VII SA/Wa 2663/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska - Rzepecka (spr.), Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędzia WSA Iwona Szymanowicz – Nowak, Protokolant spec. Agnieszka Wasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi A. [...] Sp. z o.o. z siedzibą w R. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] września 2011 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy zezwolenia na przebudowę zjazdu skargę oddala. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad decyzją z dnia [...] czerwca 2011r., znak: [...], na podstawie art. 29 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (D. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks Postępowania Administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku A. [...] Sp. z o.o. z siedzibą w R., - nie zezwolił na przebudowę istniejącego zjazdu publicznego pełniącego rolę jedynie wyjazdu z drogi krajowej nr [...] do obiektu zlokalizowanego na działce o nr ewid. [...] obręb S. (salon samochodowy dla pojazdów osobowych) na zjazd publiczny pełniący rolę wyjazdu z drogi do tegoż obiektu oraz wjazdu na drogę krajową nr [...]. Organ podniósł, iż analizując złożony wniosek wraz z przedłożonym projektem zagospodarowania działki określającym sposób jej włączenia do DK[...] oraz w oparciu o posiadane dokumenty ustalono, że: - istniejący obiekt (salon samochodowy dla pojazdów osobowych) zlokalizowany na działce o nr ewid. [...] (przed podziałem działka nr ewid. [...]) obręb S. jest skomunikowany: zjazdem publicznym pełniącym rolę wyjazdu i wjazdu z i na drogę gminną o nr ewid.: [...] włączoną do drogi gminnej o nr ewid. [...], posiada dostęp do drogi krajowej nr [...] poprzez istniejące skrzyżowanie drogi gminnej o nr ewid.: [...] z DK [...] oraz zjazdem publicznym, wyposażonym w dodatkowy pas ruchu, pełniącym rolę wyjazdu bezpośrednio z drogi krajowej na działkę nr ewid. [...], - działka Inwestora posiada komunikację z drogą gminną - niższej kategorii, - została wydana decyzja przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] września 2004 r., znak: [...], zezwalająca na lokalizację zjazdu publicznego pod warunkiem, że "zjazd obsługiwać będzie tylko i wyłącznie jeden kierunek ruchu tj. prawoskręty z drogi nr [...]" na działkę nr ewid. [...], - wskazanie skomunikowania dla działek sąsiednich nr ewid.: [...] i [...] (na rzecz A. [...]) jest zgodne z uzyskaną decyzją o warunkach zabudowy wydaną przez Wójta Gminy [...] z dnia [...] maja 2010 r., znak [...] (postanowienie [...] z dnia [...] marca 2010r.) - przez istniejący wyjazd z drogi krajowej nr [...] i działkę nr ewid. [...]; wjazd i wyjazd drogą gminną. Dalej, organ zauważył, iż: 1) droga krajowa nr [...] [...] na całym jej przebiegu zakwalifikowana została zarządzeniem nr 80 z dnia 18 grudnia 2008 r. (ze zmianami w zarządzeniu nr 83 z dnia 24.12.2009 r.) Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad w sprawie klas istniejących dróg krajowych, do dróg głównych ruchu przyspieszonego (klasa GP), a zgodnie z § 9, ust. 11 pkt. 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430 ze zm.) jest drogą o ograniczonej dostępności, gdzie lokalizacja zjazdów jest dopuszczalna wyjątkowo, gdy brak innej możliwości dojazdu. Równocześnie posiada status drogi międzynarodowej zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o drogach publicznych i przeznaczona jest głównie do obsługi ruchu międzynarodowego i krajowego; 2) według przeprowadzonego generalnego pomiaru ruchu w 2010 roku na odcinku [...] miarodajne natężenie ruchu wynosi 1586P/h.; 3) istniejący zjazd publiczny znajduje się w obrębie węzła [...] (DK[...] i S-[...]), przy pasach segregacyjnych, rozdzielających ruch przed rondem turbinowym. Węzeł [...] jest na etapie realizacji w związku z budową drogi ekspresowej S-[...], odc. węzeł [...]