasadę prawa wypływającą z art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 2 Konstytucji RP, ustanawiających nakaz poszanowania wolności i własności. Zgodnie zaś z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Wobec zasady wolności budowlanej wspomniana ochrona interesów osób trzecich w procesie inwestycyjnym nie może prowadzić do sytuacji, w której osoby trzecie, a nie inwestor- właściciel nieruchomości, na której ma powstać obiekt budowlany, decydować będą o dopuszczalności jego wybudowania czy miejscu posadowienia (vide m.in. wyroki NSA z 14 listopada 2007 r. sygn. II OSK 1489/06 Lex 425367, WSA w Warszawie z 9 maja 2008 r. sygn. VII SA/Wa 223/08 lex 425367, WSA w Lublinie z 8 lipca 2008 r. sygn. II SA/Lu 211/08 lex 510195 i NSA z 2 marca 2010 r. II OSK 465/09 lex 577666). Warto zwrócić uwagę, że w przypadku, gdy projektowana inwestycja mieści się w zakresie reguł projektowania i sytuowania budynków wyznaczonych przepisami prawa, w tym przepisami szczególnymi, nie można, zdaniem sądu, z faktu dążenia do maksymalnego odpowiadającego inwestorowi wykorzystania powierzchni działki wyprowadzać wniosków zmierzających do ograniczenia prawa do swobodnego dysponowania nieruchomością, w tym jej zabudowy zgodnie z wolą inwestora. Według inwestora spełnione zostały wszystkie wymagane przepisami rozporządzenia warunki w tym wynikające z §19 rozporządzenia. Nie mniej Sąd nie podziela stanowiska organu odwoławczego, iż skoro projekt budowlany, a właściwie projekt zagospodarowania działki został sporządzony przez uprawnionego architekta, to strona nie może go kwestionować i tym samym oceniać, a w konsekwencji poddawać weryfikacji. Odnosząc się do zarzutu o naruszeniu przepisu art. 10 k.p.a., to argument ten jest całkowicie chybiony, organy prawidłowo ustaliły strony postępowania. Właścicielem nieruchomości – działki sąsiedniej ([...]) jest Gmina [...], zaś Ochotnicza Straż Pożarna jest jedynie zarządcą nieruchomości i w żadnym razie nie posiada uprawnień władczych w stosunku do zarządzanej nieruchomości. Również pozostałe zarzuty zawarte w skardze w zakresie naruszenia przepisów art. 7, art. 77 i art. 107 k.p.a., uznać należy za chybione. Autorzy skargi nie wskazali w jej uzasadnieniu na czym polega naruszenie przez organy podnoszonych przepisów. Sąd nie dopatrzył się bowiem na czym miałaby polegać sprzeczność istotnych ustaleń organu z treścią zebranego materiału. Organy administracyjne, ustalając stan faktyczny sprawy, odnosiły się, bowiem do podnoszonych przez skarżących zastrzeżeń, zasadnie ustalając, że zamierzenie budowlane nie narusza ich interesu prawnego. Organy precyzyjnie odnosiły się do argumentu, że inwestycja nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko i decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia w kontekście ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku (Dz. U. z 2008 r., Nr 199, poz. 1227, ze zm.). Argumentację organów w tym zakresie Sąd w pełni akceptuje. Również szczegółowo wyjaśniono kwestię zjazdu publicznego, uzupełniając dokumentację o wymagane opinie. Podobnie w toku postępowania inwestor przedstawił szczegółowe dodatkowe wyliczenia w zakresie powierzchni biologicznie aktywnej z ich graficznym przedstawieniem. Na uwzględnienie nie zasługiwał także wielokrotnie sygnalizowany zarzut naruszenia art. 5 ust. 2 ustawy z 31 stycznia 1959 r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych (tekst jednolity: Dz. U. z 1972 nr 47, poz. 298 z późn. zm. – dalej zwanej: ustawą o cmentarzach i chowaniu zmarłych). Treść tego przepisu stanowi, iż "na każdym cmentarzu powinien być dom przedpogrzebowy lub kostnica, które służą " wskazanym w ustawie celom. Zauważyć trzeba, iż z treści tej normy prawnej wynika jedynie to, że każdy cmentarz winien być wyposażony w obiekt stanowiący dom