VII SA/Wa 2690/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska, , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), Sędzia WSA Maria Tarnowska, Protokolant st. ref. Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi R. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2014 r., nr [...] w przedmiocie doprowadzenia lokalu mieszkalnego do stanu poprzedniego skargę oddala. Przedmiotem skargi wniesionej przez R. K., dalej "skarżący", reprezentowanego przez r.pr. B. W., jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2014 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...]. Tą ostatnią organ, działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409; dalej: Prawo budowlane), nakazał inwestorowi – R. K., doprowadzenie lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku mieszkalnym na terenie nieruchomości przy ul. [...] w [...] do stanu poprzedniego poprzez demontaż kotła na paliwo stałe o mocy 19 kW wraz z osprzętem i instalacją centralnego ogrzewania do lokali [...] i [...] oraz przywrócenie instalacji wentylacyjnej i spalinowej do stanu poprzedniego. Ze względu na występujące zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia, na podstawie art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013, poz. 267, ze zm.), dalej "k.p.a.", organ powiatowy wydanej decyzji nadał rygor natychmiastowej wykonalności. Orzeczenie to, ww. decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2014 r., wydaną po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. zostało utrzymane w mocy. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy w pierwszej kolejności wskazał na przebieg postępowania i okoliczności faktyczne występujące w niniejszej sprawie. I tak, podał, że w dniu [...] kwietnia 2013 r. dokonano oględzin na nieruchomości przy ul. [...] w [...]. Ustalono, iż na posesji istnieje budynek mieszkalny wielorodzinny murowany, wybudowany - wg informacji uzyskanych od właściciela - w 1928 r. Podczas kontroli stwierdzono, że lokal nr [...] składa się z dwóch izb. W pierwszej izbie zamontowano piec na paliwo stałe (ekogroszek), typ KMW - SGR o mocy 19 kW oraz ciśnieniu 15 MPa. Według informacji uzyskanych od skarżącego, do tego pieca podłączono instalację centralnego ogrzewania lokali [...] i [...], w których skarżący mieszka wraz z rodziną. W oświadczeniu złożonym do protokołu z dnia [...] kwietnia 2013 r. skarżący zawarł informację, iż kocioł na ekogroszek zamontowany w lokalu nr 3 podłączył z hydraulikiem, sposobem gospodarczym. Kominiarz wykonał wentylację do pieca wyprowadzając rurę ocynkowaną na zewnątrz budynku na wysokości 3 m po elewacji (wentylacja wywiewna). Natomiast kanałami typu "z" doprowadzono powietrze do pomieszczenia (czerpnia). Rury odprowadzające spaliny zostały wprowadzone w komin spalinowy w lokalu. Zamontowano 2 sztuki zasobników na wodę, obsługujące dwa lokale mieszkalne. Uszczelnienia kominów zostały wykonane przez firmę kominiarską. I dalej, organ wojewódzki wskazał, że postanowieniem z dnia [...] października 2013 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] dopuścił jako dowód w sprawie ekspertyzę techniczną dotyczącą lokalu nr [...]. Następnie, decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] organ powiatowy nakazał skarżącemu doprowadzenie lokalu nr [...] do stanu poprzedniego poprzez demontaż kotła na paliwo stałe o mocy 19 kW wraz z osprzętem i instalacją centralnego ogrzewania do lokali [...] i [...] oraz przywrócenie instalacji wentylacyjnej i spalinowej do stanu poprzedniego. Ze względu na występujące zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia, na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Organ - [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] uchylił ww. decyzję organu powiatowego z dnia [...] listopada 2013 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, z uwagi na naruszenie art. 107 § 1 k.p.a., tj. brak dostatecznego uzasadnienia