VII SA/Wa 3149/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Renata Nawrot, Sędziowie: sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, asesor WSA Lucyna Staniszewska (spr.), , Protokolant: ref. Tomasz Bilewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 czerwca 2025 r. sprawy ze skargi M. N. na decyzję Rady Doskonałości Naukowej z dnia [...] maja 2024 r. znak: [...] w przedmiocie wystąpienia do Prezydenta RP o nadanie tytułu profesora I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] czerwca 2023 r. znak: [...]; II. zasądza od Rady Doskonałości Naukowej na rzecz M. N. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I. Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Rady Doskonałości Naukowej (dalej: ,,RDN’’, ,,Organ’’) z dnia [...] maja 2024 r. wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (zwanej w dalszej części "k.p.a.") w związku z art. 228 ust. 9 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, po rozpatrzeniu wniosku dr hab. M. N. (dalej: ,,skarżący’’) o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymująca w mocy decyzją Rady Doskonałości Naukowej nr [...] z dnia [...] czerwca 2023 r. odmawiającą wystąpienia do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej o nadanie dr. hab. M. N. tytułu profesora w dziedzinie nauk medycznych i nauk o zdrowiu w dyscyplinie nauki medyczne. II. Zaskarżona decyzja zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: 1. Wnioskiem z dnia 1 listopada 2022 r. dr hab. M. N. wystąpił do Rady Doskonałości Naukowej o nadanie mu tytułu profesora w dziedzinie nauk medycznych i nauk o zdrowiu, w dyscyplinie nauki medyczne. Organ wystąpił o opracowanie opinii dotyczących wniosku skarżącego do następujących osób: Prof. dr hab. A. M., Prof. dr hab. C. C., Prof. dr hab. M. B., Prof. dr hab. H. W., Prof. dr. hab. E. K.. Osoby te zgodziły się na sporządzenie opinii, a Rada Doskonałości Naukowej na mocy uchwały z dnia [...] grudnia 2022 r. powołała w/w na recenzentów w tym postępowaniu. Następnie, Prof. dr hab. A. M. zwróciła się do Organu w dniu 23 kwietnia 2023 r. o uzupełnienie dokumentacji Kandydata, w zakresie informacji o pracach w zespołach badawczych realizujących projekty finansowane w drodze konkursów krajowych lub zagranicznych a także o bardziej szczegółowe informacje o odbytych stażach w instytucjach naukowych. Organ zwrócił się do skarżącego mailowo dnia 8 maja 2023 r. o uzupełnienie informacji zawartych we wniosku. Recenzentka jednak poinformowała Organ, że z uwagi na upływ czasu od zapytania dnia 8 maja 2023 r. do dnia poinformowania przez Organ o zwróceniu się do Kandydata o dodatkowe dokumenty, zdążyła sporządzić negatywną opinię. Wniosek skarżącego został skierowany do Zespołu Nauk Medycznych i Nauk o Zdrowiu, który po zapoznaniu się z wnioskiem i zgromadzonym materiałem dowodowym, odmówił poparcia wniosku o wystąpienie do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej o nadanie dr. hab. M. N. tytułu profesora (wynik głosowania z dnia 6 czerwca 2023 r.: za przedstawieniem Kandydata - 0 głos, przeciw - 9 głosów, wstrzymujących się - 2 głosy). Prezydium Rady Doskonałości Naukowej, po zapoznaniu się ze stanowiskiem Zespołu oraz zgromadzonym materiałem dowodowym, podjęło decyzję o odmowie wystąpienia do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej o nadanie dr. hab. M. N. tytułu profesora (wynik głosowania z dnia 26 czerwca 2023 r.: za przedstawieniem Kandydata - 0 głosów, przeciw - 8 głosów, wstrzymujących się - 0 głosów). Decyzją z dnia [...] czerwca 2023 r. RDN wydaną na podstawie art. 228 ust. 5 pkt 2 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce odmówiono wystąpienia do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej o nadanie dr. hab. M. N. tytułu profesora w dziedzinie nauk medycznych i nauk o zdrowiu w dyscyplinie nauki medyczne. W uzasadnieniu Organ wskazał, że spośród pięciu recenzji, trzy były dla Kandydata pozytywne a dwie negatywne. Organ wskazał, że na dzień wydawania przedmiotowej decyzji Strona nie spełnia ustawowych przesłanek do wystąpienia do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej o nadanie Kandydatowi tytułu profesora. RDN przytoczył brzmienie art. 227 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce i wskazał, że osiągnięcia naukowe Kandydata nie spełniają wymogu ,,wybitności" określonego w art. 227 ust. 1 pkt 1 Ustawy, pomimo 3 pozytywnych recenzji osiągnięć naukowych Kandydata. Tymczasem art. 227 ust. 1 pkt 1 lit a Ustawy stanowi wymóg posiadania wybitnych osiągnięć naukowych krajowych lub zagranicznych. Następnie organ przedstawił sylwetkę naukową skarżącego. W szczególności RDN zwrócił uwagę, że całość dorobku naukowego skarżącego obejmuje 62 prace (28 oryginalnych, 23 poglądowe i 11 opisów przypadków), z których 30 zostało zamieszczonych w czasopismach posiadających Impact Factor. W 28 artykułach Kandydat jest pierwszym autorem, a w 18 ostatnim. Liczba cytowań opublikowanych prac według bazy Web of Science wynosi 197 (186 bez autocytowań), a ich indeks Hirscha jest równy 8. Całkowity IF= 55,284, MEiN = 1591. Po uzyskaniu stopnia doktora habilitowanego Kandydat opublikował łącznie 39 prac (15 oryginalnych i 16 poglądowych i 8 opisów przypadków), z których 16 zostało zamieszczonych w czasopismach posiadających Impact Factor. Sumaryczna wartość tego współczynnika wynosi tu 32,619 a łączna ilość punktów MEiN to 1278. Organ wskazał na wyodrębnione nurty zainteresowań badawczych skarżącego, które koncentrują się w 5 głównych obszarach dotyczących nefrologii i transplantologii. Pierwszy obszar dotyczy tętniaków śródczaszkowych (IAS) w autosomalnie dominującej wielotorbielowatości nerek (ADPKD). Drugi obszar dotyczy patofizjologii autosomalnie dominującej wielotorbielowatości nerek. Trzeci obszar zainteresowania Kandydata dotyczy opieki nad pacjentami z autosomalnie dominującą wielotorbielowatością nerek ze szczególnym uwzględnieniem jej manifestacji poza nerkowych. Czwarty obszar zainteresowań to problematyka leczenia immunosupresyjnego po przeszczepieniu narządów. Piąty obszar tematyczny dotyczy niezwykle istotnego problemu jakim są powikłania w transplantologii, ze szczególnym uwzględnieniem zakażeń i nowotworów. Kandydat odbył jeden 7 - dniowy staż szkoleniowy zagraniczny, w Szpitalu Uniwersyteckim w Maastricht (2010). Ponadto, RDN podkreślił, że skarżący był wykonawcą 2 grantów finansowanych i pozyskanych w drodze konkursu. Kandydat jest promotorem 2 zakończonych przewodów doktorskich i jednego w toku. Ponadto, był promotorem 8 prac