VII SA/Wa 2572/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), , Sędzia WSA Małgorzata Jarecka, Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Protokolant ref. staż. Anna Dmowska - Paczuska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi Z. R. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2011 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia skargę oddala Przedmiotem skargi wniesionej przez Z. R. jest postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] września 2011 r. znak: [...]utrzymujące w mocy postanowienie własne tego organu z [...] lipca 2011 r. znak [...], wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym: Pismem z 2 stycznia 2011 r. Z. R. wystąpił o stwierdzenie nieważności postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] września 2006 r., którym wymierzono mu karę w wysokości 50.000,00 zł z tytułu nielegalnego użytkowania części obiektu budowlanego, tj. części budynku masarni wraz z ubojnią, usytuowanego na działkach o nr ewid. [...],[...]i [...]położonych w [...], gm. [...]. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł w szczególności, że kwestionowane postanowienie rażąco narusza prawo, a to z tego względu, iż błędnie dokonano w nim kwalifikacji obiektu do kategorii XVIII obiektów budowlanych zamiast do kategorii II, to zaś spowodowało błędne obciążenie go karą (tego typu obiekt nie wymagał bowiem uzyskania pozwolenia na użytkowanie) i błędne ustalenie jej wysokości. Po zapoznaniu się z treścią żądania skarżącego, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego ww. postanowieniem z [...] lipca 2011 r., na podstawie art. 61a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), odmówił wszczęcia -na wniosek Z. R.- postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] października 2006 r. znak: [...]. W uzasadnieniu organ w pierwszej kolejności podał, że jeżeli postępowanie administracyjne zostało zakończone wydaniem decyzji w wyniku rozpoznania odwołania, to decyzja w sprawie stwierdzenia nieważności może dotyczyć jedynie decyzji organu odwoławczego. Byt prawny decyzji wydanej przez organ I instancji jest bowiem uzależniony w całości od utrzymanej a w mocy decyzji organu odwoławczego. Skoro zatem ostatecznym rozstrzygnięciem w sprawie było postanowienie [...] WINB z [...] października 2006 r. znak [...]utrzymujące w mocy postanowienie PINB w [...] z [...] września 2006 r. znak: [...], to wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji może dotyczyć jedynie postanowienia organu wojewódzkiego z [...] października 2006 r. Z tego też powodu, jak zauważył następnie organ, właściwym do stwierdzenia nieważności ww. orzeczenia organu wojewódzkiego jest organ wyższego stopnia nad nim, tj. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego. Dalej, organ wyjaśnił, iż orzekając w niniejszej sprawie należało mieć na względzie, że ww. postanowienie [...] WINB z [...] października 2006 r. było przedmiotem weryfikacji Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, który prawomocnym wyrokiem z 15 lutego 2007 r., sygn. akt II SA/Lu 1005/06 oddalił skargę Z. R. na ww. postanowienie organu stopnia wojewódzkiego. Następnie, w wyniku złożonej skargi kasacyjnej od ww. wyroku Sądu I instancji, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 15 grudnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1022/09, oddalił skargę kasacyjną. Dostrzegając powyższe Główny Inspektor stwierdził, iż skutkiem oddalenia skargi przez sąd jest niedopuszczalność stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, albowiem sąd z urzędu, stosownie do art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ustala, czy występują okoliczności uzasadniające stwierdzenie nieważności w myśl art. 156 § 1 k.p.a. Żadna z okoliczności wymienionych w tym przepisie nie zmienia swej wartości prawnej z upływem czasu. Jeżeli nie występowały przyczyny nieważności w chwili wydania decyzji, to nie powstaną one również po jej wydaniu, a więc wszystkie mogą być ujawnione w postępowaniu przed sądem administracyjnym. W konsekwencji organ przyjął, iż okoliczności sprawy uzasadniają zastosowanie art. 61a § 1 k.p.a., albowiem za niedopuszczalne uznał wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności orzeczenia, które było już kontrolowane przez sąd, i zapadł wyrok wskazujący na jego zgodność z prawem. Jednocześnie Główny Inspektor wskazał, że okoliczności przywołane we wniosku były analizowane przez Sąd orzekający w sprawie. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, iż obiekt należy do kategorii XVIII obiektów budowlanych. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy (w związku z wniosek skarżącego), Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z [...] września 2011 r. znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a. utrzymał w mocy własne postanowienie z [...] lipca 2011 r. W uzasadnieniu postanowienia organ podtrzymał wcześniej przedstawione w sprawie stanowisko. Zauważył w pierwszej kolejności, że rozpoznawany wniosek o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności, stanowi kolejny już wniosek skarżącego w tym przedmiocie. Postanowieniem z [...] września 2010 r. znak: [...]Główny Inspektor utrzymał w mocy postanowienie własne z [...] października 2010 r. o odmowie wszczęcia na wniosek Z. R. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. postanowienia organu wojewódzkiego z [...] października 2006 r., a prawomocnym wyrokiem z 14 kwietnia 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 2458/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Z. R. na to orzeczenie. Organ podał następnie, że analiza akt przedmiotowej sprawy wykazała, iż prawidłowość (kwestionowanego przez Z. R.) postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] października 2006 r., była już badana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, który prawomocnym wyrokiem z 15 lutego 2007 r., sygn. akt II SA/Lu 1005/06 oddalił skargę Z. R. na ww. postanowienie organu stopnia wojewódzkiego. Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 15 grudnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1022/09, oddalił skargę kasacyjną od ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Organ powołał się w tym miejscu na wynikające z art. 170 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, związanie prawomocnym orzeczeniem. Podał też, że zgodnie z uchwałą z 7 grudnia 2009 r. Naczelnego Sądu Administracyjnego, sygn. akt. I OSP 6/09, nie można wszcząć postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, która wyrokiem sądu została uznana za zgodną z prawem. Dodał, że w tezie przywołanej uchwały Sąd wskazał, że żądanie stwierdzenia nieważności decyzji od której skargę oddalono prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego powinno zostać załatwione przez wydanie decyzji o odmowie wszczęcia postępowania (art. 157 § 3 k.p.a.) wówczas, gdy w rezultacie wstępnego badania zawartości żądania organ administracji publicznej ustali wystąpienie - z uwagi na wydany uprzednio wyrok sądu - przeszkody przedmiotowej czyniącej jego rozpoznanie niedopuszczalnym. Powyższa uchwała będzie miała także zastosowanie, jak stwierdził organ, do postanowienia odmawiającego wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności, wydanego na podstawie art. 61a k.p.a., tj. w stanie prawnym wprowadzonym ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011 r. Nr 6, poz. 18). Organ dalej zauważył, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym znaczenie ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 15 lutego 2007 r. dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy polega na jego wiążącej mocy, co do braku podstaw do zarzucenia postanowieniu [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] października 2006 r. nie tylko wadliwości kwalifikowanej, ale i jakiejkolwiek wadliwości branej pod uwagę w ramach wyznaczonej sądowi administracyjnemu przez przepisy prawa kognicji. Ewentualne próby stwierdzenia nieważności postanowienia rozpoznawanego już wcześniej przez sąd są w istocie niedopuszczalną ingerencją w prawomocne orzeczenie sądu. Z tych względów argumenty podnoszone przez skarżącego we wniosku o stwierdzenie nieważności ww. postanowienia organu wojewódzkiego, jak i we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie mogą być przedmiotem merytorycznego rozstrzygnięcia organu administracyjnego, tym bardziej, że jak wyżej wskazano, kontrola sądu administracyjnego oparta jest na kryterium zgodności z prawem, a więc Sąd wcześniej badający postanowienie [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] października 2006 r. brał pod uwagę wszystkie okoliczności faktyczne i prawne, które mogły mieć wpływ na ocenę zgodności ww. postanowienia z prawem. Niemniej odnosząc się do zarzutów podniesionych przez skarżącego dotyczących