VII SA/Wa 2716/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska – Śpiewak (spr.), , Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant specjalista Monika Pietruszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 września 2015 r. sprawy ze skargi A. L. i A. L. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia budowy skargę oddala Decyzją z dnia [...]września 2014 r. nr [...] Wojewoda [...] działając na podstawie art. 138 § 1 ust. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, ze zm.), dalej "k.p.a.", w związku z art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409, ze zm.), dalej "Prawo budowlane", po rozpatrzeniu odwołania A.L. i A. L. od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] maja 2014 r. nr [...], wnoszącej sprzeciw do zgłoszenia zamiaru budowy 2 kortów tenisowych na terenie działki nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił przebieg postępowania wskazując, że A. i A. L. w dniu [...] marca 2014 r. zgłosili zamiar budowy dwóch kortów tenisowych na terenie działki nr [...] przy ul. [...] w [...]. Ponieważ zgłoszenie nie spełniało wymogów określonych w art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego, postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r. Prezydent [...] nałożył na inwestorów obowiązek uzupełnienia przedłożonej dokumentacji określając termin wykonania obowiązku na 14 dni od daty doręczenia postanowienia. W zakreślonym terminie zobowiązani nie uzupełnili zgłoszenia, w związku z czym organ I instancji w dniu [...] maja 2014 r. wydał decyzję wnoszącą sprzeciw. Odnosząc się do argumentacji skarżących Wojewoda [...] wyjaśnił, że dla zachowania terminu, o którym mowa w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego konieczne jest wydanie i wysłanie przed jego upływem decyzji o sprzeciwie bądź postanowienia zobowiązującego do uzupełnienia zgłoszenia. Skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2014 r. wnieśli A.L. i A. L.. Decyzji zarzucili naruszenie art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego i art. 138 § 2 k.p.a. Wnieśli o "unieważnienie" zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Podnieśli, iż art. 30 Prawa budowlanego ma na celu szybkie rozpoczęcie procesu budowy obiektu nie wymagającego pozwolenia na budowę, a termin rozpoczęcia budowy wyznaczony na 31 dzień od zgłoszenia rozstrzyga sprawę definitywnie. Zdaniem skarżących organ miał 30 dni na wydanie decyzji wnoszącej sprzeciw i powinna ona być odebrana przez zgłaszającego przed jego upływem. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2014 r. Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] maja 2014 r., którą organ wniósł sprzeciw do zgłoszenia zamiaru budowy dwóch kortów tenisowych dokonanego przez A.L. i A. L.. Zgłoszenie uruchamia uproszczoną procedurę administracyjną, która nie zawsze wymaga wydania rozstrzygnięcia w formie decyzji administracyjnej. Decyzja taka wydawana jest jedynie wówczas, gdy organ wniesie sprzeciw bądź nałoży na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę (art. 30 ust. 7 Prawa budowlanego). W zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia. Należy również dołączyć oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a w zależności od potrzeb – szkice, rysunki, opinie, a także uzgodnienia wymagane na mocy przepisów odrębnych (art. 30 ust. 2 prawa budowlanego). W razie niekompletności zgłoszenia co do wymaganej dokumentacji organ nakłada na inwestora, w drodze postanowienia, obowiązek uzupełnienia zgłoszenia o niezbędne dokumenty określając termin wykonania. Z akt postępowania wynika, że skarżący A. i A. L. w dniu [...] marca 2014 r. dokonali zgłoszenia zamiaru budowy dwóch kortów tenisowych. Ponieważ zgłoszenie nie czyniło zadość wymaganiom określonym w art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego, Prezydent [...] postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r. zobowiązał inwestorów do jego uzupełnienia w terminie 14 dni od dnia doręczenia postanowienia. Postanowienie to zostało wysłane w dniu 3 kwietnia 2014 r., czyli w terminie 30 dni od dnia złożenia zgłoszenia, a następnie doręczone inwestorom w dniu 22 kwietnia 2014 r. Termin na uzupełnienie zgłoszenia upłynął bezskutecznie w dniu 6 maja 2014 r., konsekwencją czego było wydanie przez Prezydenta [...] w dniu [...] maja 2014 r. decyzji wnoszącej sprzeciw. Skarżący wnosząc o uchylenie decyzji z dnia [...] maja 2014 r., jako podstawowy zarzut podnieśli przekroczenie terminu do skutecznego wniesienia sprzeciwu, o którym mowa w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego. Zarzut ten został powtórzony w skardze, wobec czego podstawowe znaczenie dla oceny skuteczności dokonanego sprzeciwu ma ustalenie charakteru terminu, o którym mowa w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego. Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie sądowoadministracyjnym niekwestionowany jest pogląd, że termin ten ma charakter materialny, którego zachowania oczekuje się od organu, co oznacza, że tylko w tak zakreślonych ramach czasowych organ administracyjny jest uprawniony do wniesienia sprzeciwu w sprawie zgłoszonych przez inwestora prac budowlanych. Upływ tego terminu oznacza dla organu brak możliwości wniesienia sprzeciwu. Podkreślić jednak należy, że przepis ten, nakładający na organ określony obowiązek i wyznaczający termin do jego realizacji, nie powinien być interpretowany w sposób, który uzależnia możliwość zrealizowania obowiązku od działania innego podmiotu niż organ, w tym strony, której interes może pozostawać w sprzeczności z obowiązkiem organu. Stanowisko takie jest prezentowane m. in. wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 29 kwietnia 2010r., sygn. akt II SA/Gd 66/10, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 29 marca 2010r., sygn. akt II SA/Op 481/9. Konsekwencją powyższego stanowiska jest przyjęcie poglądu, że dla zachowania terminu z art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego konieczne jest wydanie i wysłanie przed upływem tego terminu albo sprzeciwu albo postanowienia o nałożeniu obowiązku uzupełnienia zgłoszenia. Pogląd ten jest zgodny z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2006 r. sygn. akt II OSK 79/06. Podane w jego uzasadnieniu argumenty stanowiły podstawę do odstąpienia od poglądów zawartych we wcześniejszym orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny w powyższym wyroku wskazał, że konstytucyjna zasada równości wymaga, aby terminowi "wniesienie sprzeciwu" nadać podobną treść jak "wniesienie" odwołania, zażalenia czy skargi przez stronę. Dlatego dla określenia daty, z jaką termin uważa się za zachowany, należałoby sięgnąć do zasad określonych w art. 57 § 5 k.p.a. Przyjęcie, że datą wniesienia sprzeciwu jest data jego doręczenia stronie faktycznie skróciłoby trzydziestodniowy termin i umożliwiłoby stronie unikanie skutków prawnych sprzeciwu przez opóźnianie daty odbioru wysłanej korespondencji. Prezentowane w powyższym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko było kontynuowane w kolejnych orzeczeniach tegoż Sądu np. w wyroku z dnia 21 kwietnia 2009 r. sygn. akt II OSK 574/08, w wyroku z dnia 20 stycznia 2011 r. sygn. akt II OSK 105/10, czy w wyroku z dnia 12 lipca 2011 r. sygn. akt II OSK 1167/10. Z tego też względu skład sądu rozpoznający niniejszą sprawę nie podziela poglądów zawartych w orzeczeniach wydanych na tle innych stanów faktycznych, w których przyjęło, iż skutek prawny wywołuje dopiero doręczenie stronie pisma zawierającego oświadczenie organu. W związku z powyższym, w niezakwestionowanym stanie faktycznym sprawy, za trafną należało uznać ocenę organów administracji o prawidłowości wniesionego w sprawie sprzeciwu, a w konsekwencji uznać za chybione zarzuty naruszenia art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego. Z przytoczonych wyżej względów wobec bezzasadności zarzutów Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.