VII SA/Wa 2447/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. M. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi T. M. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia choroby zawodowej postanawia: odmówić T. M. przywrócenia terminu do wniesienia skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 20 grudnia 2016 r. odrzucił skargę T. M. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...], z uwagi na uchybienie ustawowego terminu do wniesienia skargi. W dniu 30 grudnia 2016 r. (data nadania w UP) T. M. złożyła, za pośrednictwem organu, wniosek o przywrócenie do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, iż dnia 19 sierpnia 2016 r. doręczona została jej decyzja Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...]. Pragnąc zaskarżyć decyzję, dnia 18 września 2016 r. w urzędzie pocztowym nadała stosowną skargę. Podniosła, że była przekonana, że zachowuje w ten sposób trzydziestodniowy termin. Wysyłając skargę nie była jednak świadoma tego, iż pomimo tego, że jej adresatem jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, to wysłana ona powinna być za pośrednictwem Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...]. Skarżąca podkreśliła, że jestem osobą starszą, bez prawniczego wykształcenia i nie korzystała w tej sprawie z pomocy profesjonalnego pełnomocnika. W przedmiotowej sprawie zawsze starała się dołożyć wszelkich możliwych starań, aby spełnić wszystkie ciążące na niej obowiązki. Skargę sformułowała w sposób prawidłowy i nadała ją w placówce pocztowej przed upływem wymaganego terminu. Stwierdziła, że nie mogła nawet przypuszczać, że wysłanie skargi do jej właściwego adresata będzie miało tak negatywne konsekwencje. Dodatkowo podniosła, że ma problemy zdrowotne, które uniemożliwiają jej poruszanie się, wobec czego udanie się na pocztę, stanowi dla niej duży wysiłek. O odrzuceniu skargi dowiedziała się w dniu 23 grudnia 2016 r. wobec czego od tego dnia płynął 7 dniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., zwana dalej p.p.s.a.), sąd może na wniosek przywrócić termin, jeżeli strona bez własnej winy nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 1 i § 4 p.p.s.a.). Natomiast zgodnie z art. 87 § 2 p.p.s.a., w piśmie należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Przywrócenia terminu może domagać się strona, która przyznaje, iż nie dokonała czynności w terminie i jest w stanie uprawdopodobnić, że stało się tak bez jej winy ze względu na wystąpienie okoliczności od niej niezależnych, którym pomimo dołożenia należytej staranności nie była w stanie przeciwdziałać (zob. postanowienie NSA z dnia 25 maja 2004r., FZ 63/04, niepubl.). W orzecznictwie i doktrynie wskazuje się, że o braku winy w niedopełnieniu obowiązku zachowania terminu do dokonania czynności procesowej można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nagłej, niezależnej od woli skarżącego i nie dającej się przezwyciężyć (np. przerwa w komunikacji, nagła choroba, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar itp.). Nie uzasadniają przywrócenia uchybionego terminu okoliczności takie, jak: wiek, ogólnie zły stan zdrowia, złe samopoczucie strony i odczuwane przez nią dolegliwości (zob. postanowienia NSA z dnia 3 września 2014 r., sygn. akt II OZ 852/14, z dnia 2 lipca 2013 r., sygn. akt II OZ 530/15, z dnia 26 lipca 2016 r., sygn. akt I OZ 791/16). Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wskazać należy, iż został zachowany termin, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a., albowiem o uchybieniu terminu do wniesienia skargi skarżąca dowiedziała się w momencie otrzymania postanowienia odrzucającego skargę. W ocenie Sądu, skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. Nie można bowiem uznać, że niezamierzona omyłka przy określeniu adresata przesyłki zawierającej skargę, nawet w sytuacji, gdy nadawca nie jest profesjonalistą w dziedzinie prawa, a następnie wysłanie jej, było zdarzeniem nagłym czy też zdarzeniem niezależnym od strony. Złożenie skargi bezpośrednio do Sądu jest przejawem nie tylko niestaranności skarżącej w prowadzeniu sprawy, ale przede wszystkim niedbalstwa, co w żadnym wypadku nie może stanowić podstawy przywrócenia uchybionego terminu i stanowi błąd, którego konsekwencją jest odrzucenie skargi z uwagi na wniesienie jej z uchybieniem terminu. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ukształtowało się jednolite stanowisko, co do skuteczności czynności nadania skargi na błędny adres. W przypadku, gdy strona została prawidłowo pouczona o terminie i sposobie wniesienia skargi, a taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, fakt błędnego zaadresowania skargi nie stanowi przesłanki przywrócenia terminu (zob. postanowienie WSA w Szczecinie z dnia 5 grudnia 2011 r., sygn. akt II SA/Sz 1236/11, postanowienia NSA z dnia 1 grudnia 2009 r., sygn. akt II FZ 432/09, z dnia 14 lipca 2010 r., sygn. akt II GZ 160/10, z dnia 7 października 2010 r., sygn. akt II OZ 969/10, postanowienie WSA w Warszawie z dnia 25 lutego 2013 r., sygn. akt III SA/Wa 3416/11, postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 22 maja 2017 r., sygn. akt IV SA/Wr 178/17). O braku winy nie może przy tym świadczyć podnoszona przez skarżącą okoliczność braku wykształcenia prawniczego. Zgodnie bowiem z powszechnie przyjętą przez orzecznictwo sądowe zasadą, nikt nie może się skutecznie powoływać się na nieznajomość prawa. Tym samym nieznajomość prawa procesowego nie możne być uznawana jako usprawiedliwiona przeszkoda uniemożliwiająca dokonanie czynności, gdyż już ze swej istoty jest ona zawiniona przez stronę (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 lutego 1998 r., sygn. II UKN 519/97, postanowienia NSA z dnia 17 czerwca 2008 r., sygn. akt II OZ 597/08, z dnia 31 marca 2008 r., sygn. akt I FZ 133/08, z dnia 21 lutego 2008 r., sygn. akt I OZ 82/08). W konsekwencji, złożony w sprawie wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie zasługiwał na uwzględnienie, gdyż skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminowi do wniesienia skargi. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 86 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.