VII SA/Wa 264/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska – Rzepecka, , Sędzia WSA Iwona Szymanowicz – Nowak (spr.), Sędzia WSA Bożena Więch - Branowska, Protokolant st. sekr. sąd. Monika Pietruszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2012 r. sprawy ze skargi A. Z. – R. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości skargę oddala Decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. Nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "organ odwoławczy" lub "[...]WINB"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej: "k.p.a.") oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.), po rozpoznaniu odwołania A. Z.-R.(dalej: "skarżąca") od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] nr [...] z dnia [...]października 2011 r. (dalej: "organ I instancji" lub "PINB"), nakazującej skarżącej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości na tarasie przy lokalu nr [...], znajdującym się na [...]kondygnacji budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w [...], które wpływają na stan techniczny lokalu mieszkalnego oznaczonego nr [...], położonego pod tarasem. Roboty budowlane należy wykonać według zaleceń, opisanych w ekspertyzie technicznej z grudnia 2010 r., sporządzonej przez rzeczoznawcę budowlanego J. K., poprzez: 1/ usunięcie wierzchnich warstw tarasu; 2/ usunięcie wykończenia ścian zewnętrznych pomieszczenia gospodarczego i salonu lokalu nr [...]do wysokości min. 30 cm; 3/ oczyszczenie i zagruntowanie powierzchni tarasu środkiem [...]; 4/ wykonanie izolacji z membrany [...] z wywinięciem na ściany tarasu na wysokość min. 30 cm od poziomu docelowego warstw wykończeniowych; 5/ wykonanie nowej wylewki cementowej zbrojonej przeciwskurczowo "na izolacji przeciwwodnej" ze spadkiem 2% i o grubości około 4,5 cm; 6/ wykonanie izolacji [...] na nowej wylewce bezpośrednio pod posadzką z gresu; 7/ założenie płyty osłonowej [...] na izolacji powłokowej na wylewce; 8/ wykonanie nowej posadzki z gresu na tarasie wraz z cokołami cofniętymi w stosunku do lica ścian o około 1 cm; 9/ odtworzenie wykończenia ścian zewnętrznych salonu i pomieszczenia gospodarczego, położonych bezpośrednio przy tarasie lokalu nr [...]; 10/ naprawienie pionowych pęknięć ściany między pomieszczeniem i kuchnią w lokalu nr [...]materiałami do naprawy rys i spękań firmy [...]. Organ zakreślił termin wykonania robót na 6 miesięcy od dnia, kiedy decyzja stanie się ostateczna. Po zakończeniu robót budowlanych skarżąca winna przedłożyć dokument, potwierdzający prawidłowość ich wykonania pod nadzorem osoby posiadającej wymagane uprawnienia budowlane wraz z uprawnieniami tej osoby i jej wpisem na listę właściwej izby samorządu zawodowego – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym: Pismem z dnia [...]lipca 2010 r. B. G. zwróciła się do PINB z wnioskiem o interwencję w sprawie zalań wodami opadowymi pomieszczeń w jej lokalu nr [...], znajdującym się w budynku wielorodzinnym przy ul. [...] w [...]. W wyniku oględzin w dniu [...]września 2010 r. ustalono, że lokal nr [...] położony jest na [...]piętrze budynku i znajduje się pod lokalem mieszkalnym nr [...], powstałym w latach 2003-2005 w wyniku nadbudowy, dokonanej przez skarżącą. W lokalu nr [...] widoczne były liczne zacieki, głównie w pomieszczeniach pod tarasem lokalu nr [...] (nad nadprożami drzwi wewnętrznych, w pokoju obok łazienki, na całej powierzchni sufitu w łazience i na suficie w pokoju, przy ścianie kominowej). Pod stropem lokalu nr [...]poprowadzone są rury instalacji sanitarnej z tego lokalu, obudowane od strony lokalu nr [...] płytą gipsowo-kartonową. Wobec faktu, że przedłożona przez małżonków B. i M. G. (dalej "uczestnicy postępowania") opinia techniczna inż. A. Ż. nie wyjaśniała wszystkich przyczyn zalań lokalu nr [...], PINB postanowieniem z dnia [...] listopada 2010 r. zobowiązał skarżącą do złożenia w terminie 1 miesiąca ekspertyzy technicznej na okoliczność ustalenia, czy taras w lokalu nr [...]posiada prawidłowy spadek, prawidłowo wykonaną izolację, czy rynny i rury spustowe posiadają odpowiednie średnice, umożliwiające prawidłowy odbiór wód deszczowych z tarasu, jaki jest zakres robót budowlanych niezbędnych do wykonania celem usunięcia obecnego stanu zalewania lokalu nr [...]