VII SA/Wa 2526/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Pindelska (spr.), , Sędzia WSA Paweł Groński, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 marca 2013 r. sprawy ze skargi K. G. i C. G. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki nośnika reklamowego skargę oddala [Sygn. akt VII SA/Wa 2526/12 UZASADNIENIE [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zw. dalej k.p.a., oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez C. M. Sp. z o.o. oraz K. i C. G., utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] z dnia [...] maja 2012 r., nr [...] nakazującą inwestorowi spółce C. M. Sp. z o.o. dokonanie rozbiórki nośnika reklamowego, z ekranem o wymiarach 3 x 6 m, usytuowanego na działce nr ew. [...] z obrębu [...] przy Al. [...] w [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ omówił stan faktyczny sprawy wskazując, że w dniu [...] grudnia 2011 r. do organu powiatowego wpłynęło pismo Muzeum [...] wnoszące o podjęcie stosownych działań w sprawie nośnika reklamowego usytuowanego na terenie działki o nr ew. [...] przy Al. [...] w [...]. Powyższy wniosek został uzupełniony pismem z dnia [...] stycznia 2012 r. o podjęcie działań kompetencyjnych również w stosunku do nośnika reklamowego znajdującego się na terenie działki o nr ew. [...] przy Al. [...] w [...]. W dniu [...] lutego 2012 r. przedstawiciel organu powiatowego przeprowadził oględziny nośnika reklamowego usytuowanego na ww. działkach nr ew. [...] i [...] stwierdzając, że na wymienionych działkach znajdują się zamontowane dwa nośniki reklamowe jednostronne o wymiarach 3m x 6m. Nośniki reklamowe są konstrukcjami wolnostojącymi, składającymi się z elementów rozbieralnych na fundamencie prefabrykowanym ustawionym bezpośrednio na gruncie. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla [...] postanowieniem nr I[...] z dnia [...] lutego 2012 r., wydanym na podstawie art. 61a § 1 i art. 123 k.p.a. odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie dwóch nośników reklamowych usytuowanych na działkach nr ew. [...] i [...] z obrębu [...] przy Al. [...] w [...]. Następnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla [...] postanowieniem z dnia [...] marca 2012 r. nr [...], na podstawie art. 77 § 2 i art. 123 k.p.a., uchylił własne postanowienie nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r. odmawiające wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie dwóch nośników reklamowych usytuowanych na działkach nr ew. [...] i [...] z obrębu [...] przy Al. [...] w [...]. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem nr [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. stwierdził niedopuszczalność wniesienia zażalenia na w/w postanowienie organu powiatowego. Organ powiatowy dwoma odrębnymi zawiadomieniami z dnia [...] kwietnia 2012 r. poinformował strony o wszczęciu na wniosek postępowań administracyjnych sprawie nośników reklamowych usytuowanych na ww. nieruchomościach. Postępowania potoczyły się odrębnie w odniesieniu do nośnika reklamowego usytuowanego na działce ew. nr [...] o odrębnie do nośnika znajdującego się na działce ew. nr [...]. Następnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla [...] decyzją z dnia [...] maja 2012 r. nr [...], działając na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, nakazał inwestorowi C. M. Sp. z o.o. dokonanie rozbiórki nośnika reklamowego, z ekranem o wymiarach 3,00m x 6,00m, usytuowanego na działce nr ew, [...] z obrębu [...] przy Al. [...] w [...]. Zaś decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2012 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla [...], działając na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, nakazał inwestorowi C. M. Sp. z o.o. dokonanie rozbiórki nośnika reklamowego, z ekranem o wymiarach 3,00m x 6,00m, usytuowanego na działce nr ew. [...] z obrębu [...] przy Al. [...] w [...]. Odwołanie od ww. rozstrzygnięć wnieśli w ustawowym terminie: C. M. Sp. z o.o. oraz K. i C. G. reprezentowani przez adwokata A. J. Zdaniem organu II instancji rozpatrującego odwołanie od decyzji nr [...] dotyczącej rozbiórki nośnika reklamowego na działce nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla [...] dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego i prawnego przedmiotowej sprawy. Organ uznał, że budowa nośnika reklamowego, trwale związanego z gruntem, usytuowanego na terenie działki nr ew. [...] z obrębu [...] przy Al. [...] w [...] odbyła się w warunkach samowoli budowlanej, tj. z naruszeniem art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, tj. inwestor przystąpił do wykonania prac bez uzyskania ostatecznej decyzji właściwego organu administracji architektoniczno - budowlanej. Z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach administracyjnych sprawy wynika jednoznacznie, że inwestor C. M. Sp. z o.o. w dniu [...] listopada 2008 r. dokonał zgłoszenia robót budowlanych polegających na zainstalowaniu nośnika reklamowego, jednostronnego, z ekranem o wymiarach 3 x 6 m, na działce nr ew. [...] z obrębu [...] w [...] przy Al. [...]