błędnej kwalifikacji kategorii spornego obiektu Główny Inspektor stwierdził, że WSA w Lublinie wskazał m.in., że skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa procesowego ani przepisów prawa materialnego. Ponadto WSA w Lublinie wskazał, że obiekt objęty rozstrzygnięciem organu stopnia wojewódzkiego z [...] października 2006 r., należy do XVIII kategorii obiektów budowlanych, w związku z czym zarzut, że budynek masarni należy do II kategorii - jako służący gospodarce rolnej - jest bezzasadny. Konkludując, GINB stwierdził, że po wydaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyroku oddalającego skargę na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] października 2006 r., znak: [...]za niedopuszczalne należy uznać prowadzenie przez organy administracji postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności tego postanowienia i podważanie ustaleń dokonanych przez Sąd. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] września 2011 r. skarżący – Z. R. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego jego wydanie postanowienia z [...] lipca 2011 r. W uzasadnieniu skargi podniósł, iż organ powiatowy nałożył na niego karę w wysokości 50.000,00 zł za niezgłoszenie części masarni z ubojnią do użytkowania, a [...] WINB "ją potwierdził". Kara została nałożona niezgodnie z prawem i orzecznictwem sądów, została błędnie wyliczona. Przywołując wyroki sądów administracyjnych skarżący podniósł też, że użytkował tylko część budynku masarni. Ubojnia była i nadal jest niewykończona, do dnia dzisiejszego jest w stanie surowym, dlatego powinien był zapłacić tylko od części budynku, którą użytkował. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, albowiem zdaniem Sądu zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Przedmiotem kontroli Sądu było postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...]września 2011 r. utrzymujące w mocy postanowienie własne tego organu o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności. Z wnioskiem o wszczęcie postępowania nieważnościowego zwrócił się skarżący – Z. R., kwestionując postanowienie organu nadzoru budowlanego stopnia powiatowego, wydane w przedmiocie wymierzenia kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu. Przywołane przez skarżącego postanowienie organu powiatowego z [...] września 2006 r. zostało utrzymane w mocy postanowieniem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] października 2006 r. znak: [...]. Prawidłowo w tej sytuacji Główny Inspektor przyjął, że wniosek o stwierdzenie nieważności należy potraktować jako odnoszący się do orzeczenia wydanego w sprawie w II instancji (tj. postanowienia z [...]października 2006 r.), albowiem nie można w trybie stwierdzenia nieważności weryfikować orzeczenia I instancji, jeżeli sprawa została ostatecznie załatwiona orzeczeniem organu odwoławczego. Prawidłowo też w konsekwencji Główny Inspektor (będący organem wyższego stopnia nad organem wojewódzkim) uznał, iż jest właściwy w sprawie. Organ ten zasadnie również przyjął, że złożenie wniosku o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności jeszcze nie uruchamia postępowania w tym trybie, konieczne jest zbadanie przez właściwy organ, czy wniosek ten może spowodować wszczęcie, a to sprowadza się do oceny, czy został on złożony przez stronę postępowania i, czy nie zachodzą żadne przeszkody natury przedmiotowej uniemożliwiające prowadzenie takiego postępowania. Prawidłowo także organ ten wskazał, iż zasadnicze znaczenie w sprawie w tej materii ma to, że postanowienie kwestionowane przez skarżącego, o wymierzeniu kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu, było poddane kontroli sądowoadministracyjnej. Wyrokiem z 15 lutego 2007 r. sygn. akt II SA/Lu 1005/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę Z. R. na ww. postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] października 2006 r. znak: [...], a następnie – wyrokiem z 15 grudnia 2009 r. sygn. akt II OSK 1022/09 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną wniesioną przez skarżącego od wskazanego wyroku Sądu I instancji. Okoliczność ta prawidłowo została dostrzeżona i przywołana przez organ. Prawidłowo również została ona oceniona. Organ właściwie bowiem przyjął, iż stanowi ona przeszkodę we wszczęciu postępowania w trybie stwierdzenia nieważności i uzasadnia zastosowanie art. 61a § 1 k.p.a. Rozwijając powyższe wskazać trzeba