VII SA/Wa 2505/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Tarnowska (spr.), , Sędzia WSA Ewa Machlejd, Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka, Protokolant st. ref. Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 sierpnia 2015 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na postanowienie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] września 2014 r. znak [...] w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania egzekucyjnego oddala skargę I. Stan sprawy 1. Minister Infrastruktury i Rozwoju postanowieniem z dnia [...] września 2014 r. znak [...] po zapoznaniu się z zażaleniem [...]Sp. z o.o. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] października 2013 r. znak [...] ustalające koszty egzekucyjne postepowania egzekucyjnego w stosunku do [...] Sp. z o.o. na kwotę 170 765, 06 zł - utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Postanowienie zostało wydane na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.), dalej - "kpa", w zw. z art. 17 § 1 i art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r. poz. 1015 z późn. zm.), dalej - "ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji". 2. W uzasadnieniu postanowienia Minister Infrastruktury i Rozwoju podał, że Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. Nr [...]zwaną dalej: "decyzją Wojewody [...] Nr [...]", orzekł na wniosek Przedsiębiorstwa Państwowego "[...]", zwanego dalej: "inwestorem", o zezwoleniu na realizację inwestycji w zakresie lotniska użytku publicznego dla inwestycji pn.: "Rozbudowa i przebudowa lotniska użytku publicznego - Portu Lotniczego [...]- budynku [...]". Powyższej decyzji nadany został rygor natychmiastowej wykonalności. Następnie, postanowieniem z dnia [...] lipca 2012 r. Wojewoda [...] uzupełnił i sprostował decyzję Wojewody [...] Nr [...]. Upomnieniem z dnia [...] lipca 2012 r. Wojewoda [...] wezwał [...] Sp. z o.o. do wydania Przedsiębiorstwu Państwowemu "[...]", stosownie do decyzji Wojewody [...] Nr [...]oraz postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2012 r. prostującego i uzupełniającego ww. decyzję, następujących lokali/pomieszczeń położonych w budynku [...] Portu Lotniczego im. [...]przy ul. [...] na działce nr ew. [...] z obrębu [...]: (-) lokalu użytkowego o numerze technicznym D-12-02 o powierzchni 121,50 m² (tzw. sklep z akcesoriami), (-) lokalu użytkowego o numerze technicznym D-13-20 o powierzchni 120,60 m² (tzw. sklep lotniskowy), w terminie 7 dni od dnia doręczenia niniejszego upomnienia. Wobec niewykonania powyższego obowiązku Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2012 r. wezwał [...]Sp. z o. o. do wydania lokali położonych w budynku [...] Portu Lotniczego im. [...]w [...] przy ul. [...]na działce o nr ew. [...] z obrębu [...], oznaczonych jako: lokal użytkowy o numerze technicznym D-12-02 o powierzchni 121,50 m2 (tzw. sklep z akcesoriami) oraz lokal użytkowy o numerze technicznym D-13-20 o powierzchni 120,60 m2 (tzw. sklep lotniskowy), Przedsiębiorstwu Państwowemu "[...]" w celu rozbudowy i przebudowy lotniska użytku publicznego - Portu Lotniczego im. [...]w [...] - budynku [...], pod rygorem zastosowania środka egzekucyjnego w postaci przymusowego odebrania lokali w dniu [...] sierpnia 2012 r. o godz. 9.00. Powyższe postanowienie zostało doręczone skarżącej spółce w dniu 7 sierpnia 2012 r. wraz z odpisem Tytułu Wykonawczego Nr [...]z dnia [...] sierpnia 2012 r., zwanego dalej: "Tytułem Wykonawczym", wydanego przez Wojewodę [...]. W dniu [...] sierpnia 2012 r. egzekutor przystąpił do czynności egzekucyjnej, polegającej na przymusowym odebraniu lokali sklepowych. Ww. czynność egzekucyjna została protokolarnie utrwalona przez ustanowionego w sprawie egzekutora. Pismem z dnia 21 grudnia 2012 r. Wojewoda [...] wezwał zobowiązaną spółkę do pokrycia wydatków egzekucyjnych w kwocie 170 756, 06 PLN (Faktura VAT nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r.) poniesionych przez organ egzekucyjny podczas wykonywanych czynności, w terminie 7 dni od dnia otrzymania powyższego pisma. Pismem z dnia 16 stycznia 2013 r., pełnomocnicy zobowiązanej spółki wystąpili do Wojewody [...][...] o wydanie postanowienia w sprawie ww. kosztów egzekucyjnych. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2013 r. Wojewoda [...] ustalił dla Spółki [...] koszty egzekucyjne w wysokości 170 765, 06 zł, zgodnie z fakturą z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...], otrzymaną od Przedsiębiorstwa Państwowego "[...]", powstałe w wyniku czynności egzekucyjnych przeprowadzonych na podstawie Tytułu Wykonawczego, zakończonych w dniu [...] sierpnia 2012 r. egzekucyjnym wykonaniem obowiązku wynikającego z ostatecznej decyzji Wojewody [...] Nr [...]. Zobowiązana spółka zaskarżyła w całości postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2013 r. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, na podstawie art. 138 § 2 w związku z art. 144 kpa, postanowieniem z dnia [...] maja 2013 r. uchylił w całości zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, iż Wojewoda [...] przy ponownym rozpatrzeniu sprawy winien przede wszystkim zbadać kwotę wynagrodzenia za przechowywanie towarów [...], uwzględniając czas przechowywania rzeczy, zakres obowiązków przechowawcy i okoliczności towarzyszące przechowaniu, miejsce przechowania, warunki sprawowania pieczy nad zajętą ruchomością oraz wielkość składowanego przedmiotu i powierzchnię niezbędną do jego składowania w sposób zapewniający jego właściwości, mając na uwadze ceny stosowane na danym terenie za tego rodzaju usługi. Następnie Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] października 2013 r. ponownie ustalił koszty egzekucyjne postępowania egzekucyjnego w stosunku do [...] Sp. z o.o. na kwotę 170 765,06 zł. Na postanowienie to zażalenie do Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, za pośrednictwem organu I instancji, złożyła zobowiązana spółka; podniosła, że rozstrzygniecie stanowi "rażący przejaw nadużycia władzy publicznej" w celu wyrządzenia szkody spółce, a organ egzekucyjny prowadzi działania przeciwko Spółce [...] z przekroczeniem podstawowych zasad praworządności i wymogów dyscypliny finansów publicznych; zarzuciła naruszenie art. 2 i 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483, z późn. zm.), zwanej dalej "Konstytucją", art. 6-11, 77, 80, 107 § 3 w zw. z art. 126 kpa, podstawowych zasad egzekucji administracyjnej, w tym zasady gospodarności i celowości postępowania egzekucyjnego oraz prowadzenia egzekucji w sposób najmniej uciążliwy dla zobowiązanego tj. art. 7 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zw. z art. 8 kpa w zw. z art. 61b ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji; wniosła o uchylenie postanowienia w całości i umorzenie postępowania z uwagi na brak podstaw do obciążenia strony kosztami postępowania egzekucyjnego, bezzwłoczne wszczęcie postępowania nadzorczego względem Wojewody [...] w trybie art. 25 § 2 ww. ustawy oraz natychmiastowe wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w trybie art. 17 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. 3. W uzasadnieniu postanowienia Minister Infrastruktury i Rozwoju przywołał art. 64 § 1, art. 64b, art. 64c, art. 64c § 7 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz orzecznictwo sądów administracyjnych, i stwierdził, że z powyższego wynika, przy badaniu prawidłowości ustalenia przez organ egzekucyjny kosztów egzekucyjnych, brak jest podstaw prawnych do rozpatrywania zarzutów dotyczących egzekucji, czy też poszczególnych czynności egzekucyjnych, jako wykraczających poza ramy zaskarżonego postanowienia, a rolą organów w niniejszym postępowaniu było jedynie ustalenie kosztów postępowania egzekucyjnego. Minister Infrastruktury i Rozwoju podkreślił również, że zadaniem organu kontrolującego zaskarżone postanowienie nie jest ponowne ustalenie wysokości kosztów egzekucyjnych, ale zbadanie, czy ustalenie tej wysokości nie narusza prawa, i stwierdził, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem, a zarzuty podniesione przez skarżącą spółkę nie zasługują na uwzględnienie. Stwierdził, że z treści postanowienia w przedmiocie określenia kosztów egzekucyjnych wynika, iż w stosunku do spółki powstał w następstwie dokonywanych wobec niej czynności egzekucyjnych obowiązek uiszczenia kosztów egzekucyjnych, i