VII SA/Wa 2724/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska (spr.), , Sędzia WSA Małgorzata Jarecka, Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Protokolant ref. Hubert Dobrowolski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi A.T. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2011 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala. UZASADNEINIE [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...] na podstawie art. 158 § 1- ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania Administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwanej dalej K.p.a.) oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm., zwanej dalej Prawo budowlane), po przeprowadzeniu na wniosek A.T. i J.L. postępowania administracyjnego, odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] stycznia 2005 r., nr [...] udzielającej Spółce [...] Sp. z o.o. pozwolenia na użytkowanie zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych (apartamentowych) z garażami podziemnymi, zrealizowanego na działce nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w [...]. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że wnioskiem z dnia z dnia 19 stycznia 2005 r. A.T. i J.L. wnieśli o stwierdzenie nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] stycznia 2005 r., nr [...]. Organ pierwszej instancji stwierdził, że stwierdzenie nieważności decyzji jest nadzwyczajnym trybem weryfikacji decyzji, stanowiącym wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnych, zatem stosowane może być wyłącznie w przypadku wystąpienia kwalifikowanych wad decyzji wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. Organ wskazał, że wady przesądzające o nieważności mają charakter materialny tkwi w samej decyzji jako akcie stanowiącym podstawę stosunku prawnego. Naruszenie prawa o rażącym charakterze występuje przede wszystkim wówczas, gdy treść rozstrzygnięcia pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu prawa przez proste zestawienie ich ze sobą. Decyzją dnia z dnia [...] stycznia 2005 r., nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] udzielił na podstawie art. 59 ust. 1 ustawy Prawo budowlane Spółce [...] Sp. z o.o. pozwolenia na użytkowanie zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych (apartamentowych) z garażami podziemnymi, zrealizowanego na działce nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w [...]. Pozwolenia na użytkowanie przedmiotowej inwestycji udzielono po dokonaniu w dniu 13 stycznia 2005 r. kontroli obowiązkowej, podczas której potwierdzono zgodność wykonanych robót z projektem budowlanym zamiennym zatwierdzonym decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] października 2004 r., nr [...] utrzymaną w mocy decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2004 r., nr [...]. Organ pierwszej instancji wskazał, że decyzją z dnia [...] maja 2005 r., znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził nieważność decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia r., nr [...] oraz decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] października 2004 r.. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany zamienny z uwagi na okoliczność, iż nie została uchylona decyzja Burmistrza Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 2000 r. zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Organ pierwszej instancji stwierdził, że pozwolenie na użytkowanie zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych (apartamentowych) z garażami podziemnymi, zrealizowanego na działce nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w [...] wydane zostało, kiedy inwestor legitymował się ostateczną decyzją zatwierdzającą projekt budowlany zamienny. Okoliczność późniejszego wyeliminowania tej decyzji z obrotu prawnego nie stanowi przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji wydanej w oparciu o to rozstrzygnięcie. Organ prowadząc postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny z daty podejmowania badanego rozstrzygnięcia. Bez znaczenia w tym postępowaniu jest to, co nastąpiło po tej dacie. Po przeanalizowaniu stanu faktycznego i prawnego przedmiotowej sprawy organ pierwszej instancji stwierdził, że badana decyzja nie jest dotknięta jakąkolwiek z kwalifikowanych wad prawnych, o których mowa w art. 156 § 1 K.p.a., w związku z czym brak jest podstaw do orzeczenia jej nieważności. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia z dnia [...] września 2011 r. znak: [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., po rozpatrzeniu odwołania A.T. i J.L., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...]. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w niniejszej sprawie niespornym jest, że inwestor prowadził roboty budowlane z istotnymi odstępstwami od zatwierdzonego projektu budowlanego. Wobec czego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] prowadził postępowanie naprawcze w trybie art. 51 Prawa budowlanego tj. wstrzymał roboty budowlane, a następnie nakazał sporządzić i przedstawić m. in. projekt budowlany zamienny spornego budynku, uwzględniający dokonane w trakcie prowadzenia robót budowlanych odstępstwa. Inwestor wykonał nałożone na niego obowiązki i wniósł o zatwierdzenie przedłożonego projektu budowlanego zamiennego. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] zatwierdził projekt budowlany zamienny i udzielił pozwolenia na wznowienie robót budowlanych (art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego). Organ odwoławczy podkreślił, że w dniu wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie w obrocie prawnym funkcjonowała zarówno decyzja Burmistrza Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 2000 r., nr [...] (znak: [...]) udzielająca pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji, jak również decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2004 r., nr [...] (znak: [...]) utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] października 2004 r., nr [...] (znak: [...]) zatwierdzającą projekt budowlany zamienny. Następnie organ odwoławczy wskazał, że "decyzja o pozwoleniu na budowę Burmistrza Gminy [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2000 r., znak: [...], utrzymana w mocy decyzją Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2000 r. znak: [...] powinna wprawdzie zostać uchylona w związku z orzeczeniem organu nadzoru budowlanego na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego (nałożeniu obowiązku przedłożenia projektu budowlanego zamiennego), jednakże nieuchylenie takiej decyzji nie oznacza, że doszło do rażącego naruszenia prawa przy wydawaniu decyzji o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie. Pozostawanie jednocześnie w obrocie prawnym decyzji o pozwoleniu na budowę i decyzji o zatwierdzeniu projektu zamiennego nie powoduje takiego stanu, który byłby nie do zaakceptowania w państwie prawa (vide wyrok NSA z dnia 11 czerwca 2010 r. , sygn. akt II OSK 1004/09). Ustawa Prawo budowlane wskazuje wprawdzie, że w razie wydania przez organ nadzoru budowlanego decyzji z art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, organ administracji architektoniczno-budowlanej uchyla decyzję o pozwoleniu na budowę (art. 36 a ust. 2), brak jest jednak w prawie materialnym określenia terminu, w jakim powinno nastąpić orzeczenie na podstawie ww. przepisu prawa." Podkreślił również, że późniejsze stwierdzenie nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2004 r., nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] października 2004 r., nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany zamienny nie może mieć wpływu na wynik postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] stycznia 2005 r., nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie. W postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności organ bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny z daty wydania decyzji a nie okoliczności, które miały miejsce po jej wydaniu. W omawianej sprawie inwestor dołączył do wniosku o pozwolenie na użytkowanie wymagane dokumenty, o których mowa w art. 57 ust. 1 Prawa budowlanego, podczas oględzin przeprowadzonych w dniu 13 stycznia 2005 r, organ stwierdził, że inwestycja została wykonana, zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym zamiennym. Mając na uwadze powyższe organ odwoławczy stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie zaistniały przesłanki do stwierdzenia nieważności badanej decyzji, gdyż nie jest ona obarczona żadną z wad kwalifikowanych wymienionych w art. 156 par. 1 K.p.a. Badano decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] stycznia 2005 r., nr [...] została wydana przez właściwy organ, na właściwej podstawie prawnej, nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, została skierowana do właściwych stron postępowania, była wykonalna w dniu jej wydania, a jej wykonanie nie wywołałoby czynu zagrożonego karą oraz nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. Odnosząc się do zarzutów dotyczących wznowienia postępowania z urzędu wskazał, że skarżącej, jako stronie postępowania przysługuje prawo składania wniosków, natomiast kwestia wszczęcia postępowania wznowieniowego z urzędu jest pozostawiona uznaniu organu administracji publicznej. Uprawniony do wszczęcia takiego postępowania organ samodzielnie przesądzi, czy na podstawie wniosków przedłożonych przez zainteresowany podmiot, dokona wszczęcia postępowania. Kierowana do organu administracji sygnalizacja o okolicznościach wskazujących na zasadność wznowienia postępowania nie jest dla organu wiążąca. Odnosząc się do bliżej niesprecyzowanych przez skarżącą zarzutów dotyczących pominięcia pełnomocnika w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności organ odwoławczy wskazał, że w aktach sprawy znajduje się jedynie pełnomocnictwo udzielone adwokatowi M.G. zawierające umocowanie jedynie do wniesienia odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] lipca 