VII SA/Wa 2829/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Mirosław Montowski Sędziowie: sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk asesor WSA Nina Beczek (spr.) Protokolant: referent stażysta Oliwia Woźniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 września 2024 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 21 września 2023 r. znak: KOC/5170/Ar/23 w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie - na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 50 i art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – decyzją z 21 września 2023 r. znak KOC/5170/Ar/23 utrzymało w mocy decyzję Zarządu Dzielnicy B. m. [...] W. z [...] lipca 2023 r. nr [...] ustalającą warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu dla inwestycji celu publicznego polegającego na budowie budynku użyteczności publicznej (placówki oświatowej) wraz z infrastrukturą techniczną i zagospodarowaniem terenu na działkach ew. nr [...] i [...] z obrębu [...] przy ul. B. na terenie dzielnicy B. w m. [...] W. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium podało, że Miasto [...] W. złożyło 9 maja 2023 r. wniosek, uzupełniony 19 maja 2023 r., o ustalenie lokalizacji celu publicznego dla powyższej inwestycji. Decyzją Zarządu Dzielnicy B. m. [...] W. z [...] lipca 2023 r. ustalono warunki lokalizacji dla przedmiotowej inwestycji celu publicznego. Od powyższej decyzji odwołanie wniosło Stowarzyszenie B., podnosząc: - że w decyzji nieokreślono precyzyjnie celu inwestycji, wskazano jedynie placówka oświatowa, - nieustalenie linii zabudowy od strony granicy - odcinek AB, - brak wskaźnika powierzchni zabudowy, - brak wymogów odnośnie miejsc parkingowych, - brak wskazań co do szczegółowych warunków, jakie winna spełniać szkoła, - brak pełnomocnictwa dla reprezentanta inwestora podczas gdy inwestorem jest miasto reprezentowane przez Burmistrza, a ten jest członkiem Zarządu Dzielnicy. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium wskazało, że planowana inwestycja zlokalizowana będzie na działkach nr ew. [...] i [...], obr. [...], przy ul. [...] w W., które stanowią własność Miasta [...] W. Kolegium wyjaśniło, że po otrzymaniu wniosku inwestora, organ I instancji w pierwszej kolejności winien ustalić czy inwestycja wskazana we wniosku stanowi inwestycję celu publicznego. Zgodnie bowiem z art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2023 r. poz. 997 z późn. zm.), powoływanej dalej jako "upzp", mówiąc o "inwestycji celu publicznego" należy przez to rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2020 r. poz. 65), powoływanej dalej jako "ugn". Pierwszą cechą charakteryzującą inwestycję celu publicznego jest jej zakres, tj. określenie, czy dane przedsięwzięcie można zaliczyć do działań o znaczeniu lokalnym, ponadlokalnym, krajowym czy metropolitalnym. Drugą cechą charakterystyczną tego pojęcia jest cel danego zamierzenia, tj. czy stanowi ono realizację celów, o których mowa w art. 6 ugn. Tylko łączne spełnienie tych dwóch przesłanek może przesądzać, że dane przedsięwzięcie spełnia wymogi, by można je zaliczyć do inwestycji celu publicznego, w stosunku do którego zastosowanie mają przepisy art. 50-58 upzp. Zgodnie z art. 53 ust. 3 upzp właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy: 1) warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych; 2) stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Zgodnie z art. 56 upzp, nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Organ pierwszej instancji w decyzji ustalił zgodnie z art. 54 upzp: rodzaj inwestycji; warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych; linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1. Dalej Kolegium wyjaśniło, że nie można uzależnić wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego od zobowiązania się wnioskodawcy do spełnienia nieprzewidzianych odrębnymi przepisami świadczeń lub warunków. W myśl art. 53 ust. 4 upzp decyzje wydaje się po uzgodnieniu ze wskazanymi