VII SA/Wa 2491/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maria Tarnowska, Sędziowie sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 października 2017 r. sprawy ze skargi [...] Sp. j. z siedzibą w [...] na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia na użytkowanie po wznowieniu postępowania oddala skargę Przedmiotem skargi wniesionej przez [...] sp. j. z siedzibą w [...] jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2016 r. nr [...], wydana w postępowaniu nadzwyczajnym, w trybie wznowienia postępowania administracyjnego. Orzeczenie to zapadło po rozpatrzeniu odwołania skarżącej Spółki od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...]. Tą ostatnią organ I instancji, działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 8 ustawy 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23, dalej: k.p.a.), po przeprowadzeniu wznowionego postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną PINB w [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie rozbudowy hotelu [...], usytuowanego na działkach ozn. nr ew. [...],[...],[...] w m. [...] przy ul. [...], gm. [...], uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] udzielającą inwestorowi [...] sp. j. z siedzibą w [...] pozwolenia na użytkowanie rozbudowy hotelu [...], usytuowanego na działkach ozn. nr ew. [...],[...],[...] w m. [...] przy ul. [...], gm. [...], i na podstawie art. 59 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), odmówił [...] sp. j. z siedzibą w [...] udzielenia pozwolenia na użytkowanie rozbudowy hotelu [...] , usytuowanego na działkach ozn. nr ew. [...],[...],[...] położonych jw., zrealizowanej na podstawie projektu budowlanego zamiennego rozbudowy hotelu [...] zatwierdzonego decyzją PINB w [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2016 r. nr [...] [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy ww. decyzję organu powiatowego z dnia[...] kwietnia 2016 r. nr [...]. W uzasadnieniu tej decyzji [...] WINB podał, że organ powiatowy prowadził postępowanie administracyjne w sprawie rozbudowy hotelu [...] usytuowanego na działkach o nr ew. [...], [...]i [...]położnych w miejscowości [...] przy ul. [...], gm. [...]. Decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] PINB w [...] zatwierdził projekt budowlany zamienny rozbudowy ww. hotelu i nałożył na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie ww. inwestycji. Decyzją z dnia [...]marca 2012 r. nr [...] [...] WINB utrzymał w mocy ww. rozstrzygnięcie organu powiatowego. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...]PINB w [...] udzielił inwestorowi [...] sp. j. z siedzibą [...] pozwolenia na użytkowanie rozbudowy hotelu [...] usytuowanego na działkach o nr ew. [...] i [...] położnych w miejscowości [...] przy ul. [...], gm. [...]. Wyrokiem z dnia 21 maja 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 1129/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę P. i M. D. na decyzję [...] WINB z dnia[...] marca 2012 r. nr [...]. Wyrokiem z dnia 7 maja 2015 r., sygn. akt II OSK 2393/13 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił ww. wyrok WSA w Warszawie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Wyrokiem z dnia 17 listopada 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 1956/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję [...] WINB z dnia [...]marca 2012 r. nr [...] i poprzedzającą ją decyzję organu powiatowego. Ww. wyrok z dniem 26 grudnia 2015 r. stał się prawomocny. Postanowieniem z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], w oparciu o art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. wznowił z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie udzielonego pozwolenia na użytkowanie rozbudowy hotelu [...]usytuowanego na działkach o nr ew. [...],[...]i [...] położnych w miejscowości [...]przy ul. [...], gm. [...], zakończone decyzją własną z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...]. Następnie, decyzją z dna [...] kwietnia 2016 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] uchylił własną decyzję z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] i odmówił, na podstawie art. 59 ust. 5 Prawa budowlanego, inwestorowi [...] sp. j. z siedzibą [...] udzielenia pozwolenia na użytkowanie rozbudowy hotelu [...] usytuowanego na działkach o nr ew. [...],[...]i [...]położnych w miejscowości [...] przy ul. [...], gm. [...] zrealizowanej na podstawie projektu budowlanego zamiennego zatwierdzonego decyzją PINB w [...]z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...]. Odwołanie od ww. decyzji w ustawowym terminie złożyła spółka [...] sp. j. z siedzibą [...]. Po rozpatrzeniu wskazanego odwołania, wydana została zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja, którą organ odwoławczy za prawidłowe uznał rozstrzygnięcie zapadłe w I instancji. Wskazał, że jedną z wad, która stanowi podstawę wznowienia postępowania jest okoliczność, że decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione (art. 145 § 1 pkt 8 Kpa). W ocenie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, powyższa przesłanka zaistniała w przedmiotowej sprawie. Z akt sprawy wynika, że w oparciu o decyzję PINB w [...] z dnia [...]grudnia 2011 r. nr [...] oraz decyzję [...]WINB z dnia [...] marca 2012 r. nr [...], dotyczących zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego spornej inwestycji, PINB w [...] udzielił inwestorowi [...] sp. j. z siedzibą [...]pozwolenia na użytkowanie rozbudowy hotelu [...] usytuowanego na działkach o nr ew. [...],[...]i [...] położnych w miejscowości [...] przy ul. [...], gm. [...] (decyzja nr [...]z dnia [...] kwietnia 2012 r.). Z uwagi na to, iż decyzje organów nadzoru budowlanego nr [...]i [...]zostały wyeliminowane z obrotu prawnego (uchylone przez WSA w Warszawie), organ powiatowy zgodnie z obowiązującymi przepisami wznowił postępowanie administracyjne zakończone własną decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...], w oparciu o zaistnienie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. W świetle tego przepisu w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Organ podał przy tym, że pomiędzy decyzjami organów nadzoru budowlanego, które zostały wyeliminowane z obrotu prawnego przez sąd administracyjny, a decyzją zezwalającą na użytkowanie ww. inwestycji istnieje związek, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., tj. ww. decyzje są od siebie zależne. Decyzja organu powiatowego (utrzymana w mocy decyzją [...]WINB) zatwierdzająca projekt budowlany spornej inwestycji stanowiła podstawę do wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie ww. rozbudowy. Wyeliminowanie z obrotu prawnego ww. decyzji zatwierdzających projekt budowlany zamienny oraz wskazania Sądu co do dalszego procedowania w sprawie, uzasadniają konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego pozwolenia na użytkowanie celem prawidłowego przeprowadzenia postępowania naprawczego w oparciu o stosowne przepisy Prawa budowlanego oraz biorąc pod uwagę wytyczne zawarte w ww. wyroku. Wobec powyższego, jak stwierdził [...] WINB, organ powiatowy prawidłowo przeprowadził postępowanie wznowieniowe w ww. sprawie. Prawidłowo także ponownie rozpoznał wniosek inwestora z dnia [...] marca 2012 r. o udzielenie pozwolenia na użytkowanie spornej rozbudowy. Ponadto, PINB w [...] słusznie wydał decyzję o odmowie udzielenia pozwolenia na użytkowanie spornej inwestycji z uwagi na to, iż postępowanie naprawcze w sprawie istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę jeszcze nie zostało zakończone. W skardze do Sądu na ww. decyzję [...] WINB z dnia [...]września 2016 r. nr [...], skarżąca – [...] sp.j., wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Decyzji tej zarzuciła naruszenie przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: -naruszenie przepisu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. albowiem [...]WINB, jako organ odwoławczy rozpoznający odwołanie do decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...], wydanej po wznowieniu postępowania w sprawie, nie zawiesił postępowania tylko wydał rozstrzygnięcie merytoryczne utrzymujące w mocy decyzję organu powiatowego o odmowie udzielenia pozwolenia na użytkowanie, chociaż rozstrzygnięcie to było zależne od wydania rozstrzygnięcia wstępnego w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego; -naruszenie przepisów art. 7 i art. 8 k.p.a. poprzez naruszenie słusznego interesu strony, która działając w oparciu o ostateczną decyzję o pozwoleniu na użytkowanie poczyniła wysokie nakłady finansowe na działanie obiektu, którego użytkowanie wstrzymano. W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż organ naruszył przepis