rozstrzygnięcia oraz właściwej analizy sprawy. Pismem z dnia [...] lutego 2014 r. organ powiatowy wezwał skarżącego do uzupełnienia przedłożonej wcześniej ekspertyzy technicznej o odniesienie się jej autora do obowiązujących przepisów techniczno-budowlanych. Po czym, w dniu [...] kwietnia 2014 r. organ powiatowy wydał wskazaną na wstępie decyzję, nakazującą skarżącemu doprowadzenie lokalu nr [...] do stanu poprzedniego. Przedstawiając własną ocenę sprawy, organ wojewódzki wskazał na przepis prawa materialnego, w oparciu o który wydana została ww. decyzja organu I instancji. Przywołał przepis art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Podkreślił, iż omawiany przepis znajduje zastosowanie do stanów faktycznych, w których nastąpiło niedające się usunąć naruszenie prawa. Wówczas właściwy organ jest obowiązany wydać decyzję zakazującą prowadzenia dalszych robót bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, a w przypadku szczególnym może także nakazać przywrócenie obiektu do stanu poprzedniego. Decyzja taka kończy postępowanie naprawcze. Dalej, organ podał, że w omawianej sprawie skarżący w lokalu nr [...] zainstalował kocioł na paliwo stałe wraz z osprzętem i instalacją centralnego ogrzewania do lokali nr [...] i [...]. Z dokumentów wynika, że skarżący dokonał zgłoszenia instalacji CO. Jednakże nie można uznać takiego zgłoszenia za skuteczne, gdyż jak z niego wynika zgłoszenie to dotyczyło jedynie podjęcia prac instalacyjnych pieca CO, który już znajdował się w lokalu nr [...]. Ponadto trudno wywieść z tego zgłoszenia na czym polegały prace instalacyjne. Inwestor nie dokonał szczegółowego opisu zgłaszanych prac, jak również nie został załączony opis graficzny na rzucie lokalu, w którym został zainstalowany. Uniemożliwia to ocenę poprawności wykonania prac. Tym samym nie można mówić o poprawności dokonania ww. zgłoszenia zgodnie z art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego. Organ zauważył ponadto, że skarżący nie otrzymał wymaganej przepisami Prawa budowlanego zgody właściwego organu architektoniczno - budowlanego na zmianę sposobu użytkowania pomieszczenia kuchni w lokalu nr [...] na pomieszczenie kotłowni (pismo Urzędu [...] Wydział Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy [...] z dnia [...] marca 2013 r., znak: [...]). Jednocześnie nie zgodził się z twierdzeniem skarżącego, iż o sposobie użytkowania pomieszczenia świadczy cel na jaki jest wykorzystywane. Organ odwoławczy wskazał przy tym na przepis art. 71 ust. 2 Prawa budowlanego, zgodnie z którym zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga zgłoszenia właściwemu organowi. Dodał też, iż przepis ten formułuje również sposób w jaki należy dokonać takiego zgłoszenia. W świetle powyższego organ odwoławczy przychylił się do dokonanych ustaleń organu powiatowego. Stwierdził, że zasadnie organ powiatowy uznał, iż został naruszony § 136 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690, ze zm.), dalej "rozporządzenie Ministra Infrastruktury", który wskazuje na możliwość zlokalizowania kotła na paliwo stałe o mocy cieplnej nominalnej do 25 kW na kondygnacji podziemnej, na poziomie ogrzewanych pomieszczeń bądź w innych pomieszczeniach przystosowanych do instalacji tego typu kotłów. Podniósł, iż przedmiotowy piec zainstalowany jest w lokalu mieszkalnym zlokalizowanym na parterze budynku, poniżej ogrzewanych pomieszczeń. Zatem bez wątpienia zdaniem organu odwoławczego doszło do naruszenia w tym przypadku warunków technicznych oraz przepisów Prawa budowlanego. Wobec powyższego, jak wskazał organ, brak jest możliwości do odmiennego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy i zasadne jest utrzymanie w mocy decyzji organu powiatowego z dnia [...] kwietnia 2014 r. Na koniec organ wojewódzki stwierdził, iż postępowanie w niniejszej sprawie prawidłowo było prowadzone na podstawie art. 51 Prawa budowlanego, a ze względu na charakter robót wykonanych w lokalu nr [...] zgodził się z rozstrzygnięciem organu powiatowego. Odnosząc się natomiast do treści odwołania skarżącego organ stwierdził, że nie wnosi ono do sprawy żadnych okoliczności mogących mieć wpływ na zmianę rozstrzygnięcia. W skardze do Sądu na ww. decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2014 r. skarżący zarzucił naruszenie art. 107 § 1 i 3 w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez brak odniesienia się w uzasadnieniu decyzji do zarzutów i argumentów zawartych w odwołaniu, co uniemożliwia zdaniem skarżącego weryfikację decyzji pod względem jej prawidłowości oraz nie wyjaśnia w dostatecznym stopniu motywów, jakimi kierował się organ przy wydawaniu przedmiotowej decyzji. W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skarżący stwierdził, iż brak merytorycznego odniesienia się przez organ do zarzutów zawartych w odwołaniu stanowi poważne uchybienie, które winno skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Skarżący podkreślił, iż organ odwoławczy obowiązany jest rozpatrzyć odwołanie i wydać decyzję zgodnie z treścią art. 138 k.p.a., to jest dokonując merytorycznej i prawnej oceny zasadności zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy rozpatruje sprawę ponownie merytorycznie w jej całokształcie. Oznacza to, że ma on obowiązek rozpatrzyć wszystkie żądania strony i ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swojej decyzji. Uzasadnienie decyzji organu odwoławczego winno zaś obejmować ustosunkowanie się - z zachowaniem wskazanych wyżej wymogów (art. 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a.) - do wszystkich podniesionych w odwołaniu zarzutów, co podkreśla się w utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych. Skarżący wskazał, że istotne braki uzasadnienia, w tym brak prawidłowego odniesienia się przez organ do zarzutów zawartych w odwołaniu, są kwalifikowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym jako naruszenie prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Skarżący podniósł, że organ obowiązany jest do wyjaśnienia stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do realizacji decyzji bez stosowania środków przymusu. Zasada przekonywania nie zostanie zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia lub nie odniesie się do faktów istotnych dla danej sprawy. Obowiązkiem organu odwoławczego przy uzasadnianiu decyzji jest więc ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów podnoszonych przez stronę w trakcie toczącego się postępowania. Nie wykonanie tego obowiązku stanowi naruszenie prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, a to z kolei skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji. Ponieważ zdaniem skarżącego decyzja organu II instancji została wydana z naruszeniem przepisów prawa procesowego, konieczne jest uchylenie zaskarżonej decyzji zgodnie z wnioskiem strony objętym niniejszą skargą. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko w sprawie i wskazując na brak możliwości legalizacji przedmiotowego w sprawie kotła na paliwo stałe o mocy 19kW, wobec jego wykonania w pomieszczeniu mieszkalnym, na parterze budynku, tj. wbrew warunkom określonym w § 136 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2014 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję organu powiatowego nakazującą skarżącemu jako inwestorowi doprowadzenie lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku mieszkalnym na terenie nieruchomości przy ul. [...] w [...] do stanu poprzedniego poprzez demontaż kotła na paliwo stałe o mocy 19 kW wraz z osprzętem i instalacją centralnego ogrzewania doprowadzoną do lokali [...] i [...] oraz przywrócenie instalacji wentylacyjnej i spalinowej do stanu poprzedniego. Podstawę materialnoprawną tych decyzji stanowił przepis art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego. Powodem zaś wydania wskazanych orzeczeń o przywołanej treści, było ustalenie, iż roboty budowlane jakie