VII SA/Wa 2507/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak - Podsiadły (spr.), , Sędzia WSA Elżbieta Zielińska – Śpiewak, Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Protokolant ref. staż. Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi [...] Spółdzielni Mieszkaniowej w [...] na decyzję Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] października 2010 r. znak [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Przedmiotem skargi [...] Spółdzielni Mieszkaniowej w [...] jest decyzja Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej w [...]z [...] października 2010 r. nr [...] utrzymującą w mocy -w oparciu o art. 151 § 1 pkt 1, art. 127 § 1 i 2 oraz 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.), decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z [...] listopada 2009 r., w następującym stanie faktycznym (wynikającym z przekazanych Sądowi akt administracyjnych): Po przeprowadzeniu czynności kontrolno - rozpoznawczych z zakresu ochrony przeciwpożarowej, przeprowadzonych w dniu 30 kwietnia 2009 r., w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, zlokalizowanym przy ul. [...] w [...], Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej w [...] decyzją z [...] sierpnia 2009 r. nakazał [...] Spółdzielni Mieszkaniowej w [...] zapewnienie w budynku będącym przedmiotem kontroli wymaganej szerokości drogi ewakuacyjnej na poziomie spoczników klatki schodowej, w obrębie której zamontowano elementy instalacji gazowej (liczniki gazowe wraz z obudową) w sposób zawężający szerokość tej drogi. Termin wykonania obowiązku określono na dzień 31 marca 2010 r. Jako podstawę obowiązku organ wskazał § 4 ust. 1 pkt 14 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 kwietnia 2006 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. Nr 80, poz. 563). W uzasadnieniu decyzji organ podał, że na spocznikach o szerokości ok. 1,05 m zamontowano urządzenia - liczniki gazowe, obudowane szafkami, które zawężają szerokość spocznika do 0,65 m. Pismem z 19 sierpnia 2009 r. Spółdzielnia Mieszkaniowa wniosła do [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej o uchylenie decyzji Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej z [...] sierpnia 2009 r. podnosząc, iż budynek oddano do użytku w 1967 r. zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami, a gazyfikację budynku przeprowadzono w 1974 r. na podstawie uzgodnionej dokumentacji technicznej. Instalację przyjęto do użytkowania bez zastrzeżeń, zatem w ocenie Spółdzielni nie było racjonalnego uzasadnienia do wydania decyzji, w wyniku której należałoby zmodernizować instalację gazową. Pismem z 17 września 2009 r. [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej wezwał [...] Spółdzielnię Mieszkaniową do przedstawienia dokumentacji projektowej, na podstawie której wykonano instalację gazową w budynku przy ul. [...] w [...]. Decyzją z [...] października 2009 r. nr [...] [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu stopnia powiatowego z [...] sierpnia 2009 r. Uzasadniając swe rozstrzygnięcie podniósł, że Spółdzielnia nie przedstawiła, mimo wezwania, dokumentacji projektowej, a więc nie przedstawiła dowodów w przedmiocie wykonania instalacji gazowej zgodnie z przepisami prawa. Pismem z 7 października 2009 r. [...] Spółdzielnia Mieszkaniowa w [...] wniosła o sprostowanie co do treści uzasadnienia, dowodząc iż odpowiedziała na wezwanie [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej i przedstawiła żądaną dokumentację w terminie. Postanowieniem z [...] października 2009 r. [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z [...] października 2009 r., nr [...]. Następnie organ ten decyzją z [...] listopada 2009 r., nr [...] na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 oraz art. 146 § 2 k.p.a. odmówił uchylenia własnej decyzji z [...] października 2009 r., nr [...]