uznał, że Wojewoda [...] prawidłowo przyjął, że spółka była zobowiązana do uiszczenia tych kosztów, albowiem nie miały miejsca żadne zdarzenia, z którymi przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wiązałyby skutek w postaci zwolnienia strony skarżącej z tego obowiązku. Organ podniósł, że iż w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ I instancji wskazał jakie wydatki składają się na koszty egzekucyjne, oraz że zastosował się do zaleceń organu II instancji zawartych w postanowieniu z dnia [...] maja 2013 r. oraz uzasadnił konieczność przechowania ruchomości usuniętych z opróżnionych lokali w magazynie należącym do inwestora z uwagi na kwestie celne i podatkowe oraz bezpieczeństwo towaru; zdaniem organu I instancji, przepisy prawa, w tym art. 146 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie mogły być podstawą do składania jakichkolwiek deklaracji, zgłoszeń, decydowania o przeznaczeniu celnym bądź dopuszczeniu do swobodnego obrotu na obszarze celnym Unii Europejskiej. Organ wskazał, że lokale zajmowane przez zobowiązaną spółkę znajdowały się na terenie Portu Lotniczego im. [...]w [...]; pierwszy oznaczony numerem technicznym D-13-02 położony był w strefie ogólnodostępnej Portu Lotniczego, natomiast drugi lokal o numerze technicznym D-12-02 znajdował się w Wolnym Obszarze Celnym Lotniska. Wolny Obszar Celny w Porcie Lotniczym im. [...]w [...] utworzony został rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 26 października 1992 r. w sprawie ustanowienia wolnego obszaru celnego na terenie [...] Portu Lotniczego [...] (Dz. U. Nr 80, poz. 407 z późn. zm.). Charakter prawny wolnego obszaru celnego został określony rozporządzeniem Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającym Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. U. UE L z dnia 10 października 1992 r. z późn. zm.), zwanym dalej: "Wspólnotowym Kodeksem Celnym". Organ stwierdził, że mając na względzie treść przepisów Wspólnotowego Kodeksu Cywilnego [Celnego] zauważyć należy, że podjęcie przez Wojewodę [...] decyzji o przechowaniu towarów zabezpieczonych w toku egzekucji w magazynie lub innym miejscu, położonym poza Wolnym Obszarem Celnym, wywołałoby konieczność złożenia deklaracji przewozowej, poddania towarów dozorowi celnemu do czasu określenia ich statusu celnego oraz przedstawienia ich organom celnym. Wojewoda [...] dokonując w dniu [...] sierpnia 2012 r. czynności egzekucyjnych nie posiadał żadnych dokumentów dotyczących towarów usuwanych z zajmowanych lokali. Organ ten nie był w stanie dokonać prawidłowej rejestracji w systemach teleinformatycznych, służących do obsługi postępowań celnych, które przewidują uczestnictwo podmiotów prowadzących działalność gospodarczą. Niezależnie od powyższego, nawet gdyby wskazane powyżej formalności zostały dokonane przez organ I instancji, to spowodowałyby one dopuszczenie towarów wyprowadzonych z Wolnego Obszaru Celnego do obrotu na pozostałym obszarze celnym Wspólnoty, co doprowadziłoby do powstania długu celnego i konieczności zapłaty należnego cła oraz podatku VAT. Minister Infrastruktury i Rozwoju stwierdził, iż z uwagi na fakt, że w trakcie przeprowadzanych czynności egzekucyjnych pełnomocnicy Spółki [...]nie wskazali czy odbiorą usuwane ruchomości oraz czy posiadają odpowiednie pomieszczenie do ich złożenia, organ egzekucyjny, aby właściwie zabezpieczyć i umożliwić prawidłowe wykonanie czynności egzekucyjnych, wystąpił do inwestora o udostępnienie magazynu w obrębie Wolnego Obszaru Celnego. W pkt 2 zaskarżonego rozstrzygnięcia Wojewoda [...] szczegółowo omówił sposób ustalenia kosztów egzekucyjnych oraz okoliczności wpływające na ich wysokość tj. wynagrodzenie z tytułu przechowania i pozostałe wydatki oraz zwłokę spółki w odbiorze ww. ruchomości. Po przeanalizowaniu materiału dowodowego oraz omówionego powyżej postanowienia Minister Infrastruktury i Rozwoju stwierdził, że brak jest podstaw do kwestionowania jego prawidłowości, co powoduje, że w realiach rozpoznawanej sprawy organ egzekucyjny władny był ustalić koszty egzekucyjne postępowania egzekucyjnego w stosunku do [...]Sp. z o.o. na kwotę 170 765,06 zł. Minister Infrastruktury i Rozwoju w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odniósł się również szczegółowo do podniesionych przez stronę skarżącą w odwołaniu zarzutów, i uznał je za bezzasadne. 