VII SA/Wa 2901/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska – Rzepecka, , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Protokolant sekr. sąd. Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 listopada 2016 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2015 r. znak: [...] w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne oddala skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z [...] października 2015 r. znak: [...], działając na podstawie art. 127 w zw. z 17 pkt 1 oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.), art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.) i art. 99 ust. 1 pkt 3 lit b ustawy z 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2015 r. poz. 155 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania A. B. - utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] maja 2014 r. znak: [...] orzekającą o skierowaniu A. B. na badania psychologiczne przeprowadzane w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Organ wskazał, że decyzja pierwszoinstancyjna zapadła wobec wniosku Komendanta Policji [...] z dnia 19 listopada 2013 roku o skierowanie na badanie psychologiczne A. B. z uwagi na otrzymanie łącznie 25 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Odwołujący się uzyskał ww. 25 punktów w okresie od 26 września 2012 roku do 16 lipca 2013 roku poprzez wielokrotne naruszenie przepisów ruchu drogowego, tj.: w dniu 26 września 2012 roku - punkty 2 (odjęto 2 z 4 - informacja o odbytym szkoleniu /6pkt/), 18 stycznia 2013 roku - punkty 2, 8 marca 2013 roku - punkty 5, 28 maja 2013 roku - punkty 4, 13 czerwca 2013 roku - punkty 4, 16 lipca 2013 roku - punkty 8. W dniu 12 grudnia 2013 roku do Prezydenta [...] wpłynęło pismo pełnomocnika A. B. zatytułowane stanowisko w sprawie wniosków Komendanta Policji[...] Wydział Ruchu Drogowego w [...] z 19.11.2013 r. wraz z pełnomocnictwem. 13 grudnia 2013 roku Prezydent [...] wystąpił do Komendanta Policji [...] z zapytaniem czy wobec treści ww. pisma pełnomocnika A. B. wniosek o sprawdzenie skierowanie na badanie psychologiczne pozostaje aktualny. W odpowiedzi na powyższe zapytanie - 10 lutego 2014 roku do akt wpłynęła odpowiedź Komendanta Policji[...] potwierdzająca przekroczenie 24 punktów przez A. B. i podtrzymująca wniosek z 19 listopada 2013 roku. W piśmie z 16 kwietnia 2014 r. Komendant Policji [...] ponownie podtrzymał wniosek. Prezydent [...] decyzją z [...].05.2014 r. orzekł o skierowaniu A. B. na badania psychologiczne przeprowadzane w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem. W dniu 10 sierpnia 2015 roku wpłynął wniosek z dnia 7 sierpnia 2015 roku o zawieszenie postępowania odwoławczego na podstawie art. 98 § 1 k.p.a. z uwagi na niemożność skontaktowania się pełnomocnika z klientem wobec jego wyjazdu za wschodnią granicę Polski i prawdopodobnego przebywania w rejonie działań wojennych. Pełnomocnik wskazuje, że brak kontaktu z klientem może skutkować podjęciem czynności sprzecznych z jego interesem. Zgodnie z przepisami art. 99 ust. 1 pkt 3 oraz art. 82 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy o kierujących pojazdami organ administracji jest zobligowany do wydania decyzji o określonej treści - o skierowaniu kierowcy na kontrolne badanie psychologiczne przeprowadzane w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami, jeżeli osoba kierująca przekroczyła liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszania przepisów ruchu drogowego; nie pozostawiając w tym zakresie dowolności działania na zasadzie uznania administracyjnego, ani też możliwości badania odnotowanych w ewidencji przez Policję wykroczeń. W rozpatrywanej sprawie, jak wynika z pism Komendanta Policji[...] A. B. uzyskał łącznie 25 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego w okresie od 26 września 2012 roku do 16 lipca 2013 roku poprzez wielokrotne naruszenie przepisów ruchu drogowego. Odwołujący się przekroczył zatem limit dopuszczalnych 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Ocena prawidłowości wpisu ilości punktów karnych do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego wykracza poza zakres przeprowadzonego przez organ I i II instancji postępowania bowiem organem prowadzącym ww. ewidencję jest komendant wojewódzki Policji właściwy ze względu na miejsce zamieszkania ewidencjonowanych, czyli w niniejszej sprawie Komendant Policji [...]