organami. Wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego wiąże się z dokonaniem analizy dwóch elementów - po pierwsze, jest to analiza zasad zagospodarowania terenu wynikająca z przepisów odrębnych, a więc zbadanie zgodności zamierzenia inwestycyjnego z prawem materialnym administracyjnym oraz z unormowaniami dotyczącymi charakteru samej inwestycji, a po drugie, jest to analiza stanu faktycznego i prawnego dotycząca nieruchomości, na której planuje się realizację inwestycji. Analiza ta obejmuje m.in. ustalenie osoby rzeczywiście władającej gruntem i aktualnego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości, której organy w niniejszej sprawie nie uchybiły. Decyzja organu ma charakter związany w tym znaczeniu, że jeżeli organ stwierdzi zgodność zamierzenia inwestycyjnego z przepisami odrębnymi, to jest zobowiązany ustalić lokalizację inwestycji celu publicznego zgodnie z żądaniem inwestora. Wyznacznikiem rozstrzygnięcia merytorycznego decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest więc wyłącznie zgodność projektowanej inwestycji z przepisami prawa powszechnie obowiązującego. W tym miejscu Kolegium wskazało, że w przypadku lokalizacji inwestycji celu publicznego nie znajduje zastosowania, tzw. zasada dobrego sąsiedztwa, wynikająca z art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp. W odniesieniu do inwestycji celu publicznego ustawodawca nie wprowadził wymogu ochrony ładu przestrzennego w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu. Organ, orzekając w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego nie ma uprawnień do oceny celowości realizacji inwestycji, ani do modyfikowania treści wniosku inwestora (w zakresie zmiany przebiegu inwestycji, czy narzucania szczegółowych rozwiązań technicznych). Na tym etapie nie ocenia się ponadto kwestii szczegółowych wymogów dla danej realizacji np. wymogów technicznych dla szkoły czy przedszkola. W przedmiotowej sprawie dokonano uzgodnień z zarządcą drogi. Przeprowadzone postępowanie wykazało, że zamierzenie jest zgodne z wymogami wynikającymi z przepisów odrębnych, w decyzji wpisano wymagania wskazane w uzgodnieniach. Przedmiotowa inwestycja, zdaniem Kolegium, nie narusza obowiązującego prawa. W decyzji organu pierwszej instancji zawarto w pkt 6 warunki dotyczące ochrony interesów osób trzecich. Wskazane warunki będą egzekwowane przez organ wydający pozwolenie na budowę. Ochronę interesów osób trzecich zapewnia ustawa Prawo budowlane i tak zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy ochrona ta obejmuje w szczególności zapewnienie dostępu do drogi publicznej, ochronę przed pozbawieniem możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz ze środków łączności, dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, ochronę przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibrację, zakłócenia elektryczne, promieniowanie, ochronę przed zanieczyszczeniem powietrza, wody lub gleby oraz zapewnienie warunków jakim powinny odpowiadać budynki. Ponadto na etapie ustalenia lokalizacji celu publicznego nie określa się konkretnego położenia planowanego obiektu na wskazanych działkach. Na tym etapie postępowania ustala się jedynie możliwość realizacji danej inwestycji na terenie wskazanych działek. Docelowa lokalizacja szczegółowa danej inwestycji określona jest dopiero w trakcie postępowania o pozwolenie na budowę. Organ nie ma ponadto wpływu na przebieg inwestycji, gdyż leży to w gestii wnioskodawcy. Żaden przepis prawa też nie uzależnia ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego od zgody właścicieli sąsiednich nieruchomości ani nieruchomości, po której taka inwestycja będzie przebiegać. Nie ma również możliwości analizowania różnych wariantów przebiegu danej inwestycji czy sposobu jej realizacji, skoro takiej możliwości nie zawiera wniosek inwestora. Ustalenie inwestycji celu publicznego nie polega na analizowaniu różnych wariantów przedkładanych przez uczestników tego postępowania nie będących