VII SA/Wa 239/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mariola Kowalska, Sędziowie sędzia WSA Tadeusz Nowak, sędzia WSA Grzegorz Rudnicki (spr.), Protokolant ref. Katarzyna Dawejnis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi [...] Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę Uzasadnienie. Decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. Nr [...] Wojewoda [...], działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a.") oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (dalej" Pt. bud."), po rozpoznaniu odwołania [...]Spółdzielni Mieszkaniowej [...] od decyzji Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] października 2013 r. nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego (IV-VIII kondygnacji) z usługami w parterze, garażem podziemnym z wbudowaną trafostacją wraz ze zjazdem na ul. [...] (działka nr ew[...] z obrębu [...]), zagospodarowaniem terenu w postaci drogi dojazdowej, chodników i elementów małej architektury, na części działki ni ew. [...] z obrębu [...], przy ul. [...]w rejonie ul. [...] i [...] w dzielnicy [...], uchylił ww. decyzję Prezydenta [...] Nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda [...] przywołał następujący stan sprawy. Prezydent [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] października 2013 r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego (IV-VIII kondygnacji) z usługami w parterze, garażem podziemnym z wbudowaną trafostacją wraz ze zjazdem na ul. [...] (działka nr ew. [...] z obrębu [...]), zagospodarowaniem terenu w postaci drogi dojazdowej, chodników i elementów małej architektury, na części działki nr ew. [...]z obrębu [...], przy ul. [...]w rejonie ul. [...] i [...] w dzielnicy [...]. Od ww. decyzji odwołanie w ustawowym terminie wniosła [...]Spółdzielnia Mieszkaniowa [...] (dalej: "Spółdzielnia"). Organ II instancji, w toku postępowania odwoławczego, ustalił, że art. 138 § 2 k.p.a. pozwala na przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia w sytuacji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Sytuacja taka ma miejsce w szczególności, gdy organ I instancji nie przeprowadził postępowania lub gdy postępowanie takie został przeprowadzone z rażącym naruszeniem prawa procesowego. Natomiast na organie odwoławczym spoczywa obowiązek skontrolowania czy akt, którego odwołanie dotyczy, został wydany zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. W ocenie Wojewody [...] zaskarżona decyzja Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...]października 2013 r. podlegała uchyleniu, ponieważ analiza zgromadzonego materiału dowodowego wykazała, że postępowanie w przedmiotowej sprawie nie zostało przeprowadzone zgodnie z przepisami prawa. Stosownie do art. 10 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Zasada czynnego udziału strony w postępowaniu nakłada na organ administracji publicznej obowiązek zapewnienia stronom czynnego udziału w każdy stadium postępowania oraz obowiązek umożliwienia stronom wypowiedzeń się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Prawo czynnego udziału strony w postępowaniu obejmuje prawo do podejmowania czynności procesowych mających wpływ na ustalenie stanu faktycznego i prawnego sprawy. W przedmiotowej sprawie Prezydent [...] postanowieniem Nr [...] z dnia [...] września 2013 r. nałożył na [...] Sp. z o.o. obowiązek usunięcia nieprawidłowości w projekcie budowlanym. W dniu [...] września 2013 r. inwestor przedłożył ostatecznie uzupełnioną dokumentację budowlaną. Z akt sprawy nie wynika jednak, aby organ I instancji zawiadomił strony o zakończeniu postępowania przed wydaniem decyzji, uniemożliwiając stronom zapoznanie się z całością zgromadzonego materiału dowodowego. Sformułowanie "przed wydaniem decyzji" jednoznacznie wskazuje, że chodzi tu o ten moment postępowania, w którym organ administracji publicznej, po zakończeniu postępowania dowodowego, przechodzi do faz: podjęcia rozstrzygnięcia.. Możliwość wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji jest więc dla strony niejako ostatnią szansą na przedstawienie i uzasadnienie swojego stanowiska, czy też złożenie nowych środków dowodowych. Wydanie w tym stanie rzeczy decyzji administracyjnej rażąco narusza zasadę postępowania wyrażoną w art. 10 § 1 k.p.a.  Jeżeli w sprawie nie zapewniono odpowiedniego udziału wszystkim stronom postępowania to organ odwoławczy nie ma innej możliwości, jak zastosować się do treści art. 138 § 2 k.p.a., chyba że brak ten można było usunąć w postępowaniu odwoławczym. Z reguły jednak taka sytuacja nie będzie występowała, bowiem usuwanie istotnych naruszeń proceduralnych organu pierwszej instancji, na gruncie postępowania odwoławczego, prowadziłoby do naruszenia fundamentalnej dla postępowania administracyjnego zasady dwuinstancyjności. W konsekwencji niedopuszczalnym jest rozpoznawanie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu pierwszo instancyjnym dopiero na etapie postępowania odwoławczego, gdyż pozbawiłoby to stronę je wnoszącą prawa do żądania dwukrotnego merytorycznego rozpoznania sprawy, odpowiednio przez organ pierwszej i drugiej instancji. W orzecznictwie sądowo - administracyjnym przyjmuje się, iż wydanie decyzji z naruszeniem zasady dwuinstancyjności obowiązującej w postępowaniu administracyjnym na mocy przepisu art. 15 k.p.a., godzi w podstawowe prawa i gwarancje procesowe stron i musi być ocenione jako rażące naruszenie. Wydanie zatem w przez organ II instancji decyzji merytorycznie rozstrzygającej sprawę, pomimo nie przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznym zakresie przez organ I instancji, stanowi rażące naruszenie art. 15 k.p.a. Wojewoda [...] uznał jednocześnie za bezzasadne pozostałe zarzuty, podnoszone w odwołaniu. Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...], zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta [...] nr [...] z dnia [...] maja 2008 r. w zakresie lokalizacji miejsc parkingowych, Wojewoda [...] wyjaśnił, że zgodnie z zapisami planu możliwa jest lokalizacja garaży podziemnych pod terenami oznaczonymi w planie symbolami C 1.5MW/U, 3KPj, C 1.6MW/U, C 1.20KDW oraz C 1.7MW/U. Przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany przewiduje lokalizację miejsc postojowych w garażu podziemnym, który swoją kubaturą nie wykracza powyżej poziomu terenu istniejącego i projektowanego i stanowi integralną część garaży podziemnych na terenach C 1.5MW/U, C 1.6MW/U, oraz C 1.7MW/U. Ponadto ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na terenów C I.20KDW oraz 3KPj w zakresie możliwości lokalizacji zabudowy odnoszą się wyłącznie do części nadziemnych obiektów budowlanych. Reasumując, zaprojektowanie miejsc parkingowych w garażu podziemnym nie narusza zakazu lokalizowania miejsc parkingowych na poziomie terenu przeznaczonego na ciąg pieszo - jezdny. Odnosząc się do zarzutu [...]Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w zakresie niezgodności z ustaleniami ww. planu miejscowego w części dotyczącej obsługi komunikacyjnej projektowanej inwestycji, organ odwoławczy stwierdził, iż Spółdzielnia dokonała błędnej wykładni § 8 ust. 2 planu. Jej zdaniem, przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany narusza "nakaz zagospodarowania terenu w sposób ograniczający uciążliwość komunikacyjną od ulicy [...]". W związku z czym powołując się na pkt. 4 "Szczególnych warunków zagospodarowania terenu oraz ograniczeń w użytkowaniu" dla terenu Cl.5 MW. Spółdzielnia uważa, iż w projekcie powinna znaleźć się analiza, że projektowane osiedl składające się z 3 budynków nie spowoduje utrudnień komunikacyjnych na obszarze w rejonie ulicy [...], [...] i [...]. W ocenie Wojewody [...] ustalenia zawarte w powołanych wyżej zapisach planu nie odnoszą się do utrudnień komunikacyjnych, lecz do ochrony budynków, obiektów i pomieszczeń przeznaczonych stały pobyt ludzi przed uciążliwościami związanymi z ruchem kołowym na ulicach [...] i al. [...]w sposób uwzględniający uciążliwość tych ulic (§ 8 ust. 2). Kolejnym argumentem, który w ocenie Wojewody [...] nie zasługiwał na uwzględnienie, był zarzut naruszenia zapisu § 12 pkt. 3 ppkt. 6 planu, który zabraniał stosowania wzorów na elewacjach (poziomych lub pionowych pasów itp.) za wyjątkiem wydzielenia strefy przyziemia i ostatni kondygnacji budynku (np. innym odcieniem koloru lub innym materiałem wykończę elewacji). Z opisu technicznego do projektu budowlanego - branża architektoniczna o załączonych wizualizacji nie wynika, aby na elewacjach zostały zaprojektowane wzory (pasy). Kolor elewacji budynku jest całkowicie jednolity. Zastosowane materiały szklane dl zabezpieczeniu loggii oraz dla przeszklenia klatek schodowych nie stanowią wzorów pasów zakazanych planem. Wojewoda [...]nie podzielił też zarzutu Spółdzielni o braku podstaw do udzielenia zgody na odstępstwo od zasady określonej w § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (dot. odległości krawędzi drogi pożarowej od ściany budynku). Z dokumentacji wynika, iż [...] Komendant Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej postanowieniem z dnia [...] marca 2013 r., zn [...], wyraził zgodę na zastosowanie rozwiązań zamiennych, zapewniający niepogorszenie warunków ochrony przeciwpożarowej dla projektowanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego. Wojewoda [...] jako organ administracji architektoniczno - budowlanej, nie posiada kompetencji do weryfikacji ww. postanowienia. Zgodnie z pouczeniem zawartym w kwestionowanym postanowieniu oraz stosownie do § ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych, organem właściwym rozstrzygania o zgodności z prawem ostatecznego postanowienia jest Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej. W ocenie organu odwoławczego brak było ponadto podstaw, aby uznać zarzut naruszenia § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zgodnie z którym "w przypadku, o którym mowa w § 204 ust. 5, budowa powinna być poprzedzona ekspertyzą techniczną stanu obie istniejącego, stwierdzającego jego stan bezpieczeństwa i przydatności do użytkowani uwzględniającą oddziaływania wywołane wzniesieniem nowego budynku". Z treści przepisu wynika jednoznacznie, że tylko w przypadku gdy inwestycja polegać ma na wzniesieniu budynku w sąsiedztwie innego obiektu budowlanego, koniecznym jest dołączenie dokumentacji projektowej ekspertyzy technicznej istniejącego budynku, celem wykazania, że planowane zamierzenie budowlane nie spowoduje zagrożenia dla bezpieczeństwa użytkowania obiektu sąsiedniego lub obniżenia jego wartości użytkowej. W okoliczności niniejszej sprawy budowę garażu podziemnego projektuje się w odległości ok. 6, 0m od części podziemnej najbliżej położonego budynku Spółdzielni Mieszkaniowej. Zastosowana odległość "nie stanowi budowy w bezpośrednim sąsiedztwie istniejącego obie budowlanego, a zatem nie jest wymagane sporządzenie ww. ekspertyzy". W ocenie Wojewody [...]niezasadny okazał się również zarzut nieprzeprowadzenia przez organ I instancji merytorycznej weryfikacji projektu budowlanego pod kątem zgodności z przepisami, szczególnie techniczno - budowlanymi i zasadami wiedzy technicznej. Wojewoda [...] wskazał, że w pierwotnym brzmieniu art. 35 w ustępie 2 Pr. bud. upoważniał organ do badania zgodności projektu budowlanego z przepisami szczególnie techniczno - budowlanymi i obowiązującymi Polskimi Normami w zakresie określonym w art. 5 Prawa budowlanego. Przepis ten został jednak uchylony ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718), która weszła w życie z dniem 11 lipca 2003 r. Jednocześnie ustawa ta wprowadziła zasadę wyłącznej odpowiedzialności za projekt architektoniczno - budowlany projektanta oraz osoby sprawdzającej projekt (art. 20 ustawy). Uprawniania kontrolne organu administracji architektoniczno - budowlanej, który prowadzi postępowanie w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę, zostały ograniczone wyłącznie do kompetencji obejmującej sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowanych zgody na realizację przedsięwzięcia. Sprawdzenie zgodności z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi, zostało natomiast ograniczone do projektu zagospodarowania działki (art. 35 ust. 1 pkt. 2 - Prawa budowlanego). Rozszerzająca interpretacja uprawnień organu w zakresie kontroli na podstawie art. 35 ust. 1 omawianej ustawy oznaczałaby w istocie przywrócenie uchylonej zasady oceny materialnych rozwiązań projektu