VII SA/Wa 3103/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Tomasz Wykowski Sędziowie: sędzia WSA Andrzej Nogal (spr.) sędzia WSA Anna Sidorowska-Ciesielska Protokolant: starszy sekretarz sądowy Artur Dobrowolski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 września 2025 r. sprawy ze skargi G. sp. z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 1 października 2024 r. nr KOC/1967/Ar/24 w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę Przedmiotem rozpatrzenia w niniejszej sprawie jest skarga G. sp. z o.o. z siedzibą przy ul. [...], [...] W. (dalej jako: Strona lub Skarżąca) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie (dalej jako: Organ lub SKO) z dnia [...] października 2024 r., znak: [...] utrzymującą w mocy zaskarżoną decyzję nr 05/WLO/CP/2024 z dnia 27 lutego 2024 r. Prezydenta m. st. Warszawy o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego (dalej k.p.a.) Zaskarżona decyzja została podjęta w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] stycznia 2024 r. S. sp. z o.o. złożył wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie sieci elektroenergetycznej nN (0,4 kV) na działkach ew. nr [...], [...], [...], [...], [...] z obrębu [...] położonych w rejonie ul. [...] w dzielnicy W. m. st. Warszawy. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego Prezydent m. st. Warszawy w dniu 27 lutego 2024 r. wydał decyzję nr 05/WLO/CP/2024 o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, w której ustalił warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie sieci elektroenergetycznej nN (0,4 kV) na działkach ew. nr [...], [...], [...], [...], [...] z obrębu [...] położonych w rejonie ul. [...] w dzielnicy W. m.st. Warszawy. Przedmiotowa decyzja została wydana na podstawie art. 50 ust. 1, art. 51 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 977) dalej: upzp, art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 775) dalej: k.p.a., art. 39 ust. 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2018 r. poz. 994 z późn. zm.), zgodnie z art. 6 pkt 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r. poz. 121 z późn. zm.) oraz § 17 pkt 4 uchwały Nr XLVI/1422/2008 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie przekazania dzielnicom m. st. Warszawy do wykonywania niektórych zadań i kompetencji m. st. Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2016 r., poz. 6725). W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że inwestycja została zakwalifikowana jako inwestycja celu publicznego w oparciu o art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W związku z art. 56 upzp nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami odrębnymi. Organ stwierdził, że inwestycja na etapie projektu decyzji o warunkach zabudowy uzyskała niezbędne, wynikające z przepisów prawa, uzgodnienie z zarządcą dróg gminnych - opinia nr 15/2024 Prezydenta m. st. Warszawy. Ponadto, planowana inwestycja nie wymaga przeprowadzenia uzgodnień wynikających z art. 53 ust. 4 pkt 10 upzp, ponieważ nie koliduje z zadaniami rządowymi i samorządowymi służącymi realizacji inwestycji celu publicznego, w odniesieniu do terenów przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 87 ust. 3 w/w ustawy. Na podstawie art. 53 ust. 3 upzp, w oparciu o przepisy odrębne, stan faktyczny i prawny terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji, wykazano możliwość realizacji planowanego zamierzenia zgodnie z warunkami określonymi w niniejszej decyzji. Organ stwierdził, że planowane przedsięwzięcie, ze względu na jego charakter i lokalizację, nie może znacząco oddziaływać na obszar NATURA 2000. Na etapie postępowania o uzyskanie pozwolenia na budowę realizacja planowanego zamierzenia wymaga spełnienia warunków wynikających z przepisów prawa budowlanego. Organ I instancji podkreślił, że w toku postępowania administracyjnego strona postępowania zgłosiła zastrzeżenia dotyczące dysponowania przez wnioskodawcę terenem inwestycji. W dniu [...] marca 2024 r. Skarżąca złożyła odwołanie do SKO od decyzji organu I instancji. SKO w dniu [...] października 2024 r. wydał decyzję utrzymującą w mocy zaskarżoną decyzję nr 05/WLO/CP/2024 z dnia 27 lutego 2024 r. Prezydenta m. st. Warszawy o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W uzasadnieniu decyzji Organ przytoczył obowiązujące w tym zakresie przepisy prawne. Odniósł się do ustalenia stanu faktycznego i prawnego, którego dokonał Organ I instancji. Stwierdził również, że zgodnie z art. 56 upzp nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Organ nie działa w warunkach uznania administracyjnego, lecz jest związany w tym znaczeniu, że jeżeli badając planowaną inwestycję w zaproponowanym przez inwestora kształcie stwierdzi zgodność tego zamierzenia inwestycyjnego z przepisami odrębnymi, to jest zobowiązany ustalić lokalizację inwestycji celu publicznego zgodnie z zamierzeniem inwestora. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu należy wskazać, że żaden przepis nie uzależnia ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego od zgody właściciela nieruchomości, po której taka inwestycja będzie przebiegać. W orzecznictwie i doktrynie uznaje się, że decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. W dniu [...] listopada 2024 r. Strona złożyła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] października 2024 r., znak: [...] utrzymującą w mocy zaskarżoną decyzję nr 05/WLO/CP/2024 z dnia 27 lutego 2024 r. Prezydenta m. st. Warszawy o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, zarzucając: 1. Naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego w szczególności art. 6, 8, 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. administracyjnego w związku z art. 7 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, w szczególności w zakresie ustaleń wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, co skutkowało błędnym przyjęciem, że zamierzenie inwestycyjne uczestnika postępowania jest zgodne z przepisami odrębnymi oraz przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także prawa budowlanego. 2. Naruszenie przepisów postępowania w szczególności art. 15 w związku z art. 138 k.p.a. poprzez przyjęcie, iż błędna podstawa prawna wydanej decyzji organu I Instancji stanowiła omyłkę pisarską podczas, gdy powołany przez organ I Instancji przepis został uchylony a uznanie przez organ II instancji, że najprawdopodobniej chodziło o kolejny przepis stanowi znaczną dowolność organu i prowadzi do wadliwości postępowania i narusza zasadę dwuinstancyjności postępowania. 3. Naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie w sprawie tj.: a) art. 1 ust. 2 oraz 56 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez niewłaściwe zastosowanie i niedokonanie analizy ustaleń stanu faktycznego i prawnego terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych i uznanie, iż nie ma wpływu na wydaną decyzję fakt, iż inwestor nie posiada prawa do dysponowania nieruchomością obejmującą działki o nr ew. 3/9 i 3/10 poprzez które ma przebiegać inwestycją, a co za tym idzie poprzez przyjęcie, że zamierzenie inwestycyjne objęte decyzją organu I instancji jest zgodne z przepisami odrębnymi; b) art. 54 pkt 2 lit. d w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez niewłaściwe zastosowanie i pominięcie okoliczności, że decyzja o warunkach zabudowy powinna zawierać warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich; c) naruszenie art. 53 ust. 4 pkt 10a ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędne zastosowanie i przyjęcie jako omyłki pisarskiej organu I instancji błędnego zastosowania podstawy prawnej decyzji i uznanie, że powstały błąd nie ma istotnego znaczenia dla oceny prawidłowości rozstrzygnięcia organu I instancji. Skarżąca wniosła o: 1. Uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2024 r., znak: [...] w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania; 2. Zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi Skarżąca szczegółowo opisała przedstawione zarzuty. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie skargę i stwierdził, że nie znajduje podstaw do zmiany stanowiska wyrażonego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Nr [...] z dnia [...] października 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ustalił i zważył, co następuje. Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) - dalej: "P.p.s.a.", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c P.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Aktem poddanym sądowej kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta m. st. Warszawy o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, w której ustalił warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie sieci elektroenergetycznej nN (0,4 kV) na działkach ew. nr [...], [...], [...], [...], [...] z obrębu [...] położonych w rejonie ul. [...] w dzielnicy W. m.st. Warszawy. Materialnoprawną podstawą wydanych w sprawie decyzji są przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2024 r., poz. 1130 ze zm.), która w art. 4 ust. 2 pkt 1 stanowi, że w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Uszczegółowienie powyższej regulacji następuje w art. 50 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie z którym inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4, stosuje się odpowiednio. Pojęcie "inwestycji celu publicznego" zostało zdefiniowane w art. 2 pkt 5 u.p.z.p., w którym wskazano, że należy przez to rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2023 r. poz. 344, z późn. zm.). Z kolei art. 6 pkt 2 u.g.n. do celów publicznych zalicza budowę i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. W ocenie Sądu organy obu instancji przytoczoną wyżej podstawę materialnoprawną prawidłowo zidentyfikowały i zinterpretowały. Należy zauważyć, że definicja "inwestycji celu publicznego" wskazuje na dwie cechy tego pojęcia. Pierwszą jest jej zakres, tj. określenie, czy dane przedsięwzięcie można zaliczyć do działań o znaczeniu lokalnym, ponadlokalnym czy krajowym. Drugą cechą charakterystyczną tego pojęcia jest cel danego zamierzenia, tj. czy stanowi on realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n. Tylko łączne spełnienie tych dwóch przesłanek może przesądzać, że dane przedsięwzięcie spełnia wymogi zaliczenia go do inwestycji celu publicznego, w stosunku do którego zastosowanie mają przepisy art. 50-58 u.p.z.p. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że znaczenie lokalne lub ponadlokalne danej inwestycji należy wiązać z urzeczywistnieniem konkretnego interesu publicznego, istotnego dla zbiorowości, przynamniej na poziomie lokalnym (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: "NSA") z 18 maja 2016 r. sygn. akt II OSK 1529/15, przywołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl), co zdaniem Sądu ma miejsce W niniejszej sprawie warunek jest spełniony, jak wynika bowiem z akt sprawy, celem planowanej inwestycji jest budowa sieci elektroenergetycznej nN (0,4 kV) na działkach ew. nr [...], [...], [...], [...], [...] z obrębu [...] położonych w rejonie ul. [...] w dzielnicy W. m.st. Warszawy. W świetle powyższego organy prawidłowo przyjęły, że planowane przedsięwzięcie ma znamiona celu publicznego, bowiem inwestycja polegająca na budowie linii elektroenergetycznej ma znaczenie lokalne - służyć będzie co najmniej wspólnocie lokalnej (gminnej). Kolejno należy wskazać, że przepisy u.p.z.p. nie wymagają, aby wnioskodawca (inwestor) na etapie składania wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego (o warunki zabudowy) i rozstrzygania sprawy w tym przedmiocie dysponował tytułem prawnym do nieruchomości objętych wnioskiem. Kwestia tytułu prawnego nabiera znaczenia dopiero na dalszym etapie inwestycyjnym, którym jest postępowanie w przedmiocie pozwolenia na budowę i bez tego tytułu żadna inwestycja, nawet ta, której warunki potwierdzono decyzją lokalizacyjną, nie będzie mogła być zrealizowana. W wyroku z 2 czerwca 2009 r. sygn. akt II OSK 374/09 NSA stwierdził, że dla dopuszczalności wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego obojętne jest, czy wnioskodawca legitymuje się prawem do nieruchomości, w tym prawem własności, a ustalenie, czy inwestor posiada tytuł prawny do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, ustala właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej na etapie postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę. Decyzja w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego sporządzona na zasadach i w trybie określonym w u.p.z.p. oraz w zgodzie z powszechnie obowiązującymi przepisami nie narusza konstytucyjnej zasady ochrony własności, przewidzianej w art. 21 Konstytucji RP (tak: A. Despot - Mładanowicz [w:] A. Plucińska - Filipowicz (red.), M. Wierzbowski (red.), Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2025). Przechodząc do oceny przeprowadzonego w niniejszej sprawie postępowania administracyjnego należy wskazać, że w myśl art. 52 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora. Przedmiot sprawy administracyjnej określa podmiot składający wniosek, czyli inwestor, czyniąc zadość wymogom określonym w art. 52 ust. 2 u.p.z.p. Zdaniem Sądu orzekające w sprawie organy zasadnie oceniły, że złożony przez Inwestora wniosek spełnia wymagania ustawowe. Zgodnie z art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. załączono do niego kopię właściwej mapy, na której określono granice terenu planowanej inwestycji. W treści wniosku określono charakterystykę inwestycji obejmującą dane wymagane przez art. 52 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. Jak słusznie zauważyły organy - z przepisów u.p.z.p. wprost wynika, że nie można uzależnić wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego od zobowiązania się wnioskodawcy do spełnienia nieprzewidzianych odrębnymi przepisami świadczeń lub warunków (art. 52 ust. 3). Nie można również odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi (art. 56). Oznacza to, że organ nie działa w warunkach uznania administracyjnego, lecz jest związany w tym znaczeniu, że jeżeli badając planowaną inwestycję w zaproponowanym przez inwestora kształcie stwierdzi zgodność tego zamierzenia inwestycyjnego z przepisami odrębnymi, to jest zobowiązany ustalić lokalizację inwestycji celu publicznego zgodnie z żądaniem inwestora. Wyznacznikiem rozstrzygnięcia merytorycznego decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest więc wyłącznie zgodność projektowanej inwestycji z przepisami prawa powszechnie obowiązującego (tak: A. Despot - Mładanowicz, op. cit.). W judykaturze wskazuje się, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ma również charakter deklaratoryjny, ponieważ organ stwierdza w niej jedynie, czy w świetle powszechnie obowiązującego prawa dopuszczalna jest realizacja danej inwestycji na wskazanym przez inwestora terenie. Organ nie ma w tym postępowaniu uprawnień kształtujących, nie może stanowić o prawach i obowiązkach inwestora nie przewidzianych w ustawie lub akcie wykonawczym. To nie od uznania organu zależy, czy na danym terenie będzie możliwa realizacja danej inwestycji celu publicznego, lecz od tego, czy taką możliwość w konkretnym wypadku przewidują przepisy prawa (zob. wyrok NSA z 3 lutego 2012 r. sygn. akt II OSK 2202/10). Akcentuje się również, że każdy sposób zagospodarowania terenu jest dopuszczalny, o ile nie jest sprzeczny z obowiązującymi przepisami. A zatem, wykładnia przepisów u.p.z.p. i mającego zastosowanie w sprawie (z uwagi na datę wszczęcia postępowania) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588 ze zm.) powinna mieć charakter "prowolnościowy" (tak NSA w wyroku z 10 stycznia 2018 r. sygn. akt II OSK 1137/17). Decyzja lokalizacyjna stanowi zatem prawnie określoną formę oceny dopuszczalności lokalizacji inwestycji w danym miejscu, w świetle powszechnie obowiązującego prawa. Stwierdzenie przez ww. organy, że planowana inwestycja nie narusza przepisów odrębnych, o których mowa w art. 53 ust. 3 pkt 1 u.p.z.p., obligowało organ do ustalenia lokalizacji planowanej inwestycji. Organ pierwszej instancji wypełnił również wynikające z art. 53 ust. 1 u.p.z.p. obowiązki w zakresie zawiadomienia stron o wszczęciu postępowania administracyjnego oraz o decyzji kończącej postępowanie. Nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi Sąd zbadał również, czy planowana przez Inwestora inwestycja nie wymagała uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zestawienie przedsięwzięć, dla których trzeba uzyskać tzw. decyzję środowiskową, zawiera wydane na podstawie art. 60 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2024 r., poz. 1112) rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839 ze zm.). Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 6 ww. rozporządzenia do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się napowietrzne linie elektroenergetyczne o napięciu znamionowym nie mniejszym niż 220kV i długości nie mniejszej niż 15 km. Z kolei § 3 ust. 1 pkt 7 ww. rozporządzenia stanowi, że do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się napowietrzne linie elektroenergetyczne o napięciu znamionowym nie mniejszym niż 110kV inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 6. W niniejszej sprawie Inwestor planuje budowę linii elektroenergetycznej kablowej 0,4kV, a zatem inwestycja ta nie wymagała uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Podsumowując należy powtórzyć, że rozpatrując wniosek inwestora o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego organ nie może odmówić tego ustalenia w sytuacji, w której lokalizacja inwestycji w projektowanym miejscu jest zgodna z przepisami odrębnymi. A contrario, aby odmówić lokalizacji inwestycji celu publicznego w sposób wnioskowany przez inwestora organ ustalający musiałby wykazać niezgodność wnioskowanej lokalizacji z przepisami prawa. Z tych względów Sąd nie podzielił zarzutów skargi, że zaskarżona decyzja narusza ogólne przepisy k.p.a. (8, 77, 80 k.p.a.) , albowiem organ prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy, właściwie przeprowadził postępowanie i właściwie uzasadnił decyzję. Nie zasadny jest zarzut odnośnie wadliwej podstawy prawnej wydania zaskarżonej decyzji organu I instancji. Organ II instancji słusznie uznał, źr jrdt to wynik omyłki pisarskiej. Nie jest zasadny zarzut, że inwestor winien legitymować się prawem do gruntu przez który będzie realizowana inwestycja. Jak wskazano wyżej, kwestia ta jest rozstrzygana w odrębnym postępowaniu. Również Sąd nie dostrzegł takiej niezgodności, która obligowałaby do uchylenia wydanych w sprawie decyzji. Przeprowadzona przez organy analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wykazała możliwość realizacji inwestycji. Organ ustalił, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z wymogami wynikającymi z przepisów odrębnych i wydał decyzję zgodnie z wnioskiem Inwestora, zawierając w niej wszystkie niezbędne elementy wymienione w art. 54 u.p.z.p. Ocena legalności zapadłych w sprawie decyzji w granicach zakreślonych rozstrzygnięciem nie daje podstaw do stwierdzenia, że doszło do naruszenia prawa materialnego lub naruszenia prawa procesowego, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Brak jest podstaw do uznania, że w postępowaniu nie wyjaśniono wszystkich istotnych kwestii mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie niezbędne elementy, a jej uzasadnienie w stanie faktycznym i prawnym ustalonym w sprawie jest wystarczające. Wobec tego wszelkie zarzuty podniesione w skardze należało uznać za niezasadne. Biorąc pod uwagę przedstawione wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 w zw. z art. 120 p.p.s.a., oddalił skargę uznając ją za bezzasadną. ----------------------- 5 dalej: MWINGiK Mazowiecki Urząd Wojewódzki w Warszawie - Wojewódzka Inspekcja Geodezyjna i Kartograficzna 00-950 Warszawa, Plac Bankowy 3/5, Sekretariat: wig@ mazowieckie.pl tek 22 695 79 21 Elektroniczna Skrzynka Podawcza ePUAP: /t6j4ljd68r/skrytka www.gov.pl/web/uw-mazowiecki