VII SA/Wa 2444/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Mirosław Montowski, Sędziowie: sędzia WSA Tomasz Janeczko, asesor WSA Szczepan Borowski (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 listopada 2025 r. sprawy ze skargi B. B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 20 czerwca 2024 r. znak DOR.7100.96.2024.ABL w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Zaskarżoną decyzją z 20 czerwca 2024 r., znak: DOR.7100.96.2024.ABL Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako organ lub GINB), po rozpoznaniu odwołania B. B. (dalej także jako: skarżący) utrzymał w mocy decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej także jako: OWINB) z 13 lutego 2024 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie [...] nakazującej J. B. rozbiórkę będącego w budowie garażu w K. przy ul. [...] na działce nr [...]. Decyzja ta została wydana w następującym stanie sprawy. W trakcie kontroli w dniu 21 października 1999 r. pracownicy organu nadzoru budowlanego ustalili, że J. B. realizuje budowę budynku o wymiarach zewnętrznych 5,70x7,80 m., o stanie zaawansowania robót określonym jako "ściany średnio do wysokości 3,30 m - 2,30 m", powierzchnię budynku ustalono na 44,46 m2. Inwestor oświadczył, że nie posiada pozwolenia, ani zgłoszenia na wykonanie garażu. Decyzją z [...] października 1999 r. PINB w powiecie [...] nakazał J. B. rozbiórkę będącego w budowie garażu w K. przy ul. [...] Z akt sprawy wynika, że J. B. zmarł 11 lutego 2011 r., a spadek po nim na podstawie ustawy nabyła żona Z. B. oraz synowie K. B. i B. B. każde po 1/3 części. Z kolei Z. B. zmarła 21 kwietnia 2020 r., zaś spadek po niej nabyli jej synowie B. B. oraz K. B. i to oni są następcami prawnymi zobowiązanego do rozbiórki. W piśmie z 9 grudnia 2023 r. B. B. wniósł o uchylenie decyzji PINB z [...] października 1999 r., która w jego ocenie została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Skarżący wskazał m.in., że organ nie ustalił ani miejscowości ani numeru działki, na której posadowiony był budynek podlegający rozbiórce. Ponadto organ nie powiadomił o toczącym się postępowaniu właściciela działki Z. B. Wskazał również, że stronie nie dano szansy na legalizację budowy. Pismem z 21 grudnia 2023 r. OWINB wezwał skarżącego do sprecyzowania charakteru jego pisma z 9 grudnia 2023 r. W odpowiedzi na wezwanie skarżący wskazał, że chodzi mu o uchylenie decyzji rozbiórkowej oraz o stwierdzenie jej nieważności. OWINB decyzją z 13 lutego 2024 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie [...] nakazującej J. B. rozbiórkę będącego w budowie garażu w Kowalowicach przy ul. [...] na działce nr [...]. Od tej decyzji odwołanie złożył skarżący. Wspomnianą na wstępie decyzją z 20 czerwca 2024 r. GINB utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że przesłanką nałożenia obowiązku rozbiórki budynku będącego w budowie było nieposiadanie przez inwestora decyzji o pozwoleniu na budowę. Pomimo błędnego zakwalifikowania spornego budynku jako budynku gospodarczego, podczas gdy inwestor realizował samowolnie budynek garażowy, zdaniem GINB organ powiatowy, w realiach rozpoznawanej sprawy, właściwie zastosował przepis art. 48 ustawy Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania kwestionowanej decyzji rozbiórkowej. Organ wskazał, że krąg podmiotów zobowiązanych do wykonania decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu, na podstawie art. 48 ustawy Prawo budowlane regulował art. 52 tej ustawy, który stanowił, że inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany, na swój koszt, dokonać czynności nakazanych w decyzji, o której mowa w art. 48 i art. 51. GINB stwierdził, że z zasady obowiązki, w formie nakazów i zakazów, określone w rozstrzygnięciach o takim charakterze, nakłada się na inwestora. Jeżeli roboty budowlane zostały zakończone lub wykonanie postanowienia albo decyzji przez inwestora jest niemożliwe, obowiązki te nakłada