VII SA/Wa 2770/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant st. ref. Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi Z W na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala Decyzją Nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r. znak: [...], Starosta [...] , zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] Sp. z o. o S.K.A pozwolenia na budowę budynku magazynowo-produkcyjnego z częścią biurową w [...] przy ul. [...] na działkach nr ew. [...] i [...] w obrębie [...]. W trakcie postępowania wpłynęły pisma Z W właściciela sąsiedniej nieruchomości, który domagał się przeprowadzenia postępowania środowiskowego i ewentualnego wydania decyzji środowiskowej oraz sprawdzenia zgodności planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W toku przedmiotowych sprawdzeń Starosta [...] stwierdził, iż przedłożony projekt budowlany, po usunięciu nieprawidłowości wskazanych w postanowieniu Nr [...]z dnia [...] czerwca 2014 r., sporządzony został przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia, jest kompletny oraz posiada wszelki niezbędne uzgodnienia i opinie. Organ I instancji uznał także, że projekt budowlany zgodny jest z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Miasta "[...]" zatwierdzonym uchwałą Rady Miasta [...][...]z dnia [...] kwietnia 1997 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego południowej części Miasta [...] (Dz. Urz. Woj. [...] z 1997 r. Nr [...]) Starosta [...] stwierdził również, że inwestor dołączył do wniosku o pozwolenie na budowę, wymagane art. 33 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczenia projektantów aktualne na dzień opracowania projektu. Organ I instancji stwierdził również, iż planowana inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Po rozpatrzeniu odwołania Z W, Wojewoda [...] decyzją z dnia[...] października 2014 r. utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] , zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia dla [...] Sp. z o.o S.K.A na budowę budynku magazynowo-produkcyjnego z częścią biurową w [...] przy ul. [...] na działkach nr ew. [...] i [...] w obrębie [...]. Dokonując oceny prawnej decyzji Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r. znak: [...] , Wojewoda stwierdził, iż odpowiada ona prawu. Wskazał, że wszystkie strony postępowania, w tym Z W miały zapewniony czynny udział na wszystkich jego etapach, a samo postępowanie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, zgodnie z obowiązującymi przepisami i z zachowaniem zasad postępowania, w tym z poszanowaniem art. 10, 40 i 61 Kpa. Odnosząc się do zarzutów z odwołania naruszenia przez projektowaną inwestycję § 12 i § 271 rozporząd2:enia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 Nr 75 poz. 690 ze zm.), Wojewoda stwierdził, iż z projektu zagospodarowania terenu oraz rysunku elewacji północnej projektowany budynek zlokalizowany jest od granicy działek nr ew. [...],[...][...] 3.02 m ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych, 4.02 m ścianą z otworami okiennymi. Zaś wzajemna odległość pomiędzy budynkiem mieszkalnym skarżącego a projektowanym obiektem wynosi 10.02 rn, w związku z czym zarzut naruszenia § 12 ww. rozporządzeniu jest bezzasadny. Odnosząc się do zarzutu niezgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w zakresie art. 10 ust. 4 pkt. 2 stanowiącym, iż na terenie oznaczonym w planie jako PU (tereny zabudowy usługowej i przemysłowej), obiekty usług produkcyjnych, baz, magazynów i składów traktowane będą, jako mogące pogorszyć stan środowiska i w uzasadnionych wypadkach właściwy organ ds. gospodarki przestrzennej i budownictwa przed wydaniem decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu może zobowiązać inwestora do sprzędzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, należy stwierdzić, iż w przedmiotowej sprawie zapis ten nie ma zastosowania, a decyzja Starosty nie dotyczyła ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, a uzyskania pozwolenia na budowę, zatem przytoczony zapis planu nie ma w przedmiotowej sprawie zastosowania. , W dalszej kolejności Wojewoda [...] wskazał, iż zgodnie z podnoszonym przez skarżącego art. 71 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. 