magisterskich oraz kierownikiem specjalizacji z chorób wewnętrznych dwóch lekarzy. Organ wyeksponował, że w opinii dwóch recenzentów, skarżący, nie spełnia wszystkich wymogów art. 227 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce w zakresie wybitności dorobku naukowego. Dalej, RDN odwołała się do treści negatywnych recenzji. Pierwszą z nich, sporządził prof. dr hab. M. B. wskazując, że skarżący nie spełnia przesłanki, o której mowa w art. 227 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, ponieważ jego osiągnięcia naukowe z pewnością nie mogą zostać uznane za wybitne. W ocenie Recenzenta, chociaż liczba publikacji jest znaczna, zdominowane są one, szczególnie w okresie po uzyskaniu stopnia doktora habilitowanego, przez artykuły poglądowe i opisy przypadków. Pełnoprawne prace oryginalne, odgrywające kluczową rolę w ocenie jakości dorobku każdego naukowca, stanowią zaledwie 45% całkowitej liczby opublikowanych prac (38% w okresie po habilitacji). Dodatkowo artykuły poglądowe i opisy przypadków w zdecydowanej większości zamieszczane były w czasopismach nieposiadających Impact Factor, a nierzadko nawet punktacji MEiN. Rada Doskonałości Naukowej przychyliła się do negatywnych recenzji stwierdzając, że dorobek naukowy Kandydata nie ma waloru wybitności. To, że Kandydat ma znaczne osiągnięcia zawodowe i dydaktyczne nie ulega wątpliwości. Uzyskał on aż cztery specjalizacje lekarskie, jest współautorem kilku podręczników akademickich, bierze aktywny udział w kształceniu podyplomowym lekarzy, a jego działalność dydaktyczna została nagrodzona Medalem Komisji Edukacji Narodowej. Powyższe osiągnięcia, chociaż zasługują na uznanie, nie są jednak kluczowe w ocenie Organu, w kontekście oceny jego wniosku profesorskiego. Jego osiągnięć naukowych nie można bowiem pod żadnym względem uznać za wybitne. Organ wyjaśnił nadto, że "wybitność" na potrzeby postępowania w przedmiocie nadania tytułu profesora, nie powinna sprowadzać się do znacznej ilości osiągnięć przeciętnych, lecz powinna odnosić się do osiągnięć "wybijających się ponad przeciętność", choćby to były osiągnięcia nieliczne. W ocenie Rady Doskonałości Naukowej osiągnięcia naukowe Kandydata nie są wybitne. 2. Skarżący 19 września 2023 r. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy od ww. decyzji, kwestionując ją w całości. Skarżący zakwestionował negatywne recenzje wydane w jego postępowaniu. W jego ocenie zawierają uchybienia, które doprowadziły do niesłusznej decyzji o odmowie wystąpienia do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej o nadanie mi tytułu profesora. W pierwszej kolejności, skarżący zauważył, że Prof. dr hab. M. B. nie zawarł w swojej recenzji merytorycznego podważenia wybitności osiągnięć kandydata. Oparł on swoją opinię wyłącznie na ocenie ilościowej, analizując punktację czasopism, w których były opublikowane prace, a nie na analizie jakościowej prac. Tymczasem tematy, którymi się zajmuję skarżący nie są tematami głównego nurtu, ale raczej tematami z pogranicza kilku dziedzin medycyny i/lub nauk o zdrowiu (co absolutnie nie oznacza, że są to tematy mało istotne z praktycznego punktu widzenia). W ocenie skarżącego sprawia to, że tego typu prace niełatwo opublikować w pismach o najwyższej punktacji. Z tego samego powodu trudno oczekiwać masowego cytowania takich prac, zarzut dotyczący zbyt małej liczby cytowań prac skarżacego oraz indeksu Hirscha postawiony przez recenzenta również w żaden sposób nie ma związku z ich jakością. Kolejno, skarżący zaznaczył, że niska punktacja lub jej brak nie są równoznaczne z niską jakością pracy. Nadto, wskazał na najważniejsze publikacje. Wśród nich znajduje się praca, która ukazała się w piśmie Clinical Proteomics w 2012 roku i do tej pory zacytowana została ponad 40 razy, co świadczy o jej wartości, a samo pismo ma aktualnie wskaźnik Impact Factor wynoszący 3,8. Drugim dobrym przykładem jest praca na temat zakażeń Clostridium difficile u pacjentów transplantacyjnych, opublikowana w Annals of Transplantation w 2005 roku. Wówczas pismo to nie posiadało jeszcze przyznanej punktacji Impact Factor. W momencie opublikowania temat miał charakter niszowy i został doceniony dopiero po około dekadzie, kiedy to pojawiło się najwięcej cytowań tej pracy. Do tej pory praca była cytowana prawie 30 razy. Skarżący zauważył, że ocena oparta jedynie na punktacji czasopisma, w którym opublikowano pracę, a nie na jej wartości merytorycznej, jest niewłaściwa z punktu widzenia Ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, co również było wyraźnie podkreślane przez Pana Przewodniczącego RDN, podczas szkolenia dotyczącego postępowań o awans naukowy w dniu 13 marca 2023 r. Skarżący zakwestionował, że recenzent Prof. dr hab. M. B., nie jest lekarzem. Skarżący odniósł się także do recenzji Prof. dr hab. A. M., która w jego ocenie zawiera błędy. Recenzentka stwierdziła, że skarżący nie spełnia warunku opisanego w art. 227 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 20 lipca 2018 Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. Tymczasem, jest to wniosek zupełnie nie korespondujący z tym, co Prof. dr hab. A. M. napisała w części 5 recenzji swojego autorstwa, zakończonej konkluzją, że dorobek skarżącego jest znaczący i wartościowy, a osiągnięcia naukowe są oryginalne i nowatorskie. Skarżący podkreślił, że z treści części 6 recenzji autorstwa Prof. dr hab. A. M wynika, że nie spełnia on warunku opisanego w art. 227 ust. 1 pkt 1 lit. b Ustawy z dnia 20 lipca 2018 Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. Artykuł 227 ust. 1 pkt 1 lit. b Ustawy podaje 3 opcje rozdzielone spójnikiem "lub," co jasno oznacza, że dla spełnienia warunku wystarczy zrealizowanie jednej z tych trzech opcji. Opcją pierwszą jest uczestnictwo w pracach zespołów badawczych realizujących projekty finansowane w drodze konkursów, przy czym Ustawa nie precyzuje roli, jaką kandydat do tytułu profesora odgrywa w tych zespołach. Wytyczne Rady Doskonałości Naukowej precyzują, że chodzi o co najmniej 2 różne zespoły i co najmniej 2 różne projekty. Zgodnie z informacją zawartą w załącznikach do wniosku o przeprowadzenie postępowania w sprawie nadania tytułu profesora, skarżący uczestniczył w pracach 2 zespołów realizujących 2 różne projekty finansowane w drodze konkursów, zakończone 2 publikacjami: w piśmie Clinical Proteomics (2012;9:13) [Załącznik 1] oraz w piśmie IntJ Erwiron Res Public Health (2018;15(2):pii:E316) [Załącznik 2]. Opcją trzecią jest prowadzenie badań naukowych lub prac rozwojowych w uczelniach lub