na uchwałę składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 grudnia 2009 r. sygn. akt I OPS 6/09, w myśl której żądanie strony stwierdzenia nieważności decyzji, na którą skargę oddalono prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego, powinno zostać załatwione przez wydanie decyzji o odmowie wszczęcia postępowania (art. 157 § 3 K.p.a.) wówczas, gdy w rezultacie wstępnego badania zawartości żądania organ administracji publicznej ustali wystąpienie - ze względu na wydany uprzednio wyrok sądu - przeszkody przedmiotowej czyniącej jego rozpoznanie niedopuszczalnym. W pozostałych wypadkach organ administracji publicznej obowiązany jest rozpoznać żądanie co do istoty, stosując art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 K.p.a. W uzasadnieniu przywołanej uchwały wskazano, że "W razie oddalenia skargi prawomocnym wyrokiem, ustalenie, czy żądanie przez stronę stwierdzenia nieważności decyzji poddanej ocenie sądu powinno zostać załatwione przez organ administracji publicznej rozstrzygnięciem wydanym na podstawie art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 K.p.a., czy też decyzją o odmowie wszczęcia postępowania (art. 157 § 3 K.p.a.), wymaga zbadania, co było przedmiotem rozstrzygnięcia. Niezbędne zatem jest stwierdzenie, czy oddalenie skargi nastąpiło w wyniku rozważenia przez sąd administracyjny także okoliczności odpowiadających przesłankom kwalifikującym do jej wzruszenia (art. 156 § 1 K.p.a.), wskazanym w żądaniu stwierdzenia nieważności decyzji. Jeśli tak, wydany wyrok zamknie organowi administracji drogę do uruchomienia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, gdyż wniesione żądanie wkraczałoby w zakres oceny objętej powagą rzeczy osądzonej (materii prawnej, co do której wiążąco wypowiedział się sąd, formułując zwrot stosunkowy o zgodności z prawem zakwestionowanej decyzji)." Jednocześnie w omawianej uchwale zaznaczono również, że możliwa jest i taka sytuacja, w której występujący z żądaniem stwierdzenia nieważności decyzji wskaże okoliczności, jakie nie były objęte orzeczeniem sądu, albo zwróci uwagę na fakt oddalenia skargi z powodu braku legitymacji skarżącego. "Uwarunkowany względami obiektywnymi brak wiedzy sądu o okolicznościach sprawy istotnych dla wyniku postępowania spowoduje, że poza zakresem kontroli sądowej objętej powagą rzeczy osądzonej znajdzie się to, na co powoła się wnoszący żądanie. W takim wypadku prawomocny wyrok oddalający skargę na decyzję nie byłby przeszkodą dla przeprowadzenia postępowania w celu merytorycznego rozpoznania żądania złożonego do organu administracji". Zatem, kierując się wskazaną uchwałą NSA podnieść należy, iż w sprawie zachodziła konieczność zbadania, czy okoliczności podniesione przez skarżącego we wniosku o stwierdzenie nieważności postanowienia o wymierzeniu kary, były znane Sądowi w [...] badającemu ten akt i zostały objęte orzeczeniem tego Sądu (a tym samym, czy wskazany wyrok stanowi o niedopuszczalności wszczęcia postępowania nieważnościowego na żądanie skarżącego). To zaś wymagało zapoznania się z uzasadnieniem zapadłego w sprawie wyroku. Orzekając w niniejszej sprawie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie tylko powołał się na przytoczoną powyżej uchwałę NSA, ale też zastosował się do stanowiska w niej wyrażonego. W uzasadnieniu wydanego postanowienia organ słusznie bowiem wywiódł, iż okoliczności mające uzasadniać zdaniem skarżącego stwierdzenie nieważności postanowienia o wymierzeniu kary, były znane Sądowi, który kontrolował ten akt, i były przedmiotem oceny tego Sądu, a potwierdza to uzasadnienie wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uznał, że skarga na postanowienie [...] WINB z [...]października 2006 r. jest niezasadna, zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa procesowego ani przepisów prawa materialnego. Sąd uznał także, że przedmiotowy w sprawie obiekt objęty rozstrzygnięciem organu stopnia wojewódzkiego należy do kategorii XVIII obiektów budowlanych, w związku z czym zarzut, że budynek masarni należy do kategorii II - jako służący gospodarce rolnej - jest bezzasadny. Sąd wskazał też, że kwota kary została prawidłowo ustalona. Sąd miał jednocześnie na względzie, iż kara została wymierzona za nielegalne użytkowanie części budynku masarni. Zauważyć przy tym trzeba, iż wnosząc o stwierdzenie nieważności skarżący tylko ten, ww. aspekt sprawy podnosił w kontekście przesłanki