2008 nr 199 poz. 1227) planowana inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wymienionych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 nr 213 poz. 1397), zatem zarzut naruszenia art. 71 przytoczonego rozporządzenia, należy uznać za bezzasadny. Wojewoda [...] podkreślił, iż organ prowadząc postępowanie dotyczące pozwolenia na budowę powinien bardzo często uwzględniać sprzeczne interesy, z jednej strony inwestora, z drugiej zaś osób, których prawa mogą zostać poprzez realizację inwestycji naruszone. Czym innym są jednak faktycznie naruszenia przepisów prawa budowlanego, a czym innym postulaty, oczekiwania i życzenia obywateli dotyczące prowadzenia polityki planowania przestrzennego i realizowanych inwestycji. Reasumując, zdaniem Wojewody, decyzja Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r. znak: [...], zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca [...] Sp. z o.o S.K.A pozwolenia na budowę budynku magazynowo-produkcyjnego z częścią biurową w [...] przy ul. [...] na działkach nr ew. [...] i [...] w obrębie [...] została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami i procedurą administracyjna. W skardze skierowanej do Sądu Z W, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody Skarżonej decyzji zarzucam naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 7 , 77 § 1 i art. 80 kpa poprzez ich niezastosowanie, tj. ogólnikową ocenę materiału dowodowego, co nna istotny wpływ na wynik sprawy. Ponownie podtrzymał zarzuty odwołania. Stwierdził, że zatwierdzenie projektu i udzielenie pozwolenia na budowę jest sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego , a także wymaganiami ochrony środowiska, w tym określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, w kontekście art. 10 ust.4 pkt 2 uchwały Nr [...] Rady Miasta [...]z dnia [...] kwietnia 1997 r. W świetle przepisów § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397, ze zm.), budowa przedmiotowego budynku jako rnagazynowo-produkcyjnego z częścią biurową o określonych parametrach technicznych, jest niewątpliwie przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko; bez wątpienia w takiej sytuacji wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę wymaga uprzedniego wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach określającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi. W ocenie organu odwoławczego przesłanki wydania zaskarżonej decyzji zostały wyczerpująco omówione w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Skarżący nie podnosi ładnych nowych argumentów, które mogłyby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei art. 3 § 2 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwana dalej p.p.s.a.) stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Sąd ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, biorąc pod uwagę stan prawny istniejący w dacie wydania tej decyzji oraz stan faktyczny ustalony przez organy prowadzące postępowanie w sprawie, nie będąc przy tym związany granicami skargi (zawartymi w niej zarzutami, wnioskami oraz powołaną podstawą prawną). W niniejszej sprawie przedmiotem dokonywanej przez Sąd kontroli jest prawidłowość orzeczenia zatwierdzającego projekt budowlany i udzielającego pozwolenia na budowę budynku magazynowo-produkcyjnego z częścią biurową w [...] przy ul. [...] na działkach nr ew. [...] i [...] w obrębie [...]. Sąd obligowany był ocenić, czy stan prawny oraz faktyczny rozpoznawanej sprawy ustalony przez Starostę [...], uprawniał Wojewodę [...] do wydania decyzji utrzymującej w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Jak wynika z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.) roboty budowlane muszą być poprzedzone uzyskaniem decyzji ostatecznej o pozwoleniu na budowę a decyzja o pozwoleniu na budowę musi być zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzją o warunkach zabudowy w przypadku braku miejscowego planu. Podnieść w tym miejscu należy, że stosownie do art. 4 Prawa budowlanego każdy ma prawo do zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na celu budowlane pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Norma ta kreuje więc wolność budowlaną jako zasadę prawa wypływającą z art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 2 Konstytucji RP, ustanawiających nakaz poszanowania wolności i własności. Zgodnie zaś z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Wobec zasady wolności budowlanej wspomniana ochrona interesów osób trzecich w procesie inwestycyjnym nie może prowadzić do sytuacji, w