VII SA/Wa 282/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Stawecki, Sędziowie sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 listopada 2018 r. sprawy ze skargi G. D. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów za bezzasadne oddala skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z [...] grudnia 2017r., znak: [...], nr [...], po rozpatrzeniu zażalenia G. D. z [...] października 2017r. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] nr [...] z [...] października 2017 r., znak: [...], uznające za bezzasadne zarzuty złożone przez G. D. w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego na podstawie wystawionego tytułu wykonawczego nr [...] z [...] września 2017 r. celem wyegzekwowania obowiązku nałożonego decyzją nr [...] z [...] grudnia 2016 r. nakładającą na właścicieli – A. i G. L., P. L., A. C., A. G. oraz Z. i G. D. obowiązek wykonania w wyznaczonym terminie robót budowlanych przy budynku szopy drewnianej, znajdującej się na działce oznaczonej nr ew. [...], położonej w [...], polegających na: ·wykonaniu ścian oddzielenia przeciwpożarowego od strony działki oznaczonej nr ew. [...] oraz od strony działki oznaczonej nr ew. [...], · dokonaniu naprawy wywinięciu pokrycia dachowego na ścianę budynku znajdującego się na działce oznaczonej nr ew. [...],· zaimpregnowaniu drewnianych elementów nośnych szopy oraz deskowań dachu i ścian -utrzymuję w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ wskazał, że w związku z niewykonaniem obowiązków wynikających ze wskazanej powyżej decyzji nr [...], organ egzekucyjny Powiatowy Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] [...] sierpnia 2017 r., wystawił upomnienia znak: [...] wzywające zobowiązanych do wykonania wskazanych tam obowiązków. Następnie [...] września 2017 r. Powiatowy Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] wystawił tytuły wykonawcze, których doręczenie zobowiązanym skutkowało wszczęciem niniejszego postępowania egzekucyjnego, tj.: nr [...] w stosunku do A. L., nr [...] w stosunku do G. L., nr [...] w stosunku do P. L., nr [...] w stosunku do G. D., nr [...] w stosunku do Z. D., nr [...] w stosunku do A. C., nr [...] w stosunku do A. G., Pismem [...] października 2017 r., Z. i G. D. wnieśli zarzuty w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego w w/w sprawie. Postanowieniem nr [...] z [...] października 2017 r., znak: [...] Powiatowy Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] uznał za bezzasadne zarzuty złożone przez G. D. w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego na podstawie wystawionego tytułu wykonawczego nr [...] z [...] września 2017 r. celem wyegzekwowania obowiązku nałożonego ww. decyzją nr [...]. Zażalenie na w/w postanowienie w ustawowym terminie złożył G.D.. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że orzeczenie organu pierwszej instancji odpowiada przepisom prawa. I tak, zgodnie z art. 33 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity: Dz.U. z 2017 r., poz. 1201): "Podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być:1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku;2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej;3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym;6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego, 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art.15 §1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy ". W zarzutach wniesionych w piśmie z 6 października 2017 r. G.D. powołał się na przesłanki określone w art. 33 § 1 pkt 1, 3, 5, 6, 10 w/w ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Organ stwierdził, że podstawą zarzutu z art. 33 § 1 pkt. 1 w/w ustawy może być "wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku ". Częściowe wykonanie obowiązku przez zobowiązanych nie wyczerpuje w/w przesłanki. Powiatowy Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] słusznie wskazał, że podnoszona kwestia wygaśnięcia decyzji nr [...] oraz wygaśnięcia obowiązku nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie i że pozostaje bez wpływu na toczące się postępowanie egzekucyjne. Tylko całkowite wykonanie obowiązków określonych w decyzji przed formalnym wszczęciem postępowania stanowi podstawę do umorzenia postępowania egzekucyjnego. Decyzja objęta niniejszym postępowaniem egzekucyjnym została wydana w trybie art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r. Z treści tego przepisy wynika, że " W wypadku wybudowania obiektu budowlanego niezgodnie z przepisami, jeżeli nie zachodzą okoliczności określone w art. 37, właściwy terenowy organ administracji państwowej wyda inwestorowi, właścicielowi lub zarządcy decyzję nakazującą wykonanie w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego, terenu nieruchomości lub strefy ochronnej do stanu zgodnego z przepisami". Przepis art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r. nie określa konsekwencji niewykonania obowiązków nałożonych w postępowaniu legalizacyjnym. W przeciwieństwie do przepisów m.in. art. 48 ust. 4, art. 49b ust. 3 Prawa budowlanego obecnie obowiązującego tj. z 1994 r. Zatem, obowiązki określone w art. 40 Praw budowlowego z 1974 r. podlegają przymusowemu wykonaniu w trybie przepisów ustawy z dnia ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity: Dz.U. z 2017 r., poz. 1201) zgodnie z ogólną zasadą wynikającą z art. 3 § 1 tej ustawy. Na mocy tego przepisu egzekucję administracyjną stosuje się do obowiązków wynikających z decyzji i postanowień właściwych organów, chyba że przepis szczególny zastrzega dla tych obowiązków tryb egzekucję sądowej. Wobec powyższego brak jest podstaw do uznania zażalenia w tym zakresie. Brak zgody wszystkich współwłaścicieli nieruchomości na wykonanie obowiązków nałożonych w/w decyzją wydaną w trybie art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r. pozostaje bez wpływu na prowadzenie postępowania egzekucyjnego w sprawie. W wyroku z 18 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 2231/12 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał: "Brak zgody - współwłaścicieli nieruchomości na wykonanie robót budowlanych przekraczających zakres zwykłego zarządu nieruchomością wspólną w ramach postępowania legalizacyjnego, stanowi zagadnienie o charakterze cywilnym i nie ma wpływu na możliwość prowadzenia postępowania legalizacyjnego w trybie art. 37 i 40 p.b. z 1974 r. W tym przypadku możliwe jest dochodzenie ochrony prawnej przez współwłaścicieli na drodze powództwa cywilnego. " Organ drugiej instancji ocenił również, że zarzut oparty na podstawie art. 33 § 1 pkt 3 ww. ustawy, co do określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, jest bezzasadny. Obowiązek wynikający z decyzji organu powiatowego nr [...] został prawidłowo określony w w/w tytule wykonawczym stanowiącym podstawę do prowadzenia niniejszego postępowania egzekucyjnego. Zdaniem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego podnoszący zarzut o niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym jest zobowiązany dowieść, że taka niewykonalność faktycznie istnieje. Jak wskazał bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 14 maja 2013 r., sygn. akt I OSK 75/13 niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym jest podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej i art. 33 pkt 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Obowiązek niepieniężny jest niewykonalny jeżeli jest niemożliwy do wykonania nawet przy uwzględnieniu aktualnych osiągnięć wiedzy i techniki. Bez znaczenia są w tym przypadku ewentualne utrudnienia, koszty, a także konieczność zapewnienia bezpieczeństwa ludziom i mieniu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 lutego 2006 r., II OSK 509/05, LEX nr 196712). Nie stanowią przeszkody powodującej niewykonalność decyzji (a w konsekwencji - obowiązku wynikającego z decyzji), ani względy ekonomiczne i finansowe, ani trudności techniczne, ani też negatywne nastawienie adresatów decyzji czy innych podmiotów do wykonania decyzji (por. w