budowlanego przez organ i stanowiłaby naruszenie zasady związania organów administracji publicznej prawem (art. 7 k.p.a.). Wojewoda [...]stwierdził, iż organ administracji architektoniczno-budowlanej rozstrzygając sprawę pozwolenia na budowę jest związany wnioskiem inwestora i tylko w granicach tego wniosku może udzielić pozwolenia albo odmówić wydania pozwolenia na budowę. Z dokumentacji wynika, że zamierzeniem [...] Sp. z o.o. jest budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego na części działki oznaczonej nr ew. [...], wobec czego przepis art. 33 Prawa budowlanego przewidujący możliwość etapowania inwestycji nie ma zastosowania. Załączona zaś przez inwestora dokumentacja budowlana, wbrew twierdzeniom [...]Spółdzielni Mieszkaniowej [...], nie narusza art. 76a ust. 2 k.p.a. Wojewoda [...]podzielił stanowisko, zgodnie z którym ww. przepis nie może mieć zastosowania do dokumentów umieszczanych w projekcie budowlanym. Podpis projektanta na pierwszej stronie każdego projektu jest dla wiarygodności zawartych w nim dokumentów wystarczający. Wobec powyższego, z uwagi na konieczność ponownego zbadania sprawy przez organ pierwszej instancji, organ odwoławczy uznał za uzasadnione skorzystanie z uprawnień kasacyjnych, wynikających z art. 138 § 2 k.p.a. i wskazał, że rozpatrując ponownie przedmiotową sprawę Prezydent [...] powinien zapewnić możliwość rzeczywistego udziału w postępowaniu wszystkim podmiotom legitymującym się przymiotem strony. Do organu I instancji należy ponowne rozpatrzenie przedmiotowej sprawy oraz wzięcie pod uwagę treści uzasadnienia niniejszej decyzji. Z powyższą decyzją nie zgodziła się [...]Spółdzielnia Mieszkaniowa [...](dalej: "Spółdzielnia"), która pismem datowanym na [...] sierpnia 2014 r. wniosła do tut. Sądu skargę na ww. decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2014 r., zaskarżając ją w całości i wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, a w przypadku uwzględnienia skargi o uchylenie decyzji Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...]października 2013 r. i zasądzenie kosztów. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie art. 5 ust. 1, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 3 pkt. 1 i pkt. 3, art. 35 ust. 1 pkt. 1, pkt. 2 i pkt. 3, art. 81 ust. 1 pkt. 1 lit. c ustawy z dnia 7 lipca - Prawo budowlane, a także § 203, § 204 ust. 5 i § 206 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz art. 138 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego. Uzasadniając skargę, skarżąca podniosła, co następuje. W treści odwołania od decyzji Prezydenta [...], Spółdzielnia podniosła szereg zarzutów, wskazując na poważne naruszenia prawa, jakich dopuścił się organ pierwszej instancji udzielając pozwolenia na budowę. Zarzuty te dotyczyły m.in. niezgodności planowanej inwestycji [...] Sp. z o.o. z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przepisów art. 33, 34 i 35 ustawy - Prawo budowlane, przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Spółdzielnia zarzuciła organowi pierwszej instancji również naruszenie przepisów postępowania. Skarżoną decyzją uchylił on decyzję Prezydenta [...]z dnia [...] października 2013 r. udzielającą pozwolenia na budowę, a więc formalnie rzecz ujmując, Wojewoda [...] rozstrzygnął sprawę zgodnie z wnioskiem Spółdzielni. W ocenie skarżącej jednak, szczegółowa analiza uzasadnienia skarżonej decyzji wskazuje, iż została ona podjęta z poważnymi naruszeniami prawa, w szczególności budowlanego, zaś te naruszenia w istotny sposób wpłynęły negatywnie na dalsze postępowanie w niniejszej sprawie. W istocie bowiem Wojewoda [...]już ocenił kwestię prawidłowości pozwolenia na budowę, objętego decyzją organu pierwszej instancji, przy czym jest to ocena wadliwa. Błędy Wojewody [...] w ocenie stanu niniejszej sprawy - w szczególności w ocenie legalności inwestycji [...] Sp. z o. o. na gruncie szeroko rozumianego prawa budowlanego, mogą skutkować naruszeniem uzasadnionych interesów Spółdzielni, w szczególności przy ponownym rozpatrzeniu sprawy przez organ pierwszej instancji. Organ pierwszej instancji niewątpliwie weźmie bowiem pod uwagę stanowisko Wojewody [...]wyrażone w uzasadnieniu skarżonej decyzji - stanowisko, jak wyżej wspomniano błędne. Skarżąca wskazała, że przede wszystkim odwołać się należy do przesłanek podjęcia decyzji kasatotoryjnej przez organ odwoławczy, przewidzianych w art. 138 § 2 k.p.a. Zdaniem skarżącej, Wojewoda [...] nie dostrzegł ostatniej - mającej miejsce w 2011 r. - zmiany podstawy prawnej wydania decyzji kasatoryjnej zawartej w art. art. 138 § 2 k.p.a. Organ powołuje się bowiem na brzmienie ww. przepisu w poprzedniej, obecnie już nieobowiązującej wersji tego przepisu. Zamierzoną przez ustawodawcę regułą jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy. Natomiast wydanie przez ten organ decyzji kasatoryjnej ma charakter wyjątkowy. Ostatnia nowelizacja art. 138 § 2 k.p.a. jeszcze bardziej zaostrzyła rygoryzm w tym zakresie. Na gruncie obecnie obowiązującej redakcji art. 138 § 2 k.p.a. uchylenie decyzji pierwszej instancji do ponownego rozpoznania jest dopuszczalne wyłącznie w przypadku kwalifikowanego naruszenia przepisów postępowania, które nie doprowadziło do prawidłowego wyjaśnienia sprawy, co w konsekwencji miało istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Jedynym uchybieniem przepisom postępowania, wskazanym przez Wojewodę [...] w uzasadnieniu skarżonej decyzji, jest zaniechanie organu pierwszej instancji zawiadomienia stron o zakończeniu postępowania wyjaśniającego, co w konsekwencji uniemożliwiło stronom zapoznanie się z całością materiału dowodowego. Organ odwoławczy natomiast pominął lub uznał za bezzasadne zarzuty Spółdzielni w tym zakresie i argumentację przytoczoną na jej poparcie, przejmując, że uchybienie to stanowiło naruszenie zasady czynnego udziału stron w każdym stadium postępowania (art. 10 § 1 k.p.a.) oraz zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa (art. 8 k.p.a.).W żaden sposób nie wskazał jednak, w jaki sposób uchybienia te wpłynęły na rozstrzygnięcie sprawy (tj. na udzielenie [...] Sp. z o.o. pozwolenia na budowę). Nie wskazał również - stwierdzając, że organ pierwszej instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w znacznym zakresie - jakie obszary stanu faktycznego sprawy pozostały niewyjaśnione i co należy dodatkowo wyjaśnić przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Nie wynika to również ze wskazań dla organu pierwszej instancji. Te ostatnie Wojewoda [...] ograniczył do stwierdzenia, iż rozpatrując sprawę ponownie, Prezydent [...]winien zapewnić możliwość rzeczywistego udziału w postępowaniu wszystkim podmiotom legitymującym się przymiotem strony ( uzasadnienie skarżonej decyzji, str. 6). Z tego może wynikać, iż poza brakiem zawiadomienia stron, całość postępowania pierwszej instancji nie budzi wątpliwości organu odwoławczego. W tym stanie rzeczy, naruszenie przez Wojewodę [...]art. 138 § 2 k.p.a. – w ocenie Spółdzielni - nie budzi żadnych wątpliwości. W ocenie skarżącej jednak, wadliwość decyzji polega i na błędzie uzasadnienia skarżonej decyzji - w której organ odwoławczy odnosi się merytorycznie do zarzutów Spółdzielni do decyzji o udzieleniu [...] Sp. z o.o. pozwolenia na budowę. Wojewoda [...]w istocie ocenił bowiem i rozstrzygnął już merytoryczne zarzuty Spółdzielni do ww. decyzji organu pierwszej instancji, uznając je w całości za niezasadne. Oceniając zarzuty Spółdzielni w zakresie naruszenia przepisów prawa materialnego, Wojewoda [...] dopuścił się poważnego uchybienia tym przepisom, uznając je za nietrafnie. W ocenie skarżącej, zarzutem najważniejszym, jest sprzeczność pozwolenia na budowę z postanowieniami obowiązującego dla terenu inwestycji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...], zatwierdzonego Uchwałą nr [...] Rady /[...] z dnia [...] maja 2008 r. Projekt budowlany stanowiący integralną część decyzji pierwszej instancji przewiduje bowiem lokalizację podziemnych miejsc postojowych na terenie (na terenie oznaczonym symbolem 3KPj, tj. ciągi pieszo - jezdne), na którym zgodnie z ww. planem miejscowym lokalizacja takich miejsc postojowych jest niedopuszczalna. Zdaniem organu odwoławczego, przewidziany planem zakaz nie dotyczy miejsc postojowych znajdujących się w podziemnym garażu. Stanowisko takie nie znajduje jednak żadnego potwierdzenia na gruncie ustaleń ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który w takim położeniu przewiduje bowiem bezwzględny zakaz lokalizacji miejsc postojowych. Dotyczy to także miejsc postojowych w garażach podziemnych. Bez znaczenia - w myśl ustaleń ww. planu - pozostaje okoliczność, czy chodzi o miejsca postojowe podziemne, czy też nadziemne. Projekt budowlany przewidujący miejsca parkingowe na terenie 3KPj narusza ww. plan miejscowy jeszcze w innym aspekcie. Taka lokalizacja jest bowiem sprzeczna ze szczegółowymi ustaleniami planu (objętymi postanowieniami § 16), które przeznaczają ten teren na rezerwę pod budowę sieci technicznych uzbrojenia terenu. Mając na uwadze postanowienia zawarte choćby w § 16 ust. 4 pkt. 3, ust. 5 pkt. 2, czy ust. 6 pkt. 3 planu miejscowego, lokalizacja nowych miejsc parkingowych w tym terenie uniemożliwi realizację podstawowych - wskazanych w tych postanowieniach planu funkcji zagospodarowania terenu. Do tego zarzutu Spółdzielni, Wojewoda [...] w ogóle się jednak nie odniósł, stwierdzając jednak wcześniej, iż decyzja organu pierwszej instancji o pozwoleniu na budowę jest zgodna z postanowieniami ww. planu miejscowego. Decyzja o pozwoleniu na budowę narusza również postanowienia planu miejscowego zawarte w § 28 ust. 5 tego aktu. Z ustaleń szczegółowych dla terenów C 1.5 MW / U wynika bowiem m.in. nakaz zagospodarowania terenu w sposób ograniczający uciążliwość komunikacyjną od ul. [...], wg § 8 ust. 2. Okoliczność ta została podniesiona w treści odwołania od decyzji o pozwoleniu na budowę, w którym Spółdzielnia wskazała m.in. wadliwości znajdującej się w aktach sprawy Opinii Inżyniera Ruchu [...] nr [...] z dnia [...]lutego 2013 r. oraz decyzji Zarządu Dróg Miejskich w [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. - właśnie w kontekście wymogów wynikających z ww. postanowień planu miejscowego. Powyższe uzgodnienia odnoszą się bowiem tylko do bezpośredniego wjazdu na teren inwestycji (działki nr ew. [...]) - bez przeprowadzenia analizy przepustowości ruchu w zakresie całej zabudowy zlokalizowanej na obszarze w rejonie ulic [...], [...] i [...]. Odnosząc się do powyższego zarzutu organ odwoławczy stwierdził, iż Spółdzielnia dokonała błędnej wykładni § 8 ust. 2 w kontekście punktu 4 "Szczegółowych warunków zagospodarowania terenu oraz ograniczeń w użytkowaniu" przedmiotowego planu. Takie stanowisko organu odwoławczego jest błędne, według skarżącej. Odnośne ustalenie planu miejscowego stanowi bowiem: "Nakazuje się zagospodarowanie terenu w sposób ograniczający uciążliwość komunikacyjną od ulicy [...], wg § 8 ust. 2". Plan miejscowy wprost zatem mówi o "uciążliwościach komunikacyjnych". Nie ma zatem żadnych podstaw do powyżej opisanej wykładni przedmiotowych ustaleń planu, przyjętej przez Wojewodę [...]. Z wszystkich powyższych względów, zarówno decyzja o pozwoleniu na budowę, jak i decyzja organu odwoławczego są sprzeczne z planem miejscowym, co przesądza o naruszeniu m.in. art. 35 ust. 1 pkt. 1 ustawy - Prawo budowlane. Kolejnym zarzutem wobec decyzji pierwszej instancji o pozwoleniu na budowę, jest naruszenie art. 33 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Decyzja organu pierwszej instancji obejmuje pozwolenie na budowę tylko jednego budynku wraz z garażem podziemnym. Jednak ze zgromadzonej w postępowaniu dokumentacji (m.in. warunków technicznych przyłączenia do sieci MPWiK) wynika, iż oprócz budynku objętego ww. decyzją, spółka [...] Sp. z o. o. planuje budowę jeszcze dwóch budynków w kierunku ul. [...]