przedpogrzebowy lub kostnicę, który ma służyć celom określonym w tym przepisie. Wbrew jednak opinii skarżących, z przepisu tego nie można wywieść wniosku, iż tylko na cmentarzu może być zlokalizowany dom przedpogrzebowy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 września 1996 r. sygn. akt II SA/Ka 353/96, niepubl. i wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 maja 2008 r. sygn. akt II OSK 617/07, niepubl.). Jak wcześniej wskazano, inwestycja planowana na działce nr ew. [...] musi zapewnić poszanowanie interesów osób trzecich - właścicieli, użytkowników wieczystych sąsiednich nieruchomości. Jednak w świetle powyższego ochronie podlegają tylko interesy uzasadnione czyli takie, których wyznacznikiem są przepisy prawa materialnego. Naruszenie interesu prawnego należy rozumieć jako naruszenie konkretnych norm materialnoprawnych, zaś interesy nie znajdujące oparcia w takich normach są jedynie interesami faktycznymi i nie mogą być skutecznie dochodzone w procesie inwestycyjnym. W kategorii zaś interesu faktycznego mieści się kwestionowanie przez skarżących błędne zwymiarowanie działki inwestor, która - w ocenie Sądu nie ma miała miejsca w kontekście przedstawionego projektu. Zgodnie z art. 140 Kodeksu cywilnego, w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego, właściciel może korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tego prawa (...). Ze względu na to, iż w ocenie Sądu, lokalizacja inwestycji budowlanej na działce ew. [...] nie narusza przepisów administracyjnego prawa materialnego, nie sposób uznać, iż jego budowa w tym miejscu pozostaje w sprzeczności ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem prawa własności nieruchomości. Należy podzielić w tym miejscu poglądy prawne wyrażane w orzecznictwie sądowym, zgodnie z którymi, jeżeli przepisy prawa zezwalają właścicielowi na określony sposób korzystania z nieruchomości, to właściciele innych nieruchomości nie mogą powołując się na własne prawo własności, czy zasady współżycia społecznego, dążyć do ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości danego właściciela. Z kolei w myśl art. 144 kodeksu cywilnego właściciel nieruchomości powinien przy wykonywaniu swego prawa powstrzymywać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno - gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych, a na tego rodzaju zakłócenia ogólnikowo wskazali skarżący. Zwrócić trzeba uwagę, że powyższy przepis uznaje za niedopuszczalne oddziaływanie, czyli tzw. imisje, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, a zatem - a contario - dopuszczalne jest oddziaływanie mieszczące się w granicach przeciętnej miary. Ocena przeciętnej miary musi być dokonywana na podstawie obiektywnych warunków panujących na danym terenie, a nie na podstawie subiektywnych odczuć stron postępowania oraz, co istotne, dotyczyć może tylko zakłóceń ponad przeciętną miarę już dokonanych a nie przyszłych, hipotetycznych, co powoduje, iż powoływanie się na potencjalne zagrożenia płynące z usytuowania projektowanego obiektu nie mogą być w oparciu o cytowany przepis Kodeksu cywilnego w rozpatrywanej sprawie skutecznie powoływane (vide wyrok NSA sygn. II OSK 1514/10 z dnia 25 października 2011 r.- publik w CBOIS). Zarzut podniesiony w skardze "o utracie wartości nieruchomości z powodu budowy" jest nieuzasadniony, gdyż prowadził by do zaburzenia zasady równości właścicieli nieruchomości, co jest niezgodne z Konstytucją. Nie dopatrując się ze strony Wojewody Mazowieckiego naruszeń przepisów prawa mogących stanowić podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji, zaś ocena przez Sąd legalności działań organu następuje w oparciu o materiał zgromadzony w aktach sprawy, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzeczono o oddaleniu skargi z powodu jej bezzasadności.