VII SA/Wa 2511/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Agencji Nieruchomości Rolnych Oddział Terenowy w R. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2015 r. znak: [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku dostarczenia ekspertyzy stanu technicznego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Agencja Nieruchomości Rolnych Oddział Terenowy w R. wniosła skargę na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2015 r. znak: [...]. Zaskarżonym postanowieniem organ utrzymał w mocy postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2015 r. znak: [...], wydane na podstawie art. 81c ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), nakładające na stronę skarżącą obowiązek przedłożenia w terminie do dnia 30 października 2015 r. ekspertyzy skanu technicznego osadnika ścieków opadowych i drenażowych (obiekt powstały po byłym [...] w P.), znajdującego się na terenie działki o nr ewid. [...] (obszar kolejowy zamknięty) obręb [...] w P.. W skardze strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, ponieważ spowoduje to niecelowość niniejszego postępowania skargowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Jak stanowi art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej jako: p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Ciężar dowodu w zakresie wykazania okoliczności wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a., stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Powinno wskazywać na konkretne okoliczności powodujące, że wykonanie aktu lub czynności będącej przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej spowoduje w stosunku do wnioskodawcy wystąpienie jednej lub obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. – znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienia NSA: z dnia 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt I GSK 376/13; z dnia 6 marca 2012 r., sygn. akt I OZ 116/12, z dnia 26 listopada 2007 r., sygn. akt II FZ 338/07; orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl) Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić trzeba, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż strona skarżąca nie uprawdopodobniła istnienia żadnej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Brak wskazania i uprawdopodobnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia uniemożliwia Sądowi ocenę zasadności złożonego wniosku. Wyjaśnienia wymaga, że wskazany we wniosku powód przemawiający w ocenie strony za orzeczeniem o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego postanowienia nie wypełnia przesłanek skutkujących wydaniem postanowienia żądanej treści. Kwestia zgodności postanowienia z prawem, która będzie przedmiotem merytorycznej oceny Sądu, i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61 p.p.s.a. to dwie różne kwestie. O ile pierwsza z nich (kontrola legalności aktu) jest celem postępowania sądowoadministracyjnego, to druga znacznie może poprzedzać merytoryczną decyzję sądu, i jak stwierdzono, ma odmienną osnowę. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności aktu z prawem, a zwłaszcza rozstrzygnięcia sądu w tym zakresie, niweczyłoby kontrolę sądową legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. postanowienie NSA z dnia 28 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 184/05; CBOSA: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślić należy, że celem instytucji wstrzymania wykonania aktu jest ukształtowanie stosunków do czasu prawomocnego rozpoznania sprawy w zakresie zapobieżenia znacznej szkodzie lub trudnym do odwrócenia skutkom i jest to oderwane od oceny legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.