VII SA/Wa 2643/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Pindelska po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2012 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wydania nakazu rozbiórki postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 5 października 2012 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2012 r., Nr [...], którą po rozpatrzeniu odwołania [...] sp. z o.o. z siedzibą w P., utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] sierpnia 2012 r., Nr [...] odmawiającą wydania nakazu rozbiórki osadników ścieków zrealizowanych na nieruchomości położonej przy ul. [...] w O., gm. B. W wykonaniu zrządzenia z dnia 9 listopada 2012 r. pismem z dnia 14 listopada 2012 r. K. S. został wezwany do o wskazania, czy wniósł skargę w imieniu własny, czy w imieniu spółki [...] sp. z o.o., w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania, pod rygorem potraktowania skargi jako wniesionej przez K. S. w imieniu własnym. W odpowiedzi na powyższe zarządzenie K. S. wskazał, że skargę wniósł w imieniu własnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Po wniesieniu skargi Sąd z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) – dalej p.p.s.a. W szczególności Sąd bada, czy skargę wniósł podmiot określony w art. 50 § 1 i § 2 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, jak również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Skarżący, o którym mowa w pierwszym zdaniu art. 50 § 1 p.p.s.a., musi mieć w złożeniu skargi interes prawny rozumiany jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków a zaskarżonym aktem lub czynnością (tak - Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 września 2007 r., sygn. II OSK 1225/06, LEX nr 360339, w wyroku z dnia 19 grudnia 2007 roku, sygn. akt II OSK 1717/06, LEX nr 4133327, oraz w wyroku z dnia 9 lutego 2006 roku, sygn. akt II OSK 357/05, LEX nr 194900; zob. także T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, "Postępowanie sądowoadministracyjne", Warszawa 2004, s. 122-123). Skarga może bowiem dotyczyć tylko jego "własnej sprawy administracyjnej" rozumianej jako przewidziana w przepisach prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot nie podporządkowany organizacyjnie temu organowi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 stycznia 2011 r., sygn. akt II FSK 2500/10, LEX nr 742360). Reasumując Sąd jest uprawniony do rozpoznania skargi tylko wówczas, gdy skarżący wykaże interes prawny pojmowany nie tylko jako uprawnienie do żądania przeprowadzenia kontroli określonego aktu lub czynności organu administracji publicznej przez sąd (ponieważ doręczono mu decyzję), lecz gdy wykaże, że interes ten polega na istnieniu związku między sferą jego indywidualnych praw (prawa własności) i obowiązków a rozstrzygnięciem zaskarżonego aktu lub czynnością. Istotę legitymacji skargowej stanowi zatem uprawnienie do żądania przeprowadzenia przez sąd administracyjny kontroli określonego aktu lub czynności organu administracji publicznej przez podmiot wykazujący istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków, a zaskarżonym aktem. Legitymacja do wniesienia skargi wynikająca z tak rozumianego interesu prawnego istnieje obiektywnie, a nie dlatego, że ocenę taką wyraża podmiot wnoszący skargę albo też organ rozstrzygający sprawę administracyjną. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd uznał, że skarżący nie posiada indywidualnego interesu prawnego, o którym mowa w art. 50 § 1 p.p.s.a. Nie jest również podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi na podstawie szczególnego przepisu. W przedmiotowej sprawie postępowanie zostało wszczęte na wniosek [...] sp. z o.o. w imieniu której działa Prezes K. S. Również zaskarżona decyzja została wydana po rozpatrzeniu odwołania [...] sp. z o.o. z siedzibą w P. i między innymi tej spółce doręczona. Zatem w rozpatrywanej sprawie K. S. będąc Prezesem [...] sp. z o.o. działał wyłącznie jako reprezentant osoby prawnej – [...] sp. z o.o. Natomiast skargę wniósł w imieniu własnym, a więc jako podmiot nie posiadający legitymacji do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, z uwagi na brak interesu prawnego. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. postanowił skargę odrzucić.