4. Zdaniem Sądu, stan faktyczny przyjęty za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia nie budzi wątpliwości, i został przyjęty przez Sąd. II. Zarzuty podniesione w skardze i stanowiska pozostałych stron 5. Bardzo obszerną skargę na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie [...]sp. z o.o. z siedzibą w [...]; zarzucając naruszenie: 1) art. 7, 8, 77 § 1 i 80 w zw. z art. 126 kpa poprzez dowolne, bezpodstawne ustalenie nieprawdziwych okoliczności bez jednoczesnego wskazania podstaw tych ustaleń i sprecyzowania, których ruchomości skarżącego i w jakiej ilości miałyby one dotyczyć; 2) art. 64c § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zw. z art. 7 § 2 w zw. z art. 146 tej ustawy; 3) art. 64c § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zw. z art. 7 § 2 tej ustawy w zw. z art. 8 kpa; 4) art. 64b ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji; 5) art. 7, 8, 77 § 1, 80 i 107 § 1 kpa w zw. z art. 126 kpa – - domagała się uchylenia zaskarżonego oraz poprzedzającego je postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] października 2013 r., i zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. 6. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Rozwoju wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. III. Podstawa prawna rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 7. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), dalej "ppsa", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Podkreślić należy, że sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, czyni to na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie zastępuje organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do kompetencji sądu należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach. Zgodnie z art. 145 § 1 ppsa, wyeliminowanie przez sąd z porządku prawnego zaskarżonego aktu może nastąpić w razie stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a-c), a także wówczas, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (pkt 2) lub też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kpa lub w innych przepisach. W razie jednak nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala, na mocy art. 151 ppsa. 8. Zaskarżonym postanowieniem Minister Infrastruktury i Rozwoju utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] października 2013 r. ustalające koszty egzekucyjne postępowania egzekucyjnego w stosunku do [...]Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na kwotę 170 765, 06 zł. Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, ponieważ zarówno zaskarżone jak również poprzedzające postanowienie nie narusza prawa. Sąd podziela stanowisko organu przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. 9. Zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 64c § 7 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2012 r. poz. 1015 z późn. zm.), zgodnie z którym organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie kosztów egzekucyjnych na żądanie zobowiązanego albo z urzędu, jeżeli koszty te obciążają wierzyciela. Na postanowienie to przysługuje zażalenie. Zgodnie natomiast z art. 64 § 1 tej ustawy, organ egzekucyjny pobiera za dokonane czynności egzekucyjne opłaty. Opłaty, o których mowa w art. 64 § 1 i 6 oraz w art. 64a tej ustawy, wraz z wydatkami poniesionymi przez organ egzekucyjny stanowią koszty egzekucyjne. Koszty egzekucyjne, z zastrzeżeniem § 2-4, obciążają zobowiązanego. Zasadą więc jest, że to zobowiązany ponosi odpowiedzialność za powstałe koszty egzekucji. Zasadność takiej regulacji nie budzi żadnych wątpliwości, albowiem całe postępowanie egzekucyjne i związana z nim konieczność funkcjonowania organów egzekucyjnych jest następstwem uchylania się zobowiązanego od wykonywania nałożonych na niego obowiązków. Wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych następuje po zakończeniu postępowania egzekucyjnego. Organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie kosztów egzekucyjnych na żądanie