instytucjach naukowych. Według wytycznych Rady Doskonałości Naukowej powinny to być co najmniej dwie uczelnie lub instytucje naukowe. Prof. dr hab. A. M. pisze, że "od momentu ukończenia studiów oraz stażu podyplomowego" skarżący prowadził badania naukowe tylko w jednej uczelni. Tymczasem, ani Ustawa, ani wytyczne Rady Doskonałości Naukowej nie precyzują, że chodzi o pracę naukową po ukończeniu studiów i stażu podyplomowego. A zatem, warunek prowadzenia badań naukowych w co najmniej dwóch uczelniach lub instytucjach naukowych nie może być ograniczony do okresu po ukończeniu studiów i stażu podyplomowego. Zgodnie z informacjami zawartymi w załącznikach do Wniosku o przeprowadzenie postępowania w sprawie nadania tytułu profesora, w okresie studiów skarżący podkreślił, że prowadził badania naukowe w Katedrze i Klinice Neurochirurgii Akademii Medycznej w W. [Załączniki 3 i 4] oraz Zakładzie Biochemii Klinicznej Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego [Załącznik 5], zaś po ukończeniu studiów pracowałem naukowo w Klinice Chirurgii Ogólnej, Transplantacyjnej i Wątroby Akademii Medycznej w W. [Załącznik 6] oraz Klinice Immunologii, Transplantologii i Chorób Wewnętrznych W. Uniwersytetu Medycznego. Jednocześnie, będąc afiliowanym w tym ostatnim ośrodku, uczestniczyłem w badaniach wieloośrodkowych, w których część pracy wykonywałem w innych miejscach, np. Instytucie Biochemii i Biofizyki Polskiej Akademii Nauk. Tym samym, skarżący zakwestionował to, że nie spełnia wymogów z art. 227 ust. 1 pkt 1 lit. b Ustawy z dnia 20 lipca 2018 Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. Ponadto, skarżący zauważył, że autorzy obu negatywnych recenzji nie mają wykształcenia medycznego i nie zajmują się medycyną kliniczną. Fakt ten mógł zaważyć na ich ocenie, gdyż osoby zajmujące się naukami podstawowymi mogą mieć nieco inne spojrzenie niż lekarz-praktyk na dorobek z zakresu medycyny klinicznej, w której akcent jest położony na praktyczne aspekty diagnozowania i leczenia chorych ludzi. 3. W postępowaniu ponownym, Organ powołał mocą uchwały z dnia [...] listopada 2023 r. kolejnych dwóch recenzentów: Prof. dr hab. M. K., Prof. dr hab. M. H.. Z uwagi na rezygnację Profesora H. w jego miejsce powołano Prof. dr hab. A. Z. R.. Obie dodatkowe recenzje zawierają wnioski końcowe o poparcie odwołania skarżącego i nadanie kandydatowi tytułu profesora nauk medycznych. Decyzją z dnia 27 maja 2024 r. Rada Doskonałości Naukowej wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (zwanej w dalszej części "k.p.a.") w związku z art. 228 ust. 9 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce utrzymała w mocy decyzją Rady Doskonałości Naukowej nr [...] z dnia [...] czerwca 2023 r. odmawiającą wystąpienia do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej o nadanie dr. hab. M. N. tytułu profesora w dziedzinie nauk medycznych i nauk o zdrowiu w dyscyplinie nauki medyczne. W uzasadnieniu Organ, ponownie przytoczył negatywne recenzje Profesora M. B. oraz Profesor A. M.. Ponadto, RDN wskazała, że Prof. M. K. napisał opinię pozytywną. Według Recenzenta "mocną stroną dorobku Kandydata jest wiodąca pozycja w zespołach autorskich wyrażająca się pozycją pierwszego lub korespondencyjnego autora w 14 opublikowanych pracach oryginalnych i pozycją drugiego autora w dalszych 4 publikacjach (...)." Pan Profesor podkreśla, że w praktyce recenzenckiej pojęcie wybitne osiągnięcia w odniesieniu do medycyny klinicznej, reprezentowanej przed dr hab. M. N., rozumiane jest jako istotny, oryginalny wkład, rozwijający wiedzę kliniczną w zakresie diagnostyki i terapii. Takim wartościowym wzbogaceniem wiedzy klinicznej, według Pana Profesora, jest cykl publikacji na temat tętniaków śródczaszkowych u chorych na autosomalne dominujące zwyrodnienie wielotorbielowate nerek, ogłoszonych w latach 2013 - 2020. Jako drugi przykład cennych osiągnięć Kandydata Pan Prof. wybrał cykl publikacji obrazujących umiejętność współpracy z badaczami nauk podstawowych i wspólnego z nimi prowadzenia wieloośrodkowych (współpracująca placówka Instytut Biochemii i Biofizyki PAN) i mających walory poznawcze o nowatorskim charakterze, obejmujących pionierskie badania w poszukiwaniu molekularnych podstaw zróżnicowanego przebiegu zwyrodnienia wielotorbielowatego nerek; sygnalizujących, że zawartość regulatorowego Mi-RNA 16 może być przydatna przy kwalifikacji pacjentów z wielotorbielowatym zwyrodnieniem nerek do badań w kierunku obecności tętniaków naczyń mózgowych oraz podejmujących w modelu symulacji komputerowej przyszłościowy problem wpływu diety na cystogenezę w zwyrodnieniu wielotorbielowatym nerek poprzez oddziaływanie roślinnych Mi- RNA na ekspresję genów policystyny. W podsumowaniu Pan Profesor stwierdził, że w klasyfikacji bibliometrycznej dorobek naukowy dr prof. n. prof. M. N. osiągnął wskaźnik oddziaływania (IF) 55.284 i 1591 punktów MeiN. Są to w opinii Pana Profesora wartości parametryczne przekraczające progowe wymagania w postępowaniach o nadanie tytułu profesora w dziedzinie medycyny. Prof. K. podkreśla, że w dorobku Kandydat są elementy stanowiące oryginalny, istotny, ponad przeciętny wkład w rozwój medycyny klinicznej. Powyższe przesłanki skłaniają Profesora do poparcia odwołania dr hab. M. N. od pierwszej odmownej decyzji Rady Doskonałości i przedłożenia Wysokiej Radzie wniosku o nadanie kandydatowi tytułu profesora nauk medycznych. Prof. A. R. w swojej recenzji stwierdził, że jednym z najważniejszych elementów w ocenie dorobku naukowego Kandydata jest spełnienie przesłanki wybitności przy czym ustawodawca nie poda definicji . Profesor podkreśla, że w jego ocenie jakość dorobku Kandydata, jak również uzyskane parametry bibliometryczne, nie odbiegają od uzyskiwanych przez podobną grupę naukowców (peers) w momencie uzyskania tytułu profesora w tej samej dziedzinie nauk klinicznych. W związku z powyższym uważa, że spełniona jest przesłanka posiadania wybitnych osiągnięć naukowych, a na potwierdzenie powyższego przytacza publikacje Kandydata na temat tętniaków śródczaszkowych u chorych na autosomalne dominujące zwyrodnienie wielotorbielowate nerek. W uzasadnieniu decyzji RDN wskazał, że oceniając ponownie spełnienie przesłanek do nadania Kandydatowi tytułu naukowego profesora, Organ ocenił jeszcze raz dorobek naukowy Kandydata, charakteryzujący się parametrami takimi jak: - sumaryczna wartość współczynnika IF - 55,284, - całkowita liczba punktów MEiN — 1591, - w 45,2% artykułach Kandydat jest pierwszym autorem, - w 29% ostatnim, - liczba cytowań według bazy Web