. Tezę taką potwierdzają również informacje zawarte na stronie internetowej inwestora, z której wynika, iż zamierzenie inwestycyjne dotyczy trzech budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami podziemnymi, a nie tylko jednego. Powyższe oznacza, iż zgodnie z art. 33 ust. I ww. ustawy, decyzja organu pierwszej instancji powinna obejmować pozwolenie na jeden etap (budynek) inwestycji, a jej integralną częścią powinien być projekt zagospodarowania terenu dla całego zamierzenia budowlanego (tj. obejmujący również dwa pozostałe budynki). Tymczasem decyzja organu pierwszej instancji dotyczy tylko jednego budynku, tak, jakby na nim miało się zakończyć całe zamierzenie inwestycyjne [...] Sp. z o.o., co uzasadnia wniosek o naruszeniu art. 33 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane. Wojewoda [...]do kwestii tej nie odniósł się w ogóle w treści uzasadnienia skarżonej decyzji. Jednocześnie jednak stwierdził, iż merytoryczne zarzuty Spółdzielni są bezzasadne. Takie stanowisko organu odwoławczego, z powyżej opisanych względów nie posiada jednak żadnych prawnych podstaw. Z ww. § 204 ust. 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie wynika, iż: wzniesienie budynku w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu budowlanego nie może powodować zagrożeń dla bezpieczeństwa użytkowników tego obiektu lub obniżenia jego przydatności do użytkowania, zaś § 206 ust. 1 tego rozporządzenia przewiduje, że w przypadku, o którym mowa w § 204 ust. 5, budowa powinna być poprzedzona ekspertyzą techniczną stanu obiektu istniejącego, stwierdzającego jego stan bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania, uwzględniającą oddziaływania wywołane wzniesieniem nowego budynku. Wojewoda [...]również ten zarzut uznał za bezpodstawny. Uznał bowiem, ż projektowany budynek znajdować się będzie w odległości 6 m. od najbliższego istniejącego budynku, a to oznacza, że budynki te nie będą znajdować się w bezpośrednim sąsiedztwie w rozumieniu ww. § 204 ust. 5 rozporządzenia. Takie stanowisko organu odwoławczego uznać należy za arbitralne i niemające żadnego oparcia w przepisach szeroko rozumianego prawa budowlanego. Przepisy te nie zawierają bowiem definicji pojęcia "bezpośredniego sąsiedztwa". Stąd odwoływanie się przy wykładni § 204 ust. 5 rozporządzenia jedynie do kryterium odległości pomiędzy obiektami, bez zbadania dodatkowych uwarunkowań i parametrów ocenianych obiektów uznać należy za dalece niewystarczające. Tym bardziej, iż zgodnie z ogólnymi wytycznymi zawartymi w art. 5 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, względy bezpieczeństwa powinny posiadać tutaj znaczenie pierwszorzędne. Stanowisko organu odwoławczego w omawianym zakresie wytycznym tym jednak stanowczo nie odpowiada. Powyżej opisane zastrzeżenia można odnieść do wszystkich pozostałych zarzutów Spółdzielni podniesionych w odwołaniu od pozwolenia na budowę, a uznanych za bezzasadne przez Wojewodę [...] lub całkowicie pominiętych. W szczególności nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem tego organu, w myśl którego obecna redakcja art. 35 ust. 1 pkt. 2 ustawy - Prawo budowlane wyłącza kompetencje organów administracji architektoniczno - budowlanej do badania zgodności projektu budowlanego z punktu widzenia przepisów, w tym techniczno - budowlanych. Wyłączną odpowiedzialność za projekt architektoniczno - budowlany ponoszą bowiem: projektant oraz osoba sporządzająca projekt (art. 20 ww. ustawy). Formułując taką tezę organ odwoławczy całkowicie pominął jednak regulację zawartą w art. 81 ust. 1 pkt. 1 lit. c. Reasumując zatem, w ocenie skarżącej, decyzja Wojewody [...]obarczona jest poważnymi błędami i naruszeniami podstawowych zasad postępowania oraz przepisów prawa materialnego dlatego obie decyzje nie powinny się ostać w obrocie prawnym. Wyrokiem z dnia 17 grudnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy z ww. skargi Spółdzielni uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2014 r., uchylającą decyzję organu I instancji z dnia [...] października 2013 r. i przekazującą temu organowi sprawę do ponownego rozpatrzenia w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Uchylając skarżoną decyzję, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zapadła ona z naruszeniem przepisu art. 7, art. 77, art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 138 § 2 k.p.a., bowiem organ nie miał podstaw do uchylenia decyzji organu I instancji. Odwołując się do art. 138 § 2 k.p.a., Sąd podkreślił, że stanowi on odstępstwo od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy i dlatego niedopuszczalna jest jego wykładnia rozszerzająca. Decyzja kasacyjna nie może być podjęta w sytuacjach innych niż te, które zostały określone w tym przepisie. W ocenie Sądu, wskazane przez organ naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. nie zostało powiązane z koniecznym do wyjaśnienia zakresem sprawy, który ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Jak wskazał Sąd, organ II instancji ograniczył się do stwierdzenia rażącego naruszenie przepisu art. 10 § 1 k.p.a. Nie zbadał, czy i w jaki sposób naruszenie to wpłynęło na wynik postępowania – decyzję organu I instancji oraz prawo strony do czynnego udziału w postępowaniu. Zdaniem natomiast Sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy możliwe było rozważenie konwalidowania, w toku postępowania odwoławczego ww. naruszenia. Sąd zauważył też, że nie było celowe formułowanie oceny prawno materialnej w uzasadnieniu decyzji kasatoryjnej. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył inwestor [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...], zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 lit. c p.p.s.a. polegające na bezzasadnym uznaniu, że zaistniały przesłanki do uchylenia decyzji Wojewody [...] tj. że przy wydaniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy dopuścił się naruszenia przepisów art. 7, art. 77, art. 107 § 3 w zw. z art. 138 § 2 k.p.a., które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Wskazując na powyższe zarzuty kasacji, skarżący kasacyjnie inwestor wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od skarżącej na rzecz strony skarżącej kasacyjnie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. NSA, wyrokiem z 6 grudnia 2016 r. II OSK 577/15, po rozpoznaniu na rozprawie sprawy z ww. skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 grudnia 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 1865/14 uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że postawiony w rozpoznawanej kasacji zarzut zasługuje na uwzględnienie. Podzielając wyrażone przez Sąd pierwszej instancji poglądy odnośnie charakteru decyzji wydawanej w trybie art. 138 § 2 k.p.a., Naczelny