VII SA/Wa 2710/16

Dnia 14 marca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku [...] o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi w sprawie ze skargi [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia odmówić przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi Zgodnie z art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sąd odrzuca skargę, gdy pomimo wezwania nie został od niej uiszczony należny wpis. Natomiast zgodnie z art. 85 ww. ustawy czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Skarżący składając do Sądu skargę, w dniu 3 listopada 2016 r. uiścił kwotę 100 zł tytułem uiszczenia wpisu sądowego od skargi. w związku z powyższym - zarządzeniem z 5 grudnia 2016 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 zł, w terminie 7 dni, od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi, gdyż wpis sądowy w niniejszej sprawie wynosi 200 zł. Powyższe zarządzenie skarżący odebrał w dniu 13 grudnia 2016 r. (dowód: zpo - k.19), zatem termin do uzupełnienia wpisu sądowego upływał w dniu 20 grudnia 2016 r. Z akt sprawy wynika, że w zakreślonym terminie uzupełnienia wpisu nie dokonano. Postanowieniem z 18 stycznia 2017 r. w sprawie VII SA/Wa 2710/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 220 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odrzucił skargę w niniejszej sprawie z uwagi na nieuzupełnienie wpisu sądowego od skargi. Odpis postanowienia skarżący otrzymał w dniu 25 stycznia 2017 r. Przy piśmie z dnia 30 stycznia 2017 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) skarżący złożył zażalenie na powyższe postanowienie, w którym jednocześnie zawarł wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Do zażalenia i wniosku o przywrócenie terminu dołączono potwierdzenie dokonania w dniu 30 stycznia 2017 r. przelewu na kwotę 200 zł. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu skarżący wskazał, że w czasie wykonywania przelewów opiekował się bardzo chorą matką i nie miał czasu na sprawdzenie skuteczności wykonania przelewu brakującej kwoty 100 zł tytułem wpisu sądowego od skargi. matka ma obecnie 83 lata i była poddana operacji wycięcia złośliwego guza. Sytuacja ta bardzo ograniczała możliwości skarżącego i spowodowała oczywistą omyłkę przy dokonaniu przelewu. Zarządzeniem z 14 lutego 2017 r. Sąd wezwał skarżącego do udokumentowania przelewu o którym skarżący traktuje w zażaleniu i wyjaśnienia kiedy, w jakich dniach matka była chora i hospitalizowana. W odpowiedzi na powyższe zarządzenie skarżący ponownie przesłał potwierdzenie dokonania przelewu na kwotę 100 zł dokonanego w dniu 3 listopada 2017 r. oraz wyjaśnił, że przesłanie tego samego potwierdzenia dokonania przelewu w odpowiedzi na zarządzenie Sądu świadczy o jego przeświadczeniu, że przelew był wykonany na kwotę 200 zł w sumie w dwóch ratach, kiedy to w rzeczywistości przelew ten był wykonany omyłkowo jedynie na kwotę 100 zł. Niedopatrzenie to było spowodowane chorobą matki, a co za tym idzie brakiem czasu na dokładne sprawdzenie wykonanych przelewów. Wskazał również, że matka odmówiła udostępnienia dokumentacji lekarskiej z powodów osobistych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Jak stanowi art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), czynność podjęta w postępowaniu sądowym przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Przy czym, zgodnie z treścią art. 87 § 1 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. We wniosku należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Jak stanowi natomiast § 5 omawianego przepisu po upływie roku od uchybionego terminu, jego przywrócenie jest dopuszczalne tylko w przypadkach wyjątkowych. Warunkiem skuteczności wniosku o przywrócenie uchybionego terminu jest zatem łączne spełnienie przesłanek ustanowionych w przepisach art. 86 i art. 87 p.p.s.a., tj. uprawdopodobnienie przez stronę braku winy w uchybieniu terminu (art. 86 § 1 i art. 87 § 2), spowodowanie przez uchybienie terminu ujemnych skutków dla strony (art. 86 § 2), dochowanie terminu do wniesienia wniosku (art. 87 § 1) i dopełnienie uchybionej czynności (art. 87 § 4). W przedmiotowej sprawie niewątpliwie niedokonanie przez skarżącego czynności w terminie powoduje dla niego ujemne skutki w postaci odrzucenia skargi. Wniosek został złożony w terminie 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia, o którym skarżący dowiedział się w dniu 25 stycznia 2017 r. wraz z odebraniem odpisu postanowienia o odrzuceniu skargi. Wpis sądowy, jak już wyżej wskazano, skarżący uiścił w dniu 3 listopada 2016 r. na kwotę 100 zł oraz w dniu 30 stycznia 2017 r. na kwotę 200 zł. Kolejno, należy zatem ocenić uprawdopodobnienie przez stronę braku winy w uchybieniu terminu. Skarżący twierdzi, że powodem niedopełnienia czynności nakazanej przez Sąd (uzupełnienie wpisu sądowego) była niedyspozycja zdrowotna jego matki. Kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się - zgodnie z orzecznictwem i literaturą przedmiotu - z obowiązkiem do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, której skarżący nie mógł usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Warunkiem dopuszczalności przywrócenia stronie terminu do dokonania czynności procesowej jest zatem uprawdopodobnienie przez skarżącego, że mimo całej staranności nie mógł dokonać czynności w terminie, to znaczy, że zachodziły przeszkody od niego niezależne oraz istniejące przez cały czas biegu terminu przewidzianego dla dokonania czynności procesowej. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (por. wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2007 r., II OSK 479/07, publ: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Do okoliczności faktycznych, które mogą uprawdopodobnić brak winy w uchybieniu terminu należy np. nagła choroba zobowiązanego do dokonania czynności, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (por. wyrok NSA z dnia 3 sierpnia 2001r., sygn. akt I SA/Wr 676/99, publ: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Biorąc pod uwagę powyższe wskazać należy, że skarżący nie uprawdopodobnił zaistnienia po jego stronie braku winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia wpisu. We wniosku nie przytoczył też żadnych argumentów, wskazujących, że nie mógł posłużyć się inną osobą, skoro sam tego nie mógł uczynić. Aby zaistniała przesłanka do przywrócenia terminu strona musiałaby uprawdopodobnić, że stan zdrowia matki uniemożliwił mu dokonanie czynności w przewidzianym terminie. Sam fakt choroby matki nie świadczy o braku winy skarżącego w uchybieniu wiążącego stronę terminu. (por. postanowienie NSA z dnia 6 listopada 2007r., sygn. akt II OZ 1070/07). Nie wyklucza on bowiem możliwości dokonywania czynności procesowej czy to osobiście, czy to poprzez wyręczenie się inną osobą (postanowienie NSA z 25 sierpnia 2009 r., sygn. akt II GZ 182/09; postanowienie WSA w Warszawie z 9 lipca 2014 r., VII SA/Wa 604/14; publ: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie skarżący wskazuje jedynie na chorobę matki, wskazując jednocześnie, że w związku z nią nie miał czasu na dokładne sprawdzenie wykonanych przelewów. Sąd uznał, że stan chorobowy matki nie stanowił przeszkody do uzupełnienia braków formalnych skargi w terminie. Nie stanowił również przeszkody do obarczenia kogokolwiek innego dokonaniem czynności nakazanej przez Sąd w imieniu skarżącego. Reasumując, powołane przez skarżącego okoliczności nie uprawdopodobniają braku winy w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 86 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.