of Science wynosi 197 (186 bez autocytowań), Według bazy SCOPUS odpowiednie wartości to 303 (290 bez autocytowań) - indeks Hirscha według bazy Web of Science - 8, według bazy SCOPUS - 9, - 62 prace (28 oryginalnych, 23 poglądowe i 11 opisów przypadków), z których 30 zostało zamieszczonych w czasopismach posiadających Impact Factor, - w okresie po uzyskaniu stopnia doktora habilitowanego Kandydat opublikował łącznie 39 prac (15 oryginalnych i 16 poglądowych i 8 opisów przypadków), których 16 zostało zamieszczonych w czasopismach posiadających Impact Factor (sumaryczna wartość IF 32,619 a łączna ilość punktów MeiN to 1278). W tym okresie Kandydat był również współautorem 4 rozdziałów w podręcznikach, - współautor 15 rozdziałów w podręcznikach krajowych i monografiach. RDN stanęło na stanowisku, że osiągnięć naukowych Kandydata z pewnością nie można uznać za wybitne. Chociaż liczba publikacji jest znaczna, zdominowane są one, szczególnie w okresie po uzyskaniu stopnia doktora habilitowanego, przez artykuły poglądowe i opisy przypadków. W tym względnie, Organ podzielił negatywne recenzje. RDN ponownie oceniło spełnienie przez Kandydata przesłanek określonych w art. 227 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. RDN wskazał, że w czasie całej kariery zawodowej Kandydat nie kierował żadnym projektem badawczym (nawet statutowym lub uczelnianym). Skarżący był uczestnikiem jednego projektu badawczego, finansowanego w drodze konkursu NCN (Narodowego Centrum Nauki) oraz jednego projektu badawczego, finansowanego w drodze konkursu MNiSW (Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego). Były to takie projekty jak: - grant nr 337/N-COST/2009/0 Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego - badanie przeprowadzono we współpracy z Instytutem Biochemii i Biofizyki Polskiej Akademii Nauk (IBB PAN); Kierownik: prof. M. D.; jedyna publikacja, w której jako jeden ze współautorów wymieniony został dr hab. M. N., będąca efektem projektu, dotyczyła proteomu moczu u pacjentów z rozpoznaniem wielotorbielowatości nerek, dziedziczonej autosomalnie dominujące, - projekt finansowany przez Narodowe Centrum Nauki nr 2013/09/N/STI0/04224 - badanie przeprowadzono we współpracy ze specjalistami Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego, Polskiej Akademii Nauk i Szkoły Głównej Służby Pożarniczej; Kierownik: dr inż. P. R.; projekt dotyczył wpływu wewnętrznych źródeł emisji zanieczyszczeń gazowych i pyłowych na zmianę struktury aerozolu atmosferycznego migrującego do wybranych pomieszczeń nieprodukcyjnych. W ocenie Organu projekt ten nie ma żadnego związku tematycznego z jakimkolwiek nurtem badawczym skarżącego. Ponadto, RDN podkreślił, że podany przez Kandydata 7-dniowy pobyt w ramach Akademii Transplantacyjnej w Szpitalu Uniwersyteckim w Maastricht był stażem szkoleniowym (tak wynika z dokumentacji), a nie naukowym. Podsumowując w ocenie RDN, należy więc stwierdzić, że przesłanka, o której mowa w art. 227 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce dotyczącej nie została przez Kandydata spełniona. Kandydat nie uczestniczył w pracach zespołów (co najmniej dwóch zespołów) badawczych realizujących projekty (co najmniej dwa projekty) finansowane w drodze konkursów krajowych lub zagranicznych. Ponadto, Kandydat współpracował w ramach posiadanych kompetencji jedynie z jedną jednostką - Instytutem Biochemii i Biofizyki Polskiej Akademii Nauk, współtworząc pracę w ramach grantu nr 337/N-COST/2009/0 Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego na temat proteomu moczu. Kandydat nie odbył staży (co najmniej dwóch staży) naukowych w instytucjach naukowych, w tym zagranicznych - Kandydat nie odbył stażu naukowego, tylko 7 dniowe szkolenie. Kandydat nie prowadził badań naukowych lub prac rozwojowych w uczelniach lub instytucjach naukowych (w co najmniej dwóch uczelniach lub instytucjach naukowych), w tym zagranicznych - Kandydat współpracował w ramach posiadanych kompetencji jedynie z jedną jednostką - Instytutem Biochemii i Biofizyki Polskiej Akademii Nauk, współtworząc pracę w ramach grantu nr 337/N-COST/2009/0 Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego na temat proteomu moczu; pozostałe publikacje, które powstały we współpracy naukowej z jednostkami w ramach macierzystej uczelni nie można zaliczyć do tego kryterium. W związku z powyższym w ocenie RDN, Kandydat nie spełnia żadnej z przesłanek określonych w art. 227 ust. 1 pkt 1 lit. a i b ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. Organ przytoczył także, że uzasadnienie decyzji w sprawie stopnia naukowego musi cechować pewna ogólnikowość, gdyż zapadłe w omawianym trybie rozstrzygnięcie stanowi pewną wypadkową szeregu ocen i poglądów, niekoniecznie podzielanych w całości przez całe gremium. W orzecznictwie NSA wielokrotnie wskazywano, że uzasadnienie decyzji Centralnej Komisji nie może być wyczerpujące i nie musi ściśle odpowiadać wymogom art. 107 § 3 k.p.a. (vide wyroki NSA: z 10 grudnia 2009 r., sygn. akt I OSK 902/09 i z 27 kwietnia 2010 r. sygn. akt I OSK 1226/09). III.1. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiódł skarżący, zastępowany przez profesjonalnego pełnomocnika, kontestując ją w całości. Zaskarżonej decyzji, skarżący, zarzucił następujące naruszenia: 1) przepisów prawa materialnego, które miały wpływ na wynik sprawy, tj.: a) 227 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce - poprzez błędną wykładnię i uznanie, że spełnienie tej przesłanki następuje poprzez: pracę w co najmniej dwóch zespołach badawczych realizujących co najmniej dwa projekty finansowane w drodze konkursów krajowych lub zagranicznych, odbycie co najmniej dwóch staży naukowych w instytucjach naukowych w tym zagranicznych, prowadzenia badań naukowych lub prac rozwojowych w uczelniach lub instytucjach naukowych (co najmniej dwóch uczelniach lub instytucjach) w tym zagranicznych, podczas gdy ustawa wprowadza wymóg alternatywnego spełnienia co najmniej jednej z w/w przesłanek; b) art. 228 ust. 7 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce - poprzez uchybienie wynikającego z przepisu terminu rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, bowiem wniosek Skarżącego złożony został dnia 19 września 2023 r., natomiast decyzja w sprawie wydana została 27 maja 2024 r., a więc po upływie ponad 8 miesięcy, a okoliczność ta jest dla Skarżącego niekorzystna z perspektywy przepisu art. 228 ust. 10 pkt 2 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce; 2) przepisów postępowania, które miały wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 7, 77 i 80 k.p.a. poprzez zaniechanie dokładnego i wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz dowolną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, która doprowadziła do wadliwego uznania, że osiągnięcia Skarżącego nie noszą cechy wybitności, wobec czego wnioskodawca nie spełnia przesłanki określonej w art. 227 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce; b) art. 7, 77 i 80 k.p.a. poprzez zaniechanie dokładnego i wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz dowolną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, która doprowadziła do wadliwego uznania, że Skarżący nie wypełnił przesłanki, o której mowa w art. 227 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce; c) art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 227 ust. 1 pkt 1 lit. a i b ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, poprzez niedostateczne wyjaśnienie przez Organ w uzasadnieniu decyzji, dlaczego uznał, że dorobek Skarżącego nie spełnia wymogu, o którym mowa w art. 227 ust. 1 pkt 1 lit. a i b ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. W oparciu o powyższe zarzuty, skarżący wniósł: 1) na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a i c p.p.s.a. wnoszę o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, 2) na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 i 2 p.p.s.a. o przyznanie Skarżącemu od Organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów wynagrodzenia pełnomocnika, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi, skarżący rozwinął zarzuty podniesione w petitum. W szczególności wyartykułował zarzut naruszenia prawa materialnego, bowiem Organ dokonał błędnej wykładni art. 227 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. Skarżący uczestniczył w pracach dwóch zespołów realizujących dwa różne projekty finansowane w drodze konkursów, zakończonych publikacjami, a konkretnie: 1) w badaniu przeprowadzonym we współpracy z pracownikami Instytutu Biochemii i Biofizyki Polskiej Akademii Nauk (IBB PAN). Jego wykonanie zostało wsparte przez Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego w ramach grantu nr 337/N-COST/2009/0. Wynikiem prac była publikacja: B. M., N. M., D. D., J. R., P. A., N. S., K. M., F. A., B. A., P. L., D. M., Urine proteome of autosomal dominant polycystic kidney disease patients opublikowana w piśmie Clinical Proteomics (2012;9:13), 2) współpracy ze specjalistami ze Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego, Polskiej Akademii Nauk i Szkoły Głównej Służby Pożarniczej przy projekcie, którego wynikiem była publikacja: M. G., W. K., R. W., R. P., K. K., R. T., M. M., N. M. P.M., Origin or Exposure Duration? Health Hazards from PM-Bound Mercury and PM-Bound PAHs among Students and Lecturers w piśmie Int/Enuiron Res Public Health (2018;15(2):pii:E316). Badanie było realizowane w ramach projektu finansowanego przez Narodowe Centrum Nauki (Nr DEC-2013/09/N/ST10/04224). Nadto, Skarżący spełnił kolejną z alternatywnych przesłanek prowadzenia badań naukowych lub prac rozwojowych w uczelniach lub instytucjach naukowych, bowiem: 1) w latach 1998/1999 Skarżący prowadził badania naukowe w Katedrze i Klinice Neurochirurgii Akademii Medycznej w W., pod kierunkiem dr P. B., którego efektem była praca "Krwotok dokomorowy jako powikłanie pęknięcia tętniaka wewnątrzczaszkowego.", zaprezentowana podczas Kongresu Naukowego Młodych Medyków w W w 1999 r., 2) w latach 1998/1999 Skarżący prowadził badania naukowe w Zakładzie Biochemii Klinicznej Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego, pod kierunkiem prof. dr hab. B. C., 3) podczas stażu podyplomowego Skarżący pracował naukowo w Klinice Chirurgu Ogólnej, Transplantacyjnej i Wątroby Akademii Medycznej w W., czego efektem jest publikacja: P. R., K. M., F. M., S. D., N. M., H. P. Wczesne powikłania leczenia chirurgicznego wola tarczycy. Chirurgia Polska. 2002;4(l):27-31. 4) od wielu lat najważniejszym ośrodkiem pracy naukowej Skarżącego jest Klinika Immunologii, Transplantologii i Chorób Wewnętrznych W. Uniwersytetu Medycznego, jednocześnie będąc afiliowanym Skarżący uczestniczył w badaniach wieloośrodkowych, w których część pracy wykonywał w innych miejscach, np. Instytucie Biochemii i Biofizyki Polskiej Akademii Nauk, czego owocem jest publikacja B. M., N. M., D. D., J. R., P. A., N. S., K. M., F. A., B. A., P. L., D. M., Urine proteome of autosomal dominant polycystic kidney disease patients opublikowana w piśmie Clinical Proteomics (2012;9:13). Skarżący podniósł, że przepisy ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce ani wytyczne Rady Doskonałości Naukowej nie precyzują czasookresu prowadzenia tego rodzaju prac naukowych, wobec czego warunek prowadzenia badań naukowych w co najmniej dwóch uczelniach lub instytucjach naukowych nie może być ograniczony do okresu po ukończeniu studiów i stażu podyplomowego. Mając na uwadze powyższe, Skarżący niewątpliwie spełnił przesłankę wynikającą z art. 227 ust. 1 pkt 1 lit. b P.s.w.n., a Organ dokonał błędnej wykładni wskazanego przepisu. W dalszej kolejności skarżący podniósł zarzut naruszenia art. 228 ust. 7 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, zgodnie z którym RDN rozpatruje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w terminie 6 miesięcy od dnia jego doręczenia. W niniejszym przypadku, wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy został złożony dnia 19 września 2023 r., decyzja w sprawie zapadła dnia 27 maja 2024 r., a więc po upływie ponad 8 miesięcy, a nadana została do Skarżącego dnia 2 października 2024 r., a więc po upływie roku od dnia złożenia, wniosku. Uchybienie terminu jest dla Skarżącego niekorzystne, zważywszy na treść art. 228 ust. 10 pkt 2 P.s.w.n., bowiem złożenie ponownego wniosku o wszczęcie postępowania w sprawie nadania tytułu profesora możliwe będzie dopiero po upływie 5 lat od dnia, w którym decyzja odmowna stała się ostateczna. Uchybienie terminowi wynikającemu z ustawy jest zatem dla Skarżącego niekorzystne, bowiem wydłuża okres, który musi upłynąć do otwarcia terminu umożliwiającego złożenie kolejnego wniosku. Odnośnie wybitnych osiągnieć naukowych skarżący podniósł, że z treści opinii wydanej przez prof. M K wynika, że do wybitnych osiągnięć Skarżącego zaliczyć można cykl publikacji na temat tętniaków śródczaszkowych u chorych na autosomalne dominujące zwyrodnienie wielotorbielowate nerek, a także publikacje powstałe we współpracy z Instytutem Biochemii i Biofizyki PAN. Drugi z