art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., który stanowi, że organ zawiesza postępowanie, jeżeli rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego. Wskazano, że w niniejszej sprawie niewątpliwie takim zagadnieniem wstępnym jest kwestia zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego rozbudowy. Skoro decyzja zatwierdzająca projekt została uchylona wyrokiem Sądu, organ musi ponownie rozpoznać sprawę w tym zakresie i wydać rozstrzygnięcie merytoryczne. Jeżeli organ ponownie zatwierdzi projekt zamienny, spełnione zostaną przesłanki do udzielenia pozwolenia na użytkowanie. Jeżeli zaś organ projektu nie zatwierdzi zasadna będzie odmowa udzielenia pozwolenia na użytkowanie. Zatem bez uprzedniego rozstrzygnięcia kwestii zatwierdzenia projektu zamiennego nie można orzekać, jak wskazano, w kwestii pozwolenia na użytkowanie. W tym stanie rzeczy odmowa udzielenia pozwolenia na użytkowanie była co najmniej przedwczesna. Nadto, wskazano, że organ wydając w sposób bezrefleksyjny i natychmiastowy decyzję o odmowie udzielenia pozwolenia na użytkowanie obiektu, bez poczekania na rozstrzygnięcie sprawy zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego naraził spółkę na znaczne straty finansowe, czym dopuścił się naruszenia słusznego interesu spółki, będącej stroną postępowania. Podważył również zaufanie do organów Państwa, wydając skrajnie różne rozstrzygnięcia bez poczekania na rozstrzygnięcie wszelkich zagadnień wstępnych, mających wpływ na wynik sprawy, a więc bez pełnego wyjaśnienia stanu prawnego i faktycznego. W odpowiedzi na skargę [...]WINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja [...] WINB z dnia [...] września 2016 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji wydaną na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., uchylającą decyzję ostateczną z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie rozbudowy Hotelu [...] i odmawiającą udzielenia pozwolenia na użytkowanie wskazanej rozbudowy budynku. Jak z powyższego wynika, zaskarżona decyzja wydana została w trybie nadzwyczajnym, jakim jest wznowienie postępowania administracyjnego. Postępowanie to wszczęte zostało z urzędu, z uwagi na prawomocny wyrok tut. Sądu z dnia 17 listopada 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 1956/15 (zapadły po wyroku NSA z dnia 7 maja 2015 r., sygn. akt II OSK 2393/13), uchylający decyzje organów nadzoru budowlanego wydane w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego rozbudowy hotelu [...] usytuowanego na działkach ozn. nr ew. [...],[...],[...] w m. [...] przy ul. [...], gm. [...]. Wyeliminowane tym wyrokiem z obrotu prawnego decyzje, stanowiły podstawę dla wydania przez PINB w [...] decyzji z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie ww. rozbudowy. Wskazane pozwolenie na użytkowanie zostało bowiem wydane wobec stwierdzenia, iż inwestycja została zrealizowana zgodnie z projektem budowlanym zamiennym zatwierdzonym decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...]. W konsekwencji, w sprawie nie ma sporu co do tego, że zachodziła podstawa do wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ww. decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r., co więcej – że wystąpiła w tym przypadku przesłanka wznowienia z art. 148 § 1 pkt 8 k.p.a., zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Przywołana regulacja prawna dotyczy sytuacji, w której występuje ciąg działań prawnych, tj. gdy jedna decyzja stanowi podstawę do wydania drugiej (innej) decyzji. Natomiast wydanie tej drugiej decyzji nie jest możliwe bez uprzedniego wydania decyzji pierwszej. Owa zależność rozstrzygnięć jest w każdym przypadku analizowana i badana w oparciu o regulacje materialnoprawne. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 12 października 2016 r., sygn. akt II OSK 322/14, "Taka sytuacja ma miejsce w odniesieniu do decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, którą stosownie do art. 55 Prawa budowlanego, inwestor ma obowiązek uzyskać: 1) przed przystąpieniem do użytkowania obiektu budowlanego wzniesionego na podstawie pozwolenia na budowę, o ile obiekt ten należy do określonej kategorii, 2) w przypadkach określonych w art. 49 ust. 5 albo 51 ust. 4 tej ustawy, 3) gdy przystąpienie do użytkowania ma nastąpić przed wykonaniem wszystkich robót budowlanych. Ta ostatnia sytuacja dotyczy wykonania części robót przewidzianych właśnie w decyzji o pozwoleniu na budowę, a przypadki z art. 49 ust. 5 i art. 51 ust. 4 dotyczą uzyskania pozwolenia na użytkowanie w sytuacji gdy taki obowiązek właściwy organ nałożył w uprzednio wydanej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na wznowienie robót lub decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego podjętych w toku postępowań naprawczych (por. art. 49 ust. 4 i art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego). Z art. 55 Prawa budowlanego wynika zatem jednoznacznie, że decyzja o pozwoleniu na użytkowanie może być wydana wyłącznie po uprzednim uzyskaniu decyzji o pozwoleniu na budowę, o której mowa w art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, bądź decyzji wymienionych w art. 49 ust. 4 i 51 ust. 4 Prawa budowlanego." Z powyższych względów w orzecznictwie sądowoadministracyjnym jednolicie przyjmuje się, że uchylenie decyzji o pozwoleniu na budowę (w części lub w całości), czy decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego i pozwoleniu na wznowieniu robót budowlanych, rodzi dla wydanej wcześniej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, konsekwencje wynikające z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. Dostrzegając powyższe Sąd stwierdza zatem, iż w sprawie prawidłowo wszczęto z urzędu i przeprowadzono postępowanie wznowieniowe. Prawidłowo nadto w postępowaniu tym, po stwierdzeniu wystąpienia przesłanki wznowienia, przystąpiono do rozpatrzenia istoty sprawy (stosownie do art. 149 § 2 k.p.a.), mając na uwadze, iż po wznowieniu postępowania rozpoznanie sprawy winno zawierać się w granicach zakreślonych stwierdzoną podstawą wznowienia. Uwzględniono również przepisy art. 151 k.p.a. regulujące możliwe w postępowaniu wznowieniowym rozstrzygnięcia. Prawidłowo także przyjęto, że nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy (czyli decyzję merytoryczną) organ wydaje po ustaleniu przyczyny wznowienia i po uchyleniu decyzji dotychczasowej (na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a.), o ile w końcowej fazie swych ustaleń nie stwierdzi, iż wystąpiły przeszkody wymienione w art. 146. W niniejszej sprawie nie wystąpiły przeszkody uregulowane w art. 146 § 1 i 2 k.p.a., a stan sprawy uzasadniał po uchyleniu decyzji ostatecznej (wobec stwierdzenia wystąpienia przesłanki wznowienia), orzeczenie o odmowie udzielenia pozwolenia na użytkowanie rozbudowy hotelu [...]. Uchylenie decyzji ostatecznej oznaczało bowiem powrót sprawy do wniosku inwestora z dnia [...] marca 2012 r. o udzielenie pozwolenia na użytkowanie ww. inwestycji, objętej postępowaniem naprawczym. Co istotne, w dacie rozstrzygania w niniejszej sprawie przez organy, wskazane postępowanie naprawcze nie zostało zakończone, a wobec tego – prawidłowo w uzasadnieniach obu decyzji wskazanych w sprawie przyjęto, iż nie ma możliwości na tym etapie, wobec nie zakończenia procesu inwestycyjnego i braku w obrocie prawnym decyzji zatwierdzającej projekt budowlany zamienny przedmiotowej rozbudowy hotelu [...], udzielenia pozwolenia na użytkowanie wskazanej inwestycji. Nie budzi przy tym wątpliwości, iż pozwolenie na użytkowanie może być wydane po przeprowadzeniu obowiązkowej kontroli, o której mowa w art. 59a, a ta polega na stwierdzeniu prowadzenia jej zgodnie z ustaleniami i warunkami określonymi w pozwoleniu na budowę. W przypadku braku tej ostatniej, wniosek o wydanie pozwolenia na użytkowanie nie może być pozytywnie załatwiony, tym bardziej, gdy z akt sprawy wynika, że w stosunku do inwestycji nim objętej toczy się postępowanie legalizacyjne. To wszystko uzasadniało w efekcie zastosowanie w I instancji art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 8 tej ustawy oraz art. 59 ust. 5 Prawa budowlanego. Sąd stwierdza jednocześnie, iż w sprawie nie występowało zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., które obligowałoby organy orzekające do zawieszenia z urzędu tego postępowania. I tak, zważyć trzeba, że zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. organ administracji publicznej zawiesza postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Wyjaśnić przy tym należy, iż na konstrukcję "zagadnienia wstępnego", o którym mowa w ww. przepisie, składają się cztery elementy: (1) zagadnienie to wyłania się w toku postępowania administracyjnego; (2) wymaga