VII SA/Wa 2502/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk po rozpoznaniu w dniu 2 kwietnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Prezydenta Miasta D. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi Prezydenta Miasta D. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2019 r. nr [...] Pismem z dnia [...] października 2019 r. Prezydent Miasta D. (dalej jako: "skarżący"), wniósł skargę na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia. Grzywna dotyczyła nieprawidłowości stanu technicznego kładki dla pieszych na stacji D. – S. W skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania ww. postanowienia. W uzasadnieniu powyższego wniosku strona skarżąca wskazała, że koszt przeprowadzenia zalecanych napraw mających na celu ruch pieszych na kładce oszacowany został na około 200 tys. złotych, a w sytuacji, gdy nie planuje się jej dalszej eksploatacji, byłby on bezcelowy. Dodatkowo skarżący podniósł, że "przy ewentualnym uiszczeniu grzywny jej zwrot jest wysoce wątpliwy. Do czasu prawomocnego zakończenia niniejszego postępowania, kładka może zostać rozebrana przez P. S. A. (czyli podmiot trzeci), a art. 126 p.e.a. przewiduje co prawda możliwość zwrotu grzywny, lecz dotyczy to sytuacji, gdy zobowiązany wykonał ciążący na nim obowiązek oraz zachodzą uzasadnione przypadki. W takim przypadku wprawdzie postępowanie egzekucyjne stanie się bezprzedmiotowe, jednak nie wystąpi przesłanka zwrotu grzywny w postaci wykonania obowiązków określonych tytułem wykonawczym - jako że obiekt zostanie zlikwidowany a nie naprawiony". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325, dalej "p.p.s.a."), wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. O trudnych do odwrócenia skutkach zaskarżonego aktu lub czynności mówić można tylko w odniesieniu do takich prawnych lub faktycznych ich następstw, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Z kolei niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oznacza taką szkodę, zarówno majątkową jak i niemajątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu poprzedniego (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, publ.). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że wniosek o wstrzymanie wykonania powinien być wnikliwie oraz w odpowiedni sposób uzasadniony, a zawarta w nim argumentacja winna być spójna, poparta faktami i odnoszącymi się do nich dowodami uzasadniającymi jego rozpoznanie. To strona powinna wskazać konkretny stan faktyczny oraz materiał dowodowy na jego poparcie (por. postanowienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku z dnia 5 września 2008 r. sygn. akt II SA/Gd 652/08, lex nr 477258). Twierdzenia strony winny zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) i wyjaśniać, na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Mając powyższe na uwadze należało stwierdzić, że we wniosku strony skarżącej zawartego w skardze nie zostały wykazane przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. uzasadniające wstrzymanie wykonania postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2019 r. nr [...] Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 1 sierpnia 2012 r., sygn. akt II OZ 664/12, jak również w postanowieniu z 12 lutego 2013 r. II OZ 71/13, iż samo powołanie się na konsekwencje w sferze finansowej nie uprawnia do oceny, iż wykonanie kwestionowanego postanowienia skutkować może wyrządzeniem stronie znacznej szkody w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Dla spełnienia przesłanki warunkującej wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia konieczne jest wykazanie, że uszczuplenie majątkowe będzie "znaczne" dla strony skarżącej. W okolicznościach przedstawionych przez stronę skarżącą, Sąd nie może dokonać oceny, czy wykonanie zaskarżonego postanowienia będzie na tyle dotkliwe, że może doprowadzić do powstania niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Sąd wskazuje, że rozpoznając, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotu zaskarżenia, sąd nie dokonuje oceny zawartości skargi (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lipca 2004r., sygn. akt FZ 163/04, niepubl.). Niezgodność orzeczenia z prawem, które jest przedmiotem oceny sądu w toku rozprawy, i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61, to dwie różne kwestie. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności decyzji z prawem, a zwłaszcza rozstrzygnięcie sądu w tym zakresie, niweczyłoby kontrolę sądową legalności decyzji administracyjnej (por. post. NSA z dnia 28 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 184/05, niepubl.). Powyższe sprawia, że zastosowanie instytucji ochrony tymczasowej w niniejszej sprawie jest niezasadne. Sąd zauważa jednocześnie, że kontroli zgodności z prawem postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2019 r. nr [...], a więc prawidłowości zastosowania przez organ przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni, Sąd dokona dopiero po przeprowadzeniu rozprawy. Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.