się na właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego. Stosowanie i interpretacja tego przepisu powinny przyjmować za cel doprowadzenie do wydania wykonalnego nakazu rozbiórki, tj. aby nakaz rozbiórki został skierowany do takiej osoby, która ma realną możliwość jego wykonania. Organ podał, że jak wynika ze znajdującej się w aktach sprawy księgi wieczystej nr [...] działka nr [...] (obecnie działka nr [...]) w K. była, w okresie budowy budynku garażowego, współwłasnością J. B. i Z. B. W przedmiotowej sprawie zostało wykazane, że J. B. dopuścił się przedmiotowej samowoli budowlanej. Zarzut skierowania decyzji PINB w powiecie [...] z [...] października 1999 r. do podmiotu, który nie jest stroną postępowania, nie znajduje zatem potwierdzenia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Zdaniem GINB organ powiatowy prawidłowo skierował nakaz rozbiórki do J. B. (jako właściciela działki [...] oraz inwestora budynku). Posiadał on bowiem interes prawny w przedmiotowym postępowaniu, co więcej w świetle art. 52 ustawy Prawo budowlane mógł być adresatem obowiązku rozbiórki. Stąd też w ocenie GINB nie ziściła się przesłanka określona w art. 156 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie: Dz.U. z 2025 r., poz. 1691 dalej jako: k.p.a.), bowiem decyzja została skierowana do jednego z podmiotów wymienionego w art. 52 ustawy Prawo budowlane. Odnosząc się do zarzutu o sfałszowaniu podpisu znajdującego się pod protokołem organ stwierdził, że zarzut taki może być przedmiotem postępowania wznowieniowego, nie stanowi przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a.). Podobnie zarzut uniemożliwienia wzięcia udziału w postepowaniu Z. B., nie może stanowić przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji. Może natomiast stanowić podstawę do wznowienia postępowania, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Organ podał, że nie zasługuje na akceptację, zarzut skarżącego dotyczący zmiany przepisów ustawy Prawo budowlane. Skarżący podniósł, że "od 2003 r. istnieje możliwość legalizacji samowoli budowlanej". GINB, powołując się na poglądy judykatury stwierdził, że bez znaczenia dla oceny kontrolowanej decyzji jest zmiana przepisów prawa budowlanego, które weszły w życie po dacie wydania badanej decyzji. Punktem odniesienia dla oceny legalności decyzji w trybie art. 156 - 158 k.p.a., jest stan rzeczy i stan prawny z chwili jej wydania. Nawiązując z kolei do zarzutu nieokreślenia w decyzji PINB miejscowości oraz numeru działki, na której usytuowany jest budynek objęty nakazem rozbiórki, GINB stwierdził, że w sentencji badanej decyzji faktycznie nie wskazano wprost lokalizacji budynku. Wskazano w niej natomiast miejsce zamieszkania inwestora, będącego adresatem decyzji o rozbiórce. W decyzji wskazano natomiast wymiary budynku i jego powierzchnię zabudowy. Brak wskazania w decyzji wprost adresu nieruchomości (numeru działki) na której znajduje się przedmiot postępowania świadczy o jej wadliwości, jednak nie jest to wadliwość kwalifikowana. Biorąc pod uwagę pełną treść tej decyzji oraz akta sprawy, nie można stwierdzić, aby niemożliwa była identyfikacja nieruchomości, której orzeczenie to dotyczy. Niewykonalność decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. musi być rezultatem nieusuwalnych przeszkód, a nie trudności, choćby bardzo poważnych, związanych z jej wykonaniem. Okoliczności powyżej przedstawione a dotyczące w istocie identyfikacji obiektu podlegającego rozbiórce nie mają charakteru "przeszkody nieusuwalnej"; wykazał to powyżej przywołany materiał dowodowy wskazujący na stan obowiązujący w dacie wydania weryfikowanej decyzji. Skargę od tej decyzji złożył B. B. W uzasadnieniu skargi wskazał, że sprawcą spornej samowoli budowlanej był K. B., a nie jego ojciec J. Zdaniem skarżącego J. B. nigdy nie posiadał środków finansowych, aby wybudować garaż, nie miał też ciągnika rolniczego. To K. B. od momentu wybudowania