zostały przeprowadzone w ww. budynku, polegające na przystosowaniu jednego z pomieszczeń lokalu mieszkalnego nr [...] na potrzeby kotłowni, zamontowaniu kotła na paliwo stałe o mocy 19 kW wraz z osprzętem i podłączeniu centralnego ogrzewania do dwóch lokali na wyższej kondygnacji tego budynku, zrealizowano niezgodnie z prawem. Oba organy wskazały w tym kontekście na przepis § 136 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, który stanowi, iż kotły na paliwo stałe o mocy cieplnej nominalnej do 25 kW powinny być instalowane w wydzielonych pomieszczeniach technicznych zlokalizowanych na kondygnacji podziemnej, na poziomie ogrzewanych pomieszczeń lub w innych pomieszczeniach, w których mogą być instalowane kotły o większych mocach cieplnych nominalnych. Skład paliwa powinien być umieszczony w wydzielonym pomieszczeniu technicznym w pobliżu kotła lub w pomieszczeniu, w którym znajduje się kocioł. Pomieszczenia, w których instalowane są kotły, oraz pomieszczenia składu paliwa powinny odpowiadać wymaganiom określonym w Polskiej Normie dotyczącej kotłowni wbudowanych na paliwo stałe. W efekcie organy orzekające w sprawie wskazały na niedopuszczalność instalowania kotłów na paliwo stałe o mocy do 25 kW w lokalach mieszkalnych dostrzegając, że w analizowanym przypadku kocioł umieszczono na parterze budynku mieszkalnego wielorodzinnego, w lokalu o funkcji mieszkalnej, co oznacza brak możliwości legalizacji robót objętych niniejszym postępowaniem. Wskazały przy tym zgodnie, że przeznaczenie lokalu nr [...] nie zostało prawnie zmienione, tj. w trybie uregulowanym w art. 71 Prawa budowlanego, i nadal w tej sytuacji stanowi lokal mieszkalny. Wobec poczynienia takich ustaleń za konieczne uznały zastosowanie art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Ocenę tę Sąd w całości podziela, zgadzając się z organami orzekającym w sprawie tak co do zastosowania trybu uregulowanego w art. 51 Prawa budowlanego, wobec poczynionych i bezspornych ustaleń faktycznych, jak również co do oceny sprawy z uwzględnieniem ww. przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych i wydania orzeczenia w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. I tak, w pierwszej kolejności dostrzec należy, iż sprawa dotyczyła robót budowlanych wykonanych w budynku mieszkalnym wielorodzinnym w latach 2012-2013. Inwestorem tych robót był skarżący, który to jak wynika z akt sprawy nie legitymował się ostatecznym pozwoleniem na budowę na ich wykonanie. Wskazać zaś trzeba, iż co do zasady, uregulowanej w art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Przy czym, art. 29 ust. 2 wskazanej ustawy (a tylko ten miałby w tym przypadku zastosowanie) nie wymienia takiego rodzaju robót, jak występujące w analizowanej sprawie, a polegające na zamontowaniu kotła wraz z osprzętem oraz instalacji centralnego ogrzewania. W art. 29 ust. 2 pkt 11, ustawodawca zawarł jedynie przebudowę sieci, w tym gazowej, niemniej sprawa nie dotyczyła tego rodzaju prac. Zatem, wobec tego, że wykonane prace nie mieściły się w żadnym ze zwolnień przewidzianych w art. 29, należało uznać, iż na ich wykonanie konieczne było uzyskanie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Brak takiej zgody właściwego organu oznacza, iż inwestor działał w warunkach samowoli budowlanej. Biorąc jednak pod uwagę charakter tych prac (stanowiących roboty budowlane, a nie budowę obiektu lub jego części), dla ich legalizacji należało zastosować tryb naprawczy określony w art. 50-51 Prawa budowlanego. Art. 48 tej ustawy obejmuje budowę w warunkach samowoli obiektu budowlanego lub jego części. Wskazany zaś tryb naprawczy, zgodnie z art. 50 ust. 1, ma zastosowanie w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1, w tym - w przypadkach prowadzenie robót budowlanych wykonywanych bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia (pkt 1) albo w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska (pkt 2). Zatem, w ocenie Sądu, co najmniej te dwie przywołane przesłanki uzasadniały wszczęcie postępowania w niniejszej sprawie, w ww. trybie uregulowanym w art. 50-51 Prawa budowlanego. Dodać należy, że jak stanowi art. 51 ust. 7 tej ustawy, przepisy ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo w art. 49b, zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1. Wskazane przepisy mają więc zastosowanie także w przypadku zakończenia robót budowlanych. Oceny w tym kontekście, co do prowadzenia postępowania w niniejszej sprawie w oparciu o art. 50-51, nie zmienia okoliczność związana z ewentualnym dokonaniem przez skarżącego zgłoszenia (na co wskazał organ odwoławczy). Wykonanie robót budowlanych w następstwie skutecznie dokonanego zgłoszenia uniemożliwia wprawdzie stosowanie przepisu art. 48 czy art. 49b Prawa budowlanego, ale nie wyklucza możliwości zastosowania trybu przewidzianego w przepisach art. 50 i 51 tej ustawy, w szczególności w sytuacji wadliwego niewniesienia przez organ architektoniczno-budowlany sprzeciwu od zgłoszenia robót budowlanych naruszającego przepisy. Przechodząc do dalszej oceny, podnieść trzeba, iż postępowanie naprawcze ma na celu ustalenie, czy wykonane roboty budowlane nadają się do zalegalizowania, a więc m. in. - czy nie naruszają przepisów w stopniu uniemożliwiającym taką legalizację. Stąd konieczna była analiza w tym zakresie. Z uwagi zaś na charakter i zakres wykonanych robót, istotne znaczenie w niniejszej sprawie miały przepisy § 136 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wskazać zatem należy, iż zgodnie z cyt. powyżej § 136 ust. 2, dopuszczalne są trzy możliwe lokalizacje kotłowni, w przypadku kotłów na paliwo stałe o mocy cieplnej nominalnej do 25 kW, tj.: w wydzielonych pomieszczeniach technicznych na kondygnacji podziemnej, na poziomie ogrzewanych pomieszczeń lub w innych pomieszczeniach, w których mogą być instalowane kotły o większych mocach cieplnych nominalnych. Sposób usytuowania kotła w niniejszej sprawie nie odpowiadał treści tej normy prawnej. Kocioł umieszczono na parterze budynku, a ogrzewane pomieszczenia znajdują się na kondygnacji wyżej. Nadto, kocioł umieszczono w jednym z pomieszczeń lokalu nr [...] w tym budynku, będącego lokalem mieszkalnym. Przytoczony przepis wprost wskazuje zaś, iż winno być to pomieszczenie techniczne. Dotyczy to każdej z trzech wymienionych lokalizacji, w tym też tej ostatniej, tj. "innych pomieszczeń, w których mogą być instalowane kotły o większych mocach cieplnych nominalnych". Zgodnie bowiem z ust. 3 § 136, kotły na paliwo stałe o łącznej mocy cieplnej nominalnej powyżej 25 kW do 2.000 kW powinny być instalowane w wydzielonych pomieszczeniach technicznych zlokalizowanych na kondygnacji podziemnej lub na poziomie terenu. Zatem, jak z powyższego wynika, w każdym z trzech ww. przypadków odnoszących się do sposobu lokalizowania kotła na paliwo stałe o mocy do 25 kW, mowa jest o pomieszczeniu technicznym, a dokładnie - wydzielonym pomieszczeniu technicznym. Tym samym nie można było uznać, iż usytuowanie kotła w niniejszej sprawie, w lokalu mieszkalnym na parterze budynku wielorodzinnego jest prawidłowe. Żaden z ww. przepisów takiego sposobu umieszczenia kotła na paliwo stałe (o wskazanej mocy) nie przewiduje. Dodać przy tym należy, iż zgodnie z aktami sprawy lokal nr [...] wykorzystywany jest na pomieszczenie gospodarcze – kotłownie, ale w sposób legalny nie doszło do zmiany jego przeznaczenia. W aktach sprawy znajduje się bowiem pismo Urzędu [...] z dni [...] marca 2013 r. znak: [...], z którego wynika, że współwłaściciele budynku przy ul. [...] w [...] nie występowali o przekwalifikowanie lokalu mieszkalnego nr [...] (parter) na kotłownie i zainstalowanie pieca C.O. Tym samym organy orzekające w sprawie nie mogły przyjąć, iż lokal nr [...] stanowi lokal o innym charakterze niż mieszkalny. W efekcie nie można było w sprawie uznać, że wykonane roboty nadają się do legalizacji. Wykonano