VII SA/Wa 2869/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Mariola Kowalska, , Sędzia WSA Paweł Groński (spr.), Sędzia WSA Maria Tarnowska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 listopada 2016 r. sprawy ze skargi S. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2015 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania uchyla zaskarżone postanowienie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z [...] października 2015 r. (nr [...]), zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez S. B., stwierdziło niedopuszczalność odwołania skarżącego od wniosku Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w [...], skierowanego do Prezydenta Miasta [...] o zatrzymanie mu prawa jazdy na podstawie art. 5 ust. 3b ustawy z 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz.U. z 2012 r. poz. 1228 ze zm.). Z okoliczności faktycznych sprawy wynika, że Prezydent Miasta [...] decyzją z [...] lipca 2015 r. (nr [...]), doręczoną skarżącemu [...] sierpnia 2015 r., na wniosek Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w [...] z [...] czerwca 2015 r., zatrzymał skarżącemu prawo jazdy kat. B, C nr [...] wydane [...] stycznia 2005 r. przez Prezydenta Miasta [...]. W piśmie z [...] września 2015 r. S. B. zwrócił się Naczelnika Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w [...] z prośbą "o cofnięcie wniosku [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. o zatrzymaniu prawa jazdy, przesłanego do Prezydenta". Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z [...] października 2015 r., na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), dalej jako k.p.a., stwierdziło niedopuszczalność odwołania skarżącego od pisma Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w [...] z [...] czerwca 2015 r. W uzasadnieniu postanowienia organ stwierdził, że odwołanie przysługuje od decyzji organu I instancji o zatrzymaniu dłużnikowi alimentacyjnemu prawa jazdy, nie przysługuje natomiast od inicjującego to postępowanie wniosku ośrodka pomocy społecznej o zatrzymanie prawa jazdy. Z pisma skarżącego z [...] września 2015 r. jednoznacznie wynika, że kwestionuje on wniosek Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] z [...]czerwca 2015 r., który nie podlega zaskarżeniu. W skardze na to postanowienie wniesione do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie S. B. zarzucili organowi odwoławczemu naruszenie art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. i wydanie decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy bez wszechstronnego wyjaśnienia jego sytuacji finansowej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Z przepisu art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), dalej jako p.p.s.a, wynika, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w skardze podstawą prawną. Oznacza to, że w ramach kontroli zaskarżonego aktu Sąd jest obowiązany do badania jego legalności w pełnym zakresie, nie ograniczając się do zarzutów skargi. Uwzględnia więc z urzędu naruszenia prawa, których nie dostrzegła strona wnosząca skargę. Skarga może być zatem uwzględniona niezależnie od zasadności podniesionych w niej zarzutów. Z taką sytuacją mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie. Trzeba przypomnieć, że zaskarżonym postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] na podstawie art. 134 k.p.a. stwierdziło niedopuszczalność odwołania skarżącego od wniosku Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w [...] o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy w związku z niewywiązywaniem się z obowiązku alimentacyjnego. Zdaniem Sadu, to stanowisko organu nie jest prawidłowe. Z przepisu art. 128 k.p.a. wynika, że odwołanie nie wymaga szczegółowego uzasadnienia i wystarczy, jeżeli z niego wynika, że strona nie jest zadowolona z wydanej decyzji. Nie jest to zatem środek prawny sformalizowany (wyrok WSA w Poznaniu z 17 czerwca 2010 r. IV SA/Po 48/10; postanowienie NSA z 17 lutego 2009 r. II OSK 166/09, wyrok NSA z 23 czerwca 2006 r. I OSK 999/05; dostępne na stronie: https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wątpliwości, co do sensu podania i intencji jego autora powinny być zaś usunięte przez zażądanie przez organ od wnioskodawcy stosownych wyjaśnień (wyrok WSA w Lublinie z 26 czerwca 2008 r. II SA/Lu 1/08; wyrok WSA w Gdańsku z 31 maja 2007 r. II SA/Gd 121/07; dostępne na stronie: https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpoznawanej sprawie, kierując się treścią pisma skarżącego z [...] września 2015 r., zawierającego zdaniem Sądu przejaw niezadowolenia z powodu zatrzymania prawa jazdy oraz datą jego złożenia (po wydaniu decyzji przez organ I instancji), należało przyjąć, że stanowi ono odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] lipca 2015 r. (nr [...]) o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy kat. B, C nr [...] wydanego [...] stycznia 2005 r. przez Prezydenta Miasta [...]. Niewątpliwie pismo strony skarżącej z [...] września 2015 r. zostało zredagowane dość niezręcznie. Mimo to z przedstawionych wyżej powodów, możliwe było wyprowadzenie z jego treści jednoznacznego wniosku, że S.B. nie jest zadowolony z decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] lipca 2015 r. Jeżeli natomiast organ miał wątpliwości co do jego treści, powinien wezwać skarżącego do jednoznacznego wyjaśnienia przedmiotu zaskarżenia. Z akt sprawy wynika, że organ odwoławczy powziął takie wątpliwości, ale dopiero po złożeniu przez skarżącego skargi na postanowienie o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania. W tej sytuacji - zgodnie z tym co zostało powyżej powiedziane w oparciu o stanowisko wyrażane w sądownictwie administracyjnym - pismo S. B. niewątpliwie stanowiło odwołanie i jako takie powinno być rozpoznane przez organ drugiej instancji. Próby doszukiwania się w owym piśmie innych treści, nie mogły doprowadzić do zaniechania rozpoznania wniesionego odwołania. Z przedstawionych powodów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 7, art. 8 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.