garażu jest jego jedynym użytkownikiem. Użytkuje go na cele gospodarcze i nawet obecnie znajdują się w nim wyłącznie jego rzeczy. Ponadto skarżący wskazał, że K. B. nie pozwoli mu na wykonanie decyzji o rozbiórce tego garażu, gdyż zarówno wejście na działkę, jak też do garażu jest zabezpieczone. Skarżący zaznaczył, że K. B. był jedynym inwestorem w sprawie i to on powinien uregulować jego stan prawny. GINB w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena ta dokonywana jest, co do zasady, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Zaznaczyć należy, że zgodnie z art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej jako: p.p.s.a) sąd orzeka na podstawie akt sprawy. Stosownie zaś do art. 134 p.p.s.a., sąd badając legalność zaskarżonego aktu nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest decyzja GINB utrzymująca w mocy decyzję OWINB o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji PINB w powiecie [...] z [...] października 1999 r. nakazująca J. B. (zmarłemu ojcu skarżącego) rozbiórkę będącego w budowie garażu w K. przy ul. [...] na działce nr [...]. Rozbiórka tego obiektu została orzeczona w związku z jego wykonaniem bez wcześniejszego uzyskania pozwolenia na budowę, czego skarżący nie kwestionował. Zdaniem skarżącego organ orzekający rozbiórkę nakaz ten skierował niewłaściwie do jego ojca J. B., a nie faktycznego inwestora i użytkownika tej budowli – K. B. Skarżący podał, że organ dopuścił się wobec tego rażącego naruszenia prawa. Zdaniem Sądu zarzuty skarżącego nie mogły zostać uwzględnione w sprawie rozpatrywanej przez OWINB i GINB w trybie określonym w art. 156 § 1 k.p.a. Tryb, w którym organ rozpoznaje wniosek o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej, jest trybem nadzwyczajnym i stanowi wyjątek od wyrażonej w art. 16 k.p.a. ogólnej zasady trwałości decyzji, która służy realizacji takich wartości jak pewność prawa, zaufanie do państwa, czy ochrona praw nabytych. Organ administracji publicznej orzekający w tym trybie, posiada jedynie uprawnienia kasacyjne tzn. rozstrzyga tylko i wyłącznie w kwestii istnienia bądź nieistnienia - co należy podkreślić - w dacie wydania kontrolowanej w trybie stwierdzenia nieważności decyzji - przesłanek określonych enumeratywnie w art. 156 § 1 k.p.a. Nie rozstrzyga on natomiast o istocie sprawy będącej przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie zwykłym. Przedmiotem postępowania nadzorczego jest bowiem decyzja, a nie sprawa. W postępowaniu nadzorczym są rozpoznawane kwestie prawne, a organ nadzoru działa wyłącznie jako organ kasacyjny. W utrwalonym orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zachodzi wówczas, gdy treść decyzji (postanowienia) pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią prawa oraz gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja nie może być akceptowana, jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Rażące naruszenie prawa występuje wówczas, gdy proste zestawienie treści przepisu z treścią rozstrzygnięcia wskazuje na ich jednoznaczną niezgodność. Przy rażącym naruszeniu prawa chodzi niewątpliwie o tego rodzaju wady, które powodują konieczność eliminacji decyzji z obrotu prawnego z racji istnienia w nich wad o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Wady te powstają w wyniku naruszenia prawa w toku czynności zmierzających do wydania decyzji lub w wyniku załatwienia sprawy wydaniem decyzji (por. wyrok NSA z 15 maja 2024 r., sygn. akt II OSK 1970/21). Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - gospodarcze lub społeczne efekty naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (por. wyrok NSA z 8 lutego 2013 r., sygn. akt I OSK 1683/11). Organ zasadnie przyjął, że kontrolując ostateczną decyzję w trybie określonym w art. 156 § 1 k.p.a. zobowiązany jest ocenić ją przez pryzmat przepisów obowiązujących w dacie jej wydania. Zgodnie z art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 1994 r. Nr 89, poz. 414 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji o rozbiórce właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. Z kolei w myśl art. 52 tej ustawy inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany, na swój koszt, dokonać czynności nakazanych w decyzji, o której mowa w art. 48 i art. 51. W orzecznictwie wskazuje się, że art. 52 Prawa budowlanego uprawnia do twierdzenia, że podstawowym kryterium wyboru adresata decyzji spośród trzech kategorii podmiotów wymienionych w tym przepisie jest, co do zasady, okoliczność posiadania przez dany podmiot tytułu prawnego umożliwiającego wykonanie decyzji. W pierwszej kolejności powinien to być inwestor, ale tylko w tych przypadkach kiedy inwestor jest jednocześnie właścicielem nieruchomości (por. m.in. wyrok NSA z 16 września 2025 r., sygn. akt II OSK 671/23). Wybór jednego z tych podmiotów, nawet jeśli, z okoliczności sprawy wynikałoby, że trafniejszym rozwiązaniem byłoby wybranie innego podmiotu nie stanowi rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. albowiem przepis prawa materialnego (art. 52 Prawa budowlanego) daje organowi wybór podmiotu pomiędzy inwestorem, właścicielem, a zarządcą obiektu budowlanego. Z akt sprawy wynika, że właścicielem nieruchomości, na której posadowiony był sporny budynek stanowiła współwłasność małżeńską J. i Z. B. Z dokumentów znajdujących się w aktach wynika również, że J. B. był inwestorem (protokół oględzin z 21 października 1999 r.), a zatem adresując decyzję o rozbiórce do J. B. PINB dla powiatu [...] nie naruszył art. 52 Prawa budowlanego w sposób rażący. Zaznaczyć należy, że protokół z oględzin jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 k.p.a. Dowód z dokumentu urzędowego - jakim jest prawidłowo sporządzony protokół ma znaczenie szczególne, bowiem zostaje w nim utrwalony stan rzeczy, jaki kontrolerzy zastali podczas kontroli. Protokół ten podpisany przez osoby uczestniczące w czynnościach, stanowi dowód tego, co zostało w nim stwierdzone (por. wyrok NSA z 17 lutego 2010 r., sygn. akt II GSK 378/09). Sąd podkreśla, że ustalenia faktyczne utrwalone w protokole kontroli nie są niepodważalne, jednak nie jest wystarczające do ich podważenia jedynie poddanie w wątpliwość tych ustaleń, bez przedstawienia przekonywującego dowodu przeciwnego, pozwalającego na zanegowanie prawdziwości stwierdzeń zawartych w protokole kontroli. Takiego dowodu skarżący w niniejszej sprawie nie przedstawił. Nawet jeśli, jak wskazuje skarżący, inwestorem był K. B. (czego skarżący nie wykazał) to tego typu uchybienie organu nie mogłoby zostać uznane za rażące naruszenie art. 52 Prawa budowlanego. Jeszcze raz należy zaznaczyć, że w postępowaniu nieważnościowym organ nie prowadzi postępowania dowodowego, a oceny zaistnienia przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a. dokonuje na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu zwykłym zakończonym wydaniem ostatecznej decyzji. Z akt sprawy wynika natomiast, że J. B. był w dacie wydania decyzji o rozbiórce zarówno inwestorem, jak też współwłaścicielem nieruchomości, na której znajdowała się samowola budowlana. Okoliczności tych skarżący nie podważył. Z tych względów organy słusznie uznały, że w sprawie nie zachodzi ani przesłanka nieważności określona w art. 156 § 1 pkt 2 (rażące naruszenie prawa), jak i w art 156 § 4 pkt 4 k.p.a. (skierowanie decyzji do osoby niebędącej stroną w sprawie). Sąd podziela stanowisko organu, który uznał, że brak wskazania w sentencji decyzji dokładnego określenia położenia budynku podlegającego rozbiórce stanowi naruszenie prawa, które jednak nie nosi znamion naruszenia rażącego, ani nie powoduje, że decyzja rozbiórkowa jest niewykonalna. Z akt sprawy w sposób niebudzący wątpliwości wynika bowiem, gdzie znajduje się budynek podlegający rozbiórce i o który budynek chodzi. Okoliczność ta pomiędzy stronami nie była sporna. Wręcz przeciwnie skarżący w żadnym ze swoich wystąpień nie kwestionował okoliczności, że decyzja PINB w powiecie [...] z [...] października 1999 r., dotyczyła inwestycji położonej w Kowalowicach przy ul. [...] na działce nr [...]