VII SA/Wa 272/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Mirosława Kowalska po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...]. we W. na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...]. listopada 2014 r., znak: [...]. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Spółka [...]. z siedzibą we W. reprezentowana przez r. pr. M. K. wniosła skargę na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...]. listopada 2014 r. znak: [...]., którą uchylił decyzję D. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...]. stycznia 2014 r. nr [...]. i wymierzył firmie [...]. z siedzibą we W. karę pieniężną w wysokości 15 000 zł. Pełnomocnik strony skarżącej pismem z dnia 16 stycznia 2015 r. złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że zajęcie rachunku bankowego skarżącej spółki spowodowałoby utratę płynności finansowej, prowadziłoby to do zachwiania stabilności prowadzonej przez nią działalności, spowodowałoby problemy z rozliczeniem z kontrahentami. Pełnomocnik skarżącej spółki podniósł również, że zapłata tak znacznej kwoty mogłaby doprowadzić skarżącą spółkę do utraty płynności finansowej, a rezultacie utraty kontrahentów oraz ograniczenia wydatków co w pierwszej kolejności przełoży się na redukcję etatów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 –p.p.s.a.- ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, zgodnie z § 3 wymienionego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi jedna z wymienionych w tym przepisie przesłanek. Instytucja wstrzymania wykonania ma bowiem charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych zawartych w wymienionym przepisie. Obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek z tego przepisu spoczywa na wnioskodawcy. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia, jednakże uprawdopodobnienie nie może z reguły opierać się na samych twierdzeniach strony. Sąd musi opierać się na materiale pozwalającym zająć określone stanowisko. Ciężar uprawdopodobnienia spoczywa na stronie, która ze swych twierdzeń wywodzi skutki prawne. Zatem to strona składająca wniosek w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. jest zobowiązana do wykazania, że zachodzą warunki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. W przedmiotowej sprawie strona skarżąca nie uprawdopodobniła tych przesłanek. W ocenie Sądu przytoczone we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji argumenty nie uzasadniają wstrzymania jej wykonania, bowiem każde rozstrzygnięcie zobowiązujące do uiszczenia grzywny może powodować określony skutek w sytuacji finansowej strony skarżącej, jednakże nie jest to sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie ochrony tymczasowej. Wyjaśnić bowiem należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się już dominujący pogląd przemawiający za udzieleniem ochrony tymczasowej jeżeli skarżący wykaże, że w jego konkretnej sytuacji majątkowej wywiązanie się z nałożonego obowiązku wykonania decyzji administracyjnej wiązać się będzie z wyrządzeniem znacznej szkody, zaś skarżący powinien złożyć stosowne dokumenty obrazujące jego sytuację finansową, pozwalające uprawdopodobnić podnoszone okoliczności. ( por. post . NSA z dnia 9 kwietnia 2013 r., II OZ 253/13; z dnia 17 stycznia 2012 r., I OZ 13/12; z dnia 21 stycznia 2013 r., II FZ 1076/12; z dnia 22 grudnia 2011, II FZ 743/11). Argument strony skarżącej, że wymierzona grzywna spowodowałaby utratę płynności finansowej, problemy z rozliczeniem z kontrahentami oraz ograniczenie wydatków co w pierwszej kolejności przełoży się na redukcję etatów nie zostały w żaden sposób uprawdopodobnione. Profesjonalny pełnomocnik nie złożył dokumentów które potwierdzałyby twierdzenia strony skarżącej. Okoliczności wskazane w uzasadnieniu wniosku muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, pozwalający ustalić, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do danego wnioskodawcy. Sąd stwierdził, że skarżącą spółka reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika nie dopełniła ciążących na niej obowiązków wykazania zasadności złożonego wniosku w zakresie uprawdopodobnienia zaistnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. To do strony ubiegającej się o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności należy wykazanie, że jej sytuacja jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przepisie art. 61 § 3 powołanej ustawy. Zatem stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie nie zachodzą żadne okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, bowiem twierdzenia strony winny wynikać z art. 61 § 3 p.p.s.a. i być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jej sytuacji finansowej i majątkowej oraz określać konkretne okoliczności. Wobec powyższego, że nie wykazano zaistnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd postanowił o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu.