VII SA/Wa 2505/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący asesor WSA Nina Beczek po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. na uchwałę Rady m.st. Warszawy z dnia 7 marca 2019 r. nr IX/162/2019 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu A, część I - w rejonie ul. A postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić ze Skarbu Państwa (kasa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie) na rzecz [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego. S. sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Rady m.st. Warszawy z dnia 7 marca 2019 r. nr IX/162/2019 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu A., część I - w rejonie ul. A. W skardze skarżąca podała, że jest właścicielem działek nr [...] z obrębu [...], nr [...] z obrębu [...] i nr [...] z obrębu [...]. Do skargi dołączone zostały częściowo zanonimizowane kserokopie "odpisy – wyciągi elektroniczne" notarialnych umów sprzedaży powyższych działek na rzecz skarżącej Spółki. Zarządzeniem z dnia 29 października 2025 r. Sąd wezwał profesjonalnego pełnomocnika skarżącej do wskazania, w odniesieniu do których działek skarżąca skarży mpzp i nadesłania tytułu prawnorzeczowego do działek, w odniesieniu do których skarżony jest mpzp – w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. W piśmie z 19 listopada 2025 r. pełnomocnik skarżącej wyjaśnił, że zaskarża mpzp w odniesieniu do działek nr [...] z obrębu [...], nr [...] z obrębu [...] i nr [...] z obrębu [...]. Do pisma tego pełnomocnik dołączył z przeglądarki elektronicznej ksiąg wieczystych wydruk wyłącznie działu III z: KW nr [...], KW nr [...] i KW nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 57 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2024 r. poz. 935 z późn. zm.) skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt prawa miejscowego nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego, sąd odrzuca skargę zgodnie z art. 58 § 1 pkt 5a tej ustawy. Podstawę prawną wniesionej skargi stanowił art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2025 r. poz. 1153), który stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. W świetle powołanego art. 101 ust. 1 skarga na uchwałę gminy nie ma charakteru swoistego actio popularis, a zatem do jej wniesienia nie legitymuje sama ewentualna sprzeczność zaskarżonej uchwały z prawem. Dla skutecznego wniesienia takiej skargi konieczne jest stwierdzenie naruszenia zindywidualizowanego interesu prawnego i wykazanie związku pomiędzy prawnie określoną sytuacją skarżącego a zaskarżoną uchwałą, naruszającą jego konkretny interes prawny lub uprawnienie poprzez ograniczenie lub pozbawienie konkretnych uprawnień wynikających z prawa materialnego. W niniejszej sprawie należało zatem zbadać czy skarżąca jest właścicielem nieruchomości objętym skargą, tj. działek nr [...] z obrębu [...], nr [..] z obrębu [...] i nr [...] z obrębu [...]. W sprawach ze skarg na uchwały w przedmiocie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, Sąd jest bowiem uprawniony do badania kwestii związanych z posiadanymi (lub nie) przez strony skarżące tytułami prawnorzeczowymi do nieruchomości. Z akt sprawy wynika, że skarżąca wywodzi swój interes prawny i jego naruszenie z faktu bycia właścicielem działek oznaczonych nr [...] z obrębu [...], nr [...] z obrębu [...] i nr [...] z obrębu [...]. Z uwagi na powyższe skarżąca została wezwana do nadesłania – w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi – tytułu prawnorzeczowego do wymienionych działek. Skarżąca nie wykonała wezwania w sposób prawidłowy, bowiem nie nadesłała tytułów prawnorzeczowych do powyższych nieruchomości, tj. nie nadesłała kompletnych odpisów z ksiąg wieczystych, z których wynikałoby, że skarżąca jest właścicielem powyższych nieruchomości. Do pisma z 19 listopada 2025 r. dołączone zostały pobrane z przeglądarki elektronicznej ksiąg wieczystych wydruki fragmentów ksiąg wieczystych, tj. wydruki wyłącznie działu III z: KW nr [...], KW nr [...] i KW nr [...], z których to wydruków działu III KW nie wynika prawo własności skarżącej do działek oznaczonych nr [...], nr [...] i nr [...], tj. nie wynika z nich kto jest właścicielem jakiej działki. Dołączone do skargi kserokopie notarialnych umów sprzedaży powyższych działek na rzecz skarżącej Spółki również nie dowodzą tytułu prawnego skarżącej do działek nr [...], nr [...] i nr [...], albowiem są to częściowo zanonimizowane kserokopie "odpisów – wyciągów elektronicznych" notarialnych umów sprzedaży, niepoświadczone za zgodność z oryginałem. Nieuwierzytelniona kserokopia dokumentu urzędowego nie może korzystać z mocy dowodowej oryginału dokumentu, ponieważ niepoświadczona za zgodność z oryginałem kserokopia dokumentu urzędowego nie może być środkiem dowodowym w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Ponadto kserokopia "odpis – wyciąg elektroniczny" aktu notarialnego zaświadcza jedynie o dokonaniu czynności cywilno-prawnych w postaci umowy sprzedaży, na chwilę ich sporządzenia, co nie jest tożsame ze stanem prawnym na dzień wniesienia skargi. Przedłożona dokumentacja, w przeciwieństwie do odpisu z księgi wieczystej, nie korzysta z domniemania wynikającego z treści wpisów w księgach wieczystych prowadzonych dla przedmiotowych nieruchomości – po myśli art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz. U. z 2025 r. poz. 341), że prawo jawne z księgi wieczystej jest wpisane zgodnie z rzeczywistym stanem prawnym (zob. postanowienie NSA z dnia 18 czerwca 2025 r., II OSK 1024/25 – dostępne na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem skarżąca nie wylegitymowała się dokumentem potwierdzającym prawo własności do powyższych nieruchomości. Niewykazanie tytułu prawnego do nieruchomości stanowi przesłankę do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z powyższych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd odrzucił skargę, rozstrzygając o zwrocie wpisu od skargi na mocy art. 232 § 1 pkt 1 powołanej ustawy, który stanowi, że sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.