. Do ww. zgłoszenia Prezydent Miasta [...] decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2008 r. wniósł sprzeciw. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] września 2009 r. W wyniku rozpoznania skargi C. M. Sp. z o.o. na decyzję Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] września 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 3 marca 2010 r. skargę oddalił. Organ przywołując wydany w innej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrok z dnia 25 maja 2007 r., sygn. akt: II OSK 1509/06, wskazał, że na tle przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, można mówić o co najmniej dwóch rodzajach reklam i urządzeń reklamowych, z czym wiąże się obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę lub konieczność dokonania zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno - budowlanej. Do pierwszej grupy należy zaliczyć wymienione jako budowle w art. 3 pkt 3 ww. ustawy wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, na które wymagane jest pozwolenie na budowę, jako że są to obiekty budowlane niewymienione w art. 29- 31 cyt. ustawy i na co wskazuje art. 28 ust. 1 tej ustawy. Do drugiej grupy, wymagającej jedynie zgłoszenia, zalicza się tablice i urządzenia reklamowe instalowane na obiektach budowlanych, jak również te wolnostojące, ale niezwiązane trwale z gruntem (art. 29 ust. 2 pkt 6 tej ustawy). Organ wskazał dalej, iż sporna wolnostojąca tablica reklamowa jest związana trwale z gruntem - okoliczność tę potwierdza protokół oględzin nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r., zgodnie z którym przedmiotowe urządzenie reklamowe jest konstrukcja wolnostojącą, składająca się z elementów rozbieralnych na fundamencie prefabrykowanym ustawionym bezpośrednio na gruncie. Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2009 r., (sygn. akt II OSK 735/08) oraz z dnia 23 czerwca 2006 r., (sygn. akt II OSK 923/05) organ stwierdził, że dla określenia trwałego związania z gruntem nie ma znaczenia okoliczność zagłębienia w gruncie, czy też posadowienia na nim obiektu, ani technika w jakiej tego dokonano. Zarówno metoda jaką zastosowano ani wielkość zagłębienia w gruncie nie mogą być kryteriami decydującymi o uznaniu trwałego związania. Istotne dla rozstrzygnięcia jest stopień trwałości połączenia oraz to czy konstrukcja opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję. Z tego względu zarzuty odwołania nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie organu drugiej instancji na realizację przedmiotowego nośnika reklamowego wymagane było pozwolenie na budowę. Organ podkreślił, że podstawą zgłoszenia sprzeciwu przez organ administracji architektoniczno - budowlanej było stwierdzenie, iż na realizację przedmiotowego urządzenia reklamowego konieczne było uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Powyższe rozstrzygnięcie zostało następnie utrzymane w mocy przez Wojewodę [...]. Organ odwoławczy uznał, że zgłoszenie inwestora obejmujące swym zakresem roboty budowlane wymagające uzyskania pozwolenia na budowę, stanowiło w swej istocie obejście prawa. Aby zgłoszenie odniosło zamierzony skutek prawny powinno dotyczyć obiektów lub robót budowlanych poddanych tej formie reglamentacji. Natomiast budowa urządzeń reklamowych wolno stojących trwałe z gruntem związanych wymaga pozwolenia na budowę i nie korzysta ze zwolnienia, o którym mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6 ww. ustawy (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 czerwca 2006 r., sygn. akt: IIOSK 923/05 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 czerwca 2006 r., sygn. akt: IIOSK 931/05). Stosownie do treści ww. przepisu legalizacja stwierdzonej samowoli budowlanej jest możliwa, jeżeli budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także nie narusza przepisów, w tym przepisów techniczno - budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu lub jego części do stanu zgodnego z prawem. Budowa przedmiotowego nośnika reklamowego jest sprzeczna