. Droga gminna nr ewid. [...] którą skomunikowana jest działka z obiektem handlowym również objęta jest przebudową z uwagi na kolizję z drogą ekspresową S-[...] (zaprojektowany tunel) włączona do drogi gminnej o nr ewid. [...] i będzie skomunikowana z DK[...] poprzez włączenie drogi gminnej nr ewid. [...] poprzez zaprojektowane skrzyżowanie typu rondo (turbinowe); W kontekście w/w ustaleń organ stwierdził, iż działka nr ewid. [...] jest skomunikowana z DK [...] poprzez istniejące skrzyżowanie z drogą gminną o nr ewid. działki [...], kolejno z drogą gminną o nr ewid. działki [...], a po realizacji odcinka drogi ekspresowej S-[...], pn.: "odc. węzeł [...] - węzeł [...]" będzie nadal skomunikowana z DK[...] poprzez przebudowane odcinki tych dróg gminnych tj.: przebudowę skrzyżowania i budowę tunelu. Ponadto organ wskazał, iż w jego ocenie, wydanie zezwolenia na przebudowę przedmiotowego zjazdu, byłoby niezgodne z przepisami techniczno-budowlanymi wynikającymi z § 77, § 78, ust. 1 w związku z § 113 ust. 7 oraz § 9 ust. 1 pkt. 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, wydaną decyzją na lokalizację zjazdu publicznego i wydaną decyzją o warunkach zabudowy będącą w obrocie prawnym oraz opracowanym projektem budowlanym na budowę drogi ekspresowej S-[...], odc. węzeł [...] uwzględniającym przebudowę dróg gminnych kolidujących z drogą ekspresową S-[...]. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad decyzją z dnia [...] września 2011r., znak: [...], na podstawie art. 29 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych oraz art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy Kodeks Postępowania Administracyjnego, po rozpatrzeniu wniosku A. [...] Sp. z o.o. z siedzibą w R, - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż Wojewoda [...] na mocy decyzji z dnia [...] kwietnia 2010 r., znak [...], zezwolił na realizację inwestycji drogowej pn. Budowa drogi ekspresowej [...] na odcinku "węzeł [...]" - "węzeł [...]" od km [...] do km [...] wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, budowlami i urządzeniami budowlanymi, jednocześnie zatwierdzając projekt budowlany pod tą samą nazwą i nadając decyzji rygor natychmiastowej wykonalności ze względu na szczególnie ważny interes społeczny i gospodarczy. Stwierdził, iż pozytywne rozpatrzenie wniosku strony, to znaczy wydanie zezwolenia na przebudowę jednokierunkowego zjazdu publicznego z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...] w m. [...] na dwukierunkowy zjazd publiczny, oznaczałoby ingerencję w decyzję Wojewody [...], która w wyniku nadania jej rygoru natychmiastowej wykonalności już jest wykonywana, w szczególności - w zatwierdzony projekt budowlany, który nie zakładał przebudowy przedmiotowego zjazdu jednokierunkowego na zjazd dwukierunkowy. Ingerencja ta spowodowałaby niedopuszczalne naruszenie określonego stanu prawnego ukształtowanego na mocy tej decyzji. Ponadto organ nadmienił, iż podczas realizacji w/w inwestycji drogowej, której ukończenie nastąpi na początku 2012 r., rozpatrywany odcinek drogi krajowej nr [...] ulegnie przebudowie w związku z budową w miejscu krzyżowania się tej drogi z drogą ekspresową [...] węzła drogowego "[...]", w którego skład będą wchodzić m.in. dwa (wschodnie i zachodnie) skrzyżowania typu rondo tzw. turbinowe. Na przebudowanym odcinku drogi krajowej nr [...] zostanie wprowadzona nowa docelowa organizacja ruchu. W ocenie organu, nie ulega wątpliwości, że wówczas przedmiotowy zjazd będzie się znajdował w obszarze oddziaływania zarówno węzła "[...]", jak i wchodzącego w jego skład wschodniego skrzyżowania typu rondo (dla kierunku ruchu [...] początek tego obszaru wyznacza tablica przeddrogowskazowa [...], umieszczona około 150 m przed zjazdem). Takie zaś usytuowanie zjazdu wyklucza możliwość jego przebudowy na zjazd dwukierunkowy, który charakteryzowałby się bez porównania większą częstotliwością użytkowania niż przed przebudową, ze względu na przepis § 113 ust. 7 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430), który w związku z § 78 ust. 1 zabrania sytuowania zjazdów publicznych w obszarze oddziaływania skrzyżowania lub węzła, gdyż jest to miejsce zagrażające bezpieczeństwu ruchu drogowego. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wskazał również, iż wyważając słuszny interes w sprawie, dał pierwszeństwo ważnemu interesowi społecznemu, którego wyznacznikiem jest bezpieczeństwo ruchu drogowego, nad interesem indywidualnym, który w zasadniczym stopniu jest zaspokojony, albowiem dojazd z działki nr [...] do drogi krajowej nr [...] jest i nadal będzie możliwy, nawet po jej przebudowie i wybudowaniu drogi ekspresowej [...], istniejącymi drogami gminnymi. Odnosząc się natomiast do zarzutów zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy organ wskazał, iż wbrew twierdzeniu strony aktualny sposób zagospodarowania działki nr [...] nie pociąga za sobą konieczności przebudowy przedmiotowego zjazdu jednokierunkowego na zjazd dwukierunkowy, ponieważ, dojazd z działki nr [...] do drogi krajowej nr [...] jest i nadal będzie możliwy, nawet po jej przebudowie i wybudowaniu drogi ekspresowej [...], istniejącymi drogami gminnymi. Zaznaczył także, że okoliczność, iż w wyniku budowy drogi ekspresowej [...] i przebudowy rozpatrywanego odcinka drogi krajowej nr [...] stan faktyczny sprawy ulegnie zmianie, nie stanowi przesłanki przemawiającej na korzyść strony, lecz przeciwnie - na jej niekorzyść, albowiem przedmiotowy zjazd będzie się znajdował w obszarze oddziaływania zarówno węzła "[...]", jak i wchodzącego w jego skład wschodniego skrzyżowania typu rondo turbinowe, co jednak nie spowoduje zmiany dotychczasowych warunków obsługi działki nr [...] w zakresie komunikacji. Stwierdził nadto, iż jeżeli nawet w niedalekiej przyszłości nastąpi spadek natężenia ruchu na omawianym odcinku drogi krajowej nr [...], co jest wątpliwe, obecnie nie ma to żadnego znaczenia, ponieważ organy administracji publicznej mają obowiązek orzekać na podstawie stanu faktycznego istniejącego w chwili orzekania. Skargę na powyższą decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] września 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła A. [...] Sp. z o.o. z siedzibą w R. Wnosząc o jej uchylenie, jak również poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] czerwca 2011 r., zarzuciła decyzjom naruszenie przepisów prawa: - art. 29 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy o drogach publicznych, polegające na bezzasadnym utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji, w sytuacji gdy brak jest jakichkolwiek ustaleń w zakresie wpływu lokalizowanego wjazdu na bezpieczeństwo w ruchu drogowym; - § 77 oraz § 113 ust. 7 pkt 5 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie; - 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz 107 k.p.a., poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, niewskazanie dowodów na jakich oparł się organ wydający decyzję oraz przez niewłaściwą ocenę całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego i wyprowadzenie nieprawidłowych wniosków. W obszernym uzasadnieniu skargi skarżąca Spółka wskazała w szczególności, na naruszenie przez organ podstawowych zasad postępowania administracyjnego, którymi powinien się kierować przy wydawaniu rozstrzygnięcia w ramach uznania administracyjnego. Podniosła także, iż brak dwukierunkowego zjazdu publicznego powoduje utrudnienie dostępu do obiektów skarżącej dla przyjeżdżających potencjalnych klientów. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. Nr 270). Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Z przepisu art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, wynika, że budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu. Przepisy powyższej ustawy nie określają wprost przesłanek wyrażenia zgody na wykonanie zjazdu w określonym miejscu lub jego przebudowę. Jednakże w art. 29 ust. 4 ustawodawca wskazał, że zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu lub jego przebudowę ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne. Wymogi te określone zostały w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Z powołanego przepisu wynika, że organ administracyjny, wydając decyzję w sprawie zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego lub jego przebudowę, kieruje się przede wszystkim względami bezpieczeństwa w ruchu drogowym, a ponadto kryteriami wyznaczonymi przez w/w rozporządzenie. Wskazać również należy, iż charakter przepisu art. 29 ust. 4 ustawy o drogach publicznych wskazuje na to, że ewentualne wyrażenie zgody bądź jej odmowa następuje w formie decyzji administracyjnej, w ramach tzw. uznania administracyjnego, co oznacza, że organ ma możliwość wyboru treści rozstrzygnięcia, jednak wybór ten powinien wynikać z wszechstronnego i obiektywnego rozważenia okoliczności faktycznych sprawy (por. wyroki WSA w Warszawie: z dnia 14 września 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 428/05, publ. LexPolonica nr 1878062 oraz z dnia 7 marca 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 2235/06, publ. LEX nr 329687). Zauważyć również należy, iż decyzje wydane na zasadzie uznania administracyjnego pozostają pod kontrolą Sądu jak każde inne, jednakże Sąd nie wnika w celowość wydania decyzji. Kontrola organiczna się do ustalenia, czy na podstawie przepisów prawnych dopuszczalne było wydanie decyzji uznaniowej i czy organ przy jej wydawaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie sprawy zindywidualizowanymi przesłankami. Sąd podziela pogląd organu administracyjnego, zgodnie z którym przebudowa istniejącego zjazdu publicznego pełniącego rolę jedynie wyjazdu z drogi krajowej nr [...] do obiektu zlokalizowanego na działce o nr ewid. [...] na zjazd publiczny pełniący rolę wyjazdu z drogi do tegoż obiektu oraz wjazdu na drogę krajową nr [...], zmniejszałaby bezpieczeństwo w ruchu drogowym na drodze nr [...], a co za tym idzie, stan taki stanowi podstawę do odmowy udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 11 września 2008 r., sygn. akt II SA/Gl 316/08). W rozpoznawanej sprawie Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad ustalił, iż droga krajowa nr [...] [...] na całym jej przebiegu zakwalifikowana została zarządzeniem nr 80 z dnia 18 grudnia 2008r. (ze zmianami w zarządzeniu nr 83 z dnia 24.12.2009r) Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad w sprawie klas istniejących dróg krajowych, do dróg głównych ruchu przyspieszonego (klasa GP), wobec czego warunki stosowania zjazdów z tej klasy drogi określa § 9 ust. 1 pkt. 3 w/w rozporządzenia. Zgodnie z tym przepisem stosowanie zjazdów jest dopuszczalne wyjątkowo, czyli jedynie wówczas gdy brak jest innej możliwości dojazdu lub nie jest uzasadnione bądź możliwe wykonanie albo wykorzystanie drogi klasy D lub L – czyli z dróg niższych. Ustanowienie zjazdu w przypadku drogi klasy GP jest stosowane warunkowo w zależności od tego, czy w przypadku jego ustanowienia zapewniona będzie płynność ruchu i bezpieczeństwo użytkowników danej drogi. W takiej sytuacji organ administracji publicznej, korzystając z przyznanej mu uznaniowości w rozstrzyganiu sprawy, obowiązany jest wnikliwie wyważyć interes społeczny z interesem indywidualnym strony - wnioskodawcy, kierując się przy tym naczelną zasadą bezpieczeństwa w ruchu drogowym. W wyroku z dnia 16 maja 2007 r. sygn. akt IV SA/Wa 395/07 (pubi. LEX nr 344919) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wskazał, że dokonując uzgodnienia w kwestii możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego zmianą wynikającą z planowanej inwestycji organ winien kierować się przede wszystkim względami bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Przesłanka ta stanowi podstawowe kryterium oceny możliwości włączenia ruchu samochodowego z mającej powstać inwestycji do ruchu drogowego i niedopuszczalnym jest jej przedkładanie nad interes jednostki. W rozpatrywanej sprawie droga krajowa nr [...], przy której miałby być usytuowany zjazd (przebudowany na dwukierunkowy), należy do dróg klasy GP o dużym natężeniu ruchu drogowego, które jak wskazał organ, według generalnego pomiaru ruchu w roku 2010 r. wynosiło 18660 poj./dobę. Należy podzielić więc pogląd organ, iż oczywiste i logiczne jest, że im większy ruch na drodze, tym ograniczenie płynności tego ruchu i prawdopodobieństwo wystąpienie wypadku lub kolizji podczas użytkowania zjazdu publicznego, zwłaszcza dwukierunkowego, jest większe, co oznacza zmniejszenie bezpieczeństwa dla użytkowników drogi. Ponadto, w stanie faktycznym sprawy, jak zaznaczył organ, indywidualny interes strony, jest w zasadniczym stopniu zaspokojony, gdyż dojazd z działki nr [...] do drogi krajowej nr [...] jest możliwy istniejącymi drogami gminnymi, jak również nadal będzie możliwy, nawet po jej przebudowie i wybudowaniu drogi ekspresowej [...]. Stan taki przemawia za odmową wydania zezwolenia na przebudowę istniejącego zjazdu publicznego, z uwagi na dyspozycję § 9 ust. 1 pkt. 3 rozporządzenia. Z ustaleń organu administracyjnego wynika również, że Wojewoda [...] na mocy decyzji z dnia [...] kwietnia 2010 r., znak [...], zezwolił na realizację inwestycji drogowej pn. Budowa drogi ekspresowej [...] na odcinku "węzeł [...]" - "węzeł [...]" od km [...] do km [...] wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, budowlami i urządzeniami budowlanymi, jednocześnie zatwierdzając projekt budowlany pod tą samą nazwą i nadając decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Pozytywne zaś rozpatrzenie wniosku strony, to znaczy wydanie zezwolenia na przebudowę jednokierunkowego zjazdu publicznego z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...] w m. [...] na dwukierunkowy zjazd publiczny, oznaczałoby ingerencję w zatwierdzony decyzją Wojewody [...] projekt budowlany, który nie zakładał przebudowy przedmiotowego zjazdu jednokierunkowego na zjazd dwukierunkowy. Ingerencja ta spowodowałaby niedopuszczalne naruszenie określonego stanu prawnego ukształtowanego na mocy tej decyzji. Organ zaznaczył także, iż podczas realizacji w/w inwestycji drogowej, której ukończenie nastąpi na początku 2012 r., rozpatrywany odcinek drogi krajowej nr [...] ulegnie przebudowie w związku z budową w miejscu krzyżowania się tej drogi z drogą ekspresową [...] węzła drogowego "[...]", w którego skład będą wchodzić m.in. dwa (wschodnie i zachodnie) skrzyżowania typu rondo tzw. turbinowe. Na przebudowanym odcinku drogi krajowej nr [...] zostanie wprowadzona nowa docelowa organizacja ruchu. W ocenie organu, nie ulegało wątpliwości, że wówczas przedmiotowy zjazd będzie się znajdował w obszarze oddziaływania zarówno węzła "[...]", jak i wchodzącego w jego skład wschodniego skrzyżowania typu rondo (dla kierunku ruchu [...] początek tego obszaru wyznacza tablica przeddrogowskazowa [...], umieszczona około 150 m przed zjazdem). Takie zaś usytuowanie zjazdu wyklucza możliwość jego przebudowy na zjazd dwukierunkowy, który charakteryzowałby się bez porównania większą częstotliwością użytkowania niż przed przebudową, ze względu na przepis § 113 ust. 7 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430), który w związku z § 78 ust. 1 zabrania sytuowania zjazdów publicznych w obszarze oddziaływania skrzyżowania lub węzła, gdyż jest to miejsce zagrażające bezpieczeństwu ruchu drogowego. Biorąc pod uwagę powyższe, stwierdzić należy, iż Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad dokonał prawidłowej analizy stanu prawnego i faktycznego oraz wydając swoje rozstrzygnięcie nie przekroczył granicy uznania administracyjnego. Z uzasadnienia decyzji wynika, że organ należycie wykazał z jakich powodów odmówił inwestorowi zgody na przebudowę istniejącego jednokierunkowego zjazdu publicznego na zjazd dwukierunkowy. W tym stanie rzeczy zarzuty podniesione w skardze nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Zarówno te odnoszące się do § 113 ust. 7 pkt 5 rozporządzenia, którego organ nie powołał, a także § 9 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia, którego organ również nie powołał, a który nie ma w sprawie zastosowania, gdyż dotyczy innej kategorii drogi (droga klasy Z), niż droga, na której miałaby być realizowana inwestycja przebudowy zjazdu (droga klasy GP). Podobnie niezasadne jest powoływanie się przez skarżącą Spółkę na przepis § 79 rozporządzenia, gdyż nie odnosi się on do zjazdów publicznych, lecz indywidualnych. Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.