. Sąd podziela również pogląd organu, który wskazał, że kwestie związane z niezawinionym przez stronę postępowania brakiem udziału w postępowaniu, czy oparciu rozstrzygnięcia na fałszywych dowodach nie mogą być przedmiotem oceny w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 4 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe lub strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela pogląd jednolicie prezentowany w orzecznictwie, zgodnie z którym, nie jest skuteczne powoływanie się w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji na wadę stanowiącą podstawę wznowienia postępowania administracyjnego. Stwierdzenie nieważności decyzji oraz wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną stanowią różne nadzwyczajne tryby wzruszenia decyzji. Co do zasady, przesłanki wznowieniowe nie mogą stanowić podstawy uzasadniającej stwierdzenie nieważności decyzji. Oba te tryby weryfikacji decyzji służą różnym celom i nie są w stosunku do siebie konkurencyjne. W ramach wznowienia postępowania eliminuje się decyzję, ponieważ procedura poprzedzająca jej wydanie zawiera kwalifikowane wady wymienione w art. 145 § 1 k.p.a. W sprawie o stwierdzenie nieważności eliminuje się decyzję dlatego, że w niej samej (a nie w procedurze) tkwią wady prawne, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a. (por. m.in. wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2013 r., sygn. akt II OSK 533/12; wyrok NSA z dnia 15 lutego 2018 r., sygn. akt II OSK 1027/16). Na marginesie odnosząc się do argumentów skarżącego dotyczących faktycznego użytkowania spornej budowli przez K. B. i faktyczne uniemożliwienie skarżącemu dostępu do nieruchomości w K. przy ul. [...] Sąd zwraca uwagę, że ostateczna decyzja nakazująca rozbiórkę garażu adresowana była do nieżyjącego już J. B., którego następcami prawnymi w równych częściach są skarżący i K. B. Stąd też obowiązek wykonania tej decyzji w takiej samej części spoczywa na obu następcach prawnych. Wzajemne natomiast rozliczenia pomiędzy zobowiązanymi pozostają poza granicami niniejszego postępowania. Końcowo wskazać należy, że nawet w przypadku ustalenia przez organy, że w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 156 § 1 k.p.a., to zgodnie z art. 156 § 2 k.p.a. nie byłoby możliwe stwierdzenie nieważności decyzji PINB w powiecie [...] z [...] października 1999 r. Zgodnie bowiem z tym przepisem nie stwierdza się nieważności decyzji z przyczyn wymienionych w § 1, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło dziesięć lat, a także gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne. W takich przypadkach rozstrzygnięcie organu ograniczałoby się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa (art. 158 § 2 k.p.a.). Reasumując Sąd stwierdził, że organy obu instancji nie naruszyły ani przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania w takim stopniu, który uzasadniałby wyeliminowanie wydanych przez nie decyzji z obrotu prawnego. Zdaniem Sądu GINB odniósł się do wszystkich zarzutów skarżącego podniesionych zarówno we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, jak i w odwołaniu. Wnikliwie i rzetelnie przeanalizował te okoliczności nie stwierdzając naruszenia przez PINB w powiecie [...] przepisów w stopniu rażącym czyli oczywistym, takim który "jest dostrzegalny na pierwszy rzut oka". Zdaniem Sądu ustalenia organu znajdują swoje potwierdzenie w aktach sprawy, a przesłanki prawne i faktyczne podjęcia zaskarżonego rozstrzygnięcia zostały wyczerpująco przedstawione w uzasadnieniu decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 20 czerwca 2024 r., które spełnia standardy określone w art. 107 § 3 k.p.a. Z tych też powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a oddalił skargę.