. Organ administracji związany jest domniemaniem prawidłowości wpisu punktów karnych, dodatkowo należy wskazać, iż w niniejszej sprawie Komenda Policji [...] dwukrotnie potwierdzała, iż punkty karne zostały naliczone zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa i nie ma podstaw do ich anulowania. Odwołujący się, reprezentowany przez pełnomocnika profesjonalnego, nie przedłożył dowodu skutecznego obalenia powyższego domniemania. Znajomość i przestrzeganie przepisów przez kierowców są istotną przesłanką bezpieczeństwa ruchu. Ochrona bezpieczeństwa ruchu drogowego wymaga, aby organ uprawniony do wydawania uprawnień do prowadzenia pojazdów czuwał nie tylko nad tym, aby otrzymały je osoby znające zasady i przepisy ruchu drogowego, ale także kontrolował, czy nie utraciły one tych warunków. Prawo do prowadzenia pojazdów ma charakter podmiotowy i jego ograniczenia mogą mieć miejsce tylko w ściśle określonych przez prawo przypadkach. Stąd też i ingerencja organu administracyjnego w postaci sprawdzenia kwalifikacji kierującego jest ograniczona. Organ ten nie może dokonywać tej czynności w sposób dowolny, ale tylko wówczas gdy spełnione są ustawowe przesłanki. Wezwanie kierującego do poddania badaniu kontrolnemu psychologicznemu jest dopuszczalne tylko w wyraźnie określonych w obowiązujących przepisach przypadkach. Zgodnie z obowiązującymi przepisami przesłanką taką jest przekroczenie 24 punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Wobec powyższego organ stwierdził, że liczba otrzymanych punktów karnych uzasadnia skierowanie A. B. na kontrolne badanie psychologiczne; przesłanki zobowiązujące organ do takiego postępowania są, w opinii składu orzekającego, wiarygodne i udowodnione. Niezasadne są zatem zarzuty Odwołującego się co do naruszeń art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami, art. 7 i art. 8 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Stanowisko Odwołującego się jest nieprawidłowe, sprzeczne z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, w tym orzeczeniami Naczelnego Sadu Administracyjnego. Pełnomocnik Odwołującego się nie wykazał istnienia stosowanego orzeczenia, które mogłoby być kontrodowodem dla ewidencji prowadzonej przez Komendanta Policji [...]. Pełnomocnik Odwołującego się nie złożył stosownej skargi w tym zakresie, nieprawidłowo podnosząc, że organy administracyjne w niniejszym postępowaniu powinny rozstrzygnąć sprawę, która leży poza ich kompetencjami. Z materiału dowodowego wynika zaś, że w ewidencji A. B. przekroczył liczbę 24 punktów karnych. Organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie administracyjne i wydał właściwą decyzję, co prawda uzasadnienie decyzji jest lakoniczne, ale umożliwia kontrolę instancyjną. Kluczową okolicznością w sprawie jest bowiem przekroczenie 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego co znajduje wyraz w treści zaskarżonej decyzji. Kolegium zobowiązane było do utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji, bowiem po ponownym rozpoznaniu sprawy doszło do takich samych wniosków jak organ I instancji. Jednocześnie Kolegium wskazuje, że zgodnie z § 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 8 lipca 2014 roku w sprawie badań psychologicznych osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, kierowców oraz osób wykonujących pracę na stanowisku kierowcy (Dz.U. z 2014 roku, poz. 937) osoby posiadające skierowanie na badanie zgłaszają się na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia otrzymania tego skierowania. Na koniec organ wskazał, że złożony do akt sprawy w dniu 10 sierpnia 2015 r. wniosek o zawieszenie postępowania Kolegium uznało za niezasadny. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2015 r. wniósł A. B. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił: -naruszenie art. 107 § 1 w zw. z § 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. przez brak uzasadnienia prawnego zaskarżonej decyzji i brak odniesienia się do zarzutów postawionych przez Skarżącego w odwołaniu od decyzji organu I instancji, -naruszenie art. 6 i art. 8 k.p.a. przez przyjęcie, że wpis ilości punktów karnych w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego objęty jest domniemaniem prawdziwości, podczas gdy obowiązujące przepisy nie wprowadzają takiego domniemania w odniesieniu do tej ewidencji, -naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. przez przyjęcie, że Skarżący zobowiązany był do obalenia domniemania prawidłowości wpisu ilości punktów karnych w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego oraz do przedstawienia dowodów na okoliczność, że ilość punktów wpisana do ewidencji jest nieprawidłowa, podczas gdy to organ administracji, a nie strona, zobowiązany jest do wyczerpującego zbadania stanu faktycznego sprawy, -naruszenie art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że do skierowania kierowcy na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu wystarczy otrzymanie przez starostę informacji o przekroczeniu przez tego kierowcę 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego, podczas gdy wykładnia systemowa tego przepisu prowadzi do wniosku o konieczności ustalenia przez organ, że kierowca przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego, -naruszenie art. 7 i art. 8 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. przez brak ustalenia stanu faktycznego sprawy, podczas gdy przywołane przepisy wprost nakładają taki obowiązek na organ prowadzący postępowanie administracyjne. W konkluzji skarżący stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, jak i procesowego wobec czego winna zostać uchylona. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowane stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dna 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 p.p.s.a. uchyla ją lub stwierdza jej nieważność. Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było zatem -stosownie do dyspozycji powołanych przepisów- dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego ani procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Materialnoprawną podstawą zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2015 r. poz. 155 ze zm.) w tym w szczególności art. 99 ust. 1 pkt. 3b ustawy. Zgodnie z treścią art. 99 ust. 1 pkt. 3b ustawy o kierujących pojazdami - starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu, jeżeli: przekroczyła liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego. W oparciu o art. 99 ust. 2 pkt 1 lit b wymienionej ustawy Starosta wydaje decyzję administracyjną, o której mowa w ust. 1 - z urzędu na podstawie informacji uzyskanych od administratora centralnej ewidencji kierowców - w zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 3 lit. a-c; ale także -w myśl art. 99 ust. 2 pkt 2 ustawy - na wniosek organu kontroli ruchu drogowego lub dyrektora wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego - w zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 i pkt 3 lit. b i d. Wskazane przepisy mają charakter związany, co oznacza, że w sytuacji wystąpienia okoliczności w nich podanych, starosta w I instancji ma obowiązek orzec o skierowaniu kierowcy na badanie psychologiczne. Z przepisu art. 99 ust.1 pkt. 3b ustawy o kierujących pojazdami wynika, że skierowanie na badanie psychologiczne ma miejsce wówczas gdy kierowca przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego. W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, iż skarżący w okresie od dnia 26 września 2012 r. do 16 lipca 2013 r. otrzymał łącznie 25 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Okoliczność ta bezspornie wynika z wniosku Komendanta