VII SA/Wa 350/13

Dnia 13 maja 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. Nr [...] w przedmiocie pozbawienia drogi kategorii drogi gminnej postanawia odmówić [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] przywrócenie terminu do wniesienia skargi Postanowieniem z dnia 25 marca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] jako wniesioną po terminie. Odpis postanowienia został doręczony pełnomocnikowi skarżącej spółki w dniu 2 kwietnia 2013 r. W dniu 9 kwietnia 2013 r. (data prezentaty sądu) pełnomocnik skarżącego złożył osobiście wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. We wniosku pełnomocnik wskazał, że "w dniu wysyłania skargi był w podróży służbowej, a zewnętrzna obsługa sekretarska nieświadoma znaczenia terminów i procedury administracyjnej, niestarannie nadała w urzędzie pocztowym skargę. Ponadto skarżąca nie ponosi winy za zbyt późne przekazanie skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie do organu...". Dodał, że zaskarżona uchwała rażąco narusza interes prawny Spółki oraz przepisy prawa, wobec czego Spółka jest zdecydowana bronić swoich praw i będzie z pewnością podejmować wszystkie dostępne prawnie czynności w celu wyeliminowania uchwały z obrotu prawnego. W szczególności Spółka złoży zażalenia na oddalenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W tym stanie rzeczy uwzględnienie wniosku wydaje się konieczne z uwagi na zasady ekonomiki procesowej i szybkość rozpoznawania spraw administracyjnych". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - dalej p.p.s.a. - jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywrócenie terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności, wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Brak winy w uchybieniu terminu można przyjąć tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody w zachowaniu terminu usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Wynika z tego, że przeszkody te muszą mieć charakter zewnętrzny i obiektywny. Obowiązkiem strony jest więc uwiarygodnienie swojej staranności oraz wykazanie, że przeszkoda, która spowodowała niedotrzymanie terminu, była od niej niezależna (postanowienie NSA z dnia 28.09.2011 r. sygn. akt II FZ 508/11, Lex nr 948971). Pojęcie winy w uchybieniu terminowi, o którym mowa w art. 86 § 1 p.p.s.a., obejmuje swym zakresem działania bądź zaniechania pełnomocnika, a także działania osób trzecich upoważnionych przez pełnomocnika do dokonywania poszczególnych czynności, włącznie z czynnościami o charakterze czysto technicznym (postanowienie NSA z dnia 14 grudnia 2011 r. sygn. akt II GZ 527/11, LEX nr 1094435). Brak staranności pełnomocnika w doborze osób, przy pomocy których prowadzi on działalność gospodarczą, nie może prowadzić do uznania, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. (por. postanowienie NSA z dnia 9 stycznia 2013 r., I OZ 958/12, LEX nr 1273900). W niniejszej sprawie stwierdzić należy, że strona skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminowi. W szczególności, za okoliczność świadczącą o braku winy nie może zostać potraktowany fakt nieobecności pełnomocnika w Kancelarii w dniu wysyłania skargi i przeniesienie obowiązków na "obsługę sekretarską", która nie została stosownie "uświadomiona" i pouczona co do ważności terminów i procedury administracyjnej oraz staranności przy wykonywaniu swoich obowiązków. Ponadto na złożenie skargi w niniejszej sprawie strona skarżąca miała stosunkowo dużo czasu -60 dni- zatem, przy dochowaniu należytej staranności w prowadzeniu sprawy pełnomocnik mógł wnieść skargę w ustawowym terminie. Jednocześnie Sąd wskazuje, iż potraktował wniosek jako wniesiony w terminie, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a., liczonym od dnia 2 kwietnia 2013 r., tj. od dnia doręczenia pełnomocnikowi postanowienia o odrzuceniu skargi. Z treści postanowienia powziął on bowiem informację o wniesieniu skargi po terminie. Z tych przyczyn, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.