. W uzasadnieniu wskazał, że organ I instancji określił prawidłowo obowiązek oraz podał właściwą podstawę prawną tego obowiązku. Jednakże przedstawiając swoje stanowisko organ II Instancji nie uwzględnił dowodów przedstawionych przez stronę przysłanych przy piśmie stanowiącym odpowiedź na wezwanie organu z 17 września 2009 r., co stanowiło podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego w oparciu o art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Dalej, organ podał, że analizując ponownie przedmiotową sprawę podtrzymuje swoją dotychczasową argumentację. W konsekwencji organ stwierdził, iż w wyniku wznowienia mogła zapaść jedynie decyzja odpowiadająca dotychczasowemu rozstrzygnięciu, dlatego postanowiono jak w sentencji. Odwołanie od wymienionej decyzji z [...] listopada 2009 r. wniosła [...]Spółdzielnia Mieszkaniowa w [...]. Po rozpatrzeniu wymienionego odwołania, Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej w dniu [...] stycznia 2010 r. wydał decyzję, która na skutek skargi [...] Spółdzielni Mieszkaniowej była poddana kontroli Sądu. Wyrokiem z 21 czerwca 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 728/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził nieważność ww. decyzji Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej. Po uprawomocnieniu się wyroku Sądu, pismem z 16 września 2010 r. Komendant Główny Straży Pożarnej zwrócił się do [...] Spółdzielni Mieszkaniowej o przedstawienie dokumentacji projektowej, o której mowa w decyzji z [...] listopada 2009 r. i w sprostowaniu Spółdzielni. W związku z tym wezwaniem, przy piśmie z 23 września 2010 r. Spółdzielnia złożyła (jak wskazała) zatwierdzony projekt wewnętrznej instalacji gazowej dla budynku przy ul. [...] w [...]. Decyzją z [...] października 2010 r., będącą przedmiotem skargi, Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej utrzymał w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z [...] listopada 2009 r. nr [...]. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że powodem wznowienia postępowania przez [...] KW PSP było pominięcie przez ten organ podczas rozpatrywania odwołania strony od decyzji KP PSP z [...] sierpnia 2009 r. dokumentacji projektowej, którą strona dostarczyła na wezwanie organu. W uzasadnieniu decyzji z [...] października 2009 r. [...] KW PSP zawarł nieprawdziwą informację, że strona nie odpowiedziała na jego wezwanie i nie przedstawiła dokumentacji technicznej, na podstawie której zrealizowano gazyfikację obiektu. Tymczasem od 24 września 2009 r. w dyspozycji organu pozostawała dokumentacja projektowa wewnętrznej instalacji gazowej dla budynku przedmiotowego w sprawie. Po otrzymaniu sprostowania strony z 7 października 2009 r. [...] KW PSP uznał własne niedopatrzenie i wznowił postępowanie. W postanowieniu o wznowieniu nie zawarto informacji, czy wznowienie następuje z urzędu, czy na żądanie strony, niemniej w późniejszym postępowaniu forma wznowienia nie była kwestionowana przez stronę. Jako przyczynę wznowienia organ wskazał art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Ocenia się, jak podał Komendant Główny PSP, iż organ postąpił prawidłowo wznawiając postępowanie, gdyż mógł tym samym ocenić, czy przekazany przez stronę materiał mógł mieć wpływ na wynik postępowania. Następnie Komendant Główny PSP wskazał, że po analizie nadesłanej dokumentacji projektowej instalacji gazowej organ stwierdził, że nie zawiera ona elementów umożliwiających organowi odniesienie się w sposób pozytywny do odwołania. Dostrzegając powyższe Komendant Główny potwierdził takie ustalenia organu i stwierdził, iż w tych okolicznościach słusznie odmówiono zmiany decyzji. W skardze na powyższą decyzję Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z [...] października 2010 r. skarżąca – [...] Spółdzielnia Mieszkaniowa w [...] wniosła o jej uchylenie w całości. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie § 43 oraz § 4 ust.1 pkt 14 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 kwietnia 2006 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów oraz § 68 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690), a tym samym także art. 6 i art. 7 k.p.a. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, iż nie może zgodzić się z zaskarżoną decyzją, przede wszystkim z uwagi na zwarte w jej uzasadnieniu stwierdzenie, że przepisy przeciwpożarowe mają charakter retrospektywny. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie, przy czym z przyczyn innych niż zostały w niej podniesione. Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z [...] października 2010 r. wydana w postępowaniu nadzwyczajnym, w trybie wznowieniowym. Orzeczeniem tym organ w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego PSP z [...] listopada 2009 r., którą organ I instancji odmówił uchylenia decyzji własnej z [...] października 2009 r. powołując w podstawie prawnej art. 151 § 1 pkt 1 i art. 146 § 2 k.p.a. Powodem wydania takich rozstrzygnięć było przyjęcie przez organy orzekające, że zaistniała w sprawie przesłanka wznowieniowa, natomiast nie ma podstaw do uchylenia decyzji ostatecznej z [...] października 2009 r., albowiem w wyniku wznowienia może zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Zaskarżona decyzja Głównego Komendanta PSP wydana została na skutek prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 21 czerwca 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 728/10, eliminującego z obrotu prawnego poprzednią decyzję tego organu wydaną w postępowaniu wznowieniowym. Okoliczność ta jest istotna dla oceny kontrolowanej obecnie przez Sąd decyzji, albowiem zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Ponieważ ocena ta i wskazania, stosownie do art. 141 § 4 p.p.s.a., formułowane są w uzasadnieniu wyroku, zatem moc wiążącą ma nie tylko samo rozstrzygnięcie ale i uzasadnienie. Przez ocenę prawną należy rozumieć wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Ocena prawna może dotyczyć zarówno samej wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, jak i braku wyjaśnienia w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią natomiast z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie administracyjne. Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd orzekając ponownie w tej samej sprawie nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Przy czym, związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu ww. przepisu oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełni oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej. Nadto, bezwzględny obowiązek zastosowania się przez organ administracji do poglądu prawnego i wynikających z niego wytycznych co do dalszego biegu postępowania może być wyłączony tylko w razie istotnej zmiany stanu faktycznego lub zmiany przepisów prawa, a także po wzruszeniu tego orzeczenia w przewidzianym do tego trybie (v. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 maja 2009 r. sygn. akt II OSK 691/08, lex nr 574442). Zwrócenie uwagi na treść art. 153 p.p.s.a. w okolicznościach sprawy Sąd uznał za konieczne. Uzasadnienie skarżonej decyzji wskazuje bowiem na to, iż Komendant Główny PSP orzekając ponownie w tej samej sprawie, tj. ponownie rozpatrując odwołanie [...] Spółdzielni Mieszkaniowej w [...] od decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego PSP z [...] listopada 2009 r. o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej, nie uwzględnił wytycznych zawartych we wskazanym wyroku Sądu, a zaznaczyć trzeba, iż okoliczności sprawy nie uległy zmianie. Organ zobligowany był do podporządkowania się uwagom zawartym we wskazanym wyroku Sądu i poprowadzenia postępowania zgodnie z wytycznymi, które zostały w nim przedstawione. W ocenie Sądu, w zaskarżonej decyzji, Komendant Główny PSP nie tylko nie przytoczył wytycznych Sądu, ale także zupełnie wytyczne te w prowadzonym postępowaniu pominął. Przypomnieć w tym miejscu należy, iż wyrokiem z 21 czerwca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził nieważność decyzji Komendanta Głównego PSP, która to uchylała decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego PSP z [...] listopada 2009 r. (wydaną we wznowionym postępowaniu) i decyzję tego organu z [...] października 2009 r. (wydaną w II instancji w