Policji[...] z 19 listopada 2013 roku o skierowanie skarżącego na badanie psychologiczne. A. B. uzyskał 25 punktów w okresie od 26 września 2012 roku do 16 lipca 2013 roku poprzez wielokrotne naruszenie przepisów ruchu drogowego, tj.: w dniu 26 września 2012 roku - punkty 2 (odjęto 2 z 4 - informacja o odbytym szkoleniu [6pkt]), 18 stycznia 2013 roku - punkty 2, 8 marca 2013 roku - punkty 5, 28 maja 2013 roku - punkty 4, 13 czerwca 2013 roku - punkty 4, 16 lipca 2013 roku - punkty 8. Wskazać zaś należy, że w oparciu o art. 130 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2012 r., 1137 ze zm.), to Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, przypisując określonemu naruszeniu odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10. Tylko zatem ten organ jest uprawniony zarówno do dokonywania wpisu przypisanych kierowcy punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, jak i do ich usuwania. Tym samym, kwestie związane ze sposobem naliczania punktów, ich ilością, nie podlegają badaniu przez starostę, a pozostawione są organowi prowadzącemu ewidencję, tj. komendantowi wojewódzkiemu Policji, niemniej ewentualna ich kontrola może być dokonana w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Zgodnie z jednolitym i utrwalonym orzecznictwem sądowoadministracyjnym "ani Starosta ani samorządowe kolegium odwoławcze, prowadząc postępowanie w sprawie dotyczącej uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi, nie mają kompetencji do samodzielnego ustalania, ani weryfikowania ilości punktów przypisanych kierowcy ze względu na naruszenie przez niego przepisów ruchu drogowego". (v. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 marca 2015 r., I OSK 1808/13; z 20 stycznia 2015 r. I OSK 893/13; z19 sierpnia 2014 r. I OSK 134/13 LEX nr 1549649; z 20 maja 2014 r. I OSK 2697/12 LE nr 1478762; z 4 kwietnia 2013 r., I OSK 127/13; z dnia 24 października 2012 r., sygn. akt I OSK 1203/11, publ: www.orzeczenia.nsa.gov.pl), Jak słusznie zatem podkreślono w zaskarżonej decyzji organ prowadzący postępowanie w przedmiocie skierowania na badanie psychologiczne nie jest uprawniony do korygowania wpisów dokonanych przez organ prowadzący ewidencję (Policję) i podejmuje rozstrzygnięcie w oparciu o dane z ewidencji kierowców naruszających przepisy o ruchu drogowym, wskazane we wniosku organu kontroli ruchu drogowego. Bezspornie zatem, w niniejszej sprawie, po otrzymaniu wniosku Komendanta Policji [...] z 19 listopada 2013 roku (wskazującego na otrzymanie przez skarżącego 25 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego), organ I instancji zobowiązany był do wszczęcia postępowania i wydania decyzji o skierowaniu skarżącego na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu. Absolutnie nie można się zgodzić z twierdzeniem skarżącego jakoby organ - Starosta - był zobowiązany do ustalania liczby punktów. Tym, jak już wspomniano (art. 130 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym) zajmuje się prowadząca ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego i przypisanych określonemu naruszeniu punktów - Policja. Za błędne i nie mogące w sprawie odnieść zamierzonego skutku należy zatem uznać podnoszone przez skarżącego argumenty dotyczące prawidłowości liczenia i przekazania informacji do Starosty o przekroczeniu przez skarżącego liczby 24 punktów zgromadzonych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Zauważyć przy tym należy, że "Jeżeli jedynie komendant wojewódzki Policji jest organem, który dokonuje wpisów do ewidencji a więc w drodze czynności materialno-technicznych ujawnia w ewidencji punkty karne przyznane poszczególnym kierowcom i dokonuje ich wykreśleń, a zainteresowany kierowca może zaskarżyć do sądu administracyjnego powyższe czynności, to kwestia prawidłowości takich wpisów, a co za tym idzie, ilości punktów karnych przyznanych danemu kierowcy, może być jedynie rozważana jedynie w skardze do Sądu na taką czynność". (wyrok NSA z 9 sierpnia 2013 r., I OSK 855/12, Lex nr 1363638), Dostrzec jednocześnie trzeba, iż organ I instancji przed wydaniem decyzji w niniejszej sprawie, kilkoma pismami zwracał się o potwierdzenie stanowiska Komendanta Policji [...]