zobowiązanego albo z urzędu, jeżeli koszty te obciążają wierzyciela – art. 64c ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (v. wyrok NSA z dnia 18 maja 2011 r. I OSK 247/11). Gdy zakończenie postępowania egzekucyjnego nastąpiło wskutek wyegzekwowania wykonania obowiązku, zobowiązany może wystąpić z żądaniem wydania postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych w terminie 14 dni od dnia powiadomienia zobowiązanego przez organ egzekucyjny o wysokości pobranych kosztów egzekucyjnych (art. 64c § 8 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji). Zgodnie z art. 64b ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wydatkami egzekucyjnymi są koszty faktycznie poniesione przez organ egzekucyjny w związku z prowadzeniem egzekucji, a w szczególności na opłacenie: (1) przejazdu i delegacji poborcy lub egzekutora, (2) przewozu, załadowania, rozładowania, przechowania, utrzymania i dozoru zwierząt oraz ruchomości odebranych albo usuniętych z opróżnionych budynków, lokali i pomieszczeń, (3) przymusowego otwarcia środków transportu, pomieszczeń i schowków, (4) należności świadków, biegłych i rzeczoznawców, (5) ogłoszenia w prasie, (6) sporządzenia dokumentów, (7) prowadzenia zarządu zajętej nieruchomości, (8) prowizji i opłat pobieranych w związku z realizacją zajęcia przez dłużnika zajętej wierzytelności lub przekazywaniem dochodzonych kwot do organu egzekucyjnego, (9) kosztu uzyskania informacji o majątku dłużnika, (10) wykonania zastępczego, (11) zastosowania przymusu bezpośredniego. Jak już wyżej wskazano, w art. 64c ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ustanowiona została odpowiedzialność zobowiązanego za koszty egzekucji. Słusznie wskazał organ, że w ocenie doktryny i judykatury zasadność takiej regulacji nie budzi wątpliwości, ponieważ całe postępowanie egzekucyjne i związana z nim konieczność funkcjonowania organów egzekucyjnych jest następstwem uchylania się zobowiązanych od wykonywania nałożonych na nich obowiązków. Zatem koszty egzekucyjne są następstwem i konsekwencją konieczności wszczęcia przeciwko zobowiązanemu przymusu egzekucyjnego. Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji dopuszcza wprawdzie w art. 64c § 4 sytuację, gdy zobowiązanym do pokrycia kosztów egzekucyjnych jest wierzyciel, jeżeli nie mogą być one ściągnięte od zobowiązanego, jednakże taka sytuacja w niniejszej sprawie nie występuje (por. Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz pod. red. R. Hausera i A. Skoczylasa, wyd. C.H. Beck, Warszawa 2011 r., str. 283, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lutego 2013 r. II FSK 1789/11). Ponadto, jak zasadnie podniósł organ, do kosztów egzekucyjnych mają zastosowanie przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stanowiące o zasadach ogólnych postępowania egzekucyjnego. Chodzić tu będzie w szczególności o zasadę celowości i zasadę gospodarnego prowadzenia egzekucji. Z powyższych zasad wynika, że zobowiązany będzie ponosił koszty celowe, niezbędne do przeprowadzenia egzekucji. Nieuzasadnione wydatki egzekucyjne, koszty powstałe w wyniku nieprawidłowego działania organu egzekucyjnego lub pracowników tego organu nie mogą obciążać zobowiązanego. Będą one obciążały organ egzekucyjny, niekiedy wierzyciela (por. Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz pod. red. R. Hausera i A. Skoczylasa, wyd. C.H. Beck, Warszawa 2011 r., str. 284, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 8 października 2009 r. sygn. akt III SA/Łd 241/09 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 października 2007 r. sygn. akt III SA/Wa 1435/07). Podzielić należy również stanowisko wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 maja 2007 r. sygn. akt III SA/Wa 194/07, z którego wynika, że "jeżeli w toku postępowania egzekucyjnego nie stwierdzono, że tytuły wykonawcze zawierały wady uniemożliwiające przeprowadzenie postępowania egzekucyjnego, które nie mogły być znane organowi egzekucyjnemu w chwili skierowania tego tytułu do egzekucji oraz nie stwierdzono, że wszczęcie i prowadzenie egzekucji było niezgodne z prawem, to zobowiązany nie może na te okoliczności powoływać się po zakończeniu egzekucji, na