rażącego naruszenia prawa, tj. kwestię kwalifikacji obiektu do odpowiedniej kategorii obiektów budowlanych, co w jego ocenie miało wpływ zarówno na zasadność wymierzenia kary, jak i na jej wysokość. Główny Inspektor prawidłowo powyższe dostrzegł i zasadnie w efekcie przyjął, że skoro te okoliczności były znane i badane przez Sąd oceniający kwestionowane postanowienie, to nie mogą być one jeszcze raz przedmiotem analizy organu, w postępowaniu prowadzonym w trybie stwierdzenia nieważności. Organ administracji publicznej nie może bowiem dokonywać innych ocen, od tych dokonanych już w sprawie przez sąd w prawomocnym wyroku, bo stoi temu na przeszkodzie brzmienie art. 170 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z tych też przyczyn, w ocenie Sądu, zaskarżone postanowienie wydane w oparciu o art. 61a § 1 k.p.a. jest zgodne z prawem. Wskazane powyżej okoliczności stanowiły przeszkodę o charakterze przedmiotowym, uniemożliwiającą wszczęcie postępowania nieważnościowego w niniejszej sprawie. W takiej zaś sytuacji, organ nie mógł przystąpić do merytorycznej oceny podniesionych we wniosku o stwierdzenie nieważności zarzutów (pod adresem kwestionowanego postanowienia organu wojewódzkiego), i musiał zareagować postanowieniem o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności, przewidzianym w ww. art. 61a. Na koniec Sąd zauważa, iż rozpoznawany w niniejszej sprawie wniosek skarżącego o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia organu wojewódzkiego z [...] października 2006 r. jest kolejnym (trzecim) już wnioskiem złożonym w tym samym przedmiocie, i kolejny raz Główny Inspektor orzekł o odmowie wszczęcia postępowania nieważnościowego z tej samej przyczyny. Postanowienie Głównego Inspektora z [...] września 2010 r. znak: [...]dotyczące tej materii, wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 12 stycznia 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 1981/10 zostało uznane za prawidłowe (Sąd oddalił skargę Z. R.). Wyrokiem z 10 października 2012 r. sygn. akt II OSK 1087/11 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zaś skargę kasacyjną Z. R. od ww. wyroku Sądu I instancji. Z uzasadnień ww. wyroków wynika, iż powody, dla których skarżący domagał się wówczas i obecnie uruchomienia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności nie zmieniły się (pozostały takie same). Stąd też warto zauważyć za Naczelnym Sądem Administracyjnym, iż z uwagi na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie odnoszący się do postanowienia organu wojewódzkiego o wymierzeniu kary, wiążące w niniejszej sprawie są zarówno wskazania dotyczące sposobu zakwalifikowania spornego obiektu budowlanego do celów obliczenia kary za nielegalne użytkowanie jak i kwestie wyliczenia tej kary. Konkludując, Sąd jeszcze raz wyjaśnia i podkreśla, iż niniejsza sprawa sprawdzała się jedynie do ustalenia, czy organ prawidłowo odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności. Skarga dotyczyła bowiem postanowienia wydanego w oparciu o art. 61a § 1 k.p.a., a więc postanowienia o charakterze formalnym, i tylko co do prawidłowości tego orzeczenia Sąd mógł się wypowiedzieć w niniejszej sprawie. Z tego też powodu Sąd nie mógł rozważać zarzutów sformułowanych w skardze pod adresem kwestionowanego we wniosku o stwierdzenie nieważności postanowienia o wymierzeniu kary. Argumenty podniesione w skardze a dotyczące sposobu wyliczenia kary za nielegalne użytkowanie obiektu, z uwagi na charakter zaskarżonego orzeczenia, nie mogły odnieść zamierzonego skutku, tj. spowodować uwzględnienia skargi. Nadto, Sąd raz jeszcze zauważa, iż oceniając prawidłowość zastosowania art. 61a § 1 k.p.a. należało mieć na względzie fakt, iż postanowienie, którego dotyczył wniosek o stwierdzenie nieważności było kontrolowane przez obie instancje sądów administracyjnych. W efekcie, w sprawie tej zapadł prawomocny wyrok Sądu I instancji oddalający skargę i -co istotne- odnoszący się do okoliczności podniesionych obecnie we wniosku o stwierdzenie nieważności. W takiej zaś sytuacji organ musiał uznać, że nie ma możliwości prowadzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności w stosunku do ww. rozstrzygnięcia, i koniecznym jest wydanie orzeczenia na podstawie przepisu art. 61a. "Z innych uzasadnionych przyczyn", o których mowa w tym przepisie postępowanie nie mogło być bowiem wszczęte. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.