ono "uprzedniego" rozstrzygnięcia, tzn. musi poprzedzać rozpatrzenie danej sprawy i wydanie decyzji; (3) rozstrzygnięcie należy do kompetencji innego organu albo sądu; (4) istnieje zależność między uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji. Przy czym, jak trafnie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1570/11, organ administracji jest zobligowany do zawieszenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. tylko wtedy, gdy w sprawie wystąpi zagadnienie, którego brak rozstrzygnięcia wyklucza każde - zarówno pozytywne, jak i negatywne dla strony - zakończenie postępowania administracyjnego. Innymi słowy, zagadnienie wstępne musi wpływać na rozpatrzenie sprawy głównej. Chodzi tu o bezwzględne uzależnienie rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji w sprawie głównej, od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego powinno więc zależeć rozpatrzenie sprawy administracyjnej w ogóle, nie zaś wydanie pozytywnej lub negatywnej dla wnioskodawcy decyzji. Zatem, organ administracji publicznej przed zawieszeniem postępowania na podstawie cyt. art. 97 § 1 pkt 4, obowiązany jest ustalić czy występuje opisany wyżej związek pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy będącej przedmiotem postępowania administracyjnego a stwierdzonym zagadnieniem. W razie gdy związek ten nie występuje, obowiązany jest przyjąć, iż nie jest dopuszczalne zawieszenie postępowania. Podkreślić przy tym trzeba, iż zawieszając postępowanie na podstawie ww. przepisu organ nie może kierować się przewidywaniami co do wyniku postępowania, lecz tym, czy w świetle posiadanych materiałów dowodowych i obowiązującego prawa jest możliwe rozpoznanie sprawy. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 11 stycznia 2017 r. sygn. akt II OSK 803/16, "Samo stwierdzenie, że wynik innego postępowania może mieć, a nawet niewątpliwie będzie miał wpływ na losy rozpoznawanej sprawy, nie daje jeszcze podstaw do zawieszenia postępowania". Kierując się powyższym, Sąd uznał, iż myli się skarżąca twierdząc, że postępowanie w niniejszej sprawie należało zawiesić z urzędu, do czasu zakończenia postępowania naprawczego dotyczącego przedmiotowej rozbudowy budynku hotelu. Nie zakończenie wskazanego postępowania naprawczego, nie uniemożliwia bowiem wydania decyzji w niniejszej sprawie. Nadto, brak wydania decyzji w niniejszej sprawie, dotyczącej pozwolenia na użytkowanie, uniemożliwiałby organom nadzoru budowlanego kontynuowanie postępowania naprawczego. Dopiero bowiem ostateczne wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, nie stanowi przeszkody dla działań prowadzonych przez organy nadzoru budowlanego, w tym przypadku: zobligowane wyrokami Sądów (NSA z dnia 7 maja 2015 r., sygn. akt II OSK 2393/13 i WSA w Warszawie z dnia 17 listopada 2015 r., sygn. akt II OSK 1956/15), do poczynienia dodatkowych ustaleń przed ewentualnym, ponownym wydaniem decyzji w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego, na podstawie art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego (por. wyrok NSA z dnia 6 lipca 2017 r., sygn. II OSK 2766/15). Dlatego też, Sąd nie podzielił zarzutu skargi dotyczącego naruszenia w sprawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie; Sąd stwierdza jednocześnie, że postanowienia organu odwoławczego z dnia [...] września 2016 r., wydane na podstawie art. 98 § 1 i art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. (wobec sformułowanych przez skarżącą wniosków), o odmowie zawieszenia postępowania odwoławczego od decyzji organu I instancji z dnia [...] kwietnia 2016 r., odpowiadają prawu. Sąd wyjaśnia w końcu, iż w sprawie nie mogło odnieść zamierzonego skutku powoływanie się na naruszenie art. 7 i art. 8 k.p.a., a to: poprzez przystąpienie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, następnie uchylonej, do użytkowania rozbudowanej części budynku i poczynienie w związku z tym wysokich nakładów finansowych. Wskazanie na powyższe nie świadczy bowiem o wydaniu zaskarżonej decyzji (w trybie wznowienia) z naruszeniem prawa. Tym bardziej wówczas, gdy -zdaniem Sądu- wznowienie postępowania, jak i uchylenie decyzji ostatecznej nastąpiło z zachowaniem przepisów regulujących postępowanie wznowieniowe, a także zgodnie z przepisami prawa materialnego. W tej sytuacji, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.