VII SA/Wa 2440/15

Dnia 12 stycznia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi w sprawie ze skargi M. M., L. M. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2015 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania postanawia odmówić przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego do skargi Zgodnie z art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sąd odrzuca skargę, gdy pomimo wezwania nie został od niej uiszczony należny wpis. Natomiast zgodnie z art. 85 ww. ustawy czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Zarządzeniem z dnia 27 października 2015 r. wezwano stronę skarżącą do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego od skargi w wysokości 200 zł, w terminie 7 dni, od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe zarządzenie oboje skarżący odebrali w dniu 2 listopada 2015 r. (dowód: zpo k.14-15, poniedziałek), zatem termin do uiszczenia wpisu sądowego upływał dla obojga skarżących w dniu 9 listopada 2015 r. (poniedziałek). Z akt sprawy wynika, że wpis uiszczono w dniu 10 listopada 2015 r., zatem z uchybieniem terminu. Postanowieniem z 3 grudnia 2015 r. w sprawie VII SA/Wa 2440/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 220 § 3 w związku z art. 85 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odrzucił skargę w niniejszej sprawie z uwagi na uchybienie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Odpis postanowienia oboje skarżący otrzymali w dniu 14 grudnia 2015 r. Przy piśmie z dnia 15 grudnia 2015 r. oboje skarżący złożyli zażalenie na powyższe postanowienie, w którym jednocześnie zawarli wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu skarżący wskazali, że dokonali wpisu sądowego niezwłocznie kiedy stało się to możliwe. Na skutek ciężkiego zatrucia pokarmowego w dniach 8,9,10 listopada 2015 r. zdrowie uniemożliwiło spełnienie funkcji życiowych. Skarżący byli bardzo osłabieni, mieli trudności z poruszaniem się. Na skutek choroby doszło do odwodnienia, zaburzeń elektrolitowych oraz zaburzeń centralnego układu nerwowego, co w praktyce uniemożliwiło złożenie wniosku o przywrócenie terminu. Zdrowotna przyczyna uniemożliwiła nam we właściwym czasie złożenie wniosku o przywrócenie terminu a ustąpiła dopiero 14 grudnia 2015 r. Do wniosku skarżący dołączyli zaświadczenie lekarskie z dnia 15 grudnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Jak stanowi art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), czynność podjęta w postępowaniu sądowym przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Przy czym, zgodnie z treścią art. 87 § 1 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. We wniosku należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Jak stanowi natomiast § 5 omawianego przepisu po upływie roku od uchybionego terminu, jego przywrócenie jest dopuszczalne tylko w przypadkach wyjątkowych. Warunkiem skuteczności wniosku o przywrócenie uchybionego terminu jest zatem łączne spełnienie przesłanek ustanowionych w przepisach art. 86 i art. 87 p.p.s.a., tj. uprawdopodobnienie przez stronę braku winy w uchybieniu terminu (art. 86 § 1 i art. 87 § 2), spowodowanie przez uchybienie terminu ujemnych skutków dla strony (art. 86 § 2), dochowanie terminu do wniesienia wniosku (art. 87 § 1) i dopełnienie uchybionej czynności (art. 87 § 4). W przedmiotowej sprawie niewątpliwie niedokonanie przez skarżących czynności w terminie powoduje dla nich ujemne skutki w postaci odrzucenia skargi. Wniosek został złożony w terminie 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia, o którym skarżący dowiedzieli się w dniu 14 grudnia 2015 r. wraz z odebraniem odpisów postanowienia o odrzuceniu skargi. Wpis sądowy jak już wyżej wskazano skarżący uiścili w dniu 10 listopada 2015 r. Kolejno, należy zatem ocenić uprawdopodobnienie przez stronę braku winy w uchybieniu terminu. Skarżący twierdzą, że powodem niedopełnienia czynności nakazanej przez Sąd (uiszczenie wpisu sądowego) była niedyspozycja zdrowotna. Kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się - zgodnie z orzecznictwem i literaturą przedmiotu - z obowiązkiem do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, której skarżący nie mogli usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Warunkiem dopuszczalności przywrócenia stronie terminu do dokonania czynności procesowej jest zatem uprawdopodobnienie przez skarżących, że mimo całej staranności nie mogli dokonać czynności w terminie, to znaczy, że zachodziły przeszkody od nich niezależne oraz istniejące przez cały czas biegu terminu przewidzianego dla dokonania czynności procesowej. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (por. wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2007 r., II OSK 479/07, publ: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Do okoliczności faktycznych, które mogą uprawdopodobnić brak winy w uchybieniu terminu należy np. nagła choroba, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (por. wyrok NSA z dnia 3 sierpnia 2001r., sygn. akt I SA/Wr 676/99, publ: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Biorąc pod uwagę powyższe wskazać należy, że skarżący nie uprawdopodobnili zaistnienia po ich stronie braku winy w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu. We wniosku nie przytoczyli też żadnych argumentów, wskazujących, że nie mogli posłużyć się inną osobą, skoro sami tego nie mogli uczynić. Aby zaistniała przesłanka do przywrócenia terminu strona musiałaby uprawdopodobnić, że stan zdrowia uniemożliwił jej dokonanie czynności w przewidzianym terminie. Sam fakt choroby, a nawet dysponowanie zwolnieniem lekarskim nie świadczy jeszcze o braku winy w uchybieniu wiążącego stronę terminu (por. postanowienie NSA z dnia 6 listopada 2007r., sygn. akt II OZ 1070/07) nie wyklucza ono bowiem możliwości dokonywania czynności procesowej czy to osobiście, czy to poprzez wyręczenie się inną osobą (postanowienie NSA z 25 sierpnia 2009 r., sygn. akt II GZ 182/09; postanowienie WSA w Warszawie z 9 lipca 2014 r., VII SA/Wa 604/14; publ: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Na uwagę zasługuje fakt, że w niniejszej sprawie skarżący nie przedłożyli zwolnienia lekarskiego, do akt dołączyli zaś zaświadczenie wystawione przez lekarza chorób wewnętrznych w dniu 15 grudnia 2015 r. na wniosek skarżących, z którego wynika jedynie, że w dniach 8,9,10 listopada 2015 r. skarżący zachorowali na ostrą infekcję wirusową przewodu pokarmowego i w związku z tym skarżącym udzielono porady lekarskiej. Z treści nadesłanego zaświadczenia wynika, że skarżący mieli ograniczyć aktywność życiową ze względu na zakaźną chorobę. Zaświadczenie nie wskazuje, że skarżący byli obłożnie chorzy. Nadto z zaświadczenia wynika, że skarżący chorowali w dniach 8,9,10 listopada 2015 r., zaś pomimo choroby w dniu 10 listopada 2015 r. skarżąca dokonała uiszczenia wpisu sądowego za pośrednictwem przelewu bankowego. Skoro skarżący mogli dokonać przelewu w ostatnim dniu choroby, pomimo dużego osłabienia i złego samopoczucia, można uznać, że ich stan chorobowy nie stanowił przeszkody do uzupełnienia braków formalnych skargi w terminie. Nie stanowił również przeszkody do obarczenia kogokolwiek innego dokonaniem czynności nakazanej przez Sąd w imieniu skarżących. Reasumując, powołane przez skarżących okoliczności nie uprawdopodobniają braku winy w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 86 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.