Sąd Administracyjny nie uznał, aby w uzasadnieniu skarżonego wyroku w sposób wystarczający wykazano, na czym polegała wadliwość kontrolowanej w sprawie decyzji. Uznając, że strona postępowania mogła zapoznać się z uzupełnionym materiałem dowodowym i na tym etapie postępowania formułować stosowne zarzuty, Sąd pierwszej instancji nie wyjaśnił, czy strona miała (i skąd) wiedzę, że akta sprawy były uzupełniane i na jakim etapie oraz czy wynikała ona tylko z faktu, że strona miała na etapie postępowania odwoławczego swobodny dostęp do akt sprawy. Nie można przyjąć, że wystarczającym jest zapewnienie stronie prawa do czynnego udziału w postępowaniu odwoławczym, natomiast dopuszczalnym jest pomijanie jej uprawnień procesowych w postępowaniu przed organem I instancji. Art. 10 § 1 k.p.a. wyraźnie stwierdza, że chodzi o "każde stadium postępowania", a uznanie, że nastąpiło konwalidowanie określonych uchybień musi odwoływać się do konkretnych okoliczności sprawy z wykazaniem, że poprzez określone (konkretne) czynności podejmowane na późniejszych etapach wcześniejsze uchybienia procedurze zostały lub mogły bezsprzecznie zostać naprawione. Takich wskazań zabrakło w uzasadnieniu skarżonego wyroku, co z kolei czyniło zasadnym zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77, art. 107 § 3 w związku z art. 138 § 2 k.p.a. NSA wskazał w sposób wiążący dla Sądu I instancji, że powinien on ponownie rozpoznając sprawę dokona oceny decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2014 r., mając na względzie powyższe wskazania oraz uwzględniając wynik kontroli przeprowadzonej przez NSA w sprawie o sygn. akt II OSK 685/16. NSA postanowieniem z dnia 7 marca 2017 r. II OSK 577/16 sprostował "z urzędu oczywistą omyłkę uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 grudnia 2016 r. sygn. akt II OSK 577/15 w ten sposób, że na stronie 4 uzasadnienia wyroku, w wersie 10 od góry słowa: "[...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego" zastąpić słowami: "Wojewody [...]". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając sprawę ponownie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie jest ponadto związany wykładnią prawa, dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny (art. 190 p.p.s.a.). Biorąc pod uwagę powyższe, tut. Sąd wziął pod uwagę wynik kontroli przeprowadzonej przez NSA w sprawie o sygn. akt II OSK 685/16. Powołane wyżej orzeczenie NSA zapadło w następującym stanie sprawy. Wyrokiem z dnia 17 grudnia 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 1865/14 tut. Sąd uchylił ww. decyzję kasatoryjną Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2014 r. Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej "[...] sp. z o. o. z siedzibą w [...] wyrokiem z dnia 6 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 577/15 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy przez organ (do którego doszło przed wydaniem ww. wyroku WSA w Warszawie) Prezydent [...] decyzją z dnia [...]sierpnia 2014 r., Nr [...], znak: [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] Sp. z o. o. z siedzibą w [...] pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego IV-VIII kondygnacyjnego wielorodzinnego z usługami w parterze, garażem podziemnym z wbudowaną trafostacją wraz ze zjazdem na ul. [...] (dz. nr ew. [...] obręb [...]), zagospodarowaniem terenu w postaci drogi dojazdowej, chodników i elementów małej architektury na części działek nr ew. [...] i [...] (dawniej nr ew. [...] w obrębie [...] przy ul. [...]w rejonie ul. [...] w [...] Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania [...]Spółdzielni Mieszkaniowej [...] od powyższej decyzji Prezydenta [...] z dnia [...]sierpnia 2014 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ mając na uwadze treść art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, w oparciu o analizę akt sprawy stwierdził, że inwestor wypełnił wszystkie obowiązki nałożone przepisem art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane i złożył prawidłowo wypełnione oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Przedłożona do zatwierdzenia dokumentacja projektowa zgodna jest z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] uchwalonego uchwałą Rady Miasta [...] z dnia [...] maja 2008 r., Nr [...] (Dziennik Urz. Woj. [...]z 2008 r. Nr [...] poz. [...]), projekt zagospodarowania działki zgodny jest zaś z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi. Do wniosku załączony został kompletny i wykonany przez uprawnione osoby projekt budowlany. Projektant i sprawdzający, zgodnie z art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, oświadczyli, że projekt został wykonany zgodnie z obowiązującym przepisami, zasadami wiedzy technicznej oraz został skoordynowany wielobranżowo. Przedłożony projekt budowlany posiada wszystkie wymagane prawem uzgodnienia i opinie, posiada informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Wyrokiem z dnia 22 grudnia 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 42/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Spółdzielni od ww. decyzji Wojewody [...]z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...]. Wyrokiem z dnia 3 stycznia 2017 r., Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 3 stycznia 2017 r. na rozprawie skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 grudnia 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 42/15 w sprawie ze skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2014 r. [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddalił skargę kasacyjną. NSA uznał, że skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie i wyjaśnił, że podniesiony zarzut skargi kasacyjnej sprowadzał się do twierdzenia, że organ administracji naruszył art. 35 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez bezpodstawne przyjęcie, iż planowana inwestycja nie narusza przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy, zdaniem skarżącej kasacyjnie Spółdzielni, niedopuszczalna jest lokalizacja podziemnych miejsc parkingowych na terenie 3KPj. W ocenie Spółdzielni lokalizacja tego rodzaju miejsc parkingowych możliwa jest tylko wówczas, gdy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wprost