szczególności wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 20 grudnia 1984 r., I SA 804/84, ONSA 1984, nr 2, poz. 123, z 13 lutego 1986 r., III SA 1146/85, ONSA 1986, nr 1, poz. 12). Organ drugiej instancji podzielił stanowisko Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że okoliczności niniejszej sprawy nie wykazują na występowanie po stronie zobowiązanego przeszkód, świadczących o niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym oraz nie wykazują okoliczności wykluczających możliwość usunięcia przeszkód. W ocenie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w sprawie nie zachodzi również przesłanka niedopuszczalności prowadzenia postępowania egzekucyjnego, o której mowa w art. 33 § 1 pkt 6 ww. ustawy. Orzecznictwo sądowo-administracyjne stoi na stanowisku, że niedopuszczalność egzekucji administracyjnej, o której mowa w art. 33 § 1 pkt 6 tej ustawy musi wynikać z przepisów prawa, wyłączających w ogóle możliwość przymusowej realizacji takiego obowiązku w drodze egzekucji administracyjnej bądź prowadzenia egzekucji w stosunku do osoby posiadającej konkretne przymioty ( por wyroki: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 2 marca 2016 r., sygn. akt I SA/Lu 1318/15, z 26 sierpnia 2011 r., sygn. akt II FSK 461/10]). Taka sytuacja nie występuje zaś w okolicznościach niniejszej sprawy. Zdaniem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, uwzględniając powyższe wskazania, organ pierwszej instancji zasadnie stwierdził, że obowiązki nałożone w oparciu o art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r. są egzekwowalne na podstawie ww. ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Organ podniósł również, że ewentualne odstąpienie od czynności egzekucyjnych może mieć miejsce jedynie w sytuacji całkowitego wykonania dyspozycji aktu administracyjnego nakładającego na określony podmiot obowiązek wynikający z przepisów Prawa budowlanego. Zarówno częściowe wykonanie obowiązku jak i samo przystąpienie do jego realizacji nie stanowi przesłanki do zaniechania prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Wobec powyższego zarzut naruszenia art. 33 § 1 pkt 5 i 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie jest zasadny. Wreszcie [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego dokonał analizy tytułu wykonawczego [...] nr [...] wystawionego przez organ powiatowy w stosunku do G. D. i stwierdził, że nie zawiera on rozbieżności w zakresie wskazanym w zarzutach. Przepis art. 27 ust. 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zawiera elementy, jakie powinien zawierać tytuł wykonawczy. W świetle tego przepisu:" Tytuł wykonawczy zawiera: 1) oznaczenie wierzyciela; la) oznaczenie organu albo organów, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 1 lit. d ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o delegowaniu pracowników w ramach świadczenia usług (Dz. U. poz. 868); 2) wskazanie imienia i nazwiska lub firmy zobowiązanego i jego adresu, a także numeru identyfikacji podatkowej (NIP) lub numeru Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności (PESEL), jeżeli zobowiązany taki numer posiada;3) treść podlegającego egzekucji obowiązku, podstawę prawną tego obowiązku oraz stwierdzenie, że obowiązek jest wymagalny, a w przypadku egzekucji należności pieniężnej - także określenie jej wysokości, terminu, od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie, oraz rodzaju i stawki tych odsetek;4) wskazanie zabezpieczenia należności pieniężnej hipoteką przymusową albo przez ustanowienie zastawu skarbowego lub rejestrowego lub zastawu nieujawnionego w żadnym rejestrze, ze wskazaniem terminów powstania tych zabezpieczeń; 5) wskazanie podstawy prawnej pierwszeństwa zaspokojenia należności pieniężnej, jeżeli należność korzysta z tego prawa i prawo to nie wynika z zabezpieczenia należności pieniężnej;6) wskazanie podstawy prawnej prowadzenia egzekucji administracyjnej; 7) datę wystawienia tytułu, podpis, imię i nazwisko oraz stanowisko służbowe osoby upoważnionej do działania w imieniu wierzyciela; 8) pouczenie zobowiązanego o skutkach niezawiadomienia organu egzekucyjnego o zmianie miejsca pobytu; 9) pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego; 10) klauzulę organu egzekucyjnego o skierowaniu tytułu do egzekucji administracyjnej; 11) wskazanie środków egzekucyjnych stosowanych w egzekucji należności pieniężnych; 12) datę doręczenia upomnienia, a jeżeli doręczenie upomnienia nie było wymagane, podstawę prawną braku tego obowiązku; 13) datę doręczenia zobowiązanemu powiadomienia o wniosku o egzekucję administracyjnej kary pieniężnej lub grzywny administracyjnej, o którym mowa w art. 18 ust. 1 ustawy, o której mowa w pkt 1a; 14) datę, do której można prowadzić egzekucję należności pieniężnej, o której mowa w art. 2 § 1 pkt 8 lit. g Organ stwierdził, że kontrola tytułu wykonawczego objętego niniejszym postepowaniem wykazała, że zawiera on wszystkie wymagane ww. przepisem elementy. Odnosząc się do stanowiska zawartego w zażaleniu organ wskazał, że skoro decyzja będąca podstawą wykonania obowiązków pozostaje w obrocie prawnym , to Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] ma obowiązek prowadzenia postępowanie celem wyegzekwowania nałożonego nią obowiązku. Zgodnie z art. 6 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji: " W razie uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku wierzyciel powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych ". Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego przywołał również art. 29 ust. 1 ww. ustawy podkreślając, że organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności samego obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Przy czym organ nadrzędny nie jest zwolniony od badania dopuszczalności prowadzenia postępowania egzekucyjnego w administracji pod względem formalnym. Jak już wcześniej wskazano - egzekwowany obowiązek nie został wykonany, nie został umorzony, nie przedawnił się i nie wygasł, jego wykonalność nie została wstrzymana przez sąd wojewódzki ani organ administracyjny, a także jest obowiązkiem istniejącym. Organ powiatowy prawidłowo podjął zatem czynności egzekucyjne. Wreszcie organ drugiej instancji stwierdził, że w oparciu o ustawę o postępowaniu egzekucyjnym w administracji organ egzekucyjny nie ma możliwości dokonania oceny weryfikacji wydanego rozstrzygnięcia nakazowego w sprawie. W myśl wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 25 lutego 1998 r., sygn. akt IV SA 2081/97: "Organ właściwy do prowadzenia egzekucji administracyjnej (organ egzekucyjny) nie jest władny uchylać, zmieniać bądź w inny sposób weryfikować decyzję administracyjną, która w przypadku uzyskania statusu decyzji ostatecznej, (od której nie przysługują już zwykłe środki odwoławcze) podlega przymusowemu wykonaniu. (...) kontrola zgodności z prawem czynności oraz aktów administracyjnych, podejmowanych w toku postępowania egzekucyjnego, nie może, (...) sprowadzać się do oceny zgodności z prawem decyzji merytorycznych, którymi zostały nałożone na zobowiązanego konkretne obowiązki, a których nie wykonał on (...).". Zarzuty zawarte w zażaleniu w zakresie kwestionowania obowiązku nałożonego w/w decyzją oraz dotyczące braku zgody na legalizację w/w obiektu pozostają bez wpływu na niniejsze postępowanie egzekucyjne. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe orzeczenie wniósł G.D.. Podniósł, że organy nie odniosły się merytorycznie do żadnego mojego zarzutu. Nie dostrzegły, że istnieją decyzje ostateczne, które nie podlegają wykonaniu. Przykładem takim jest chociażby decyzja ostateczna o pozwoleniu na budowę. Skarżący powołując się na art. 33 § 1 pkt 6 Ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stanowiący o niedopuszczalności egzekucji stwierdził, że tytuł egzekucyjny (w ogóle egzekucja administracyjna) może dotyczyć tylko obowiązków publicznoprawnych. a legalizacja samowoli budowlanej nie jest obowiązkiem publicznoprawnym, lecz przywilejem (uprawnieniem) strony. Z przywileju jakim jest legalizacja samowoli budowlanej można skorzystać lub nie skorzystać. Nie skorzystanie z tego przywileju grozi jedynie utratą przywileju. Wybór ten należy do wolności obywatelskiej cyt. "sfery pryncypiów ustrojowych chronionych przez Konstytucji art. 31:1. Wolność człowieka podlega ochronie prawnej.2.Każdy jest obowiązany szanować wolności i prawa innych. Nikogo nie wolno zmuszać do czynienia tego, czego prawo mu nie nakazuje". Stwierdził ponadto, cyt. "Z art. 