recenzentów, prof. A. R. wskazał na wysoką jakość dorobku naukowego Skarżącego, określając go jako wybitny, również podkreślając w szczególności wartość prac o tematyce tętniaków śródczaszkowych u chorych na autosomalne dominujące zwyrodnienie wielotorbielowate nerek. Skarżący zauważył, że Organ zupełnie nie odniósł się do przedmiotowych opinii, ani nie wziął ich pod uwagę, podzielając jednocześnie w tym zakresie negatywną opinię prof. dr hab. M. B.. Co istotne, Organ nie odniósł się merytorycznie również do zarzutów, które we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wywiódł Skarżący, ograniczając się jedynie do przytoczenia ich w treści uzasadnienia decyzji. Nadto, Skarżący zauważył, że Organ skupił się na jedynej recenzji prof. dr hab. A. M., która wywiodła, że nie wypełnił przesłanki, o której mowa w art. 227 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. Zaznaczenia, w ocenie skarżącego wymaga, że na brak tej przesłanki wskazała jako jedyna, z łącznie 7 recenzentów opiniujących w sprawie. Skarżący uczestniczył w pracach dwóch zespołów realizujących dwa różne projekty finansowane w drodze konkursów, zakończone publikacjami, a konkretnie w ramach grantu: nr 337/N-COST/2009/0 oraz nr DEC-2013/09/N/ST10/04224. Nadto, Skarżący wskazał spełnienie alternatywnych przesłanek prowadzenia badań naukowych lub prac rozwojowych w uczelniach lub instytucjach naukowych, bowiem: 1) w latach 1998/1999 Skarżący prowadził badania naukowe w Katedrze i Klinice Neurochirurgii Akademii Medycznej w W, pod kierunkiem dr P. B., którego efektem była praca "Krwotok dokomorowy jako powikłanie pęknięcia tętniaka wewnątrzczaszkowego.", zaprezentowana podczas Kongresu Naukowego Młodych Medyków w W w 1999 r., 2) w latach 1998/1999 Skarżący prowadził badania naukowe w Zakładzie Biochemii Klinicznej Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego, pod kierunkiem prof. dr hab. B. C., 3) podczas stażu podyplomowego Skarżący pracował naukowo w Klinice Chirurgii Ogólnej, Transplantacyjnej i Wątroby Akademii Medycznej w W., czego efektem jest publikacja: P. R., K. M., F. M., S. D., N. M., H. P. Wczesne powikłania leczenia chirurgicznego wola tarczycy. Chirurgia Polska. 2002;4(l):27-31. 4) uczestniczył w badaniach wieloośrodkowych, w których część pracy wykonywał w innych miejscach, np. Instytucie Biochemii i Biofizyki Polskiej Akademii Nauk, czego owocem jest publikacja naukowa. 2. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. IV. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Sąd administracyjny wykonuje wymiar sprawiedliwości, poddając kontroli decyzje wydawane przez organy administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem, badając czy właściwie zastosowano przepisy prawa materialnego i przestrzegano przepisów proceduralnych w postępowaniu administracyjnym. Tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa sąd władny jest wzruszyć zaskarżoną decyzję. Art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm. , dalej jako P.p.s.a.) określa kiedy decyzje podlegają uchyleniu. 2. Dokonując oceny zasadności skargi M N na decyzję Rady Doskonałości Naukowej z dnia [...] maja 2024 r., znak: [...] Sąd doszedł do przekonania, że skarga ta zasługuje na uwzględnienie, choć nie ze wszystkimi podniesionymi w niej zarzutami można się zgodzić. 3. W rozpoznawanej sprawie RDN stwierdziła, że skarżący nie spełnił kryteriów ustawowych z art. 227 ust. 1 pkt 1 ustawa z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2024, poz. 1571 ze zm., dalej zwana ,,P.s.w.n.’’) albowiem nie uczestniczył w pracach zespołów (co najmniej dwóch) badawczych realizujących projekty (co najmniej dwa projekty) finansowane w drodze konkursów krajowych lub zagranicznych, nadto skarżący współpracował w ramach posiadanych kompetencji jedynie z jedną jednostką Instytutem Biochemii i Biofizyki Polskiej Akademii Nauk. Organ przyjął, że skarżący nie spełnia także przesłanki z art. 227 ust. 1 pkt 1 lit. a P.s.w.n., o czym szerzej Organ wypowiedział się w decyzji utrzymanej nią w mocy. Organ oparł swoje rozważania w zakresie braku spełnienia przez skarżącego kryterium ,,wybitnych osiągnięć naukowych’’ na recenzji Prof. dr. hab. M. B. tak w decyzji pierwszoinstancyjnej, jak i zaskarżonej. 4. Zgodnie z dyspozycją art. 227 ust. 1 pkt 1 P.s.w.n. tytuł profesora może być nadany osobie, która posiada stopień naukowy doktora habilitowanego oraz: a) wybitne osiągnięcia naukowe krajowe lub zagraniczne, b) uczestniczyła w pracach zespołów badawczych realizujących projekty finansowane w drodze konkursów krajowych lub zagranicznych lub odbyła staże naukowe w instytucjach naukowych, w tym zagranicznych, lub prowadziła badania naukowe lub prace rozwojowe w uczelniach lub instytucjach naukowych, w tym zagranicznych, 2) posiada stopień doktora habilitowanego w zakresie sztuki oraz wybitne osiągnięcia artystyczne - a także spełnia wymaganie, o którym mowa w art. 20 ust. 1 pkt 5. Przepis jasno określa, że tytuł profesora może zostać nadany kiedy spełnione są warunki w jednej z trzech sytuacji faktycznych. Pierwsze dwie mają charakter podstawowy, trzecia - wyjątkowy. W pierwszej (podstawowej) grupie tytuł profesora nadaje się osobie, która spełni łącznie trzy przesłanki pozytywne i jedną negatywną: 1) posiada stopień doktora habilitowanego; 2) posiada wybitne osiągnięcia naukowe krajowe lub zagraniczne; 3) uczestniczyła w pracach zespołów badawczych realizujących projekty finansowane w drodze konkursów krajowych lub zagranicznych lub odbyła staże naukowe w instytucjach naukowych, w tym zagranicznych, lub prowadziła badania naukowe lub prace rozwojowe w uczelniach lub instytucjach naukowych, w tym zagranicznych; 4) w okresie od 22.7.1944 r. do 31.7.1990 r. nie pracowała w organach bezpieczeństwa państwa w rozumieniu art. 2 ustawy z 18.10.2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 1633 ze zm.), nie pełniła w nich służby ani nie współpracowała z tymi organami. Przechodząc do charakterystyki poszczególnych kryteriów z art. 227 ust. 1 pkt 1 P.s.w.n. w pierwszej kolejności odnieść się należy do ,,wybitnych osiągnięć naukowych’’ kandydata. Określenie czym w rozumieniu ustawy jest osiągnięcie naukowe, zostało przedstawione w uwagach do przepisów regulujących warunki nadania stopnia doktora habilitowanego (art. 219 P.s.w.n.). Brak jest jakiegokolwiek sprecyzowanego wymogu w tym zakresie formy tego osiągnięcia. Nie jest wymagane, by miało formę w postaci np. publikacji monografii, artykułu, cyklu publikacji ani ogłoszenia tego osiągnięcia w inny sposób. Ponadto ust. 3 