postępowaniu zwykłym), i przekazywała sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, tj. Komendantowi Powiatowemu PSP. Eliminując z obrotu prawnego decyzję Komendanta Głównego PSP z [...] stycznia 2010 r., Sąd podniósł, iż organ ten w sposób rażący naruszył przepisy procesowe, albowiem umknęło temu organowi, iż rozstrzyga w postępowaniu wznowieniowym, a nie jako organ II instancji w postępowaniu wznowieniowym i zwykłym zarazem. Wskazując na wadliwe działanie organu w postępowaniu wznowieniowym, Sąd zawarł uwagi dotyczące postępowania wznowieniowego i rozstrzygnięć jakie w tym postępowaniu mogą zapaść. Sąd zauważył m.in., że wznowienie postępowania administracyjnego składa się z dwóch etapów, przy czym pierwszy obejmuje jedynie badanie formalnoprawnej dopuszczalności wznowienia postępowania administracyjnego, drugi zaś -mający miejsce po wydaniu postanowienia o wznowieniu- dotyczy badania w pierwszej kolejności rzeczywistego istnienia przyczyn wznowienia. W ocenie Sądu, powyższe uwagi Sądu zawarte we wskazanym wyroku nie zostały uwzględnione przez Komendanta Głównego PSP w sprawie. W konsekwencji organ ten wydał decyzję, która nie odpowiada prawu i nie mogło pozostać w obrocie prawnym z następujących przyczyn. -Przede wszystkim należy zaznaczyć, iż decyzja ta utrzymała w mocy decyzję wydaną na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 i art. 146 § 2 k.p.a. Wskazane regulacje prawne mają zastosowanie w dwóch różnych sytuacjach. Przepis art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. stanowi podstawę prawną decyzji wznowieniowej w przypadku, gdy w toku postępowania ustalono, że w sprawie żadna przesłanka z art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b nie miała miejsca, a tym samym nie było podstaw do ponownej merytorycznej oceny sprawy zakończonej decyzją ostateczną. Artykuł 146 k.p.a. normuje zaś przesłanki negatywne, tj. stanowiące przeszkodę do uchylenia decyzji dotychczasowej wydanej w postępowaniu zwykłym. Przesłanki te mają jednak znaczenie dopiero w ostatniej fazie postępowania wznowieniowego, w której organ przystępuje do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy materialnej pod warunkiem, że uprzednio ustalił istnienie podstawy wznowienia. Przy czym, stosownie do treści art. 151 § 2 k.p.a. w sytuacji, gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Zatem, w razie ustalenia, że w sprawie miała miejsce przesłanka wznowieniowa, jednak w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, organ winien orzec w oparciu o wskazany przepis art. 151 § 2 (a nie na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., jak to uczynił w sprawie). Podkreślić w tym miejscu raz jeszcze trzeba, iż przepisy prawne regulujące procedurę wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 – art. 152 k.p.a.) w sposób wyraźny wyodrębniają dwa etapy tego postępowania. Na każdym etapie organ ustala i rozważa właściwe dla tego etapu okoliczności sprawy oraz stosuje odpowiednie na tym etapie podstawy prawne określonych rozstrzygnięć. Przed zamknięciem danego etapu postępowania lub dokonaniem związanych z nim ocen i powstaniem jego skutków procesowych, organ nie rozważa okoliczności istotnych w kolejnej fazie postępowania. Komendant Główny PSP orzekając w sprawie w ogóle nie zachował reguł rządzących postępowaniem wznowieniowym. Powołał art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., chociaż wcześniej stwierdził, że w sprawie wystąpiła przesłanka, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. i tym samym należało przeprowadzić ponowną ocenę sprawy (a to stanowi podstawę do wydania decyzji albo w oparciu o art. 151 § 1 pkt 2, albo w oparciu o § 2 tego artykułu, co zupełnie umknęło organowi). -Nadto, organ ten przyjął za [...] Komendantem Wojewódzkim PSP, iż w sprawie wystąpiła przesłanka wznowienia, ale żadnej oceny w tym zakresie nie dokonał. Nie wyjaśnił bowiem zupełnie na jakiej podstawie uznał, iż dokumentacja projektowa (na podstawie której realizowano instalację gazową w budynku), złożona przez stronę