VII SA/Wa 2621/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska, , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Protokolant specjalista Katarzyna Ławnik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 maja 2015 r. sprawy ze skargi H. B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2014 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2014 r. znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267; z późn. zm.) – dalej: "k.p.a.", po rozpatrzeniu odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. Myśliwskiej [...] w [...], od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2014r., znak: [...] (stwierdzającej, na wniosek H. B., nieważność decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2008r., znak: [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] Sp. z o.o. pozwolenia na budowę osiedla budynków wielorodzinnych z częścią usługową "[...]" wraz z układem drogowym, przebudową gazociągu średniego ciśnienia, budową sieci energetycznej eSN, sieci elektrycznej eNN (zasilającej projektowane budynki), sieci wodociągowej z przyłączami, kanalizacji sanitarnej z przyłączami i kanalizacji deszczowej z przyłączami w pasie drogowym ul. [...], na działkach nr ewid. [...] obr. [...], nr ewid. [...] obr. [...] i nr ewid. [...] obr. [...] położonych przy ul. [...] w [...]), w zakresie dotyczącym odprowadzania wód deszczowych oraz lokalizacji miejsc parkingowych w obrębie działek nr ewid. [...],[...],[...] i [...], a w pozostałym zakresie odmawiającej stwierdzenia nieważności w/w decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2008 r. znak: [...], - w części dotyczącej stwierdzenia nieważności (punkt 1 sentencji) decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2008 r., znak: [...], uchylił w zaskarżonej części decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2014 r., znak: [...] oraz odmówił stwierdzenia nieważności w/w decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2008 r. w części dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę odprowadzania wód deszczowych oraz miejsc parkingowych na działce nr ewid. [...]. Z akt postępowania wynika, że postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie miało następujący przebieg: Decyzją z dnia [...] września 2008 r., znak: [...] Prezydent Miasta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] Sp. z o.o. pozwolenia na budowę osiedla budynków wielorodzinnych z częścią usługową "[...]" wraz z układem drogowym, przebudową gazociągu średniego ciśnienia, budową sieci energetycznej eSN, sieci elektrycznej eNN (zasilającej projektowane budynki), sieci wodociągowej z przyłączami, kanalizacji sanitarnej z przyłączami i kanalizacji deszczowej z przyłączami w pasie drogowym ul. [...], na działkach nr ewid. [...] obr. [...], nr ewid. [...] obr. [...] i nr ewid. [...] obr. [...] położonych przy ul. [...] w [...]. Następnie decyzją z dnia [...] lipca 2009 r., znak: [...], Prezydent Miasta [...] przeniósł w/w decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2008 r. na rzecz [...] Sp. z o.o. [...] s.k.a., natomiast w części dotyczącej budowy stacji transformatorowej SN/nN oraz sieci energetycznej SN i nN decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r., Prezydent Miasta [...] przeniósł w/w decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2008 r., na rzecz [...] S.A. Ponadto w/w decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2008 r., została zmieniona decyzjami tego organu: z dnia [...] kwietnia 2010 r., znak: [...], z dnia [...] lutego 2011 r. znak: [...], z dnia [...] marca 2011 r. znak: [...], z dnia [...] lipca 2011 r. znak: [...], z dnia [...] września 2011 r., znak: [...]. W wyniku rozpatrzenia wniosku H. B. właściciela działki nr ewid. [...], położonej przy ul. [...] w [...], Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. znak: [...], stwierdził nieważność w/w decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2008 r. w zakresie dotyczącym odprowadzania wód deszczowych oraz lokalizacji miejsc parkingowych w obrębie działek nr ewid. [...],[...],[...][...] i [...], a w pozostałym zakresie odmówił stwierdzenia nieważności w/w decyzji Prezydenta Miasta [...]. Od powyższej decyzji organu wojewódzkiego z dnia [...] lipca 2014 r., w części dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2008 r. odwołanie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego złożyła Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...] w [...]. W tych okolicznościach sprawy, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał decyzję z dnia [...] września 2014 r. opisaną na wstępie. W uzasadnieniu wskazał, że mając na uwadze jedynie częściowe zaskarżenie w/w decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2014 r. przedmiotem kontroli przeprowadzanej w toku postępowania odwoławczego jest wyłącznie część decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2008 r. dotycząca zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę odprowadzania wód deszczowych oraz miejsc parkingowych na działce nr ewid. [...] obr. [...] położonej przy ul. [...] w [...]. Wyjaśnił, że z analizy projektu budowlanego zatwierdzonego w/w decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2008 r., wynika, że zakłada on realizację 112 miejsc parkingowych na działce nr ewid. [...] (po podziale [...]). Ponadto na działce nr ewid. [...] (po podziale [...]) projekt budowlany zakłada realizację dwóch systemów kanalizacji deszczowej zakończonych komorami drenarskimi. Jeden system obejmuje wody opadowe spływające z dachów, chodników i terenów zielonych, drugi z jezdni oraz wjazdów do parkingów podziemnych. Wszystkie systemy rozsączające są pośrednio włączone do kanalizacji deszczowej przez przelewy awaryjne. Inwestor - [...] Sp. z o.o. - wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę z dnia [...] maja 2008 r., złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością (działki nr ewid. [...] obr. [...], nr ewid. [...] obr. [...] i nr ewid. [...] obr. [...]) na cele budowlane. Tym samym w kontrolowanym zakresie nie uchybiono rażąco wymaganiom ustanowionym w/w przepisami art. 32 ust. 4 pkt 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Organ odwoławczy przywołał treść art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane i wskazał, że z akt sprawy wynika, że działka na której realizowana jest sporna inwestycja w dniu wydania pozwolenia na budowę objęta była postanowieniami uchwały Rady Miasta [...] z dnia [...] lipca 2000 r., Nr [...], w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] rejon ulicy [...] i [...] w mieście [...], w którym obszar na którym znajdują się w/w działki inwestycyjne oznaczony jest symbolem [...]. Paragraf § 5 - karta terenu: 010 - pkt 9 (zasady obsługi infrastruktury) wyżej wskazanej uchwały stanowi, że na terenie oznaczonym symbolem 010 przewiduje się m.in. odprowadzanie wód opadowych do miejskiej kanalizacji deszczowej. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego ze sformułowania "Wody opadowe: do miejskiej kanalizacji deszczowej" nie wynika w sposób jednoznaczny, aby odprowadzenie wód opadowych w zaprojektowany sposób było niedopuszczalne. Jakkolwiek wody opadowe spływające z dachów, chodników i terenów zielonych oraz z jezdni i wjazdów do parkingów podziemnych odprowadzane są do dwóch systemów kanalizacji deszczowej zakończonych komorami drenarskimi, to jednak oba systemy rozsączające są pośrednio włączone do miejskiej kanalizacji deszczowej przez przelewy awaryjne. Powyższe uniemożliwia zaś uznanie, że doszło do "rażącego naruszenia". Dodał przy tym, że wszelkie ustawowe ograniczenia prawa własności, w tym również ustalenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, nie mogą być interpretowane rozszerzająco bardziej ograniczając prawo własności, niż wynika to z literalnego ich brzmienia. Zgodnie z zasadą "złotego środka", odzwierciedlającą istotę konstytucyjnej ochrony prawa własności, postanowienia planu miejscowego nie powinny być interpretowane w sposób nadmiernie ograniczający prawa właściciela (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lutego 2006 r., sygn. akt II OSK 490/05). Nie jest natomiast dopuszczalna taka wykładnia zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, będącego aktem prawa miejscowego, która z naruszeniem zasady proporcjonalności prowadziłaby do nieusprawiedliwionego ograniczenia możliwości zabudowy działki stanowiącej własność inwestora (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 19 listopada 2009 r., sygn. akt II SA/Lu 454/09). Nie zasługuje na uznanie taka interpretacja zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego która dopuszcza przeznaczenie tylko wyraźnie wskazane w planie, a odrzuca wszystkie inne przedsięwzięcia, których w dodatku wyraźnie nie zabroniono (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 9 września 2008 r., sygn. akt II SA/Bd 499/08). Następnie organ odwoławczy zwrócił uwagę, że inwestor uzyskał decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. nr: [...] udzielającą pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzenie wód opadowych pochodzących z terenu osiedla mieszkaniowego "[...]" zlokalizowanego na działce nr ewid. [...] położonej przy ul. [...] w [...] do ziemi oraz na wykonanie m.in. urządzeń wodnych wprowadzających wody opadowe do ziemi. Dodał, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowo- administracyjnym naruszenie prawa ma charakter rażący, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., gdy jest ono oczywiste, zaś naruszony przepis jest jednoznaczny lecz konieczne jest również, aby stwierdzone naruszenie wywoływało skutki społeczno-ekonomiczne niemożliwe do zaakceptowania w praworządnym państwie. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego powyższe przesłanki nie zostały spełnione na gruncie niniejszej sprawy. Badana decyzja w kontrolowanym zakresie nie narusza rażąco warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 z późn. zm.). W szczególności nie uchybiono rażąco przepisom § 19 ust. 1 pkt 1, który stanowi, odległość wydzielonych miejsc postojowych, w tym również zadaszonych, lub otwartego garażu wielopoziomowego dla samochodów osobowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym, budynku zamieszkania zbiorowego, z wyjątkiem hotelu, budynku opieki zdrowotnej, oświaty i wychowania, a także od placu zabaw i boiska dla dzieci i młodzieży, nie może być mniejsza niż 7 m - w przypadku do 4 stanowisk włącznie i § 19 ust. 2 pkt 1, który stanowi, odległość wydzielonych miejsc postojowych od granicy działki budowlanej nie może być mniejsza niż 3 m - w przypadku do 4 stanowisk włącznie. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że projekt zagospodarowania terenu zakładał usytuowanie na działce nr ewid. [...] (po podziale - nr ewid. [...]) 112 miejsc parkingowych. Wyjaśnił, że koncepcja zagospodarowania terenu pozwala na ocenę, że w ramach inwestycji zostaną zrealizowane grupy miejsc parkingowych (33 zgrupowania) zawierające określoną ilość stanowisk, nie przekraczającą 4. W tym kontekście zachodzą podstawy pozwalające uznać, że przedłożoną koncepcję zagospodarowania terenu należało traktować jako projekt budowlany 33 zgrupowań miejsc parkingowych: 6 zgrupowań po 2 miejsca parkingowe, 9 zgrupowań po 3 miejsca parkingowe i 18 zgrupowań po 4 miejsca parkingowe (vide. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2015/10). Z projektu zagospodarowania terenu (Projekt budowlany - nr rys. 1.0) wynika, że projektowane w zachodniej części działki inwestycyjnej 1 zgrupowanie z 2 stanowiskami parkingowymi jest usytuowane w odległości ok. 3,5 m od granicy z działką drogową o nr ewid. [...] (ul. [...]), zaś projektowane w zachodniej części działki inwestycyjnej 1 zgrupowanie z 4 stanowiskami parkingowymi jest usytuowane w odległości ok. 6,0 m od granicy z działką drogową o nr ewid. [...] (ul. [...]). Projektowane w południowej części działki inwestycyjnej 6 zgrupowań z 4 stanowiskami parkingowymi i 3 zgrupowania z 3 stanowiskami parkingowymi są usytuowane w odległości 3,0 m od granicy z działką o nr ewid. [...], zaś projektowane w południowej części działki inwestycyjnej 2 zgrupowania z 2 i 3 stanowiskami parkingowymi są usytuowane w odległości odpowiednio: ok. 3,0 m i ok. 12,0 m od granicy z działką o nr ewid. [...]. Projektowane w północnej części działki inwestycyjnej 2 zgrupowania z 4 stanowiskami parkingowymi są usytuowane w odległości ok. 11,0 m i ok. 3,0 m od granicy z działką o nr ewid. [...], zaś projektowane w północnej części działki inwestycyjnej 2 zgrupowania z 4 stanowiskami parkingowymi są usytuowane w odległości ok. 7,0 m i ok. 3,0 m od granicy z działką o nr ewid. [...]. Natomiast projektowane w północnej części działki inwestycyjnej 4 zgrupowania z 4 stanowiskami parkingowymi i 1 zgrupowanie z 3 stanowiskami parkingowymi są usytuowane w odległości od ok. 3,0 m do ok. 6,0 m od granicy z działką o nr ewid. [...]. Ponadto odległość najbliższych z projektowanych zgrupowań miejsc parkingowych od okien budynku mieszkalnego na działce o nr ewid. [...] przekracza 7,0 m, natomiast odległość najbliższych z projektowanych zgrupowań miejsc parkingowych od okien budynków mieszkalnych na działce o nr ewid. [...] przekracza 16,0 m. Reasumując, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że w toku niniejszego postępowania nie stwierdzono, aby kontrolowana decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2008 r. w zakresie dotyczącym odprowadzania wód deszczowych oraz lokalizacji miejsc parkingowych na działce nr ewid. [...] (po podziale - nr ewid. [...]) położonej przy ul. [...] w [...], została wydana z rażącym naruszeniem prawa, naruszeniem przepisów o właściwości lub bez podstawy prawnej. Nie dotyczy ona sprawy rozstrzygniętej wcześniej inną decyzją ostateczną, jak również nie skierowano jej do osoby niebędącej stroną w sprawie. Weryfikowana decyzja nie była niewykonalna w dniu jej wydania, zaś jej wykonanie nie wywołuje czynu zagrożonego karą. Oprócz powyższego nie jest ona dotknięta wadą powodującą nieważność rozstrzygnięcia z mocy prawa. Skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2014 r. złożył skarżący – H. B. zarzucając jej: - rażące naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 125 ust. 2 oraz art. 126 pkt. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2012 r., Nr 145) poprzez ich błędną wykładnię przejawiającą się w interpretacji, iż decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2008 r. nie pozostaje w sprzeczności z zapisami pkt. 9 karty terenu [...] miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego Uchwałą Rady Miasta [...][...]z dnia [...] lipca 2000 r., przez co dopuszczalne było wykonanie przez inwestora systemu rozsączającego, wprowadzającego wody opadowe za jego pomocą, - obrazę przepisu art. 127 ust. 7 pkt. 5 ustawy Prawo wodne poprzez pominięcie, iż skarżący na etapie postępowania związanego z procedurą wydania decyzji przez Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. o udzieleniu [...] Sp. z o.o. pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzanie wód opadowych, pochodzących z terenu osiedla mieszkaniowego "[...]" do ziemi za pomocą systemu rozsączającego, winien mieć status strony, - rażącą obrazę norm art. 6, 7, 8 k.p.a. poprzez uznanie, iż wobec inwestora zastosowanie miała względnie ma nadal zasada "złotego środka", chroniąca własność jego działki poprzez swoistą swobodę zabudowy tej działki, niezależnie od jednoznacznych zapisów obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, z jednoczesnym pominięciem zastosowania powyższej zasady względem działki skarżącego, wobec której skarżący również legitymuje się prawem własności, - naruszenie normy art. 3 ust. 20 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 7 i art. 84 § 1 k.p.a. poprzez uznanie, iż podważana przez skarżącego decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2008 r. w zakresie dotyczącym odprowadzenia wód deszczowych, jak również poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. o udzieleniu [...]sp. z o.o. pozwolenia wodnoprawnego były prawidłowe, podczas gdy ocena zmiany stosunków wodnych niewątpliwie wymaga wiadomości specjalnych i odpowiedniej wiedzy z zakresu hydrologii, gospodarki wodnej, melioracji wodnych i postępowań wodnoprawnych oraz ewentualnie przeprowadzenia odpowiednich analiz i badań, a które to na etapach wydawania ww. decyzji były konieczne - uwzględniając jednoznaczne zapisy obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie założonego sposobu odprowadzania wód gruntowych, jak również treści dokumentacji geotechnicznej nr [...] dla projektu budynków mieszkalnych na działce [...], wykonaną przez P.U.P. "[...]" sp. z o.o., będącej (z uwagi na stwierdzenie występowania podłoża gliniastego) w istotnej sprzeczności z treścią pisma "[...]" sp. z o.o. z dnia [...] stycznia 2008 r., L.dz. [...], zalecającego zastosowanie systemu rozsączającego, podczas gdy oczywistym jest, że takie systemy stosuje się wyłącznie przy łatwo przepuszczalnych glebach: żwirze, piasku średniego, piasku drobnego, (gorzej w przypadku piasku ilastego), natomiast w przypadku gliny, rozsączanie jest niemożliwe, - rażące naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. § 28, § 29, § 30 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., poprzez przyznanie, iż likwidacja przez inwestora w granicach działki nr [...] istniejącego urządzenia melioracji wodnej (rowu melioracyjnego), przebiegającego następnie przez nieruchomość skarżącego, mającego ujście przez przepust przez ul. [...] do rowu melioracyjnego, następnie zlikwidowanie tego przepustu przy wykonywaniu przez inwestora kolektora sanitarnego i deszczowego - a przez to pozbawienie działki nr [...] jedynego odpływu wód opadowych były działaniem zgodnym z prawem, nienaruszającym treści art. 29 ustawy Prawo wodne, - obrazę normy art. 156 §1 pkt 2 k.p.a. poprzez uznanie, iż decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2008 r. udzielająca pozwolenia na budowę osiedla mieszkaniowego z częścią usługową (budynki A, B, C, D) "[...]" w [...], w zakresie dotyczącym odprowadzenia wód deszczowych, poprzedzona decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. o udzieleniu [...] Sp. z o.o. pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzanie wód opadowych - mimo, iż pozostają w sprzeczności z zapisami pkt. 9 karty terenu [...] miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego Uchwałą Rady Miasta [...][...] z dnia [...] lipca 2000 r. oraz treścią art. art. 125 ust. 2 oraz art. 126 pkt. 1 ustawy Prawo wodne - nie zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa, - naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności § 19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez ¡ego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że usytuowanie przez inwestora na działce nr [...] łącznie [...] miejsc parkingowych, stanowi w rzeczywistości projekt 33 zgrupowań miejsc parkingowych, przy czym żadne ze zgrupowań nie przekracza ilości 4 miejsc postojowych, w związku z czym zastosowanie tu mają regulacje, o jakich mowa w § 19 ust. 1 pkt. 1 oraz ust. 2 pkt. 1 ww. rozporządzenia, podczas gdy językowa i celowościowa wykładnia treści § 19 omawianego rozporządzenia prowadzą tylko do jednego wniosku, iż użyty przez ustawodawcę zapis odnosi się do skupiska wydzielonych miejsc parkingowych jako całości, na które składają się poszczególne miejsca parkingowe, w związku z czym zastosowanie mieć tu winien przepis § 19 ust. 1 pkt. 2 oraz ust. 2 pkt. 2 rozporządzenia, - naruszenie normy art. 3 ust. 20 w związku z art. 35 ust. 1 pkt. 2 ustawy Prawo budowlane poprzez przyjęcie, że decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2008 r. w części dotyczącej zatwierdzenia projektu budowalnego i udzielenia pozwolenia na budowę miejsc parkingowych na działce nr ewid. [...], nie została wydana z naruszeniem prawa, podczas gdy w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę przedmiotowych miejsc parkingowych na obszarze działki nr [...] winny być uwzględnione wszystkie przepisy odrębne, które wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu danego terenu - w tym treść § 19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., z przełożeniem tego na prawidłowe wyznaczenie obszaru oddziaływania projektowanych miejsc postojowych wobec sposób zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji, w tym nieruchomości skarżącego, - naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. normy art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 6 i art. 7 k.p.a. w zw. z § 19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez uchylenie w zaskarżonej części decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2014 r., oraz odmowę stwierdzenia nieważności w\w decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2008 r., w części dotyczącej zatwierdzenia projektu budowalnego i udzielenia pozwolenia na budowę miejsc parkingowych na działce nr ewid. [...] w zaskarżonym zakresie, mimo, iż ww. decyzjami doszło do zatwierdzenia projektu budowlanego, udzielając pozwolenia na budowę parkingu z rażącym naruszeniem prawa, polegającym na ich wydaniu wbrew wymogom dotyczącym odległości pomiędzy wydzielonymi miejscami parkingowymi, a granicami działki budowlanej oraz oknami pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w sąsiadujących budynkach mieszkalnych, co skutkuje ich nieważnością. Przy tak skonstruowanych zarzutach skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w zakresie dotyczącym odprowadzenia wód deszczowych oraz lokalizacji miejsc parkingowych w obrębie działek nr: [...],[...],[...],[...], jak również decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. nr: [...] o udzieleniu [...] sp. z o.o. pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzanie wód opadowych, pochodzących z terenu osiedla mieszkaniowego "[...]" do ziemi za pomocą systemu rozsączającego, w całości - jako wydanych z rażącym naruszeniem prawa. Alternatywnie wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy właściwemu organowi do ponownego rozstrzygnięcia oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymując w całości swoje dotychczasowe stanowisko oraz wyjaśnienia, wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu, do kompetencji sądu administracyjnego należy badanie aktów administracyjnych pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd uwzględnia skargę tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym. W niniejszej sprawie takie naruszenia i wady nie wystąpiły, dlatego skarga została oddalona. Wskazać należy, iż zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2014 r. wydana zostały w trybie stwierdzenia nieważności decyzji, który jest nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego i którego przesłanki zastosowania zostały enumeratywnie wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. Tryb ten jest wyjątkiem od wyrażonej w art. 16 k.p.a. zasady ogólnej trwałości decyzji administracyjnej, a organ administracji publicznej orzekający w tym trybie, posiada jedynie uprawnienia kasacyjne tzn. rozstrzyga tylko i wyłącznie w kwestii istnienia bądź nieistnienia - w dacie wydania kontrolowanej w trybie stwierdzenia nieważności decyzji - przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a., nie rozstrzyga zaś o istocie sprawy będącej przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie zwykłym. Natomiast zgodnie z jednolitym stanowiskiem orzecznictwa i poglądem doktryny przyjmuje się, iż z zasady trwałości decyzji administracyjnych określonej w art. 16 § 1 kpa wynika, że przepisy, na podstawie których możliwe jest wzruszenie ostatecznej decyzji, nie mogą być w żadnym przypadku interpretowane rozszerzająco. Istotą postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest bezsporne ustalenie wyłącznie kwestii, czy dana decyzja jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Oznacza to, że w postępowaniu nadzorczym – odmiennie niż w postępowaniu toczącym się w trybie zwykłym - nie można rozpatrywać sprawy co do istoty. Przedmiotem postępowania nadzorczego jest bowiem decyzja, a nie sprawa. W postępowaniu nadzorczym są rozpoznawane kwestie prawne, a organ nadzoru działa wyłącznie jako organ kasacyjny. Aby stwierdzić nieważność badanej decyzji organ zobowiązany jest bezspornie ustalić zaistnienie jednej z przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. . Organ administracji publicznej zobligowany jest do stwierdzenia nieważności decyzji, która m.in.: wydana została z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) . Rażące naruszenie prawa określane jest w orzecznictwie sądowoadministracyjnym jako oczywiste i bezsporne naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawa. Ponadto o tym, czy naruszenie prawa jest "rażące", decyduje ocena skutków społeczno-gospodarczych jakie dane naruszenie za sobą pociąga (zob. np. wyrok NSA z dnia 20 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1614/09, Lex nr 746680; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 12 sierpnia 2010 r., sygn. akt II SA/Ol 499/10, Lex nr 666071). Poruszając się w zakreślonych wyżej granicach Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego dokonał prawidłowej oceny decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2008r.w zakresie jakiego dotyczyło odwołanie Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] w [...] od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2014r. a więc co do części w której Wojewoda stwierdził nieważność decyzji z dnia [...] września 2008r.w zakresie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę odprowadzenia wód deszczowych oraz miejsc parkingowych na działce nr ew. [...]. Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, iż zatwierdzone w powyższym zakresie rozwiązania projektowe nie naruszają w sposób rażący przepisów warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 z późn. zm.) jak i zapisów prawa miejscowego jakim jest miejscowy plan zagospodarowania terenu zatwierdzony uchwałą Rady Miasta [...] z dnia 6 lipca 2000 r., Nr [...], w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] rejon ulicy [...] i [...] w mieście [...]. Zgodnie z zapisem powyższego planu obszar na którym znajdują się w/w działki inwestycyjne oznaczony jest symbolem [...]. Paragraf § 5 - karta terenu: 010 - pkt 9 (zasady obsługi infrastruktury) wyżej wskazanej uchwały stanowi, że na terenie oznaczonym symbolem 010 przewiduje się m.in. odprowadzanie wód opadowych do miejskiej kanalizacji deszczowej. Projekt budowlany na działce nr ewid. [...] (po podziale [...]) przewiduje realizację dwóch systemów kanalizacji deszczowej zakończonych komorami drenarskimi. Jeden system obejmuje wody opadowe spływające z dachów, chodników i terenów zielonych, drugi z jezdni oraz wjazdów do parkingów podziemnych. Wszystkie systemy rozsączające są pośrednio włączone do kanalizacji deszczowej przez przelewy awaryjne. Słuszne jest stanowisko organu, iż w sprawie niniejszej zaakceptowane przez organ architektoniczno-budowlany rozwiązanie nie może być uznane za rażąco naruszające § 28 ust 1 rozporządzenia który stanowi, iż działka budowlana, na której sytuowane są budynki, powinna być wyposażona w kanalizację umożliwiającą odprowadzenie wód opadowych do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej a w braku takiej możliwości , dopuszcza ustawodawca odprowadzanie wód opadowych na własny teren nieutwardzony, do dołów chłonnych lub do zbiorników retencyjnych. Nie można także skutecznie postawić zarzutu rażącego naruszenia § 29 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) statuującego zakaz dokonywania zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości. Brak bowiem jakichkolwiek przesłanek dla przyjęcia tezy, iż zatwierdzony projekt narusza przepisy Prawa wodnego i doprowadza świadomie do naruszenia stosunków wodnych. W tym kontekście należy także podkreślić, czego zdaje się nie zauważać skarżący formułując zarzuty naruszenia art. 125 ust. 2 oraz art. 126 pkt. 1 oraz art. 127 ust. 7 pkt. 5 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2012 r., Nr 145), iż w obiegu prawnym pozostaje ostateczna decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2008r. udzielająca pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzenie wód opadowych, pochodzących z terenu osiedla mieszkaniowego "[...]" zlokalizowanego na działce nr [...] do ziemi za pomocą systemu rozsączającego. Decyzja ta korzystająca z waloru ostateczności wiąże swoimi ustaleniami organ architektoniczno-budowlany, w więc podnoszone wyżej zarzuty nie odnoszą się do decyzji o pozwoleniu na budowę , zaś decyzja udzielająca pozwolenia wodnoprawnego pozostaje poza kontrolą organów w niniejszym postępowaniu nadzorczym. Zasadnie podniósł także organ odwoławczy, iż brak jest podstaw do przyjęcia, iż kontrolowana decyzja zapadła z rażącym naruszeniem § 19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) który stanowi § 19 ust. 1 pkt 1, który stanowi, iż odległość wydzielonych miejsc postojowych, w tym również zadaszonych, lub otwartego garażu wielopoziomowego dla samochodów osobowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym, budynku zamieszkania zbiorowego, z wyjątkiem hotelu, budynku opieki zdrowotnej, oświaty i wychowania, a także od placu zabaw i boiska dla dzieci i młodzieży, nie może być mniejsza niż 7 m - w przypadku do 4 stanowisk włącznie W dacie wydania kontrolowanej w trybie nadzoru decyzji przepis § 19 ust. 2 brzmiał: "Odległość wydzielonych miejsc postojowych lub otwartego garażu wielopoziomowego dla samochodów osobowych od granicy działki budowlanej nie może być mniejsza niż: 1) 3 m - w przypadku 4 stanowisk włącznie, 2) 6 m - w przypadku 5-60 stanowisk włącznie, 3) 16 m - w przypadku większej liczby stanowisk. Prawdą jest, że zdanie stanowiące punkt 1 zostało sformułowanie niepoprawnie pod względem językowym. Niepoprawność ta jednak nie może prowadzić do wypaczenia sensu normy prawnej. Oczywisty brak słowa "do" przed wymienioną liczbą "4" nie oznacza, że następujące słowo "włącznie" uznać można za niebyłe. Fraza złożona z liczby i słowa "włącznie" zawsze odnosi się do więcej niż jednego przypadku: jest ich tyle, na ile liczba wskazuje. Skoro więc dana regulacja ma dotyczyć "4 stanowisk włącznie", to nie sposób inaczej ją rozumieć jak tylko jako dotyczącą jednego, dwóch, trzech lub czterech stanowisk. Sąd podziela ocenę organu, iż projekt zagospodarowania terenu zakładał usytuowanie na działce nr ewid. [...] (po podziale - nr ewid. [...]) 112 miejsc parkingowych. W ramach inwestycji miały być zrealizowane grupy miejsc parkingowych (33 zgrupowania) zawierające określoną ilość stanowisk, nie przekraczającą 4. Zdaniem Sądu zachodzą podstawy pozwalające uznać, że przedłożoną koncepcję zagospodarowania terenu należało traktować jako projekt budowlany 33 zgrupowań miejsc parkingowych: 6 zgrupowań po 2 miejsca parkingowe, 9 zgrupowań po 3 miejsca parkingowe i 18 zgrupowań po 4 miejsca . Analiza projektu zagospodarowania terenu pozwala przyjąc, że projektowane w zachodniej części działki inwestycyjnej 1 zgrupowanie z 2 stanowiskami parkingowymi jest usytuowane w odległości ok. 3,5 m od granicy z działką drogową o nr ewid. [...] (ul. [...]), zaś projektowane w zachodniej części działki inwestycyjnej 1 zgrupowanie z 4 stanowiskami parkingowymi jest usytuowane w odległości ok. 6,0 m od granicy z działką drogową o nr ewid. [...] (ul. [...]). Projektowane w południowej części działki inwestycyjnej 6 zgrupowań z 4 stanowiskami parkingowymi i 3 zgrupowania z 3 stanowiskami parkingowymi są usytuowane w odległości 3,0 m od granicy z działką o nr ewid. [...], zaś projektowane w południowej części działki inwestycyjnej 2 zgrupowania z 2 i 3 stanowiskami parkingowymi są usytuowane w odległości odpowiednio: ok. 3,0 m i ok. 12,0 m od granicy z działką o nr ewid. [...]. Projektowane w północnej części działki inwestycyjnej 2 zgrupowania z 4 stanowiskami parkingowymi są usytuowane w odległości ok. 11,0 m i ok. 3,0 m od granicy z działką o nr ewid. [...], zaś projektowane w północnej części działki inwestycyjnej 2 zgrupowania z 4 stanowiskami parkingowymi są usytuowane w odległości ok. 7,0 m i ok. 3,0 m od granicy z działką o nr ewid. [...]. Natomiast projektowane w północnej części działki inwestycyjnej 4 zgrupowania z 4 stanowiskami parkingowymi i 1 zgrupowanie z 3 stanowiskami parkingowymi są usytuowane w odległości od ok. 3,0 m do ok. 6,0 m od granicy z działką o nr ewid. [...]. Ponadto odległość najbliższych z projektowanych zgrupowań miejsc parkingowych od okien budynku mieszkalnego na działce o nr ewid. [...] przekracza 7,0 m, natomiast odległość najbliższych z projektowanych zgrupowań miejsc parkingowych od okien budynków mieszkalnych na działce o nr ewid. [...] przekracza 16,0 m. Mając na uwadze powyższe rozwiązanie projektowe nie można postawić zarzutu rażącego naruszenia § 19 ust.1 i 2 rozporządzenie wykonawczego. Na aprobatę zasługuje stanowisko organu, o braku podstaw do stwierdzenia nieważności kontrolowanej w trybie nadzoru decyzji z dnia [...] września 2008r. w badanej części, co skutkować musiało oddaleniem skargi. W ocenie Sądu nie można także skutecznie postawić organowi zarzutu naruszenia zwłaszcza rażącego art.6, 7,8, w związku z art. 156 § 1 pkt 2 kpa poprzez niewszechstronne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności w sprawie. Uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia jest wszechstronne , rzetelne i zasługuje na aprobatę, zaś postawione w tej mierze zarzuty skargi stanowią jedynie polemikę z organem , uzasadnioną interesem skarżącej. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012 r., poz. 270.).