VII SA/Wa 2556/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości [...] w W. o wstrzymanie wykonania decyzji [...] Konserwatora Zabytków z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...] w sprawie ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości [...] w W. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] czerwca 2018 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji [...] Konserwatora Zabytków z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...]. Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości [...] w W. ("skarżąca") wniosła skargę na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] czerwca 2018 r. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej [...] Konserwatora Zabytków z dnia [...] lipca 2013 r. W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji [...] Konserwatora Zabytków z dnia [...] lipca 2013 r., pozwalającej Kancelarii [...] na budowę budynku dla potrzeb [...] z garażem oraz łącznikiem podziemnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, ze zm., dalej w skrócie: "P.p.s.a."), zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednak art. 61 § 3 P.p.s.a. wyjątkowo stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 P.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (czego nie stosuje się do przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie), chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Zwrot "w granicach tej samej sprawy" należy interpretować na tle art. 3 § 2 P.p.s.a. (przedmiot kontroli sądowej), a także art. 134 i 135 P.p.s.a. (zakres kontroli sądowej). W związku z tym, normą z art. 61 § 3 P.p.s.a. objęte będą zarówno akty wydane w pierwszej instancji, jak i np. akty, w stosunku do których toczy się postępowanie w trybie nadzwyczajnym lub w trybie autokontroli. Za takim rozumieniem tego zwrotu pośrednio opowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale wydanej w składzie siedmiu sędziów z dnia 27 czerwca 2000 r. sygn. akt FPS 12/99, publ. ONSA 2001/1/7, podjętej na gruncie poprzednio obowiązujących przepisów, ale w tej mierze zachowującej aktualność także obecnie. Stwierdził w niej, że zwrot "w granicach danej sprawy", użyty w art. 29 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. nr 74, poz. 368 z późn. zm.), dotyczy sprawy w ujęciu materialnym. Zatem, zwrot "w granicach tej samej sprawy", użyty w art. 61 P.p.s.a., dotyczy sprawy w ujęciu materialnym, w związku z czym o postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy można mówić wówczas, gdy przedmiotem tych postępowań będą sprawy wykazujące tożsamość podmiotową i przedmiotową. Sytuacja taka wystąpi wówczas, gdy akty lub czynności dotyczyć będą tych samych podmiotów, identycznego przedmiotu, stanu faktycznego oraz podstawy prawnej (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 września 2010 r. II GZ 246/10 LEX nr 743 040; z dnia 2 września 2009 r. II OZ 689/09 Lex nr 1 110 357; z dnia 12 czerwca 2012 r. II FZ 441/12 LEX nr 1 170 772). Przy czym, warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest przywołanie przez skarżącego we wniosku okoliczności, które wskazują, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Treść takiego wniosku powinna więc odnosić się do konkretnych wydarzeń czy sytuacji, które tłumaczyłyby wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w stosunku do wnioskodawcy. Co więcej, jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. akt I OZ 1236/14, publ. LEX nr 1 624 317, nie ma podstaw, by żądać od sądu poszukiwania (za stronę) argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu. Nadto, aby prawidłowo uzasadniony wniosek mógł zostać pozytywnie rozpoznany przez sąd, konieczne jest rozważenie, czy decyzja, której dotyczy, nadaje się do wykonania i tego wykonania wymaga, tj. czy możliwe jest doprowadzenie w sposób dobrowolny lub w trybie egzekucji, do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w takim akcie. Nie każda decyzja, w związku z tym, nadaje się do wykonania. W rozpoznawanej sprawie wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania dotyczy decyzji [...] Konserwatora Zabytków z dnia [...] lipca 2013 r., pozwalającej Kancelarii [...] na budowę budynku dla potrzeb [...] z garażem oraz łącznikiem podziemnym. Natomiast przedmiotem skargi jest decyzja Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] czerwca 2018 r. w przedmiocie odmowy uchylenia ww. decyzji ostatecznej (nieobjęta tym żądaniem). Postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania decyzji jest postępowaniem prowadzonym na wniosek skarżącego, a więc sąd nie jest uprawniony do działania z urzędu, a jedynie w zakresie, na jaki wskazuje skarżący w treści swego wniosku. Sąd zauważa zaś, że dopiero w przypadku, gdy zaistnieją podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, sąd może, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., wstrzymać wykonanie także decyzji wydanych w innych postępowaniach, prowadzonych w granicach tej samej sprawy. W związku z tym, że skarżąca nie wystąpiła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] czerwca 2018 r., nie jest możliwe wstrzymanie wykonania decyzji objętej wnioskiem z dnia [...] lipca 2013 r. Niemniej, nawet w przypadku złożenia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie wywołałby on żądanego skutku, ponieważ decyzja odmawiająca uchylenia decyzji ostatecznej nie przyznaje uprawnień ani nie nakłada na stronę żadnego obowiązku. Decyzja ta nie podlega realizacji (czy to w sposób dobrowolny, czy przy zastosowaniu przymusu egzekucyjnego), a wobec tego wniosek o wstrzymanie jej wykonania nie mógłby być uwzględniony. Tego rodzaju charakter ma także decyzja objęta rozpoznawanym wnioskiem, który to (na co Sąd także zwraca uwagę), nie został należycie uzasadniony, a jako taki wymyka się spod oceny. W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.