w postępowaniu zwykłym (na etapie postępowania odwoławczego), a nie uwzględniona przez organ odwoławczy przy wydawaniu decyzji w dniu [...] października 2009 r. nr [...], stanowi nowy dowód lub nową okoliczność w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. (bo tę przesłankę wznowieniową organ w sprawie powołał). Jednocześnie Sąd w tym miejscu zauważa, iż w wyroku z 9 kwietnia 2001 r. (sygn. akt V SA 1831/00, lex nr 51329), Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że nowe dowody to takie dowody, które wprawdzie istniały w dacie orzekania w postępowaniu zwykłym, ale organ orzekający dowodami tymi nie dysponował (obojętnie z jakich przyczyn). Jeżeli jednak dowody te były, a organ orzekający "ich nie zbadał", to nie można takich dowodów w postępowaniu wznowieniowym uważać za nowe, choćby organ w postępowaniu poprzednim z dowodami tymi się nie zapoznał albo niewłaściwie je ocenił. Pogląd ten Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podziela. -W konsekwencji stwierdzić trzeba, iż Komendant Główny zupełnie nie wziął pod uwag Sądu zawartych w zapadłym w sprawie wyroku, wskazujących na rodzaje rozstrzygnięć jakie zapaść mogą w postępowaniu wznowieniownym. Organ ten nie dostrzegł również, że przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy należy w sposób bezsporny wyjaśnić, czy w sprawie występuje przesłanka wznowieniowa. Dopiero bowiem w sytuacji stwierdzenia jej występowania w sprawie, organ może przystąpić do merytorycznego rozpoznania. Przy czym zaznaczyć należy, iż wydanie postanowienia o wznowieniu w oparciu o art. 149 § 1 k.p.a. nie przesądza wystąpienia w sprawie przesłanki wznowieniowej. Postanowienie to stanowi natomiast podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia (po pierwsze) oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (o ile przyczyna wznowienia w sprawie będzie miała miejsce), stosownie do treści art. 149 § 2 k.p.a. Konkludując, Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 1, art. 151 § 1 pkt 1, art. 146 § 2 i art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. z uwagi na to, iż utrzymała w mocy decyzję organu o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej opartej na przepisach regulujących odmienne sytuacje i bez dokonania właściwej oceny co do przyczyny wznowienia. Dostrzeżone uchybienia mogą mieć w ocenie Sądu istotny wpływ na wynik sprawy. Zauważyć bowiem trzeba, iż postępowanie wznowieniowe, będące postępowaniem nadzwyczajnym, umożliwia ponowną merytoryczną ocenę sprawy zakończonej decyzją ostateczną, ale tylko wówczas, gdy zaistnieje co najmniej jedna z przesłanek wznowieniowych, a to nie zostało w sprawie w sposób należyty wyjaśnione. Nadto, w sytuacji zaistnienia przyczyny wznowienia, a jednocześnie przesłanki negatywnej z art. 146, strona ma prawo oczekiwać wydania decyzji przewidzianej w art. 151 § 2 k.p.a., a ten przepis nie został w ogóle w sprawie zauważony. Orzekając ponownie, Komendant Główny PSP winien przede wszystkim rozważyć, czy dokumentacja techniczna, złożona przez stronę na etapie postępowania zwykłego, a pominięta przez organ odwoławczy przy wydawaniu decyzji ostatecznej wypełnia dyspozycję art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Komendant Główny PSP winien przy tym uwzględnić uwagi Sądu powyżej poczynione jak i te, zawarte w wyroku z 21 czerwca 2010 r. Organ winien m.in. zważyć, iż rodzaje decyzji rozstrzygających sprawę wznowieniową określa art. 151 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, postępowanie w sprawie wznowienia postępowania kończy się wydaniem decyzji, które w zależności do rezultatów przeprowadzonego postępowania wznowieniowego mogą przybrać jedną z możliwych, tj. wymienionych w tym artykule postaci. Artykuł ten stanowi w § 2, iż w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Wydanie takiej decyzji musi być jednak poprzedzone postępowaniem co do przyczyn wznowienia. Z tych też powodów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji. Na podstawie art. 152 wskazanej ustawy Sąd orzekł jak w pkt 2.