etapie ustalenia kosztów egzekucyjnych. Zobowiązany po zakończeniu postępowania egzekucyjnego nie może bowiem wnosić zarzutów dotyczących samej egzekucji. Zobowiązany mógłby powołać się jedynie na postanowienia, w których stwierdzono by, że wszczęcie i prowadzenie egzekucji było niezgodne z prawem, jeśli w toku postępowania egzekucyjnego wydano by takie postanowienia, a organ egzekucyjny nie wziął pod uwagę tych orzeczeń ustalając wysokość kosztów egzekucyjnych" (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 3 października 2012 r. sygn. akt I SA/Gd 778/12 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 5 listopada 2012 r. sygn. akt I SA/GI 315/12). Wobec powyższego, jak słusznie wskazał organ, przy badaniu prawidłowości ustalenia przez organ egzekucyjny kosztów egzekucyjnych, brak jest podstaw prawnych do rozpatrywania zarzutów dotyczących egzekucji czy też poszczególnych czynności egzekucyjnych, jako wykraczających poza ramy zaskarżonego postanowienia. Rolą organów w niniejszym postępowaniu było jedynie ustalenie kosztów postępowania egzekucyjnego. Organ egzekucyjny wydając postanowienie w sprawie ustalenia kosztów egzekucyjnych uwzględnia między innymi dokonane w toku postępowania egzekucyjnego czynności egzekucyjne powodujące powstanie kosztów egzekucyjnych, poniesione wydatki egzekucyjne. Obowiązany jest także uwzględnić wydane w toku tego postępowania postanowienia powodujące wyłączenie odpowiedzialności zobowiązanego za koszty egzekucji, jeżeli postanowienia takie zostały wydane. Wydając postanowienie w sprawie ustalenia kosztów egzekucyjnych organ egzekucyjny nie bada natomiast, czy wszczęcie i prowadzenie egzekucji było zgodne z prawem. Jak wynika z akt sprawy, w toku prowadzonych postępowań egzekucyjnych wobec skarżącej nie zostało wydane żadne postanowienie, które powodowałoby wyłączenie odpowiedzialności zobowiązanej za koszty egzekucji. Z akt sprawy wynika, i nie budzi to żadnych wątpliwości, że wszystkie dokonane przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjne są skuteczne i powodują powstanie kosztów egzekucyjnych obciążających stronę zobowiązaną. Organ szczegółowo omówił sposób ustalenia kosztów egzekucyjnych jak również okoliczności wpływające na ich wysokość, i twierdzenia te nie budzą żadnych wątpliwości. Zgodnie z art. 146 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, ruchomości usunięte z nieruchomości lub lokalu (pomieszczenia) egzekutor oddaje zobowiązanemu lub osobie dorosłej spośród jego członków rodziny i domowników albo na przechowanie innej osobie lub na skład, na koszt i niebezpieczeństwo zobowiązanego, albo zarządzi przeniesienie tych ruchomości na koszt i niebezpieczeństwo zobowiązanego na inną jego nieruchomość lub do innego lokalu (pomieszczenia) zajmowanego przez zobowiązanego lub przydzielonego mu w myśl obowiązujących przepisów. Z przepisu tego wynika, że katalog działań, jakie organ egzekucyjny może podjąć odnośnie usuniętych ruchomości ma charakter zamknięty. Skoro, jak wynika z akt sprawy, przedstawiciele zobowiązanej spółki nie wyrazili woli odbioru przedmiotowych ruchomości, ani też nie wskazali żadnego miejsca, gdzie mogłyby one zostać złożone, słusznie organ egzekucyjny podjął czynności egzekucyjne, skuteczne, które jednakże spowodowały powstanie kosztów egzekucyjnych obciążających stronę zobowiązaną. Prowadzenie egzekucji w trybie administracyjnym, której przedmiotem jest opróżnienie lokalu na niebezpieczeństwo zobowiązanego, nie zwalnia organu egzekucyjnego od zachowania należytej staranności, ale ta staranność w niniejszej sprawie została zachowana. Zdaniem Sądu, zaskarżone postanowienie o kosztach egzekucyjnych zawiera nie tylko konkretne kwoty, ale również wskazuje, że były one w okolicznościach tej sprawy uzasadnione co do wysokości. Organy działały na podstawie przepisów prawa, zgodnie z zasadą zaufania, zasadą prawdy obiektywnej jak również z zasadą celowości i zasadą gospodarnego prowadzenia egzekucji. Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów, w tym wymienionych w skardze, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonego postanowienia. 10. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.