inwestorami. Odnosząc się natomiast do zarzutu braku ustalenia wskaźnika intensywności zabudowy oraz miejsc parkingowych Kolegium wskazało, że skarżona decyzja określa wskaźnik powierzchni maksymalnej zabudowy, wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej oraz wskaźniki dotyczące miejsc parkingowych, zgodnie z uzgodnieniem z zarządcą drogi. Kwestia braku ustalenia linii zabudowy od działek niedrogowych jest bezzasadna, gdyż odnosząc się do przepisów wskazujących sposób ustalenia linii zabudowy należy wskazać, że linie zabudowy ustala się jako odległość od pasa drogowego. Ponadto, zdaniem Kolegium, również niezasadny jest zarzut odnoszący się do braku pełnomocnictwa do reprezentowania Miasta [...] W., gdyż takie pełnomocnictwo znajduje się w aktach sprawy. Po przeanalizowaniu akt sprawy Kolegium uznało, że decyzja jest zgodna ze stanem faktycznym i nie narusza obowiązującego prawa. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie wniosło Stowarzyszenie B. w W. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego, w tym ustawy o planowaniu przestrzennym, ustawy prawo oświatowe oraz ustawy o ochronie środowiska w związku z treścią art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w szczególności: - wadliwe przedstawienie analizy warunków zabudowy, w szczególności pominięcie wskaźnika intensywności zabudowy jako elementu ładu przestrzennego, - nieuwzględnienie faktu braku spójności między nieokreślonym precyzyjnie rodzajem placówki oświatowej (szkoła podstawowa, średnia, przedszkole), a wskaźnikami wynikającymi z obowiązujących zapisów prawa oświatowego, - błędne uznanie jakoby immisje powodowane przez decyzję zawierały się w obrębie władania nieruchomością. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że skarżona lokalizacja celu publicznego oraz określone w niej parametry naruszają ład przestrzenny w odniesieniu do istniejącej zabudowy, w tym jej charakteru i intensywności poprzez zamiar usytuowania w bezpośrednim sąsiedztwie tej zabudowy obiektu kubaturowego o rozmiarach, wysokości i uciążliwości nieporównywalnej z zabudową istniejącą. Ponadto w zaskarżonej decyzji cel inwestycyjny nie został określony wystarczająco jednoznacznie, gdyż zapis "placówka oświatowa" jest bardzo pojemny i nie definiuje w sposób jednoznaczny tego co ma być zbudowane, jaki będzie miało charakter i jak będzie oddziaływać na sąsiedztwo i okolicę, w szczególności pod względem ładu przestrzennego. W ocenie Stowarzyszenia, nie podano wartości kubatury czy też powierzchni. Są to wartości, które powinny wyniknąć ze szczegółowej analizy istotnych cech - niejasno określonego we wniosku - celu inwestycyjnego, które powinny określać liczbowo np. wskaźnik intensywności zabudowy, liczbę użytkowników obiektu, powiązane z tym potrzeby np. miejsc postojowych, oddziaływania na sąsiedztwo poprzez hałas itd. Planowana ilość miejsc postojowych na przedmiotowym terenie jest arbitralna i uznaniowa, brakuje jakiejkolwiek oceny, czy podana ilość spełnia wymagane (jakie) wartości, gdyż ich w decyzji po prostu nie ma. Stowarzyszenie zauważa ewidentny brak spójności między celem lokalizacji, możliwymi ograniczeniami wynikającymi z potrzeb i z miejsca lokalizacji, zasadami zagospodarowania terenu, a realnym zapotrzebowaniem na miejsca postojowe związane z planowanym obiektem. Tymczasem już obecnie, zlokalizowana dokładnie naprzeciwko planowanej lokalizacji, Szkoła Podstawowa nr [...] generuje duże zapotrzebowanie na miejsca postojowe, a istniejący minimalistyczny parking nie rozwiązuje obecnie istniejących problemów. Samochody parkują w sposób chaotyczny na ul. [...] czy [...] na wąskich drogach osiedlowych, często na terenach zieleni czy nawet podjazdach do nieruchomości jednorodzinnych, stwarzając zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym, szczególnie w odniesieniu do dzieci. W tym kontekście pominięcie precyzyjnych obliczeń zapotrzebowania na miejsca parkingowe - tym bardziej przy braku określenia charakteru "placówki oświatowej", liczby i sposobu korzystających z niej osób, dyskwalifikuje wniosek z samego założenia. Stowarzyszenie podniosło naruszenie przepisów prawa poprzez lokalizację celu publicznego - placówki oświatowej - na przedmiotowym obszarze z powodu pominięcia wymagań określonych w ustawie Prawo oświatowe. Skarżona decyzja całkowicie pomija analizę potrzeb oświatowych w tej lokalizacji i dostępność inwestycji dla potencjalnych przyszłych użytkowników - stosownie do zapisów art. 39 ust. 5 ustawy Prawo oświatowe. Nadto zdaniem skarżącego, Kolegium przyjęło błędne założenie, jakoby ograniczenie przestrzenne lokalizacji celu publicznego w formie linii zabudowy dotyczyło tylko obszaru lokalizacji względem drogi. Zastosowanie i wyznaczenie linii zabudowy względem zabudowy już istniejącej jest konieczne ze względu na konieczność utworzenia strefy oddzielającej od różnego rodzaju immisji czy też zabezpieczenia przed zagrożeniami. Planowana inwestycja, będąca lokalizacją celu publicznego, jest radykalnie odmienna od istniejącej zabudowy, budzi poważne i uzasadnione obawy co do rodzaju immisji jak hałas, drgania, zanieczyszczanie środowiska czy wpływ na środowisko przyrodnicze. Brak analizy oddziaływań skutkować może istotnymi naruszeniami prawa i ładu przestrzennego w odniesieniu dla właścicieli nieruchomości położonych w pobliżu, nie tylko sąsiadujących, co może naruszać prawo własności. W piśmie z 26 sierpnia 2024 r. skarżący dokonał uzupełnienia skargi oraz dołączył zawiadomienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z 2 sierpnia 2024 r. "o zamiarze włączenia karty ewidencyjnej układu urbanistycznego Miasta Ogrodu B. w W. – historycznego układu dróg i ścieżek wraz z terenami przyległymi, dzielnica B., do wojewódzkiej ewidencji zabytków". Ponadto na rozprawie skarżący złożył kopię karty ewidencyjnej obiektu nieruchomego niewpisanego do rejestru zabytków i zdjęcia obrazujące sposób parkowania pojazdów na okolicznym terenie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga podlegała oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane bez naruszenia przepisów prawa materialnego i po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego bez naruszenia zasad tego postępowania i norm proceduralnych. Zgodnie z art. 56 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2023 r. poz. 977 z późn. zm.), powoływanej dalej jako "upzp", nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Przepis art. 1 ust. 2 upzp nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. W świetle tego przepisu nie budzi wątpliwości, że decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest decyzją związaną, a nie decyzją uznaniową. W szczególności, organ powołany do wydania takiej decyzji nie może odmówić ustalenia wnioskowanej lokalizacji inwestycji celu publicznego kierując się względami słuszności czy też opierając się na ogólnych przesłankach uwzględnianych w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, takich zwłaszcza jak ład przestrzenny lub walory ekonomiczne przestrzeni. Normy art. 1 ust. 2 ustawy planistycznej określają zasady, które winny być uwzględniane w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ale nie mogą być tratowane jako przepisy bezpośrednio zobowiązujące. Nakaz uwzględniania w zagospodarowaniu przestrzennym wymagań określonych przepisem art. 1 ust. 2 ustawy planistycznej oznacza, że obowiązek ten istnieje w takim zakresie, w jakim przewidują go przepisy szczególne (vide: wyroki: NSA z dnia 13 września 2007 r., II OSK 423/07 i z dnia 16 lutego 2010 r., II OSK 1862/08 oraz wyroki: WSA w Poznaniu z dnia 18 września 2007 r., II SA/Po 245/07; WSA w Krakowie z dnia 20 października 2008 r., II SA/Kr 757/08). Zasada uwzględniania przez organy administracji w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wymagań ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury, mająca charakter normy ogólnej (klauzuli generalnej) nie nakłada na inwestora żadnych ograniczeń w zakresie dopuszczalnego sposobu zabudowy i zagospodarowania terenu. Tego typu norma nie może być samodzielną podstawą decyzji odmownej z art. 56 ustawy. Odmowa ustalenia lokalizacji inwestycji musi się więc opierać na wyraźnej sprzeczności zamierzenia inwestycyjnego z przepisem nakładającym wprost konkretne ograniczenia. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 czerwca 2023 r. (sygn. akt II OSK 2601/20) stwierdził, że przepisy art. 1 ust. 2 pkt 1, 2, 6, 7 i 9, art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy nie mogą być wykładane jako ograniczające prawo do zabudowy w imię subiektywnych interesów właścicieli sąsiednich nieruchomości. Z tych przyczyn zarzut skargi naruszenia ładu przestrzennego Sąd uznał za niezasadny. Zaskarżona decyzja w pełni odpowiada normom prawa materialnego. Budowa szkół publicznych i przedszkoli – w niniejszej sprawie szkoły z halą sportową – stanowi inwestycję realizującą cel publiczny wymieniony w art. 6 pkt 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2023 r. poz. 344 z późn. zm.), rozumiany jako działanie jednostki samorządu terytorialnego o znaczeniu lokalnym, służące zbiorowości. Stosownie do treści art. 50 ust. 1 upzp, inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku braku planu - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora (art. 52 ust.1 upzp), który musi spełniać warunki określone w art. 52 ust. 2 i ust. 2a upzp. Przepis art. 52 ust. 3 upzp stanowi, że nie można uzależniać wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego od zobowiązania się wnioskodawcy do spełnienia nieprzewidzianych odrębnymi przepisami świadczeń lub warunków. Wniosek inwestora spełniał wymagania ustawowe. Sporządzony został na urzędowym formularzu. W części opisowej określał lokalizację inwestycji poprzez wymienienie działek tworzących teren inwestycji oraz zawierał charakterystykę inwestycji ze wszystkimi elementami wymienionymi w art. 52 ust. 2 pkt 2 upzp i wskazywał z jakich nieruchomości nastąpi obsługa komunikacyjna. Granice terenu inwestycji zostały naniesione na mapę zasadniczą pochodzącą z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Projekt decyzji poddany został koniecznym uzgodnieniom. Wydane zostały postanowienia uzgadniające pozytywnie projekt decyzji. Wydane w sprawie decyzje zawierają wszelkie wymagania określone przepisami postępowania i nie naruszają zasad postępowania art. 7, art. 77 § i art. 80 kpa ani norm prawa materialnego zarzucanego przez skarżącego. Niewątpliwie wskazana inwestycja spełnia kryteria inwestycji celu publicznego, określone w art. 2 pkt 5 upzp. Jest bowiem działaniem o znaczeniu lokalnym, służącym pewnej zbiorowości w zaspokajaniu potrzeb w zakresie oświaty i wykonywania obowiązku szkolnego i stanowi realizację celu publicznego określonego w art. 6 pkt 6 ugn, czyli budowę szkoły z halą sportową, co wynika z analizy stanowiącej załącznik nr 2 decyzji oraz ze strony 6 decyzji. Ma więc rację organ, że tak określona inwestycja stanowi inwestycję celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 upzp. Rozstrzygnięcie w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter decyzji związanej, tzn. jest ściśle determinowane przepisami prawa. O sposobie rozstrzygnięcia sprawy decydują zatem jedynie okoliczności wskazane w przepisach prawa. Jedynie stwierdzenie niezgodności wskazanego przez wnioskodawcę zamierzenia inwestycyjnego z przepisami prawa, stanowi przesłankę odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. W przypadku niestwierdzenia tej niezgodności, organ jest zobligowany do uwzględniania wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. W ocenie Sądu, zlokalizowanie wyżej opisanego zamierzenia inwestycyjnego na wskazanych działkach nie pozostaje w kolizji z jakimkolwiek przepisem prawa. Do takiego wniosku prowadzi analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu i jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Takiej analizy dokonał również organ pierwszej instancji. Nie można było zatem odmówić wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji przedmiotowej inwestycji celu publicznego. W szczególności, odmowy uwzględnienia wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego nie uzasadnia zarzut skarżącego, jakoby decyzja ustalająca lokalizację tej inwestycji naruszała ład przestrzenny. Powodem odmowy uwzględnienia wniosku o wydanie decyzji nie może być też sam brak zgody skarżącego na realizację inwestycji oraz wskazane przez niego motywy takiego stanowiska. Żaden przepis prawa nie uzależnia bowiem możliwości wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego od zgody osób trzecich, w tym zarówno właścicieli terenu objętego wnioskiem o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, jak również właścicieli nieruchomości położonych w sąsiedztwie tego terenu. Również ewentualna możliwość alternatywnego sposobu realizacji przedmiotowej inwestycji nie stanowi przeszkody do ustalenia lokalizacji inwestycji w sposób i w miejscu wskazanym przez inwestora. Z art. 52 ust. 1 upzp wynika bowiem, że ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego może nastąpić wyłącznie na wniosek inwestora. Zatem, co do zasady, organ właściwy w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego nie ma możliwości dokonania oceny żądania inwestora zawartego we wniosku pod kątem jego zasadności czy racjonalności, w tym jeśli chodzi o planowane usytuowanie (lokalizację) inwestycji. W świetle powyższych okoliczności, w ocenie Sądu, organ przeprowadził postępowanie, dokonując niezbędnych czynności wynikających z przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wydał decyzję, która zawiera warunki konieczne do zrealizowania inwestycji i uwzględnia postanowienia uzgodnieniowe, w tym dotyczące normatywu parkingowego uzgodnionego z zarządcą drogi. Wbrew zarzutom skargi, decyzja również zawiera w punkcie 1.2 wskaźnik intensywności zabudowy określony na 0,35. Należy pamiętać, że decyzja lokalizacyjna jest pierwszą decyzją wydawaną w procesie inwestycyjnym i ustalone tą decyzją warunki oraz ich uszczegółowienie następuje na etapie pozwolenia na budowę. Również warunki dotyczące ochrony interesów osób trzecich wskazane w punkcie 6 decyzji będą musiały być spełnione, ale dopiero na etapie udzielania pozwolenia na budowę. W skardze skarżący nie podnosi żadnego racjonalnego zarzutu wobec uzgodnień, a także z urzędu Sąd nie dostrzega żadnych przesłanek do podważenia zgodności z prawem postanowień uzgadniających. Zarządca drogi uzgodnił lokalizację inwestycji w odniesieniu do obszaru przylegającego do drogi, tj. działek objętych inwestycją, a zatem lokalizacja nowej zabudowy szkolnej, również nie zmienia sposobu wykorzystania komunikacyjnego drogi w tym miejscu. W konsekwencji zarzuty skargi okazały się bezzasadne. Bez wpływu na wynik sprawy pozostają zdjęcia obrazujące sposób parkowania pojazdów na okolicznym terenie, jak również złożone do akt sprawy zawiadomienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z 2 sierpnia 2024 r. oraz karta ewidencyjna obiektu nieruchomego niewpisanego do rejestru zabytków, albowiem z dokumentów tych nie wynika, aby nieruchomości objęte inwestycją zostały wpisane czy to do rejestru zabytków na mocy decyzji wojewódzkiego konserwatora zabytków, czy to do gminnej ewidencji zabytków. Dodatkowo Sąd wskazuje, że do wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dołączone zostało pełnomocnictwo Prezydenta m. [...] W. z 25 października 2022 r., z którego wynika umocowanie J. M. – Zastępcy Burmistrza Dzielnicy B. m. [...] W. do wystąpienia z przedmiotowym wnioskiem (pkt 14 lit. b). Z podanych przyczyn Sąd uznał, że zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji nie są obarczone wadami, które obligowałyby Sąd do wyeliminowania ich z obrotu prawnego i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935), Sąd skargę oddalił. Jednocześnie Sąd wskazuje, że powołane orzeczenia w treści niniejszego uzasadnienia dostępne są na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).