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji /Dz.U. 1991 nr 36 poz. 161 ze zm./ wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że egzekucji administracyjnej podlegają tylko obowiązki o charakterze publicznoprawnym /por. R. Hauser i Z. Leoński: Egzekucja administracyjna. Komentarz do ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, Warszawa 1992, str. 9/. Zdaniem skarżącego cyt. "Tytuł egzekucyjny wystawiany przez PINB jest rażącym pogwałceniem art. 31 Konstytucji ust. 1 , a szczególnie ust.2 zdanie drugie: Nikogo nie wolno zmuszać do czynienia tego, czego prawo mu nie nakazuje. Obowiązki nałożone decyzją nr [...] z dnia [...].12.2016 roku na podst. art. 40 PrBud z 1974 roku nie mają charakteru publicznoprawnego. Żadna ustawa nie nakazuje też użycia aparatu przemocy państwa w celu wymuszenia tego "obowiązku"."- koniec cytatu. W ocenie skarżącego cyt. "charakteru publicznoprawnego nie ma nałożony na skarżącego w trybie art. 40 prawa budowlanego z 1974 roku obowiązek wykonania niezbędnych zmian lub przeróbek w określonym czasie, bowiem jest to jeden z etapów legalizacji samowoli budowlanej, która jest uprawnieniem/ przywilejem !!!" – koniec cytatu. Skarżący stwierdził cyt. "Nawet biorąc problem na zdrowy rozsądek, to w jaki sposób można kogoś ukarać za nie skorzystanie z prawa obywatelskiego ( przywileju , uprawnienia ) ???" – koniec cytatu. W nawiązaniu do zarzutu niewykonalności - art. 33 § 1 pkt 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji skarżący podniósł cyt. "Niewykonalność przybrała również formę absurdalną z powodów niedoręczenia mojej osobie projektu i Oceny Technicznej, a PINB wymaga wykonania prac właśnie według niedoreczonie dla nas Oceny Technicznej z decyzji nr [...]. Vide - decyzja nr [...] z dnia [...].12.2016 roku: O wykonaniu obowiązku nałożonego niniejszą decyzją, osoby wymienione w sentencji zobowiązane są niezwłocznie poinformować Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] dołączając oświadczenie osoby posiadającej uprawnienia do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, te roboty budowlane określone w sentencji niniejszej decyzji zostały wykonane zgodnie z dokumentacją wskazaną w sentencji - oceną techniczną stanu technicznego budynku szopy drewnianej, znajdującej się na działce oznaczonej numerem ewidencyjnym [...], położonej w [...], stanowiącą załącznik do decyzji oraz w sposób określony w przepisach, w tym techniczno — budowlanych z zachowaniem zasad wiedzy technicznej i warunków bezpieczeństwa i higieny pracy. Wg decyzji [...] w/w Ocena Techniczna stanowi załącznik do tej decyzji. Niestety do dzisiejszego dnia nie doręczono nam tego załącznika stanowiącego integralna część decyzji. Ocenę techniczną z projektem doręczono tylko dla A. L.. Vide: rozdzielnik decyzji nr [...] (...). Niedorzecznością jest wtedy żądanie wykonania decyzji, jeśli "zobowiązany" nie jest w posiadaniu projektu według, którego zobowiązany ma dokonać budowy." – koniec cytatu. Skarżący stwierdził również, że wnosi cyt. "o konkretną odpowiedź na pytanie: W jaki sposób wykonać budowę bez projektu ??? Mamy to robić " na czuja", "z sufitu" telepatycznie ? Z jakich materiałów ? Jakie wymiary budowli? Jaka lokalizacja? Niewykonalność w tym przypadku nie podlega dyskusji." – koniec cytatu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wcześniej prezentowane. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Zaskarżone i poprzedzające je postanowienie odpowiadają przepisom prawa. Sąd w pełni podziela ustalenia i argumentację organu, które legły u podstaw rozstrzygnięcia podjętego w zaskarżonym orzeczeniu. Ocenia je jako prawidłowe, wyczerpujące. Przyjmuje za własne. Organy obu instancji prawidłowo oceniły za bezzasadne zarzuty zgłoszone przez G. D., dotyczące postępowania egzekucyjnego prowadzonego w celu wykonania obowiązku nałożonego decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] nr [...] z [...] grudnia 2016 r. nakładającej min. na niego obowiązki szczegółowo tam opisane. Stanowisko skarżącego przedstawione w niniejszej skardze skierowanej do tutejszego Sądu nie są uzasadnione. Skarżący skupił się na dwu zarzutach opisanych odpowiednio w art. 33 § 1 pkt 6 oraz art. 33 § 1 pkt 5. Przepis art. 33 § 1 w pkt 5 stanowi o niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym zaś w pkt 6 o niedopuszczalności egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego. Oba te zarzuty wbrew stanowisku skarżącego nie mogły zostać skutecznie powołane w prowadzonej wobec niego sprawie, egzekucji administracyjnej opartej na ww. tytule wykonawczym. Odnosząc się do zarzutu z art. 33 § 1 pkt 5 w/w ustawy, należy stwierdzić, że wbrew stanowisku skarżącego obowiązek nałożony egzekwowaną decyzją jest wykonalny. Jak zasadnie stwierdził organ pierwszej instancji potwierdza to protokół czynności kontrolnych z [...] września 2017 r., nie istnieją żadne stałe przeszkody uniemożliwiające trwałe wykonanie nałożonego obowiązku. Niewykonalność obowiązku, o której mowa w art. 33 § 1 pkt 5 ww. ustawy, w sytuacji gdy chodzi o obowiązek o charakterze niepieniężnym, oznacza istnienie trwałych, niezależnych od zobowiązanego przyczyn o charakterze prawnym lub faktycznym uniemożliwiających w sposób nieusuwalny jego wykonanie. Niewykonalność obowiązku niepieniężnego musi mieć charakter obiektywny. Nie chodzi tu o trudności techniczne, ekonomiczne lub prawne oraz o brak zgody adresatów obowiązku lub innych osób zainteresowanych utrzymaniem dotychczasowego stanu rzeczy. Trwała niewykonalność obowiązku zachodzi wówczas, gdy czynności składające się na treść tych obowiązków są niewykonalne z przyczyn technicznych lub prawnych tkwiących w ich naturze. Takich okoliczności skarżący nie wykazał. Natomiast same trudności w wyegzekwowaniu wykonania obowiązku nałożonego decyzją, jak również negatywne stanowisko osób zainteresowanych utrzymaniem dotychczasowego stanu rzeczy, nie stanowią o niewykonalności obowiązku. Jak chodzi o zarzut przewidziany w art. 33 § 1 pkt 6 ww. zasadnie oceniono w toku niniejszego postepowania, że nie zachodzi niedopuszczalności egzekucji administracyjnej. Zgodnie z art. 1a pkt 13 i art. 5 § 1 pkt 1 ww. ustawy podmiotem uprawnionym do żądania wykonania obowiązku o charakterze niepieniężnym, nałożonego decyzją administracyjną, jest właściwy do orzekania organ I instancji. W okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy jest to powiatowy inspektor nadzoru budowlanego. Obowiązki nałożone w trybie art. 40 ustawy z dnia 24 października 1974 r. ustawy Prawo budowlane bezsprzecznie podlegają egzekucji w trybie ww. ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie o sygn. akt II OSK 726/15). Należy przywołać też, przedstawione w tym kontekście, prawidłowe stanowisko organu drugiej instancji zawarte w uzasadnienie zaskarżonego postanowienia. Dodatkowo podkreślić należy, że w przepisie art. 33 § 1 pkt 6 ww. ustawy chodzi o niedopuszczalność egzekucji ze względów formalnych, a nie merytorycznych, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1 i 2 tej ustawy. Niedopuszczalność egzekucji administracyjnej musi mieć przy tym źródło w przepisach prawa, całkowicie wyłączających możliwość przymusowej realizacji danego obowiązku w drodze egzekucji administracyjnej. Tymczasem nie ma żadnego przepisu, który wyłączałby egzekucję obowiązków nałożonych w trybie ww. art. 40 ustawy Prawo budowlane z 1974r. Kierując się powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2018.1302 t.j.). Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a.