której osoby trzecie, a nie inwestor- właściciel nieruchomości, na której ma powstać obiekt budowlany, decydować będą o dopuszczalności jego wybudowania czy miejscu posadowienia (vide m.in. wyroki NSA z 14 listopada 2007 r. sygn. II OSK 1489/06 Lex 425367, WSA w Warszawie z 9 maja 2008 r. sygn. VII SA/Wa 223/08 lex 425367, WSA w Lublinie z 8 lipca 2008 r. sygn. II SA/Lu 211/08 lex 510195 i NSA z 2 marca 2010 r. II OSK 465/09 lex 577666). W art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego nałożono na właściwy organ obowiązek sprawdzenia przed wydaniem powyższej decyzji: 1) zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, 2) zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi, 3) kompletności projektu budowlanego i posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, 4) wykonania - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenia projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu lub jego sporządzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W przypadku, gdy projektowana inwestycja mieści się w zakresie reguł projektowania i sytuowania budynków wyznaczonych przepisami prawa, w tym przepisami szczególnymi, nie można, zdaniem sądu, nawet z faktu dążenia do maksymalnego odpowiadającego inwestorowi wykorzystania powierzchni działki wyprowadzać wniosków zmierzających do ograniczenia prawa do swobodnego dysponowania nieruchomością, w tym jej zabudowy zgodnie z wolą inwestora. Zdaniem Sądu w ramach swoich obowiązków, określonych w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, Wojewoda [...] jako organ odwoławczy prawidłowo ustalił, że przedłożony projekt budowlany jest kompletny, a zamierzenie inwestycyjne nie narusza szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Analiza akt sprawy pozwala stwierdzić, że zaskarżona decyzja została wydana po spełnieniu przez inwestora wymogów zawartych w przepisach art. 32-35 Prawa budowlanego oraz po zweryfikowaniu decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego. Należy również podzielić stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zgodnie z którym Inwestor wypełnił wszystkie obowiązki nałożone na niego, a zatwierdzony projekt czyni zadość wymogom określonych w przepisach prawa. Inwestor złożył prawidłowo wypełnione oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Projekt zagospodarowania działki został sporządzony zgodnie z art. 34 Prawa budowlanego spełniając wymagania § 8 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r., poz. 462) i jest zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi. Projekt budowlany został sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, posiada informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Ponadto co należy szczególnie podkreślić, projekt budowlany jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Miasta "[...]" zatwierdzonym uchwałą Rady Miasta [...][...] z dnia [...] kwietnia 1997 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego południowej części Miasta [...] (Dz. Urz. Woj. [...]z 1997 r. Nr [...]) Odnosząc się w tym miejscu do zarzutu niezgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w zakresie art. 10 ust. 4 pkt. 2 stanowiącym, iż na terenie oznaczonym w planie jako PU (tereny zabudowy usługowej i przemysłowej), obiekty usług produkcyjnych, baz, magazynów i składów traktowane będą, jako mogące pogorszyć stan środowiska i w uzasadnionych wypadkach właściwy organ ds. gospodarki przestrzennej i budownictwa przed wydaniem decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu może zobowiązać inwestora do sprzędzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, należy stwierdzić, iż w przedmiotowej sprawie zapis ten nie ma zastosowania. Zapis planu z roku 1997 dotyczył postępowania możliwego przed ustaleniem warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. W świetle późniejszych zmian ustawowych, zwalniających inwestora od konieczności uzyskiwania warunków zabudowy przy obowiązującym planie zagospodarowania przytoczony zapis planu nie ma w przedmiotowej sprawie zastosowania. Potwierdzić należy stanowisko Wojewody [...], że podnoszony przez Skarżącego zarzut naruszenia art. 71 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. 2008 nr 199 poz. 1227) jest nieuzasadniony bowiem zgodnie z tym przepisem "uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko". Planowana inwestycja, nie należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wymienionych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 nr 213 poz. 1397). Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organ I instancji art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, poprzez nie uznanie go za stronę postępowania jest bezzasadny skoro Skarżący został prawidłowo zawiadomiony o wszczęciu postępowania. Korzystał z uprawnień strony postępowania administracyjnego poprzez przedkładanie w wyznaczonym terminie środków dowodowych i wyjaśnień oraz miał możliwość zapoznania się z aktami sprawy. Organ I instancji po zbadaniu materiału dowodowego i na jego podstawie wydał decyzje administracyjną, która została doręczona stronom, w tym Z W. W ocenie Sądu wszystkie strony postępowania miały zapewniony czynny udział na wszystkich jego etapach, a samo postępowanie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, zgodnie z obowiązującymi przepisami i z zachowaniem zasad postępowania, w tym z poszanowaniem art. 10, 40 i 61 Kpa. Odnosząc się do kolejnego zarzutu naruszenia przez projektowaną inwestycję § 12 i § 271 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 Nr 75 poz. 690 ze zm.), należy stwierdzić, iż zgodnie z § 12 ust. 1 ww. rozporządzenia ,jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż: 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy, 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy". Jak wynika z projektu zagospodarowania terenu oraz rysunku elewacji północnej projektowany budynek zlokalizowany jest od granicy działek nr ew. [...][...],[...] 3.02 m ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych, 4.02 m ścianą z otworami okiennymi. Zaś wzajemna odległość pomiędzy budynkiem mieszkalnym skarżącego a projektowanym obiektem wynosi 10.02 m, w związku z czym zarzut naruszenia § 12 ww. rozporządzeniu jest bezzasadny. Zgodnie z § 271 ww rozporządzenia i tabelowym załącznikiem do niego odległość między zewnętrznymi ścianami budynków niebędącymi ścianami oddzielenia przeciwpożarowego, a mającymi na powierzchni większej niż 65% klasę odporności ogniowej(E), nie powinna, być mniejsza niż odległość 8 m. Na stronie 7 projektu budowlanego ( tom architektura) projektant opisał odległości od istniejących budynków pod względem spełnienia przepisów z zakresu ochrony przeciwpożarowej. Jak wynika z treści przedmiotowego opracowania "przewidywane obciążenia ogniowe projektowanego budynku magazynowo - produkcyjnego nie przekroczy 1000MJ/m2, w związku z powyższym budynek usytuowany zostanie z zachowaniem prawidłowej (min. 8 m.) odległości od budynków mieszkalnych zlokalizowanych na sąsiednich działkach". Powyższy zapis w projekcie budowlanym, wskazuje na zachowanie prawidłowej odległości miedzy budynkami pod względem spełnienia przepisów z zakresu ochrony przeciwpożarowej. Ponadto projekt budowlany został pozytywnie zaopiniowany przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych zatem potwierdzić należy zdanie Wojewody, że nie ma On kompetencji do podważania opinii w tym zakresie wykonanej przez osobę posiadającą odpowiednie wykształcenie i stosowne uprawnienia. Oczywiście, że zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 6 Prawa budowlanego obiekt budowlany należy projektować i budować w sposób zapewniający ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich. Nie wszystkie jednakże interesy osób trzecich podlegają ochronie; chronione są wyłącznie interesy prawne, a nie są chronione interesy jedynie faktyczne. Wyznacznikiem zakresu, w jakim wydający decyzję organ ma obowiązek chronić uprawnienia osób trzecich, są przepisy prawa materialnego. Naruszenie interesu prawnego rozumiane jest jako naruszenie konkretnych norm prawa materialnego, obowiązujących w procesie inwestycyjnym (por. wyrok NSA z dnia 7 lipca 1999 r., sygn. akt IV SA 1492/98). Kończąc powyższe rozważania Sąd zauważa, że planowana inwestycja może spowodować szereg utrudnień dla otoczenia w tym dla osoby skarżącej. W zasadzie każda inwestycja o znacznej kubaturze powoduje uciążliwości i utrudnienia dla najbliższych sąsiadów. Jednakże, gdy w sprawie uzyskano wszelkie wymagane prawem uzgodnienia i opinie, to nie można stawiać skutecznego zarzutu, iż wydana decyzja o zatwierdzeniu projektu i udzieleniu pozwolenia budowlanego jest niezgodna z prawem. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę jako bezzasadną oddalił.