. W piśmie z 13 grudnia 2013 r. zwrócił się do Komendanta Policji [...], czy ten podtrzymuje swoje żądanie dotyczące skarżącego – ten w odpowiedzi na zapytanie – w piśmie z 6 lutego 2014 r. podtrzymał swoje stanowisko, wskazując jednocześnie, że skarżący odbył szkolenia w dniach 28 luty 2013 r. i 29 sierpnia 2013 r. każde zmniejszające liczbę punktów o 6. Pierwsze szkolenie spowodowało zmniejszenie liczby punktów - 4 punkty z wykroczenia z 13 lipca 2012 r. nieujętego we wniosku (4-4= 0) oraz 2 punkty z wykroczenia z 13 lipca 2012 r. (4-2=2). Natomiast szkolenie odbyte w dniu 29 sierpnia 2013 r. -stosownie do § 8 ust. 6 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego- nie spowodowało zmniejszenia liczby punktów, gdyż przed jego rozpoczęciem skarżący dopuścił się naruszeń przepisów ruchu drogowego, które skutkowały przekroczeniem limitu 24 punktów. W sprawie niniejszej ponownie w piśmie z 11 marca 2014 r. organ I instancji zwrócił się do Komendanta Policji [...], czy ten podtrzymuje swoje żądanie dotyczące skarżącego. W piśmie z dnia 16 kwietnia 2014 r., Komendant Policji [...] wskazał na dokonanie weryfikacji wpisów w ewidencji kierowców dotyczących skarżącego i nie znalazł podstaw do wykreślenia tych wpisów, a tym samym – podtrzymał wcześniejsze stanowisko co do przekroczenia przez skarżącego w ciągu roku limitu 24 punktów karnych. Wskazać trzeba, że przepis § 8 ust. 6 ww. Rozporządzenia wskazuje, że: odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i podlegających wpisowi tymczasowemu przekroczyła lub przekroczyłaby 24. A zatem, późniejsze, już po uzyskaniu 24 punktów karnych, uczestniczenie w szkoleniu, o jakim mowa w art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, pozostaje bez wpływu na obowiązek poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji. Treść § 8 ust. 6 rozporządzenia precyzuje zaś, jedynie normatywną treść przepisów ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Sąd uważa, że regulacja zawarta w § 8 ust. 6 rozporządzenia, w pełni służy realizacji celu unormowań ustawowych. Udzielając upoważnienia w art. 130 ust. 4 ustawy, ustawodawca zawarł wyraźne wskazania treściowe, wyznaczające kierunek unormowań przyjętych w rozporządzeniu. Zaakceptowanie stanowiska przeciwnego pozostawałoby w kolizji z celem ustawy oraz mogłoby doprowadzić do zagrożenia dla ruchu drogowego, poprzez dopuszczenie do niego kierowców, którzy z różnych przyczyn utracili zdolność bezpiecznego kierowania pojazdami (por: wyrok NSA z dnia 22 marca 2011 r. o sygn. akt I OSK 723/10; publ: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Dlatego też skierowanie skarżącego w takich okolicznościach faktycznych i prawnych na badanie psychologiczne należało uznać za w pełni uzasadnione, uprawnione i prawidłowe. W tym kontekście Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] podtrzymującego stanowisko organu I instancji. W ocenie Sądu kontrola zaskarżonej decyzji wykazała, iż nie narusza ona prawa. Organy przeprowadziły postępowanie w sposób nie naruszający zasad wyrażonych w art. 7, art. 8, art. 11, art. 75 § 1 i art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Rozstrzygnięcie oparto na właściwej podstawie prawnej. Stan faktyczny ustalono bezspornie. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest zaś wystarczające, spełnia wymogi art. 107 § 3 k.p.a., organ w sposób nie budzący wątpliwości przytoczył fakty istotne dla rozstrzygnięcia, wyjaśnił jaki jest przedmiot postępowania, w oparciu o jaką podstawę prawną jest ono prowadzone, a tym samym jaki jest zakres niezbędnych ustaleń. W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze zarzuty nie znajdują oparcia w przepisach prawa, a zatem nie mogły odnieść zamierzonego skutku, oraz biorąc dodatkowo pod uwagę, że Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), skargę oddalił.