. W dniu [...]grudnia 2010 r. skarżąca złożyła wymaganą przez organ ekspertyzę techniczną, sporządzoną przez rzeczoznawcę budowlanego J. K. oraz A. K. – W., konsultanta Politechniki [...]ds. zawilgoceń i przecieków konstrukcji budowlanych. Ze złożonej opinii wynikało, że wykonana przez skarżącą nadbudowa, zrealizowana została zgodnie z projektem architektoniczno-budowlanym oraz pozwoleniem na budowę z dnia [...]grudnia 2001 r., zaś przyczyną zalewania lokalu nr [...] jest nieszczelność izolacji przeciwwodnej tarasu należącego do lokalu nr [...]. Powstała ona na skutek pękniętej wylewki cementowej, znajdującej się pod posadzką na tarasie, która spowodowana została samowolnie wykonanymi robotami remontowo-modernizacyjnymi w zalanym mieszkaniu w okresie od maja 2006 r. do wiosny 2007 r. Drugą przyczyną nieszczelności izolacji przeciwwodnej tarasu jest brak wywinięcia papy na ściany nadbudowy. Ustalenia, wynikające z w/w ekspertyzy, były podstawą do nałożenia przez PINB, w trybie art. 51 ustęp 1 punkt 2 w związku z art. 51 ustęp 7 Prawa budowlanego, na skarżącą (jako inwestora nadbudowy, w wyniku której powstał taras) oraz uczestników postępowania (jako inwestorów wykonanych samowolnie robót w lokalu nr [...]) w drodze decyzji z dnia [...] maja 2011 r. obowiązku wykonania robót budowlanych w celu ich doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem. Jednak na skutek złożonego przez zobowiązanych odwołania, [...]WINB decyzją z dnia [...]lipca 2011 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał na możliwość niewykonalności nałożonych przez organ na właścicieli obu lokali obowiązków, określonych w decyzji PINB z dnia [...] maja 2011 r. Jednocześnie wskazał, że trybowi określonemu w art. 50 i 51 Prawa budowlanego podlegają jedynie roboty ocenione jako samowola budowlana, wykonane w lokalu nr [...]. Natomiast roboty, które należy wykonać na tarasie lokalu nr [...]winny być przeprowadzone w oparciu o art. 66 Prawa budowlanego w związku ze złym stanem technicznym części obiektu. Organ powiatowy powinien dokładnie ustalić, jaki zakres prac należy wykonać, by doprowadzić przedmiotowy obiekt budowlany do stanu zgodnego z prawem, następnie obciążając obowiązkiem ich wykonania w dwóch odrębnych decyzjach właścicieli poszczególnych lokali. Powyższe ustalenia były podstawą do wydania przez PINB decyzji z dnia [...]października 2011 r., na podstawie której na skarżącą nałożone zostały obowiązki w trybie art. 66 ustęp 1 punkt 3 Prawa budowlanego usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, występujących na tarasie przy lokalu nr [...] (według złożonej przez skarżącą ekspertyzy J. K.), które wpływają na stan techniczny lokalu mieszkalnego nr [...] oraz pośrednio na pogorszenie stanu całego budynku. Jednocześnie organ I instancji podniósł, że zgodnie z art. 66 Prawa budowlanego, organ nadzoru budowlanego w razie stwierdzenia nieodpowiedniego stanu technicznego obiektu, który narusza wymagania wynikające z obowiązujących przepisów, jest nie tylko uprawniony, lecz zobowiązany do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. Organ ustalił, że taras przy lokalu nr [...]został wykonany przez skarżącą i od czasu zakończenia nadbudowy, w trakcie której on powstał, nie był w żaden sposób naprawiany. Nie można więc uznać, że do obecnego stanu technicznego tarasu przyczyniła się wspólnota mieszkaniowa jako właściciel części wspólnej nieruchomości przy ul. [...] w [...]