z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu pod [...], przyjętego uchwałą Rady [...] nr [...] z dnia 23 października 2008 r. Odnosząc się do zaskarżonego postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] nr [...] z dnia [...] marca 2012 r. uchylającego postanowienie organu I instancji nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r. odmawiające wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie dwóch nośników reklamowych usytuowanych na działkach nr ew. [...] i [...] z obrębu [...] przy Al. [...] organ II instancji wskazał, iż jakkolwiek wydane zostało z naruszeniem przepisów prawa, to należało pozostawić je w obrocie prawnym. Wyeliminowanie skarżonego postanowienia mogłoby nastąpić jedynie poprzez wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno skarżonej decyzji jak i przedmiotowego postanowienia na podstawie przepisu art. 138 § 2 k.p.a. Zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia w trybie art. 138 § 2 k.p.a. ma wydanie skarżonego rozstrzygnięcia z rażącym naruszeniem przepisów prawa procesowego, skutkującym brakiem wyjaśnienia (przez organ I instancji) sprawy w zakresie istotnym ze względu na jej rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy uznał, że w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia przez organ powiatowy przepisów procedury poprzez wydanie postanowienia uchylającego własne postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego na podstawie przepisu art. 77 k.p.a. mającego zastosowanie tylko do postanowień dowodowych. Jednakże uchybienie to pozostaje bez wpływu na końcowe rozstrzygnięcie, tj. wydanie skarżonej decyzji [...] z dnia [...] maja 2012 r. Organ powiatowy po wydaniu zaskarżonego postanowienia nr [...] z dnia [...] marca 2012 r. odrębnymi postanowieniami prawidłowo wszczął postępowania dotyczące budowy nośników reklamowych. Zdaniem organu odwoławczego uchylenie skarżonej decyzji oraz poprzedzającego ją postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji naruszałoby przepisy art. 138 § 2 k.p.a. a w rezultacie prowadziło do wydania decyzji tożsamej z obecnie skarżoną. Zdaniem organu odwoławczego decyzja nr [...] z dnia [...] maja 2012 r. w żaden sposób nie narusza przepisów prawa, na podstawie których została wydana, zaś Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla [...] rozpatrzył przedmiotową sprawę na podstawie prawidłowo zgromadzonego materiału dowodowego i uzasadnił swoje stanowisko w treści wydanego rozstrzygnięcia administracyjnego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] złożyli K. i C. G. wnosząc o jej uchylenie, uchylenie decyzji ją poprzedzającej oraz zasądzenie kosztów postępowania. W skardze zarzucili wadliwość, wynikającą z mającego istotny wpływ na wynik niniejszego postępowania: I. naruszenia przepisów postępowania, tj.: -art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji podczas, gdy decyzja winna zostać uchylona w myśl art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.; -art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, które doprowadziło do nie wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji organu I instancji wraz z postanowieniem tego organu naruszającym przepisy art. 61 a § 1 i § 2 k.p.a. oraz art. 110 k.p.a. w związku z art. 126 k.p.a., które to przepisy nie dają podstawy do uchylenia przez organ administracji publicznej własnego uprzednio wydanego postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego; zmiana postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego możliwa jest wyłącznie w następstwie złożenia zażalenia; -art. 138 k.p.a. poprzez niepełne rozpatrzenie przez organ II instancji wszystkich zarzutów stron, a mianowicie: a) zarzutu wydania zaskarżonej decyzji oraz postanowienia z naruszeniem przepisu art. 107 § 1 w zw. z art. 268a, art. 156 § 1 pkt 2, art. 8 oraz art. 9 k.p.a., poprzez nie wykazanie przez właściwy organ upoważnienia do wydawania rozstrzygnięć, przez osobę wydającą rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, przez co decyzja została wydana przez osobę nieupoważnioną do wydawania decyzji administracyjnych i co za tym idzie zarówno decyzja, jak i postanowienie w niniejszej sprawie zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa; b) wydania zaskarżonych rozstrzygnięć pod presją i wpływem tylko jednej ze stron postępowania administracyjnego, w związku z czym doszło do nierównego traktowania stron postępowania poprzez nieuzasadnione sprzyjanie jednej ze stron sporu prowadzonego w innym postępowaniu ([...]) prowadzonym przez PINB dla [...] i