przewiduje taką możliwość. Pogląd ten NSA jednoznacznie uznał za nieuzasadniony. Z § 36 pkt. 1 miejscowego planu wynika, że na terenie 3 KPj (ciąg pieszo jezdny) zakazuje się lokalizowania miejsc parkingowych. Zapisu tego nie można jednak rozpatrywać w oderwaniu od części rysunkowej miejscowego planu, z którego wynika, że na terenie, na którym ma być zrealizowana inwestycja, w tym ta część terenu, która oznaczona została symbolem 3 KPj, dopuszczalna jest realizacja parkingów podziemnych. Teren ten jest częścią większego obszaru wydzielonego linią przerywaną, który jak wynika z legendy jest obszarem, na którym dopuszczalna jest realizacja parkingów podziemnych. Część rysunkowa miejscowego planu jest równorzędna z jego częścią tekstową i nie może być nieuwzględniana przy jego interpretacji. Mając na uwadze powyższe zapisy miejscowego planu, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, przez wynikający z § 36 pkt. 1 miejscowego planu zakaz lokalizowania miejsc parkingowych należy rozumieć zakaz lokalizowania miejsc parkingowych na powierzchni terenu; natomiast dopuszczalne jest lokalizowanie parkingów podziemnych. Realizacja parkingu podziemnego nie uniemożliwia wykorzystania powierzchni nieruchomości do zrealizowania ciągu pieszo jezdnego natomiast realizacja miejsc parkingowych na powierzchni nieruchomości prowadziłaby do niemożności zrealizowania takiego ciągu. Nie ma tym samym uzasadnionych podstaw do przyjęcia, że przewidziany dla terenu 3 KPj zakaz lokalizowania miejsc parkingowych oznacza również zakaz lokalizacji podziemnych miejsc parkingowych. W konsekwencji brak jest postaw do przyjęcia, że organy administracji dokonały nieprawidłowej oceny zgodności projektowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Orzekając więc ponownie w sprawie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wziął pod uwagę następujące okoliczności, po części notoria sądowe. Po pierwsze, w sprawie wywołanej skargą Spółdzielni do WSA z dnia [...] sierpnia 2014 r., w wyniku której Sąd kontroluje decyzję z dnia [...] lipca 2014 r. Nr [...] Wojewody [...], Prezydent [...] decyzją z dnia [...]sierpnia 2014 r., Nr [...], znak: UD-IV-[...] zatwierdził już projekt budowlany i udzielił [...] Sp. z o. o. z siedzibą w [...] pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego IV-VIII kondygnacyjnego wielorodzinnego z usługami w parterze, garażem podziemnym z wbudowaną trafostacją wraz ze zjazdem na ul. [...] (dz. nr ew. [...] obręb [...]), zagospodarowaniem terenu w postaci drogi dojazdowej, chodników i elementów małej architektury na części działek nr ew. [...] i [...] (dawniej nr ew. [...]) w obrębie [...] przy ul. [...] w rejonie ul. [...] w [...]. Ta decyzja Prezydenta [...] zapadła po uchyleniu przez WSA zaskarżonej w niniejszym postępowaniu decyzji z dnia [...] lipca 2014 r. Nr [...] Wojewody [...]; przed uchyleniem tego wyroku przez NSA. Po drugie, podniesione w skardze do tut. Sądu zarzuty Spółdzielni, były przedmiotem sądowej kontroli, dokonanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie VII SA/Wa 42/15. Wynik tej kontroli sądowej, wyrażony wyrokiem z dnia 22 grudnia 2015 r., był już poddany ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego. NSA podzielił stanowisko Sądu I instancji. Z tej przyczyny, podnoszone w sprawie niniejszej zarzuty naruszenia art. 5 ust. 1, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 3 pkt. 1 i pkt. 3, art. 35 ust. 1 pkt. 1, pkt. 2 i pkt. 3 ustawy z dnia 7 lipca - Prawo budowlane; § 203, § 204 ust. 5 i § 206 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a także art. 7, 8, 15, 77 § 1, 107 § 3, 138 § 1 pkt. 1 Kodeksu postępowania administracyjnego nie mogą być w takim samym stanie faktycznym, jaki stał się podstawą orzekania WSA i NSA w wyżej wskazanych sprawach, uznane za uzasadnione. Ponadto, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w pełni podziela stanowisko WSA, wyrażone w wyżej powołanym wyroku z dnia 22 grudnia 2014 r., VII SA/Wa 42/15. Na wstępie wyjaśnić należy, że wbrew zarzutom skarżącej organ II Instancji zawarł w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji prawidłową i wyczerpującą w rozumieniu art. 107 § 3 k.p.a. argumentację. Przedstawione zostały przez organ wyjaśnienia faktyczne i prawne, oparte na prawidłowej analizie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wojewoda słusznie wskazał, że przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany przewiduje lokalizację miejsc postojowych w garażu podziemnym, który swoją kubaturą nie wykracza powyżej poziomu terenu istniejącego i projektowanego oraz stanowi integralną część garaży podziemnych na terenach C 1. 5MW/U, C 1. 6MW/U, C 1.7MW/U. Należy więc wskazać, że takie stanowisko Wojewody [...] jest zgodne z wykładnią planu miejscowego dokonaną w piśmie Biura Architektury i Planowania Przestrzennego z dnia [...] marca 2011 r. znak: [...], z którego wprost wynika, że zlokalizowanie na terenach oznaczonych C1.20 KDW oraz 3KPj zabudowy w postaci garażu podziemnego niewykraczającego swoją kubaturą powyżej poziomu terenu istniejącego i projektowanego oraz stanowiącego integralną część garaży podziemnych jest zgodne z zapisami planu. Stanowisko Wojewody odpowiada zapisom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W jego § 10 ust. 3 pkt. 1 i 2 na terenie 3KPj nie dokonano wyłączenia możliwości zabudowy części podziemnej terenu garażem podziemnym, a ponadto takiej możliwości nie wyklucza również § 36 ust. 3 odnoszący się do parkingów na zlokalizowanych na poziomie terenu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podziela również pogląd, wyrażony w wyroku tut. Sądu z dnia 22 grudnia 2014 r., VII SA/Wa 42/15, że zasady przebudowy, modernizacji lub budowy systemów infrastruktury nie dotyczą funkcji podstawowych zagospodarowania terenu 3KPj. Jak bowiem wynika z § 4 ust. 16 pkt. 1 oraz § 36 ust. 3 planu, funkcją terenu jest realizacja ciągów pieszo jezdnych z przeznaczeniem pod komunikację pieszą i rowerową oraz urządzenia techniczne związane z oświetleniem i odwodnieniem placu. Natomiast określona w § 16 rezerwa terenu dotyczy istniejących i nowo realizowanych sieci w liniach rozgraniczających ciągów pieszo jezdnych. Słusznie też uznał WSA w cyt. w. wyroku, że analiza planu zagospodarowania działki wskazuje, że wydzielono fragment terenu oznaczony symbolem 3KPj w liniach rozgraniczających, na którym zaprojektowano tereny ciągów pieszo-jezdnych, a także powierzchnię biologicznie czynną, szpalery drzew, oświetlenie i odwodnienie, jak również zachowano rezerwy pod dodatkowe uzbrojenie terenu. W części podziemnej ulokowano garaż podziemny z infrastrukturą podziemną - zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa budowlanego. Analizując akta sprawy, tut. Sąd również nie doszukał się zarzucanego w skardze braku rozważenia przez organ drugiej instancji potencjalnej możliwości obejścia przez inwestora wymogów opisanych w dyspozycji art. 33 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, dotyczącego etapowania zamierzenia budowlanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazuje więc, że dla organu wiążący był przedłożony przez inwestora projekt budowlany (w tym projekt zagospodarowania terenu działki objętej inwestycją), który określa inwestycję objętą wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę. Przedwczesne przynajmniej obawy skarżącej o domniemane kontynuowanie zabudowy na tej działce w przyszłości - słusznie więc pozostały dla organu bez wpływu na ocenę dopuszczalności wydania pozwolenia na budowę. W ustalonym na podstawie akt, w tym akt organów administracji publicznej, stanie sprawy zarzuty naruszenia skarżona decyzją przepisów techniczno - budowlanych, przede wszystkim § 203, § 204 ust. 5 oraz § 206 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie nie są uzasadnione. Spółdzielnia, poza wskazaniem § 203 ww. rozporządzenia, nie podała na czym miałoby polegać naruszenie w projekcie budowlanym hipotezy tego paragrafu, dotyczącego dopuszczalnych obciążeń projektowanego budynku. Natomiast w odniesieniu do zarzutu naruszenia § 204 ust. 5 i § 206 ww. rozporządzenia Sąd wyjaśnia, że sporządzenie ekspertyzy stanu technicznego oraz stanu bezpieczeństwa budynku Spółdzielni przy ul. [...] pod kątem możliwości zagrożenia ze strony projektowanego budynku nie było prawem wymagane w świetle powołanych wyżej przepisów i na tym etapie procesu inwestycyjnego, którego celem było zatwierdzenie projektu i wydanie decyzji pozwolenia na budowę. Ustalony stan faktyczny wskazuje, że odległość projektowanego garażu podziemnego od istniejącego garażu budynku [...] wynosi 6 m oraz 16 m od budynku Spółdzielni. § 204 ust. 5 ww. rozporządzenia mówi o "bezpośrednim sąsiedztwie", zaś rozporządzenie nie definiuje tego pojęcia. Skarżąca nie uprawdopodobniła nawet potencjalnego zagrożenia, czy to ze względu na stan techniczny swojego budynku, czy przyjęty w projekcie budowlanym sposób realizacji inwestycji. Po trzecie, dokonana przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 stycznia 2017 r. II OSK 685/16 jednoznaczna ocena stanu faktycznego i prawnego w kontekście zarzutów skargi kasacyjnej Spółdzielni, dotyczących naruszenia przez organ art. 35 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez bezpodstawne przyjęcie, iż planowana inwestycja nie narusza przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jest w pełni podzielana przez tut. Sąd. Jak słusznie wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny, z § 36 pkt. 1 miejscowego planu wynika, że na terenie 3 KPj (ciąg pieszo jezdny) zakazuje się lokalizowania miejsc parkingowych, ale jednocześnie tego zapisu tego nie można rozpatrywać w oderwaniu od części rysunkowej miejscowego planu. Wynika z niej bowiem, że na terenie, na którym ma być zrealizowana inwestycja, w tym ta część terenu, która oznaczona została symbolem 3 KPj, dopuszczalna jest realizacja parkingów podziemnych. Jest rzeczą oczywistą w ocenie Sądu, że część rysunkowa miejscowego planu jest równorzędna z jego częścią tekstową i nie może być nieuwzględniana przy jego interpretacji. Dlatego też słusznie uznał NSA, że przez wynikający z § 36 pkt. 1 miejscowego planu zakaz lokalizowania miejsc parkingowych należy rozumieć zakaz lokalizowania miejsc parkingowych na powierzchni terenu; natomiast dopuszczalne jest lokalizowanie parkingów podziemnych. Realizacja parkingu podziemnego nie uniemożliwia wykorzystania powierzchni nieruchomości do zrealizowania ciągu pieszo jezdnego natomiast realizacja miejsc parkingowych na powierzchni nieruchomości prowadziłaby do niemożności zrealizowania takiego ciągu. Nie ma tym samym uzasadnionych podstaw do przyjęcia, że przewidziany dla terenu 3 KPj zakaz lokalizowania miejsc parkingowych oznacza również zakaz lokalizacji podziemnych miejsc parkingowych. W konsekwencji brak jest postaw do przyjęcia, że organy administracji dokonały nieprawidłowej oceny zgodności projektowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Przy ocenie sprawy tut. Sąd brał również pod uwagę, że w sprawie wydane zostało ostateczne orzeczenie administracyjne – które było przedmiotem kontroli tut. Sądu i NSA – decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r., Nr [...], zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca [...] Sp. z o. o. z siedzibą w [...]pozwolenia na budowę przedmiotowego budynku z garażem podziemnym. Przesłanki ww. decyzji, jak również pozytywnego wyniku dwuinstancyjnej kontroli sadowej tego orzeczenia nie mogą zaś być odmiennie oceniane w tym samym stanie faktycznym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyjaśnia, że prawomocne przesądzenie w wyroku z dnia 22 grudnia 2015 r. w sprawie VII SA/Wa 42/15 o niezasadności zarzutów, identycznie formułowanych przez Spółdzielnię tak w skardze, będącej przedmiotem rozpoznania w sprawie niniejszej, jak i w skardze do WSA w ww. sprawie VII SA/Wa 42/15, a ponadto w skardze kasacyjnej od tegoż wyroku, a także we wcześniejszych odwołaniach, składanych na etapie postępowania przed organami administracji, jednoznacznie nakazuje tut. Sądowi – niezależnie od tego, że w pełni podziela stanowisko zawarte w ww. wyroku WSA i w wyroku NSA z dnia 3 stycznia 2017 r. II OSK 685/17 – uznanie, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw i dlatego powinna być oddalona. Z przyczyn wymienionych powyżej, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.