. Omawiany taras stanowi część wspólną nieruchomości w zakresie jego funkcjonalności jako stropodach nad pomieszczeniami, położonymi poniżej, ale też w zakresie funkcjonalnego jego związania z lokalem nr [...]jest częścią składową tego lokalu. W związku z powyższym organ I instancji uznał, że roboty naprawcze, które należy wykonać na tarasie przy lokalu nr [...], winny być nałożone wyłącznie na skarżącą jako właściciela, użytkownika i jednocześnie inwestora tarasu. Odnośnie zarzucanych przez skarżącą samowolnie wykonanych robót budowlanych w lokalu nr [...] organ wyjaśnił, że były one przedmiotem dwóch postępowań prowadzonych przez PINB, zakończonych ostatecznymi decyzjami: z dnia [...] sierpnia 2006 r. i z dnia [...]grudnia 2006 r. o umorzeniu postępowania administracyjnego w ramach nadzoru budowlanego. Pierwsza z decyzji została wydana na podstawie oceny technicznej B. Ł. (specjalisty konstrukcyjno-budowlanego) na zlecenie poprzedniego właściciela lokalu nr [...], R. P.. Zakres oceny obejmował prawidłowość m.in. usunięcia zniszczonych i zagrzybionych podsufitek, warstw izolacyjnych, sufitu podwieszonego i innych drobnych prac wykończeniowych. W ocenie tej wskazano na zasadność rozbiórki więźby starego dachu mansardowego nad częścią lokalu nr [...], znajdującego się pod nadbudowanym lokalem nr [...], która wg. skarżącej przyczyniła się do uszkodzenia jej tarasu. Zdaniem autora opinii technicznej, stan konstrukcji pozostawionego po nadbudowie starego dachu stwarzał zagrożenie bezpieczeństwa użytkowania lokalu, gdyż mógł spowodować zerwanie się zniszczonej konstrukcji do środka lokalu nr [...]. W związku z powyższymi ustaleniami organ uznał, że rozbiórka części dachu mansardowego nad lokalem nr [...] była uzasadniona i wykonano ją prawidłowo. Druga decyzja dotyczyła robót, wykonanych przez uczestników postępowania, aktualnych właścicieli lokalu nr [...], które obejmowały wymianę podłóg wraz z wypełnieniem stropu [...], demontaż ściany działowej i budowę nowej. Prawidłowość ich wykonania została opisana w opinii technicznej rzeczoznawcy budowlanego S. K.. Obie opinie nie zawierały zaleceń do wykonania jakichkolwiek robót w lokalu nr [...], nie wynikało z nich również, aby wykonane roboty stwarzały zagrożenie dla bezpieczeństwa ludzi lub mienia. Po rozpoznaniu odwołania skarżącej, organ II instancji decyzją z dnia [...]listopada 2011 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję uznając, że organ powiatowy dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego i prawnego, prawidłowo ustalił adresata decyzji jako właściciela części obiektu budowlanego, na której należy wykonać wskazane roboty, jak również prawidłowo ustalił zakres robót niezbędnych do wykonania w oparciu o ekspertyzę techniczną rzeczoznawcy budowlanego inż. J. K.. Organ II instancji w całości poparł argumentację wskazaną w tym zakresie przez PINB. Jednocześnie pouczył strony, że wszelkie roszczenia natury cywilno-prawnej mogą być rozpatrywane wyłącznie przed sądem powszechnym w drodze powództwa cywilnego. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: - naruszenie art. 66 ustęp 1 punkt 3 Prawa budowlanego przez jego błędną wykładnię oraz niewłaściwe wskazanie skarżącej jako adresata decyzji w sytuacji, gdy powinna być ona wydana wobec właściciela lub zarządcy obiektu budowlanego, na którym zgodnie z art. 61 punkt 1 w związku z art. 5 ustęp 2 Prawa budowlanego ciąży obowiązek utrzymania obiektu w należytym stanie technicznym. Nie można takiej decyzji kierować do właścicielki jednego z lokali, znajdującego się w obiekcie budowlanym w sytuacji, kiedy nie został jeszcze rozstrzygnięty spór o przyczynę stwierdzonych nieprawidłowości; - naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a. przez dokonanie niewłaściwej oceny ekspertyzy technicznej inż. J. K. oraz brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego i niewskazanie, na czym polega "nieodpowiedni stan techniczny", jaki wpływ na całość obiektu budowlanego ma stwierdzony nieodpowiedni stan techniczny, w jaki sposób doszło do powstania tego stanu. Rozwijając zarzuty skargi skarżąca wskazała, że w przedmiotowej sprawie adresatem decyzji, opartej na art. 66 ustęp 1 punkt 3 Prawa budowlanego, winna być wspólnota mieszkaniowa jako reprezentant wszystkich właścicieli, stosownie do art. 6 i art. 21 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz.U. nr 85, poz. 388 ze zm., zwana dalej "u.w.l"). Lokal jest tylko częścią wspólną obiektu, a wspólnota jest odpowiedzialna za stan techniczny budynku. Organy obu instancji w uzasadnieniach swoich decyzji nie wskazały, które konkretnie przepisy Prawa budowlanego oraz aktów prawnych niższej rangi ostały naruszone. Wskazują jedynie, że wystąpiły nieprawidłowości oraz określają skutek tych nieprawidłowości w postaci wpływu na stan techniczny lokalu nr [...]. Ponadto skarżąca podniosła, że organy nie wskazały w poprawny sposób przyczyn zaistniałego, nieprawidłowego stanu technicznego, dysponując prawidłowo sporządzoną przez inż. J. K. ekspertyzą techniczną. Organy obu instancji pominęły kwestię stanu technicznego całego budynku, a zdaniem skarżącej, jeśli w ogóle można dopuścić możliwość nałożenia obowiązku usunięcia nieprawidłowości na konkretnego właściciela budynku w odniesieniu do jego lokalu mieszkalnego, to konieczne jest wykazanie związku przyczynowego pomiędzy stwierdzonymi nieprawidłowościami w tym lokalu a ich wpływem na cały budynek. W odpowiedzi na skargę [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Uczestnicy postępowania w pismach procesowych z dnia [...]marca 2012 r. (k.34-35) i z dnia [...]marca 2012 r. (38-40) wnieśli o odrzucenie skargi uznając, że to właśnie skarżąca, na podstawie licznych opinii technicznych złożonych do akt sprawy, jest zobowiązana do dokonania ściśle określonej w decyzji naprawy tarasu. Na rozprawie w dniu 25 października 2012 r. skarżąca oświadczyła, że w lipcu i sierpniu br. taras został wyremontowany, zgodnie z treścią zaskarżonej decyzji zobowiązującej ją do usunięcia nieprawidłowości, stwierdzonych w ekspertyzie inż. J. K. (k.131). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei art. 3 § 2 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwana dalej p.p.s.a.) stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Z kolei z art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Rozpoznając przedmiotową skargę w zakresie tak określonej kognicji Sąd uznał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, bowiem zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają prawa. W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że przepis art. 61 punkt 1 w związku z art. 5 ustęp 2 Prawa budowlanego nakłada na właściciela obiektu lub jego zarządcę szczególny obowiązek dbania o obiekt budowlany. Pociąga to za sobą konieczność przeprowadzania okresowych kontroli obiektu, a także - w razie potrzeby – stosownych napraw, konserwacji, czy remontów. Przepisy Prawa budowlanego uprawniają organy nadzoru budowlanego do badania, czy dany obiekt budowlany utrzymywany jest w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami. W przypadku stwierdzenia, że obiekt budowalny może zagrażać (albo jest użytkowany w sposób zagrażający) życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska albo jest w nieodpowiednim stanie technicznym, albo swym wyglądem powoduje oszpecenie