co za tym idzie wydania decyzji z naruszeniem 32 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, czyli w sposób dyskryminujący inwestora C. M. Sp. z o.o. przy jednoczesnym nieuzasadnionym chronieniu interesów Muzeum [...] przez organ prowadzący postępowanie administracyjne; c) powołania się w uzasadnianiu zaskarżonej decyzji przez organ prowadzący postępowanie w I instancji na sprzeciw do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych wniesiony decyzją Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2008 roku, która to decyzja nie mogła dotyczyć zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych związanych z przedmiotowym nośnikiem reklamowym, ponieważ zgłoszenie to zostało złożone przez inwestora C. M. Sp. z o.o. dnia [...] listopada 2008 roku, w związku z czym stawiam zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. -art. 80 w zw. z art. 77 § 1 i art. 7 k.p.a. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego i wydanie zaskarżonej decyzji na podstawie dowolnych ustaleń faktycznych, przyjętych bez przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, w tym ustalenia, że urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem, że roboty budowlane związane z wykonaniem przedmiotowego urządzenia reklamowego stanowią budowę, a nie instalację obiektu, podczas gdy z treści samego zgłoszenia wyraźnie wynika, że przedmiotem zgłoszenia jest instalacja urządzenia z przygotowanych wcześniej elementów i w żadnym momencie tego procesu nie dochodzi do budowy, ani choćby ingerencji w grunt, a jedynie do połączenia poszczególnych elementów śrubami i posadowienia nośnika na gruncie; -art. 80 oraz art. 77 § 1 w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie okoliczności faktycznych sprawy, w wyniku nieprzeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, w tym niezgromadzenia dowodów i pominięcie konieczności jednoznacznego wyjaśnienia okoliczności stanowiących podstawę faktyczną rozstrzygnięcia w sprawie, a w szczególności: a) brak analizy i wykazania, że roboty budowlane, będące przedmiotem zgłoszenia inwestora polegają na budowie urządzenia na miejscu, a nie instalacji urządzenia reklamowego jak podnosi Inwestor; b) brak szczegółowej analizy i wykazania, że przedmiotowe urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem, a także oparcie rozstrzygnięcia w przedmiotowym zakresie jedynie na protokole oględzin nośnika reklamowego; c) zupełne pominięcie podczas rozpatrywania materiału dowodowego momentu oraz sposobu wykonania stopy fundamentowej, która to okoliczność wpływa na fakt, czy w danej sytuacji przeprowadza się instalację, czy budowę; d) zupełne pominięcie w toku rozpoznawania sprawy okoliczności, że realizacja przedmiotowego urządzenia reklamowego nie musi i nie jest wykonywana w określonym miejscu, może być zdemontowana, zmontowana na nowo i ustawiona w dowolnym miejscu; II. naruszenia przepisów prawa materialnego, tj.: -art. 29 ust. 2 pkt 6 w zw. z art. 30 ust. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez błędną wykładnię skutkującą przyjęciem, że: a) roboty budowlane związane z zamontowaniem przedmiotowego nośnika reklamowego powinny być realizowane w trybie artykułu 28 ustawy Prawo budowlane, albowiem dotyczą budowy trwale związanej z gruntem konstrukcji urządzenia reklamowego (budowli); b) zakwalifikowanie urządzenia reklamowego do "budowli" w rozumieniu ustawy Prawo budowlane, tj. jako obiektu budowlanego nie będący budynkiem, ani obiektem małej architektury (art. 3 pkt. 3 Prawa budowlanego), stanowi wystarczającą przesłankę uzasadniającą wprowadzenie obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę dla instalacji przedmiotowych urządzeń reklamowych -art. 30 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie skutkujące przyjęciem, że roboty budowlane związane z zainstalowaniem nośnika reklamowego w niniejszej sprawie, nie mogą być realizowane w trybie zgłoszenia, gdyż dotyczą wykonania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. -art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez błędne i nieprawidłowe przyjęcie przez organ, że w sprawie dotyczącej urządzenia reklamowego posadowionego na działce gruntu oznaczonej nr ew. [...], z obrębu [...], przy Al. [...] w [...], zaistniały przesłanki z art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, co uzasadniało nakazanie Inwestorowi dokonania rozbiórki przedmiotowego obiektu budowlanego; W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zaskarżona decyzja została wydana po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego przez organy nadzoru budowlanego obu instancji, postępowania wszczętego zawiadomieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. Zawiadomienie to zostało doręczone stronom postępowania, co potwierdzają dowody zgromadzone w sprawie w postaci zwrotnego pocztowego potwierdzenia odbioru przesyłki. Strony postępowania zostały też pouczone w tym zawiadomieniu o swoich prawach przysługujących im w toku postępowania administracyjnego. Ponadto pismem organu I instancji z dnia [...] maja 2012 r. strony zostały pouczone o treści art. 10 kpa. Organ II instancji nie prowadził dodatkowego postępowania dowodowego opierając się na materiale dowodowym zgromadzonym przed organem I instancji. Zatem w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym nie można stwierdzić naruszenia prawa stron do czynnego udziału w sprawie. Faktem jest, że zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie nośnika reklamowego, z ekranem o wymiarach 3 x 6 m, usytuowanego na działce skarżących przy Al. [...] w [...] poprzedzone było działaniami organu I instancji naruszającymi prawo. Było to wydanie postanowienia z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...] odmawiającego wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie dwóch nośników reklamowych usytuowanych na dz. ew. nr [...] i [...] z obrębu [...] przy Al. [...] w [...], działek będących własnością skarżących, czego dowodzą informacje z ewidencji gruntów. Uzasadnieniem tego postanowienia było stwierdzenie organu, iż wymienione nośniki zostały wybudowane na podstawie zgłoszenia z dnia [...] listopada 2009 r. zamiaru wykonania robót budowlanych złożonego do organu administracji architektoniczno -budowlanej. Natomiast po ustaleniu przez organ I instancji, że zgłoszenia te zostały obwarowane sprzeciwami Prezydenta [...] wskazującymi na konieczność uzyskania pozwolenia na budowę tych nośników, zawartymi w odniesieniu do nośnika reklamowego na dz. ew. [...] w decyzji z dnia [...] listopada 2008 r., nr [...]; a w odniesieniu do nośnika reklamowego na dz. ew. [...] w decyzji z tego samego dnia nr [...], utrzymanymi w mocy odpowiednio decyzjami Wojewody [...] z dnia [...] września 2009 r., nr [...] i z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...] oraz prawomocnie oddalonymi od nich skargami przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyrokach wydanych odpowiednio w dniu 3 marca 2010 r., sygn. akt VIISA/Wa 2286/09 i w dniu 30 marca 2010 r., sygn. akt VIISA/Wa 119/10, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla[...] wydał w dniu [...] marca 2012 r. postanowienie o numerze [...] uchylające własne postanowienie nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r. odmawiające wszczęcia postępowania administracyjnego. Uchylenie to oparto na podstawie prawnej z art. 77 § 2 kpa, tj. podstawie dotyczącej możliwości zmiany postanowienia dotyczącego przeprowadzenia dowodu. Było to działanie niezgodne z prawem, gdyż postanowienie odmawiające wszczęcia postępowania nie dotyczy dowodu w sprawie, jest oparte na art. 61 a § 1 kpa i zgodnie z treścią § 2 tego artykułu służy na nie zażalenie. Nieprawidłowość działania organu I instancji nie wpłynęła jednak na wynik przedmiotowego postępowania administracyjnego. Prawidłowy początek postępowania administracyjnego został określony zawiadomieniem o wszczęciu postępowania z dnia [...] kwietnia 2012 r. Postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego nie stoi na przeszkodzie do późniejszego wszczęcia takiego postępowania, jeżeli uległ zmianie stan faktyczny sprawy, jak było w niniejszej sprawie. Słusznie organ II instancji uznał, że wobec braku innych podstaw do uchylenia decyzji pierwszoinstancyjnej, w/w naruszenie prawa postanowieniem z dnia [...] marca 2012 r., nie dawało podstawy kasacyjnej w odniesieniu do prawidłowo wydanej decyzji przez PINB dla [...]. Podniesione przez skarżących zarzuty naruszenia przez organ II Instancji takim działaniem przepisów postępowania nie znajdują uzasadnienia. Nieuzasadnione jest też twierdzenie skarżących o braku upoważnienia dla osoby podpisującej decyzję organu I instancji. Wymieniona decyzja został wydana przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] i podpisana w jego imieniu przez upoważnionego G. P. Fakt upoważnienia jest potwierdzony, zdaniem Sądu, przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] w piśmie z dnia [...] czerwca 2012 r., podpisanym przez niego osobiście i zawierającym oświadczenie o zgodności wydanej decyzji z prawem i przekazującym akta wraz z decyzją i odwołaniem od niej wniesionym przez jedną ze stron postępowania (k. 193 i k. 203 akt administracyjnych) organowi II Instancji. Nie jest też uzasadniony zarzut dotyczący braku ustaleń faktycznych w sprawie. Zaskarżona decyzja odnosi się do materiału dowodowego sprawy. Wskazuje na prawomocne sprzeciwy do zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na wzniesieniu konstrukcji wsporczej i zainstalowaniu ekranu reklamowego o wymiarach 3 x 6 m. Odnosi się do protokołu kontroli z dnia [...] lutego 2012 r. przeprowadzonej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] w miejscu posadowienia nośników reklamowych, tj. na dz. ew. nr [...] i [...]. Stwierdza fakt istnienia tych nośników na terenie oraz fakt ich wybudowania w warunkach samowoli budowlanej. Opierając się na ustaleniach zawartych w protokole kontroli z dnia [...] lutego 2012 r. organ II instancji stwierdził, iż przedmiotowe urządzenie reklamowe jest konstrukcją wolnostojącą, składającą się z elementów rozbieranych na fundamencie prefabrykowanym ustawionym bezpośrednio na gruncie. Uznał, że urządzenie to jest trwale związane z gruntem. Świadczy o tym stopień trwałości połączenia, oraz to że konstrukcja ta opiera się czynnikom mogącym ją zniszczyć. Ustaleniom tym nie można odmówić słuszności biorąc pod uwagę rozmiary urządzenia, fakt jego samodzielności ustawienia i trwania niezależnie od wpływu warunków zewnętrznych. Prawidłowo również organ ustalił, iż takie związanie z gruntem świadczy o konieczności uzyskania pozwolenia na budowę. Wielkość urządzenia potwierdzona jest również materiałem dowodowym w postaci zdjęć wykonanych w terenie, z których wynika, ze oba urządzenia reklamowe znacznie przewyższają sąsiedni budynek parterowy. Wskazać należy, ze wielkość urządzenia reklamowego (tablica reklamowa o wymiarach 3 x 6 m, trzon nośny z rury osadzonej na fundamencie) oraz sposób jego posadowienia na gruncie, tak aby całe urządzenie reklamowe mogło, za pomocą siły grawitacji, oprzeć się czynnikom atmosferycznym, świadczy o tym, że jest to wolnostojące trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe, o którym mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Prawidłowo zatem organy obu instancji przyjęły, ze jest to budowla w postaci wolnostojącego urządzenia reklamowego trwale związanego z gruntem. Do urządzenia tego, wbrew zarzutom skargi, nie może mieć zastosowania przepis art. 29 ust 2 pkt 6 Prawa budowlanego. Koniecznym było wydanie pozwolenia na budowę w myśl art. 28 ust 1 Prawa budowlanego. Warunek ten nie został spełniony w przedmiotowej sprawie, co oznacza słuszność zastosowania procedury z art. 48 Prawa budowlanego. Sąd podziela również ustalenia organów dotyczące obowiązywania na terenie, na którym został posadowiony nośnik reklamowy, miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu pod [...] cz. 1, uchwalonego przez Radę [...] w dniu [...] października 2008 r., uchwałą nr [...], ogłoszonego w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] nr [...] poz. [...]. Teren objęty jest symbolem [...] - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej ekstensywnej. Plan miejscowy nie przewiduje lokalizacji nośnika reklamowego z tablicą reklamową o wielkościach 3 x 6 m o czym świadczy treść pisma Naczelnika Wydziału Architektury i Budownictwa dla dzielnicy [...] z dnia [...] lutego 2012 r. (k. 116 akt administracyjnych), jak i treść § 6 ust 1, 2, ust 3, ust 7 pkt 6 i 7 tegoż planu. Prawidłowo zatem organy ustaliły istnienie przeszkody prawnej do zalegalizowania tej samowoli budowlanej w myśl art. 48 ust 1 i ust 2 pkt 1 podpunkt "a" Prawa budowlanego. Dało to podstawę do wydania nakazu rozbiórki w myśl art. 48 ust 1 Prawa budowlanego. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, iż w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, w tym podniesionych przez skarżących w skardze skierowanej do Sądu, ani nie doszło do naruszenia prawa materialnego w sposób wpływający na wynik sprawy. Organy nie naruszyły przepisów art. 32 ust 1 i 2 Konstytucji. Twierdzenia skarżących o sprzyjaniu przez organ jednej ze stron postępowania, tj. Muzeum [...] z jednoczesnym dyskryminowaniem innego uczestnika, tj. C. M. Sp. z o.o. są dowolne. Nie znajdują żadnego uzasadnienia w sprawie. Ustalenia organów oparte są na materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie, dającym się skontrolować. Nie jest to materiał dowodowy wytworzony przez Muzeum [...]. W tych warunkach Sąd uznając skargę za niezasadną oddalił ja w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz 270).