2004 r., nr [...] oraz pełnomocnictwo udzielone adwokat B.K. do działania w sprawie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] stycznia 2005 r., nr [...] udzielającą pozwolenia na użytkowanie przedmiotowej inwestycji. Organ odwoławczy stwierdził, że pełnomocnictwo złożone do akt innej sprawy, na przykład w postępowaniu sądowo - administracyjnym, nie może wywołać skutku w postaci zobligowania organu do dokonywania doręczeń na adres pełnomocnika, Organ musi być zawiadomiony o fakcie ustanowienia pełnomocnika w konkretnej sprawie (pełnomocnictwo musi być złożone do akt), nie można domniemywać jogo istnienia (vide: wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 lipca 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 104/07, lex nr 375199). Pełnomocnictwo do sprawy dotyczącej wniosku o wznowienie postępowania nie skutkuje zatem uznaniem danej osoby za pełnomocnika w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności, są to bowiem odrębne postępowania. Wskazał, że w sytuacji, gdy strona ustanowiła pełnomocnika do wszystkich spraw (w tym także tych, które w przyszłości mogą być przedmiotom postępowania), to pełnomocnik jest zobligowany złożyć uwierzytelniony odpis pełnomocnictwa do każdej z prowadzonych spraw (wyrok NSA z dnia 6 stycznia 2009 r., sygn. akt II GSK 599/08, Lex nr 516110). Stosownie bowiem do ort, 33 par. 3 K.p.a. pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. W orzecznictwie sądowym podkreśla się, że organ administracji nie ma obowiązku poszukiwania pełnomocnictwa w aktach innych niż akta konkretnej sprawy (wyrok NSA z dnia 25 marca 2003 r., sygn. akt II SA 332/01, wyrok z dnia 24 października 2007 r., sygn. akt II FSK 1217/06, wyrok NSA z dnia 11 wrześni« 'A)U/ r., sygn. akt II FSK 990/06, wyrok NSA z dnia 27 lutego 2007 r" sygn. akt I GSK 700/06)." Na powyższą decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2011 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła A.T. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej oraz zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: - naruszenie prawa materialnego, tj. art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w związku z art. 51 ust. 1 pkt 3, art. 51 ust. 4 w związku z art. 36a ust. 2 Prawa budowlanego poprzez brak stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] stycznia 2005 r., nr [...] udzielającej pozwolenia na użytkowanie zespołu budynków mieszkalnych przy ul. [...] w [...] w sytuacji, gdy inwestycja została oddana do użytku wbrew powyżej przytoczonym przepisom, tj. art. 51 ust. 1 pkt 3, art. 51 ust. 4 w zw. z art. 36a ust. 2 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którymi wydanie pozwolenia na użytkowanie obiektu wybudowanego z istotnymi odstępstwami powinno nastąpić po prawomocnym zatwierdzeniu projektu zamiennego i po uchyleniu pierwotnego pozwolenia na budowę, - naruszenie art. 107 § 3 K.p.a. poprzez nie odniesienie się w treści zaskarżonych decyzji do argumentów podnoszonych przez skarżącą, w zakresie konieczności stwierdzenia nieważności decyzji, a jedynie stwierdzenie, iż w postępowaniu nieważnościowym organ bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny z daty wydania decyzji a nie okoliczności, które miały miejsce po jej wydaniu. Ponadto nie odniesienie się do argumentacji związanej z przesłankami dotyczącymi wznowienia postępowania, a jedynie ograniczenie się do stwierdzenia, iż jest to decyzja organu i od organu zależy czy takie nadzwyczajne postępowanie zostanie wszczęte, co w świetle brzmienia art. 145 K.p.a. jest całkowicie błędne, gdyż przepis ten stanowi obligatoryjny obowiązek wznowienia postępowania, a nie fakultatywny, zależny od arbitralnej decyzji organu, - naruszenie art. 107 § 1 K.p.a. poprzez pominięcie w sentencji decyzji jednej ze stron postępowania tj. J.L. i wydanie decyzji tylko w odniesieniu do A.L., z czym wiąże się również okoliczność, iż przedmiotowa decyzja nie była doręczona skarżącemu J.L., - naruszenie art. 40 § 2 K.p.a. poprzez nie doręczenie odpisów decyzji pełnomocnikowi, który został w sposób prawidłowy ustanowiony przez stronę w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem z dnia 4 grudnia 2009 r. w którym skarżąca podnosiła zarzuty zarówno stanowiące podstawę do wznowienia postępowania, jak i stwierdzenia nieważności decyzji, a następnie po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 10 grudnia 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 1796/10, stanowisko skarżącej zostało zmodyfikowane i skarżąca wnosiła w pierwszej kolejności jako skarga dalej idąca o rozstrzygniecie kwestii stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] stycznia 2011 r. Przedmiotowe postępowanie jest więc kontynuacją postępowania po uchyleniu decyzji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia z dnia [...] września 2011 r., którą na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2011 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] stycznia 2005 r., nr [...] udzielającej Spółce [...] Sp. z o.o. pozwolenia na użytkowanie zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych (apartamentowych) z garażami podziemnymi, zrealizowanego na działce nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w [...]