je bowiem niezgodnie ze wskazanymi powyżej przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Wskazać przy tym należy, że ekspertyza techniczna, jak i jej uzupełnienie z dnia [...] marca 2014 r., wykonane przez mgr inż. W. S. na potrzeby niniejszej sprawy, nie odnosi się do § 136 ust. 2 i 3 warunków technicznych, przywołuje jedynie ust. 1 tego paragrafu, stąd nie można uznać, iż wskazuje m. in. na prawidłowości inwestycji w powyżej przedstawionej materii. W konsekwencji należało stwierdzić, że okoliczności sprawy czyniły koniecznym zastosowanie przepisu art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, zgodnie z którym właściwy organ w drodze decyzji nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Wobec niezgodnego z prawem usytuowania kotłowni, organ rozstrzygając w I instancji mógł bowiem jedynie orzec o doprowadzeniu obiektu do stanu poprzedniego, słusznie wskazując przy tym na występujący stan zagrożenia, uzasadniający zastosowanie art. 108 k.p.a. Z tych też przyczyn Sąd uznał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Jednocześnie Sąd wyjaśnia, iż nie podzielił zarzutów procesowych w niej podniesionych uznając je za chybione. Zdaniem Sądu, organ odwoławczy powołał się na bezsporny w sprawie stan faktyczny oraz wskazał podstawy prawne, które znalazły w niej zastosowanie. Decyzja tego organu zawiera wszystkie elementy, o których mowa w art. 107 § 1 i 3 k.p.a., a uzasadnienie prawne i faktyczne wykazuje zasadność podjętego rozstrzygnięcia. Warto przy tym podnieść, że jak wskazał NSA w wyroku z dnia 7 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 367/10 (Lex nr 992560), "Odniesienie się merytoryczne organu odwoławczego do sprawy może przybrać, jeśli idzie o uzasadnienia rozstrzygnięcia, różne postacie. Organ odwoławczy może szeroko omówić sprawę, może jednak tylko zwięźle się do niej odnieść. Każdy sposób będzie mógł być uznany za zgodny z prawem, o ile tylko będzie z niego wynikało, że organ odwoławczy sprawę rozważył i ocenił decyzję organu I instancji." Stąd też, w ocenie Sądu, brak szerszego uzasadnienia, czego oczekiwał od organu skarżący, jeszcze nie świadczy o naruszeniu w sprawie art. 107 § 1 i 3 k.p.a. W ocenie Sądu, tego rodzaju naruszenie, aby okazało się zasadne musi mieć cechę istotności, co oznacza, że gdyby organ nie naruszył prawa, to najprawdopodobniej zapadłaby decyzja o innej treści. Tylko bowiem takie naruszenia przepisów mogłyby uzasadniać zastosowanie przez sąd pierwszej instancji środka przewidzianego w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej; p.p.s.a.). Jak wskazuje się bowiem w orzecznictwie sądów administracyjnych, wpływanie istotne na wynik sprawy, to prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji lub postanowienia. Sąd uchylając z tych powodów decyzję lub postanowienie musi więc wykazać, że gdyby nie było -stwierdzonego w postępowaniu sądowym- naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej mogłoby być inne (tak NSA w wyroku z dnia 14 lutego 2013 r., sygn. akt I GSK 363/12, Lex nr 1356919; wyrok NSA z dnia 18 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1490/11, Lex nr 1286271). Podkreśla się także, że aby jednoznacznie uznać, że tego rodzaju naruszenie wystąpiło, nieodzowne jest wykazanie przez stronę, że wytykane naruszenie taki wpływ mogło mieć. Zdaniem Sądu, analiza uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia nie wykazała podstaw do zastosowania w sprawie ww. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Choć organ odwoławczy nie odniósł się w sposób szerszy do zarzutów odwołania, to jednak uchybienie którego się w tej kwestii dopuścił nie miało charakteru istotnego. Stan faktyczny i prawny sprawy nie uzasadniał bowiem wydania innego rozstrzygnięcia, niż to, które zapadło, przy pełnym uwzględnieniu okoliczności podniesionych przez skarżącego na etapie odwołania. W związku z powyższym, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.