otoczenia, właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku (art. 66 ustęp 1 punkt 1-4 Prawa budowlanego). Zaistnienie choćby jednej z w/w przesłanek uprawnia i jednocześnie zobowiązuje organ nadzoru budowlanego do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. Decyzja ta ma bowiem charakter związany (por. wyrok NSA z dnia 14 lipca 1998 r., IV SA 1420/96, LEX nr 43224, wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 28 października 2010 r., II SA/Go 889/09, LEX nr 753193, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 20 października 2010 r., II SA/Po 437/10, LEX nr 754417, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 3 marca 2010 r., II SA/Wr 25/10, LEX nr 606737). Wprawdzie art. 61 i 66 Prawa budowlanego odnoszą się zasadniczo do obiektów budowlanych, a nie lokali znajdujących się w tych obiektach, jednak nie wyklucza to możliwości nałożenia w konkretnym przypadku obowiązku wykonania określonych robót również w lokalach, jeśli mają na celu utrzymanie w należytym stanie obiektu budowlanego jako całości (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 14 lipca 2008 r., IV SA 1420/96, LEX nr 43224, wyrok NSA z dnia 5 lutego 2009 r., II OSK 985/08, LEX nr 516064). Nie jest więc wykluczone nałożenie na podstawie art. 66 Prawa budowlanego obowiązku wykonania określonych robót również w lokalu lub lokalach znajdujących się w budynku wielorodzinnym. W przedmiotowej sprawie skarżąca zarzuciła, że decyzje organów obu instancji podjęte zostały w niewłaściwym trybie i skierowane do niewłaściwego podmiotu. W ocenie Sądu zarzut ten jest nietrafny, bowiem w tym wypadku taras nie wchodzi w skład nieruchomości wspólnej, gdyż służy on wyłącznie do użytku właściciela lokalu mieszkalnego nr [...]w budynku wielorodzinnym przy ul. [...] w [...]. Byt prawny tarasu określony został w akcie notarialnym, sporządzonym przed notariuszem K. N. w dniu [...]marca 2006 r. w jego Kancelarii w [...], ustanawiającym odrębną własność lokalu nr [...], powstałego w wyniku nadbudowy. Z § 3 tegoż aktu (k.46-47) wynika, że do lokalu nr [...]o powierzchni użytkowej 145,61 m² przylega taras o powierzchni 11,58 m². Tak więc jest to część składowa lokalu mieszkalnego, która nie wchodzi w skład nieruchomości wspólnej, a tym samym obowiązek jego utrzymania w należytym stanie obciąża właściciela tego lokalu, a nie wspólnotę mieszkaniową (por. wyrok SN z dnia 3 października 2002 r., III RN 153/01, OSNP 2003/18/423, uchwała SN z dnia 7 marca 2008 r., III CZP 10/08, OSNCP 2009/4/51, wyrok NSA z dnia 21 listopada 2008 r., II OSK 1442/07, LEX nr 527008, wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 września 2005 r., VII SA/Wa 1498/04, LEX nr 195009). Adresatem przedmiotowej decyzji prawidłowo więc wskazano skarżącą jako właścicielkę lokalu mieszkalnego nr [...]wraz tarasem na podstawie art. 3 ustęp 2 u.w.l. (a contrario), art. 13 ustęp 1 u.w.l. w związku z art. 61 punkt 1 i art. 66 ustęp 1 punkt 3 Prawa budowlanego. Zarzut skargi, że organy nie wskazały przepisu Prawa budowlanego, który został naruszony, również nie zasługuje na uwzględnienie. Jak już wyżej wskazano, decyzja wydana na podstawie art. 66 Prawa budowlanego jest decyzją o charakterze związanym, ponieważ przepis ten stanowi nie tylko upoważnienie dla organu nadzoru budowlanego do wydania stosownej decyzji, jeśli zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności w nim określonych, lecz wręcz statuuje obowiązek wydania stosownej decyzji, a zaniechanie jej wydania stanowiłoby naruszenie prawa (wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 27 października 2010 r., II SA/Bd 893/10, LEX nr 752233). Organy administracji obu instancji w przedmiotowej sprawie ustaliły zakres nieprawidłowości technicznych tarasu położonego przy lokalu nr [...]nie