. Stwierdzenie nieważności decyzji jest instytucją procesową, służącą do usunięcia z obrotu prawnego decyzji administracyjnych dotkniętych ciężką, kwalifikowaną wadą prawną opisaną w art. 156 § 1 K.p.a. Postępowanie nadzorcze jest nadzwyczajnym trybem postępowania i stanowi wyłom od zasady stabilności decyzji (art. 16 K.p.a.), stąd też ustalenie podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji musi być niewątpliwe. Celem jego nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji decyzji z punktu widzenia, czy decyzja jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156 § 1 pkt 1-7 K.p.a. W tym postępowaniu decyzję weryfikuje się w odniesieniu do stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dniu wydania decyzji w stosunku, do której toczy się postępowanie nieważnościowe. Zatem zakres postępowania nadzorczego w niniejszej sprawie, jak słusznie stwierdził organ odwoławczy, obejmował jedynie zbadanie przesłanek przewidzianych w art. 156 K.p.a., bowiem organ nadzoru, jak już wcześniej wskazano, nie orzeka, co do istoty postępowania zakończonego kontrolowaną decyzją, ani też nie jest władny rozstrzygać o innych kwestiach dotyczących meritum tego postępowania. Zdaniem Sądu - w kontekście obowiązujących w dniu wydania decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] stycznia 2005 r. przepisów Prawa budowlanego w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie, organ w zaskarżonej decyzji trafnie przyjął, że kontrolowana w trybie nadzoru decyzja nie zawiera kwalifikowanych wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. W doktrynie jak i w orzecznictwie sądów przyjmuje się, że o rażącym naruszeniu prawa z art. 156 § 1 K.p.a. decydują trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz skutki które wywołuje decyzja (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 sierpnia 2000 r., sygn. akt III SA 1935/99; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 października 1998 r., sygn. akt II SA 1202/98). Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy, należy stwierdzić, że przepisy prawa budowlanego na podstawie, których wydano kontrolowaną decyzję udzielającą pozwolenia na użytkowanie, mają charakter przepisów bezwzględnie obowiązujących i muszą być ściśle stosowane. Przepis art. 57 Prawa budowlanego, w dacie wydania badanej decyzji przewidywał, że "Do zawiadomienia o zakończeniu budowy obiektu budowlanego lub wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie inwestor jest obowiązany dołączyć: 1) oryginał dziennika budowy, 2) oświadczenie kierownika budowy: a) o zgodności wykonania obiektu budowlanego z projektem budowlanym i warunkami pozwolenia na budowę, przepisami i obowiązującymi Polskimi Normami, b) o doprowadzeniu do należytego stanu i porządku terenu budowy, a także - w razie korzystania - ulicy, sąsiedniej nieruchomości, budynku lub lokalu, 3) oświadczenie o właściwym zagospodarowaniu terenów przyległych, jeżeli eksploatacja wybudowanego obiektu jest uzależniona od ich odpowiedniego zagospodarowania, 4) protokoły badań i sprawdzeń, 5) inwentaryzację geodezyjną powykonawczą (ust. 1). W razie zmian nie odstępujących w sposób istotny od zatwierdzonego projektu lub warunków pozwolenia na budowę, dokonanych podczas wykonywania robót, do zawiadomienia, o którym mowa w ust. 1, należy dołączyć kopie rysunków wchodzących w skład zatwierdzonego projektu budowlanego, z naniesionymi zmianami, a w razie potrzeby także uzupełniający opis. W takim przypadku oświadczenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 lit. a), powinno być potwierdzone przez projektanta i inspektora nadzoru inwestorskiego, jeżeli został ustanowiony (ust. 2). Inwestor jest obowiązany dołączyć do wniosku, o którym mowa w ust. 1, oświadczenia o braku sprzeciwu lub uwag ze strony organów wymienionych w art. 56 (ust. 3) (...) Wniosek o udzielenie pozwolenia na użytkowanie stanowi wezwanie właściwego organu do przeprowadzenia obowiązkowej kontroli, o której mowa w art. 59a" (ust.6). Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2005 r., nr [...] po rozpoznaniu wniosku [...] Sp. z o.o. udzielił pozwolenia na użytkowanie zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych (apartamentowych) z garażami podziemnymi. Do wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie inwestor dołączył wymagane przepisem art. 57 ust. 1 Prawa budowlanego dokumenty. Organ w dniu 13 stycznia 2005 r. przeprowadził obowiązkową kontrolę podczas której stwierdził, że inwestycja została wykonana, zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym zamiennym, a teren uporządkowany. Skoro Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] ustalił, że wszystkie warunki zostały spełnione, istniały podstawy do wydania przez niego decyzji udzielającej pozwolenie na użytkowanie zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych (apartamentowych) z garażami podziemnymi, zrealizowanego na działce nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w [...]. Prawidłowo, zatem Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w zaskarżono] decyzji z dnia [...] września 2011 r. przyjął, że badana decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...] nie jest dotknięta żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a Kontrolowana w trybie nadzoru decyzja była podjęta przez właściwy rzeczowo organ, wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami, skierowana była do podmiotu będącego stroną w sprawie, nie dotyczyła sprawy rozstrzygniętej wcześniej inną decyzją ostateczną, nie była niewykonalna, jej wykonanie nie powoduje czynu zagrożonego karą. Odnosząc się do zarzutów skargi, stwierdzić należy, że badana decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] stycznia 2005 r. o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych (apartamentowych) z garażami podziemnymi wydana została, kiedy inwestor legitymował się ostateczną decyzją zatwierdzającą projekt budowlany zamienny. Organ prowadząc niniejsze postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji brał pod uwagę stan faktyczny i prawny z daty podejmowania badanego rozstrzygnięcia, a nie okoliczności, które miały miejsce po jej wydaniu. Okoliczność późniejszego wyeliminowania decyzji zatwierdzającą projekt budowlany zamienny, z obrotu prawnego nie stanowi przesłanki do stwierdzenia nieważności badanej decyzji wydanej w oparciu o to rozstrzygnięcie. Należy także zauważyć, że zaskarżona decyzja zapadła w postępowaniu nadzwyczajnym prowadzonym w oparciu o art. 156 § 1 K.p.a. W związku z powyższym nie można oczekiwać od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego odniesienia się do argumentacji związanej z przesłankami dotyczącymi wznowienia postępowania. Skoro postępowanie prowadzone w oparciu o art. 156 § 1 K.p.a. stanowi niewątpliwie odrębne postępowanie administracyjne to niedopuszczalne jest połączenie elementów tego trybu z trybem postępowania nadzwyczajnego prowadzonego w oparciu o art. 145 K.p.a. Odnośnie zarzutu pominięcia pełnomocnika w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności, stwierdzić należy że organ prawidłowo doręczył decyzje obu instancji A.T. oraz J.L., działającym osobiście (art. 40 § 1 K.p.a.). W aktach sprawy administracyjnej znajduje się pełnomocnictwo udzielone adwokatowi M.G. zawierające umocowanie jedynie do wniesienia odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] lipca 2004 r., nr [...] oraz pełnomocnictwo udzielone adwokat B.K. do działania w sprawie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] stycznia 2005 r., nr [...] udzielającą pozwolenia na użytkowanie przedmiotowej inwestycji. Nie ma natomiast pełnomocnictwa do reprezentowania A.T. oraz J.L. przez pełnomocnika w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] stycznia 2005 r., nr [...]. Co do zarzutu pominięcia J.L. w sentencji zaskarżonej decyzji, wskazać należy, że wskazanie stron postępowania w decyzji może nastąpić w dowolnym jej fragmencie - np. nagłówku, rozstrzygnięciu, uzasadnieniu, a nawet rozdzielniku pisma, będącym z nią jednym dokumentem. Tak wydana decyzja nie narusza art. 107 § 1 K.p.a., albowiem przepis ten nie określa konkretnie, w jakim miejscu decyzji powinny zostać wskazane strony postępowania i nie nakłada na organ administracji żadnych szczególnych wymogów w tym zakresie. Z punktu widzenia prawidłowości decyzji jest zaś obojętne, w którym miejscu decyzji strona zostanie wskazana, ważne jest, by była ona w sposób jednoznaczny określona (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 lutego 2009 r., sygn. akt II OSK 1418/07, Lex Omega nr 515144 oraz z dnia 14 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 325/11, Lex Omegra nr 990245, a także w doktrynie C.Martysz , komentarz LEX 2010). Odnosząc te ogólne uwagi do stanu faktycznego niniejszej sprawy należy stwierdzić, że rozdzielnik do decyzji organu odwoławczego składa się z dwóch części: w pierwszej, w pkt 1 - 7 oznaczono podmioty otrzymujące decyzję - w tym J.L. co naprowadza, że ta część rozdzielnika zawiera oznaczenie stron postępowania. W części drugiej rozdzielnika wymieniono natomiast podmioty, którym przesłano decyzję jedynie do wiadomości. J.L. brał udział w niniejszym postępowaniu administracyjnym jako strona. Na wniosek jego oraz A.T. zostało wszczęte przedmiotowe postępowanie administracyjne. Jak wynika ze zwrotnych potwierdzeń odbioru znajdujących się w aktach administracyjnych J.L. doręczono zarówno decyzję organu pierwszej instancji (doręczenie zastępcze), jak i decyzję zaskarżoną (doręczenie w dniu 5 października 2011 r., odbiorca A.L.). Mając powyższe na uwadze, skoro zaskarżona decyzja odpowiada prawu, w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji.