VII SA/Wa 2415/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Antas, sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 marca 2022 r. sprawy ze skargi M.F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2021 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wznowienia postępowania I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz M.F. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2021 r., znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej: "organ II instancji", "SKO w [...]") na podstawie art. 127 § 2 w zw. z art. 17 pkt 1 i art. 138 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, dalej: "k.p.a.") oraz art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1659 ze zm.), po rozpoznaniu odwołania M. F. od decyzji Zarządu [...] (dalej: "organ I instancji") z dnia [...]maja 2021 r., Nr [...], umarzającej postępowanie w sprawie wznowienia postępowania, utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że Zarząd [...] decyzją nr [...] z [...] lipca 2016 r., ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowo-biurowo - magazynowego wraz z dojazdem i niezbędną infrastrukturą na działce nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w [...]. Następnie, wnioskiem z 7 września 2018 r. M. F. (dalej: "wnioskodawczyni") wystąpiła o wznowienie postępowania w przedmiotowej sprawie wskazując, że jako strona postępowania bez własnej winy nie brała udziału w niniejszym postępowaniu. Po jego rozpatrzeniu Zarząd [...] postanowieniem z [...] września 2018 r., nr [...] wznowił postępowanie administracyjne zakończone ostateczną decyzją z [...] lipca 2016 r. Wniosek o wznowienie postępowania na postawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. złożył również R. W. (dalej: "wnioskodawca") pismem z 2 listopada 2018 r. Po przeprowadzeniu wznowieniowego postępowania w przedmiotowej sprawie, organ I instancji decyzją nr [...] z [...] kwietnia 2020 r. stwierdził wydanie z naruszeniem prawa decyzji ostatecznej z [...] lipca 2016 r. oraz odmówił jej uchylenia. Po rozpatrzeniu odwołania wnioskodawczyni, SKO w [...] decyzją z [...] listopada 2020 r., znak: [...], uchyliło powyższe rozstrzygnięcie w całości i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Ponownie analizując sprawę Zarząd [...] pismem z 22 stycznia 2021 r. wezwał wnioskodawczynię do złożenia wyjaśnień w sprawie podania o wznowienie postępowania poprzez udokumentowanie okoliczności wskazanych we wniosku o wznowienie, a więc wskazanie dnia, w którym dowiedziała się o wydanej decyzji Zarządu [...] nr [...], a także wyjaśnienie kim jest A. F. i czy mógł on posiadać wiedzę o wydaniu przedmiotowej decyzji. Pismem z tej samej daty zwrócił się również do wnioskodawcy do złożenia wyjaśnień w sprawie wniosku o wznowienie postępowania poprzez przedłożenie dowodów potwierdzających termin, w którym dowiedział się o wydanej decyzji. Organ wyznaczył stronom 30-dniowy termin na przedłożenie żądanych dokumentów i pouczył, że niezastosowanie się do wezwania w ustalonym terminie będzie skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem stron. W odpowiedzi na wezwanie wnioskodawczyni wyjaśniła, że o wydaniu decyzji dowiedziała się od brata – A. F. w dniu 4 września 2018 r. Poza powyższym oświadczeniem nie przedstawiła ona żadnych dowodów, dokumentów czy innych oświadczeń, które potwierdziłyby jej słowa. Z kolei wnioskodawca nie złożył żadnych wyjaśnień we wskazanym terminie. W związku z powyższym Zarząd [...] decyzją z dnia [...] maja 2021 r. orzekł o umorzeniu postępowania w sprawie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją nr [...] z [...] lipca 2016 r. o warunkach zabudowy dla omawianej inwestycji. Odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia złożyła wnioskodawczyni podnosząc, że w sprawie wystąpiły przesłanki przemawiające za zasadnością wznowienia postępowania, a także wskazując na niewłaściwe, niepoparte w materiale dowodowym uznanie przez organ, że wnioskodawczyni uchybiła terminowi do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Po rozpoznaniu przedmiotowego odwołania SKO w [...] decyzją z [...] września 2021 r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie Zarządu [...]. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że wznowienie postępowania to instytucja procesowa stwarzająca możliwość ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadą określoną w art. 145 § 1 k.p.a. Istotą wznowienia jest więc powrót sprawy do stadium zwykłego postępowania instancyjnego, zaś nową decyzję rozstrzygającą wydaje się tak, jak gdyby sprawa nie była rozstrzygana. Organ odwoławczy wyjaśnił również, że przed wznowieniem postępowania organ administracji jest zobowiązany do przeprowadzenia postępowania określanego w doktrynie jako faza przygotowawcza. Na tym etapie organ powinien ustalić czy złożony wniosek spełnia warunki w zakresie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. W przypadku wznowienia postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., stosownie do brzmienia art. 148 § 2 k.p.a. wniosek o wznowienie postępowania należy złożyć w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Ciężar dowodu w tym zakresie spoczywa na stronie. Jednocześnie organ II instancji podkreślił, że oceny terminowości złożenia wniosku o wznowienie postępowania istotna jest data, w której dana osoba dowiedziała się o samej decyzji. Chodzi zatem o akt wiedzy w stopniu pozwalającym na ocenę, że dany podmiot został pominięty w postępowaniu zakończonym jej wydaniem i jego zdaniem, konieczne jest wznowienie postępowania z tej przyczyny. Nie jest natomiast konieczne dokładne poznanie pełnej treści decyzji. Wystarczy, jeżeli strona posiadła informację, czego dana decyzja dotyczy. Z kolei, jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, bez znaczenia z punktu widzenia zachowania terminu jest okoliczność, że strona nie dołożyła należytej staranności w celu zdobycia tej wiadomości. Przenosząc powyższe rozważania na grunt analizowanej sprawy SKO w [...] wyjaśnił, że podstawą wznowienia postępowania w przedmiotowej sprawie było podanie wnioskodawczyni z dnia 9 września 2018 r., w którym oświadczyła, że o decyzji dowiedziała się w dniu 4 września 2018 r. od A. F. w związku w projektowaną przez niego budową zjazdu z drogi publicznej - ul. [...] na jego posesję. Jednakże A.F. nie był stroną postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Zarządu [...] nr [...]. Równocześnie organ odwoławczy ustalił, że wnioskodawczyni potwierdziła fakt uzyskania wiedzy o decyzji od brata A. F. (pismo z dnia 1 marca 2021 r.), stąd nie dysponuje ona innymi - poza oświadczeniem - dowodami potwierdzającymi okoliczność uzyskania wiedzy o decyzji w dniu [...] września 2018 r. Także oświadczenie A. F. z dnia 25 maja 2021 r. potwierdzające okoliczność przekazania wnioskodawczyni informacji o decyzji opiera się jedynie na deklaracji o przekazaniu informacji o decyzji w dniu [...] września 2018 r. Dodatkowo, A. F. wskazał, że podjął działania organizacyjne mające na celu uregulowanie kwestii dotyczącej zjazdu z drogi publicznej (ul. [...]), zaś wiedzę o decyzji uzyskał od M. C.. Z tego względu SKO w [...] stwierdziło, że wnioskodawczyni poza oświadczeniem nie dysponuje innym dowodem potwierdzającym lub chociażby uprawdopodobniającym fakt pozyskania wiedzy o decyzji nr [...] w dniu [...] września 2018 r. Biorąc pod uwagę całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego organ II instancji uznał, że badając wniosek o wznowienie organ powinien ustalić czy spełnia on warunek, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a., jednakże dokonując tej oceny organy nie mogą opierać się wyłącznie na oświadczeniu wnioskodawcy, co do wskazanej przez niego daty. Stąd też brak jest podstaw do uznania, że podanie wnioskodawczyni o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej prawomocną decyzją Zarządu [...] Nr [...] zostało wniesione z zachowaniem terminu. Odnośnie podania wnioskodawcy SKO w [...] podniosło, że wobec niezajęcia stanowiska w kwestii terminowości złożonego wniosku przyjęto, że nie wykazał on okoliczności pozwalających uznać jego wniosek o wznowienie za złożony w terminie. Odnosząc się do zarzutów wnioskodawczyni sformułowanych w odwołaniu organ II instancji stwierdził, że brak jest podstaw do ich uwzględnienia ze względu na brak możliwości opierania się jedynie na przedłożonym oświadczeniu. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła M. F., domagając się jej uchylenia. Jednocześnie pełnomocnik skarżącej zarzucił kwestionowanemu rozstrzygnięciu naruszenie: - art. 138 § 1 pkt 1 w zw. art. 105 § 1 i art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji w przedmiocie umorzenia postępowania wznowieniowego z uwagi na jego rzekomą bezprzedmiotowość, podczas gdy spełnione zostały wszelkie przesłanki przemawiające za zasadnością złożonego przez skarżącą wniosku o wznowienie postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., - art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 105 § 1 i art. 148 § 2 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji w przedmiocie umorzenia postępowania na skutek rzekomego braku wykazania przez skarżącą okoliczności wskazanych we wniosku o wznowienie, a co za tym idzie podzielenie przez organ II instancji błędnych konkluzji poczynionych przez Zarząd [...] w decyzji nr [...], że wniosek został złożony z uchybieniem terminu, co zdaniem organu uzasadnia umorzenie postępowania, podczas gdy analiza akt sprawy, jak i argumenty przywołane przez Skarżącą nie pozwalają na zaakceptowanie stanowiska organu co do uchybienia przez skarżącą terminowi z art. 148 k.p.a., - art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez brak rozstrzygnięcia przez organ II instancji sprawy co do istoty i utrzymanie w mocy decyzji w przedmiocie umorzenia postępowania wznowieniowego w konsekwencji bezpodstawnego przyjęcia, że termin na złożenie wniosku o wznowienie postępowania nie został przez skarżącą zachowany, podczas gdy skarżąca udowodniła w możliwy, dostępny ze względu na okoliczności sprawy sposób zachowanie rzeczonego terminu (w ślad za wezwaniem organu złożyła wyczerpujące wyjaśnienia oraz przedłożyła stosowne oświadczenie), zaś w przypadku dalszych wątpliwości organ prowadzący postępowanie winien przeprowadzić dalsze postępowanie wyjaśniające w zakresie ustalenia tychże okoliczności, a następnie zweryfikować owe twierdzenia strony oraz rzeczowo przedstawić swoje stanowisko w oparciu o cały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, - art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego wyjaśnienia w uzasadnieniu decyzji podstawy prawnej i faktycznej rozstrzygnięcia, w szczególności braku wyjaśnienia wątpliwości, które zostały zaprezentowane w niniejszej skardze, - art. 7 oraz art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez uchybienia w zakresie przeprowadzenia postępowania dowodowego, polegające na braku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego (a w konsekwencji dokonania niewłaściwej oceny zebranego materiału dowodowego) w zakresie utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji o umorzeniu postępowania, pomimo braku zweryfikowania w postępowaniu dowodowym kwestii okoliczności powzięcia przez skarżącej informacji o decyzji nr [...] z dnia [...] lipca 2016 r., - art. 6, art. 8, art. 9 i art. 11 k.p.a. poprzez działanie w sposób arbitralny, odbierający zaufanie do władzy publicznej w konsekwencji powyższych uchybień. W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącej rozwinął powyższe zarzuty. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu, do kompetencji sądu administracyjnego należy badanie aktów administracyjnych pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd uwzględnia skargę tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym. W niniejszej sprawie takie naruszenia i wady wystąpiły, dlatego skarga została uwzględniona. Przedmiotem skargi wywiedzionej do tutejszego Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2021r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] maja 2021 r., umarzającą postępowanie wznowione postanowieniem z dnia [...] września 2018 r., w sprawie zakończonej decyzją Zarządu [...] nr [...] z [...] lipca 2016 r., ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowo-biurowo - magazynowego wraz z dojazdem i niezbędną infrastrukturą na działce nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w [...]. Na wstępie należy wyjaśnić, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową pozwalającą na ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną w sytuacji, gdy postępowanie prowadzące do jej wydania było dotknięte kwalifikowaną wadą, wyliczoną enumeratywnie w przepisach prawa procesowego (zob. B. Adamiak, w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2016, s. 638). Odstępstwo od zasady ne bis in idem i od zasady trwałości decyzji ostatecznej jest tu zatem podyktowane nie tyle wadliwością samego rozstrzygnięcia, ile wadliwością poprzedzających je czynności procesowych (por. E. Mzyk, Wznowienie postępowania administracyjnego, Warszawa – Zielona Góra 1994, s. 19). W każdym przypadku uruchomienia instytucji wznowienia postępowania od razu pojawia się kwestia istnienia przyczyn opisanych w art. 145 § 1, art. 145a § 1 i art. 145b § 1 k.p.a. W dalszej kolejności, i tylko w wypadku pozytywnych ustaleń co do przyczyn wznowienia postępowania, wyłania się, niejako na dalszym planie, kwestia, której dotyczyła decyzja wydana w toku instancji i która wobec uchylenia tej decyzji musi być rozstrzygnięta na nowo. Idzie tu oczywiście o sprawę administracyjną – tę samą sprawę administracyjną, która była już wcześniej przedmiotem czynności jurysdykcyjnych. "W postępowaniu w sprawie wznowienia postępowania dopuszczalne jest wyłącznie rozstrzygnięcie tożsamej pod względem podmiotowym, przedmiotowym i podstawy prawnej sprawy administracyjnej rozstrzygniętej decyzją ostateczną" (B. Adamiak, w: B. Adamiak, J. Borkowski, tamże, s. 695). Zanim jednak dojdzie do wznowienia postępowania w konkretnej sprawie muszą zostać zweryfikowane przesłanki jego dopuszczalności – przesłanki rozumiane jako warunki, od których zależy samo uruchomienie odnośnego trybu nadzwyczajnego. Kształtują się one różnie w zależności od tego, czy wznowienie ma nastąpić z urzędu, czy też na żądanie strony. Zawsze należy do nich zakończenie sprawy decyzją ostateczną (art. 145 § 1 ab initio k.p.a.) oraz brak przepisu szczególnego wyłączającego dopuszczalność wznowienia postępowania. W tym drugim przypadku dodatkowo trzeba brać pod uwagę: legitymację składającego podanie, zachowanie terminu do złożenia podania oraz wskazanie w podaniu okoliczności odpowiadającej przyczynie wznowienia postępowania (por. wyrok NSA z 12 lipca 2011 r., II OSK 2598/10, LEX nr 1083642). Niespełnienie przesłanek, o których mowa, jest podstawą do wydania postanowienia odmownego, przewidzianego w art. 149 § 3 k.p.a. Gdyby zaś organ z takich czy innych przyczyn wszczął (wznowił) postępowanie podlega ono umorzeniu jako bezprzedmiotowe (por. wyrok NSA z 18 lutego 2011 r., II OSK 176/10, CBOSA; wyrok WSA w Bydgoszczy z 21 czerwca 2011 r., II SA/Bd 464/11, LEX nr 1085635; E. Klat-Górska, L. Klat-Wertelecka, Odmowa wznowienia postępowania administracyjnego, Samorząd Terytorialny 2006, nr 7-8, s. 121). Przy czym bezprzedmiotowość postępowania może być pierwotna, gdy sprawa, która jest załatwiana, nie miała charakteru sprawy administracyjnej jeszcze przed datą wszczęcia postępowania, bądź następcza, jeżeli utraciła charakter sprawy administracyjnej w toku postępowania administracyjnego. Co do zasady, w sytuacji gdy wniosek o wznowienie opiera się o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i zawiera stwierdzenie, że składający to podanie podmiot uważa, iż przysługiwał mu przymiot strony w postępowaniu, w którym został pominięty, to weryfikacja tych twierdzeń następuje w następnej fazie postępowania prowadzonej po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania( NSA z 20 sierpnia 2010 r. II OSK 1332/09, LEX nr 737704). Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia kwestii, czy skarżąca dochowała miesięcznego terminu (od dowiedzenia się o wydaniu decyzji) do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Jak wynika z art. 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Zgodnie zaś z § 2 tego artykułu termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Na tle pojęcia "dowiedzenia się o wydaniu decyzji" orzecznictwo sądowoadministracyjne jest niezwykle obszerne ale przede wszystkim stałe i jednolite. Otóż termin na złożenie wniosku o wznowienie postępowania nie biegnie od momentu powzięcia kompletnej wiedzy o trybie, możliwości jego złożenia czy wszystkich informacjach o sprawie, lecz od dowiedzenia się o decyzji, której dotyczy wniosek o wznowienie postępowania, przy czym wiedza ta musi być na tyle konkretna aby pozwalała przyjąć, że dany podmiot został pozbawiony możliwości działania. Zwrot ten należy zatem interpretować w ten sposób, że chodzi w nim o uzyskanie informacji pozwalających co najmniej na identyfikację rozstrzygnięcia administracyjnego, którego strona nie otrzymała. Jest to zatem zdarzenie faktyczne wywołujące skutek w postaci rzeczywistego powzięcia wiadomości przez stronę umożliwiających identyfikację decyzji. Nie jest natomiast konieczne zapoznanie się z jej pełną treścią, czy też z aktami sprawy bądź załącznikami do decyzji. Podsumowując, przez dowiedzenie się o decyzji należy rozumieć powzięcie wiedzy o samym fakcie wydania rozstrzygnięcia w sposób umożliwiający złożenie podania o wznowienie. Jak wynika z wyjaśnień skarżącej M. F., o wydaniu decyzji o warunkach zabudowy dla działki nr ew. [...] dowiedziała się od brata – A. F. w dniu [...] września 2018 r. Okoliczność tę potwierdza brat skarżącej w obszernym pisemnym oświadczeniu z dnia 25 maja 2021r., wyjaśniając jednocześnie, że należąca do niego działka nr ew. [...] sąsiaduje bezpośrednio z działką nr ew. [...], przez którą odbywa się dojazd do działki inwestycyjnej nr ew. [...]. W powyższym oświadczeniu wskazano także, że w związku z podjętą w kwietniu 2018r. Uchwałą Rady [...] nr [...] zniesiono kategorię drogi publicznej w odniesieniu do ul. [...], co skutkowałam podjęciem przez A. . działań zmierzających do organizacji zjazdu z drogi publicznej ul. [...] na jego działkę nr ew. [...] oraz na działkę nr ew[...]. której współwłaścicielką pozostaje M. F.. W tym też czasie powziął, pochodzącą od M. C.- męża I. C. –właścicielki działki nr ew. [...]- informację o wydaniu decyzji nr [...]z dnia [...] lipca 2016r., która następnie potwierdził w Wydziale Architektury i Budownictwa [...]. W tym miejscu wyjaśnić należy, że w judykaturze i orzecznictwie nie ma wątpliwości co do tego, że "ciężar dowodu dochowania terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a., spoczywa na stronie, która domaga się wznowienia postępowania w sprawie. Strona musi więc udowodnić, kiedy dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, w sposób pozwalający organowi zweryfikować i ustalić, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem jednomiesięcznego terminu od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia. Zasadnie więc wskazują organy obu instancji, że zachowanie terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania powinno być udowodnione przez stronę, jednak w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjęto, iż mimo że z regulacji zawartej w art. 148 K.p.a. wynika, że strona musi wykazać kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia postępowania ze ścisłością dostateczną do ustalenia, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem terminu jednomiesięcznego od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, to organ administracji publicznej nie jest zwolniony od przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie ustalenia zachowania terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania na zasadach ogólnych, o których mowa w art. 7 i 9 K.p.a. (por. np. wyr. NSA z dnia 18 czerwca 2020 r., sygn. akt I GSK 438/20, por. też prawomocny wyrok WSA w Krakowie z dnia 30 listopada 2020 r., sygn. akt II SA/Kr 1092/20). Organ administracji publicznej jest obowiązany z urzędu badać zachowanie terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania, zarówno w fazie wstępnej, jak i po ewentualnym wznowieniu postępowania, ponieważ tylko podanie wniesione z zachowaniem terminu umożliwia merytoryczne rozpatrzenie sprawy przez organ. W ocenie Sadu, organy nie wyjaśniły dlaczego wskazana przez skarżąca data dowiedzenia się o decyzji z dnia [...] lipca 2016r., jest uznana przez nie za niewiarygodną i jakich dodatkowych dowodów oczekują na jej potwierdzenie oraz dlaczego w ramach własnej kompetencji takiego postępowania wyjaśniającego – jeśli uznały je za konieczne- nie przeprowadziły. Całkowicie niezrozumiałe dla Sądu są wywody SKO, że " okoliczności przywołane przez Pana A. F. w oświadczeniu z dnia 1 marca 2021r. są wyłącznym potwierdzeniem daty przekazania informacji o decyzji w dniu [...] września 2018r., przy czym Pan A. F. nie była stroną postępowania zakończonego przedmiotową decyzją , zaś informacje o jej istnieniu uzyskał od osoby trzeciej ( Pana M. C.)". Po pierwsze oświadczenie noszące datę 25 maja 2021r. zostało złożone w toku postępowania odwoławczego właśnie dla potwierdzenia daty i okoliczności dowiedzenia się przez skarżącą o wydaniu decyzji z dnia [...]lipca 2016r. więc nie można jej czynić z tego zarzutu, zwłaszcza jeśli nie dysponuje innym dowodem na te okoliczności. Po drugie nie odbiera wiarygodności twierdzeniom A. F. sam fakt, że nie był stroną postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] lipca 2021r., zwłaszcza jeśli weźmie się pod uwagę położenie należącej do niego działki nr ew. [...] względem działki inwestycyjnej oraz kwestię dostępu do drogi publicznej dla działki nr ew. [...] ( vide mapa sytuacyjna działek). W ocenie Sądu całkowicie wiarygodne są twierdzenia A. F., że jest osobą zainteresowaną inwestycja na działce nr ew. [...] w kontekście jej skomunikowania z ul. [...]. Należy również podnieść, że do tej pory organy nie dysponują materiałem dowodowym podważającym twierdzenie skarżącej, iż o wydaniu decyzji ustalającej warunki zabudowy dla działki nr ew. [...] z dnia [...] lipca 2016r. dowidziała się od swojego brata A. F. w dniu [...] września 2018r. Podkreślić należy, że jeżeli w ocenie organu wyjaśnienia wnioskodawczyni w zakresie zachowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie nie znajdują oparcia w materiale dowodowym sprawy, organ uprawniony jest wezwać wnioskodawcę do przedstawienia dowodów na tę okoliczność, a także przeprowadzenia stosownego postępowania z urzędu – jako że jest to okoliczność istotna dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż dotyczy zachowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, co warunkuje wznowienie postępowania. Należy zgodzić się ze skarżącą, że skarżąc w możliwy i dostępny dla niej sposób wykazała , że zachowała termin o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a., zaś organy w sposób dowolny i bez należytego uzasadnienia oceniły, że skarżąca okoliczności tej nie wykazała. Słusznie skarga zarzuca, że trudno oczekiwać , że skarżąca przedstawi na tę okoliczność dowody z dokumentów, skoro o wydaniu decyzji dowiedziała się w ustnej rozmowie z bratem. Podkreślić należy, że organ obowiązany jest w postępowaniu wyjaśniającym podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywatela, w szczególności do zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego oraz oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Przypomnieć należy, że stosownie do dyspozycji art. 75 k.p.a., jako dowód może posłużyć wszystko co jest zgodne z prawem i może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Podkreślić także trzeba, że Kodeks postępowania administracyjnego nie wskazuje dowodów "mocniejszych" oraz "słabszych", przyjmując zasadę równej mocy środków dowodowych (Kodeks postępowania administracyjnego - komentarz, red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Warszawa 2014, s. 316) i nie wprowadzając ograniczeń co do rodzaju dowodów, którym należy przyznać pierwszeństwo w ustaleniu istnienia danego faktu (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego - komentarz, Warszawa 2009, s. 317). Mając powyższe na uwadze należało, w ocenie Sądu uznać, że zapadłe w sprawie decyzje zostały wydane z naruszeniem art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 i 3 k.p.a., w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. i w związku z art. 148 § 2 k.p.a., co miało wpływ na wynik postępowania. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy dokonają oceny terminu złożenia przez M. F. wniosku o wznowienie postepowania zakończonego decyzją Nr [...] z dnia [...] lipca 2016r., biorąc powyższe rozważania pod uwagę. Mając powyższe na uwadze, Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2019 r., poz. 2325 ze zm.) uchylił w punkcie I wyroku zaskarżoną decyzję oraz decyzje ją poprzedzającą. W przedmiocie zwrotu kosztów postępowania sądowego na rzecz skarżącej w kwocie 597 zł (tytułem uiszczonego przez skarżących wpisu sądowego oraz wynagrodzenia radcy prawnego)- orzeczono w punkcie II wyroku na mocy art. 200 p.p.s.a.