komentowanego przepisu wskazuje, że osiągnięcie może stanowić zrealizowane oryginalne osiągnięcie projektowe, konstrukcyjne, technologiczne lub artystyczne. Nie ma wymogu, aby przyjmowało konkretną formę, np. monografii czy artykułu. Niedopuszczalne są jednak osiągnięcia tajne, nieopublikowane, niezrealizowane lub pozostające wyłącznie w fazie planowania. Wymogiem do uzyskania tytułu profesora jest posiadanie osiągnięć "wybitnych", w przeciwieństwie do "znacznego wkładu w rozwój dyscypliny" wymaganego przy habilitacji. Skoro kryterium "wybitności" nie jest szczegółowo określone w przepisach i de facto pozostawione jest uznaniu recenzentów i organu podejmującego decyzję to Organ powinien szczegółowo uzasadnić swoje stanowisko, zwłaszcza gdy kandydat uzyskał pozytywne recenzje. W doktrynie sugeruje się, że osiągnięcia wybitne powinny być ponadprzeciętne zarówno pod względem merytorycznym, jak i ilościowym (vide: Art. 227 PrSzkolWyżN red. Jakubowski 2023, wyd. 1/Piotr Pokorny, Paweł Waszkiewicz, K. Ślebzak, Komentarz do art. 227, w: Akademickie prawo zatrudnienia (red. K.W. Baran), Lex 2020). W odniesieniu do kryteriów uczestniczenia w pracach zespołów badawczych realizujących projekty finansowane w drodze konkursów krajowych lub zagranicznych lub odbytych staży naukowych w instytucjach naukowych, w tym zagranicznych, lub prowadzenia badań naukowych lub prac rozwojowych w uczelniach lub instytucjach naukowych, w tym zagranicznych wskazać należy, że ze względu na spójnik ,,lub’’ kryteria te są alternatywą łączną (nierozłączną). Wystarczy bowiem spełnienie jednego z trzech alternatywnych wymogów (udziału w zespole badawczym co najmniej dwukrotnie lub udziału w jednym z typów mobilności akademickiej, co może przyjąć formę np. kilkudniowego stażu w krajowym ośrodku naukowym. I tak kolejno, szczegółowiej odnosząc się do uczestniczenia w pracach zespołów badawczych realizujących projekty finansowane w drodze konkursów krajowych lub zagranicznych to w stosunku do poprzedniej regulacji prawnej kryterium to celowo zostało obniżone. Wymóg doświadczenia w kierowaniu takimi zespołami został zastąpiony uczestnictwem w ich pracach. Oznacza to, że uczestniczenie w projekcie może oznaczać w minimalnym ujęciu podjęcie się zadania technicznego czy wręcz współudział w realizacji wycinka takiego zadania. Jedynym, jasno zdefiniowanym, warunkiem jest to, że prace tych zespołów muszą być finansowane w drodze konkursów krajowych lub zagranicznych. Nie zostały jednak wskazane podmioty organizujące takie konkursy, co nie pozwala zawęzić ich do Narodowego Centrum Nauki, Narodowego Centrum Badań i Rozwoju czy ministerstwa właściwego dla spraw nauki i szkolnictwa wyższego. Oznacza to, że w wersji minimalnej warunek ten będzie spełniony, jeżeli konkurs taki będzie organizować jakikolwiek podmiot (publiczny, prywatny). Wymogi alternatywne do udziału w pracach zespołów badawczych można określić jako bardzo szeroko rozumianą mobilność akademicką. Są to staże naukowe odbyte w instytucjach naukowych lub prowadzenie badań naukowych (lub rozwojowych) w uczelniach lub instytucjach naukowych. Staże te i badania mogą być realizowane zarówno w podmiotach krajowych, jak i zagranicznych. Nie został określony ich minimalny okres. Nie został określony czas w jakim kandydat mógł odbyć staż naukowy tj. zanim uzyskał stopień doktora habilitowanego nauk prawnych, czy też doktora, czy też dopiero po uzyskaniu samodzielności naukowej. Brak jest też wymogu, aby takie pobyty lub działania skutkowały jakimikolwiek wymiernymi efektami. W literaturze wskazuje się natomiast, że potwierdzeniem staży powinna być nie tylko "fizyczna obecność" w miejscu stażu lecz również publikacją naukową, która nabytą wiedzę prezentuje. Nie jest to jednak prawny obowiązek, ale swoiste ułatwienie w wykazaniu spełnienia omawianego warunku (K. Ślebzak, komentarz do art. 227, w: Akademickie prawo zatrudnienia, Lex 2020). 4. W rozpoznawanej sprawie Organ wydały decyzję przedwcześnie bez dokonania analizy całokształtu materiały dowodowego tj. bez uwzględnienia recenzji przygotowanych w postępowaniu ponownym autorstwa Prof. dr hab. M. K. oraz Prof. dr hab. A. Z. R. nie dokonanie należytej oceny recenzji Profesora M. B. i Profesor A. M. w zestawieniu z obecnie obowiązującą regulacją prawną art. 227 P.s.w.n. czym spowodował naruszenie art. 7, art. 77 § 1 , art. 75 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W zaskarżonej decyzji RDN skupia się na niespełnieniu przez skarżącego kryterium z art. 227 ust. 1 pkt 1 lit a P.s.w.n. powołując się na recenzję Profesora M. B., który ocenił, że Kandydat nie spełnia przesłanki dotyczącej posiadania wybitnych osiągnięć naukowych krajowych lub zagranicznych, ponieważ jego osiągnięć naukowych z pewnością nie można bowiem uznać za wybitne. Chociaż liczba publikacji jest znaczna, zdominowane są one, szczególnie w okresie po uzyskaniu stopnia doktora habilitowanego, przez artykuły poglądowe i opisy przypadków. Pełnoprawne prace oryginalne, odgrywające kluczową rolę w ocenie jakości dorobku każdego naukowca, stanowią zaledwie 45% całkowitej liczby opublikowanych prac (38% w okresie po habilitacji). Dodatkowo artykuły poglądowe i opisy przypadków w zdecydowanej większości zamieszczane były w czasopismach nieposiadających Impact Factor, a nierzadko nawet punktacji MeiN. Recenzent wskazał, że zdziwienie budzi również fakt, że w trakcie całej kariery naukowej dr prof. N. nie kierował żadnym projektem badawczym, nie tylko finansowanym na drodze konkursów krajowych, ale nawet realizowanym w ramach subwencji badawczej macierzystej uczelni. Zwrócić należy uwagę, że recenzja ta jest nieścisła i opiera się na pozaustawowych wymogach, albowiem obecnie od kandydata nie wymaga się aby kierował jakimkolwiek projektem grantowym. Ponadto, o wybitności osiągnieć naukowych nie może świadczyć niski Impact Factor czasopisma, na który Kandydat nie ma wpływu, taj jak i to czy dane czasopismo jest wysokopuntowane na liście Ministerialnej. Jedynie na marginesie Sąd zwraca uwagę, że na publikacje naukowe oczekuje się do kilkunastu miesięcy a punktacja czasopism w tym czasie może być zmienna, co w praktyce realnie się zdarza. Rada Doskonałości Naukowej powinna dokonywać oceny Recenzji Pana Profesora M. B. z uwzględnieniem, że nie jest on merytorycznie specjalistą z dziedziny jaką zajmuje się skarżący. Dlatego też skład recenzentów został uzupełniony przez dwóch nowych Recenzentów. Każdy z nich wydał recenzję pozytywną w zakresie wybitnych osiągnieć naukowych kandydata, a pomimo tego Organ nie wyjaśnił należycie dlaczego uznaje recenzję Profesora B. za najtrafniejszą w zakresie osiągnieć naukowych skarżącego, skoro uzyskał on 5 pozytywnych recenzji w tym zakresie. Organ nie odniósł się także do tego, dlaczego w jego ocenie pomimo wskazań Recenzji do wybitnych osiągnięć naukowych skarżącego nie można zaliczyć cyklu publikacji na temat tętniaków śródczaszkowych u chorych na autosomalne dominujące zwyrodnienie wielotorbielowate nerek. Odnosząc się do nieziszczenia się w stanie faktycznym sprawy przesłanki z art. 227 pkt 1 ust.1 b P.s.w.n. Organ oparł się na Recenzji Profesor A. M.. Organ jednak pominął w tym zakresie, że recenzja ta jest obarczona wadliwościami. Po pierwsze, Recenzentka zwróciła się do Organu o uzupełnienie informacji od skarżącego drogą mailową, a wyłącznie za sprawą bezczynności Organu dokumenty te nie zostały przedłożone Recenzentce z powodu upływem terminu do wykonania przez nią recenzji i bierności Organu. Ponadto, recenzja ta jest wewnętrznie sprzeczna bowiem wskazuje, że Kandydat przed uzyskaniem stopnia doktora habilitowanego uczestniczył jako członek w dwóch zespołach badawczych przeprowadzonych w ramach grantów uzyskanych w drodze konkursu. W ocenie Recenzentki jednak posiada ona zbyt mało informacji na temat tych grantów, takich jak czas ich trwania, nazwa, wysokość dofinansowania uzyskanego na ich realizację, czy też efekt końcowy tychże grantów. Okoliczności te powinny zostać zweryfikowane z wymogami ustawowymi, które Sąd przytoczył powyżej. Zaznaczyć należy, że skarżący wskazał w jakich grantach uczestniczył wskazując podmiot w ramach, którego grant był realizowany, numer umowy oraz efekt w postaci publikacji naukowej. Przepisy ustawy nie wymagają aby kandydat przedstawiał opis grantu czy też jego znaczenie, efekty końcowe całego projektu, bowiem minimalnym wymogiem jest chociażby zrealizowanie technicznego zadania czy jego części przez uczestnika grantu. Nie istnieje także wymóg prawny, który podniosła Profesor A. M. zgodności tematyki podejmowanej w ramach grantu z nurtami badawczymi kandydata. Rolą tejże przesłanki jest zweryfikowanie umiejętności prowadzenia prac naukowych w ramach większych zespołów badawczych, pozyskiwanie środków publicznoprawnych w ramach konkursów krajowych i zagranicznych czy umiejętność takiego wykorzystania środków, które jest zgodne z umową publicznoprawną i przepisami prawa. Nawet jeśli przekonywujące są argumenty Organu, że skarżący nie zrealizował tzw. mobilności akademickiej, bowiem odbył wyłącznie jeden tygodniowy staż zagraniczny, tj. w Akademii Transplantacyjnej w Szpitalu Uniwersyteckim w Maastricht, który miał charakter szkoleniowy, a pozostałe staże odbywały się w Uniwersytecie Medycznym w W. z tym, że w różnych Klinikach to pamiętać należy, że przesłanka z art. 227 ust. 1 pkt 1 lit. b stanowi alternatywę nierozłączną. RDN nie wyjaśniła, dlaczego i w oparciu o jakie kryteria przyjęła, że skarżący nie spełnił przesłanki z art. 227 ust. 1 pkt 1 lit. b. P.s.w.n. Takiego stanowiska organu nie można, w ocenie Sądu, uznać za rzetelne i rzeczowe przeanalizowanie argumentów podnoszonych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Powyższe zarzuty nabierają szczególnego znaczenia, gdy weźmie się pod uwagę, że pięcioro recenzentów (tj. trzech w postępowaniu pierwszoinstancyjnym oraz dwóch wybranych uzupełniająco w postepowaniu ponownym) wyznaczonych przez RDN pozytywnie zaopiniowało kandydaturę skarżącego do nadania stopnia naukowego profesora nauk medycznych. Należy w tym kontekście podkreślić, że w postępowaniu przed RDN recenzje stanowią pełnowartościowy dowód, do których powinien ustosunkować się Organ oceniając ich wiarygodność. Na potrzebę odniesienia się do recenzji pozytywnych, które jednak nie przesądziły o wydanym rozstrzygnięciu, zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny co prawda w wyroku zapadłym na gruncie poprzedniej ustawy tj. z 26 kwietnia 2006 r., sygn. akt I OSK 1364/05, (publ. https://cbois.nsa.gov.pl) jednakże teza pozostaje wciąż aktualna, Sąd podkreślił, że nawet w tym szczególnym postępowaniu strona ma prawo wiedzieć, dlaczego Organ prowadzący postępowanie w przedmiocie nadania stopnia naukowego uznała za wiarygodne jedne dowody, a innym tej wiarygodności odmówiła. 5. Zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego w obliczu naruszeń proceduralnych jawią się jako przedwczesne, tym niemniej Sąd zwrócił uwagę na prawidłową wykładnię przepisów art. 227 ust. 1 pkt 1 P.s.w.n., którą zastosuje Organ ponownie rozpoznając sprawę. Nieuzasadniony jest zarzut naruszenia art. 228 ust. 7 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, zgodnie z którym RDN rozpatruje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w terminie 6 miesięcy od dnia jego doręczenia a w niniejszej sprawie rozpoznanie sprawy trwało 8 miesięcy. Przewlekłość działania organu nie jest przedmiotem niniejszej skargi a skarżący miał stosowne instrumenty prawne, dyscyplinujące organ na etapie prowadzenia postępowania. Końcowo podkreślić należy, że Sądowi znane jest i w pełni podziela ugruntowane orzecznictwo sądowoadministracyjne, zgodnie z którym ograniczone uzasadnienie decyzji RDN nie stanowi naruszenia prawa, gdyż są to decyzje organu kolegialnego podejmowane w głosowaniu tajnym. Nie oznacza to jednak, że organ ten nie jest obowiązany odnieść się do formułowanych przez stronę we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zastrzeżeń czy braku omówienia kluczowych w sprawie dowodów z oceną ich wiarygodności i przydatności do wydania decyzji. Rozpoznając ponownie sprawę organ, zobowiązany będzie zatem raz jeszcze zweryfikować realizację przez skarżącego przesłanek z art. 227 ust. 1 pkt 1 lit. a i b P.s.w.n. z uwzględnieniem poczynionych powyżej uwag i ocen, a w uzasadnieniu decyzji wyjaśnić swoje stanowisko w tym zakresie. 6. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznając, że w ramach postępowania wywołanego wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy organ naruszył przepisy art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a., których naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit c. P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. 7. O zwrocie kosztów postępowania sądowego Sąd orzekł, jak w punkcie 2 wyroku, na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 powołanej ustawy. Do kosztów tych Sąd zaliczył uiszczony wpis sądowy od skargi (200 zł), wynagrodzenie adwokata reprezentującego skarżącą w wysokości 480 zł i opłatę od dokumentu pełnomocnictwa (17 zł).