dowolnie, tylko na podstawie ekspertyzy rzeczoznawcy budowlanego, złożonej przez skarżącą. Zdaniem Sądu, przepis art. 66 Prawa budowlanego stanowi najdonioślejszy przykład konkretyzacji nakazu przestrzegania obowiązku utrzymania i użytkowania obiektu budowlanego, zgodnie z zasadami sformułowanymi w art. 5 ustęp 2 Prawa budowalnego (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 lutego 2012 r., VII SA/Wa 1785/11, LEX nr 1126381). Jeśli rzeczoznawca stwierdził, że przedmiotowy taras ma nieszczelną izolację przeciwwodną, która powoduje zalewanie wodami opadowymi lokal nr [...], położony na niższej kondygnacji, to zasadnie organy uznały, że jest on w nieodpowiednim stanie technicznym (art. 66 ustęp 1 punkt 3 Prawa budowalnego), który powinien być usunięty przez właściciela lokalu. Zły stan techniczny tarasu, poprzez bezpośrednie negatywne oddziaływanie na lokal nr [...], który jest częścią nieruchomości wspólnej, pośrednio również oddziaływuje na cały budynek wielorodzinny. Wprawdzie organ I instancji w uzasadnieniu swojej decyzji nie wskazał dokładnie, na czym polega pośredni wpływ stwierdzonych nieprawidłowości technicznych na przedmiotowym tarasie na pogorszenie stanu całego budynku przy ul. [...] w [...], a organ odwoławczy zaakceptował to ustalenie bez szczegółowego wyjaśnienia tego wpływu, to jednak w ocenie Sądu te uchybienia procesowe nie mają wpływu na treść decyzji. Organy odniosły się szczegółowo do ustalenia wpływu nieodpowiedniego stanu technicznego tarasu na lokal nr [...], a przez to wskazały na związek przyczynowy między stwierdzonymi nieprawidłowościami w wykonaniu tarasu skarżącej a całością obiektu. Z akt administracyjnych wynika, że skutki nieszczelnego tarasu skarżącej odczuwają już właściciele lokalu nr [...], a zacieki na ścianach pomieszczeń lokalu nr [...], w ocenie Sądu, mają wpływ na stan ścian całego obiektu budowlanego. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skargi braku rozważenia całego materiału dowodowego pod kątem zbadania przyczyn stwierdzonych nieprawidłowości. Organy wykazały na podstawie niekwestionowanej przez strony ekspertyzy technicznej, że główną przyczyną zalewania lokalu nr [...] jest nieszczelność izolacji przeciwwodnej tarasu należącego do lokalu nr [...]. Organy nadzoru budowlanego sprawdziły zasadność i celowość wykonywanych robót budowlanych w lokalu nr [...] przez uczestników postępowania oraz jego poprzednika, ale dwa postępowania w tym zakresie zostały umorzone; nie potwierdziły się więc twierdzenia skarżącej o przyczynieniu się tych robót do uszkodzenia tarasu przy jej lokalu. Organy nadzoru budowlanego zasadnie podnosiły w uzasadnieniach swoich decyzji, że wszelkie roszczenia odszkodowawcze między skarżącą a uczestnikami postępowania winny być dochodzone na drodze postępowania cywilnego przed sądem powszechnym (co też strony czynią w sprawie [...], toczącej się przed Sądem Rejonowym [...]). Natomiast na gruncie Prawa budowlanego, wydając decyzję na podstawie art. 66 ustęp 1, organy nie ustalają kto ponosi odpowiedzialność (winę) za doprowadzenie obiektu do stanu niezgodnego z przepisami (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 14 grudnia 2010 r., II SA/Łd 464/10, LEX nr 755801, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 20 października 2010 r., II SA/Po 437/10, LEX nr 754417). Mając powyższe na uwadze Sąd nie stwierdził, aby zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja naruszały prawo materialne, co miałoby wpływ na wynik sprawy oraz przepisy postępowania, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ocena materiału dowodowego, dokonana przez organy jest pełna, logiczna i spójna, a uzasadnienie obu decyzji prawidłowe. W związku z powyższym na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku.