VII SA/Wa 416/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, Sędziowie sędzia WSA Renata Nawrot (spr.), sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, Protokolant st. ref. Hubert Dobrowolski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania nakazu rozbiórki oddala skargę Przedmiotem rozpoznania Sądu jest skarga J. M. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie odmowy nakazania J. G. i M. O. rozbiórki bezodpływowego zbiornika na wody opadowe wykonanego na terenie działki nr ew. [...] położonej w [...], gmina [...]. Do wydania przedmiotowej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym sprawy: Decyzją Nr [...] z dnia [...] września 2016 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (teksy jednolity Dz. U. z dnia 7 stycznia 2016 r. poz. 23, dalej kpa) oraz art. 48 ust. 1 i art 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. z dnia 8 marca 2016 r. poz. 290 z późniejszymi zmianami, dalej Prawo budowlane), po rozpatrzeniu sprawy bezodpływowego zbiornika na wody opadowe o pojemności 10,0m3 wykonanego na terenie działki nr ew. [...] położonej w [...], gmina [...], odmówił nakazania J. G. i M. O. rozbiórki przedmiotowego zbiornika w trybie określonym w art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. W uzasadnieniu decyzji organ wywiódł, iż rozpoznawał sprawę po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 lutego 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 2403/15, który uchylił decyzję nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję nr [...] w przedmiocie odmowy nakazania wstrzymania M. O. użytkowania zbiornika. Wykonując wytyczne i zalecenia Sądu, organ nadzoru budowlanego ustalił, iż J. M. precyzując żądanie, domagał się rozpoznania sprawy ww. zbiornika na podstawie art. 48 Prawa budowlanego. Bezspornym jest, jak podał Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, że zbiornik wybudowano legalnie, na podstawie decyzji nr [...] Starosty [...] z dnia [...] lipca 2009 r., znak [...]. Ponadto w dniu 7 października 2009 r. inwestor złożył w tut. Inspektoracie zawiadomienie o zakończeniu budowy przedmiotowej inwestycji. Zawiadomienie zostało przyjęte bez sprzeciwu. Zatem w ocenie organu nie można nakazać rozbiórki zbiornika na podstawie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. Organ wyjaśnił, że w sprawie nie występuje bezprzedmiotowość postępowania, jako przesłanka umorzenia. Odnosząc się do pozostałych argumentów wniosku z 26 sierpnia 2016 r. podał, że wskazane naruszenia prawa mogą stanowić podstawę do wzruszenia decyzji o pozwoleniu na budowę zbiornika w postępowaniu nadzwyczajnym (art. 145 § 1, art. 156 § 1 kpa), jak również na drodze postępowania cywilnego przed sądem powszechnym. W odwołaniu od powyższej decyzji J. M. wniósł o unieważnienie decyzji PINB, zarzucając jej zignorowanie w postępowaniu nieważnościowym dowodów rażącego naruszenia prawa: a. art. 29 ustawy Prawo wodne; b. art. 87 Konstytucji RP, wskazującego, iż najważniejszym prawem jest prawo lokalne ustanowione Uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...]; c. obowiązującej treści Uchwały Nr [...] Rady Gminy [...]; d. art. 35 kpa poprzez niezachowanie kodeksowego terminu załatwienia sprawy i prowadzenia postępowania opieszale; e. art. 145 § 1 kpa i art. 156 § 1 pkt 7 kpa. Rozpoznając odwołanie [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] grudnia 2016 r. Nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy podał, że w trakcie czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniu 27 lipca 2012 r., organ powiatowy ustalił, iż zbiornik jest zakopany w ziemi, a teren gruntu nad nim pokryty kostką brukową i stanowi parking samochodowy. Zatem organ I instancji nie miał możliwości dokonania pomiarów odległości ścian zbiornika od granicy działki, gdyż widoczna jest jedynie pokrywa studzienki zbiornika. W trakcie oględzin ustalono, że omawiany zbiornik ma zgodnie z projektem budowlanym pojemność 10 m3. Ponadto PINB w [...] stwierdził, że zbiornik bezodpływowy na wody opadowe na terenie działki nr ew. [...] w [...] gmina [...] został wybudowany na podstawie decyzji Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] lipca 2009 r. znak: [...]. Dalej organ odwoławczy wyjaśnił, że z materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie wynika, że PINB w [...] przyjął do użytkowania - nie wnosząc sprzeciwu - w trybie zgłoszenia zawiadomienia o zakończeniu budowy zbiornika na wody opadowe o pojemności 10m3 wykonanego na terenie działki nr ew. [...] położonej w [...], gm. [...] wybudowanego na podstawie ostatecznej decyzji Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] lipca 2009 r. W tej sytuacji organ odwoławczy potwierdził, że zbiornik na wody opadowe wybudowany został na podstawie ostatecznej decyzji Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] lipca 2009 r., wobec tego nie jest możliwe prowadzenie postępowania w oparciu o art. 48 Prawa budowlanego, o co skarżący wnosił w toku postępowania. Jak podał organ odwoławczy przepis ten ma zastosowanie do samowoli budowlanej, która nie miała miejsca w omawianej sprawie. Zrealizowanie inwestycji na podstawie pozostającej w obrocie prawnym decyzji o pozwoleniu na budowę wyklucza także badanie inwestycji w świetle zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przez organy nadzoru budowlanego. Zatem podniesione argumenty w odwołaniu w powyższej kwestii nie zasługiwały na uwzględnienie. Również organ odwoławczy uznał za prawidłowe stanowisko PINB co do kwestii wydania decyzji odmawiającej na podstawie art. 48 Prawa budowlanego nakazania inwestorom rozbiórki bezodpływowego zbiornika na wody opadowe. W tym zakresie organ odwoławczy wyjaśnił, że to strona inicjująca postępowanie wyznaczyła przedmiot i tryb postępowania. Odnosząc się do pozostałych zarzutów odwołania, wyjaśnił, że w "sprawie unieważnienia decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r.", Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lipca 2011 r., znak [...], uchylił decyzję Starosty [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie ostatecznej decyzji Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] lipca 2009 r. znak: [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W/w decyzja Wojewody [...] nie wyeliminowała z obrotu prawnego decyzji udzielającej pozwolenia na budowę. Inwestor wybudował zbiornik bezodpływowy na wody opadowe na terenie działki nr ew. [...] w [...] gmina [...] na podstawie znajdującej się w obrocie prawnym decyzji Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] lipca 2009 r., znak: [...]. W związku z powyższym M. O. nie można zatem zarzucić samowoli budowlanej. Ponadto jak wywiódł organ, M. O. przedłożył w organie I instancji analizę przekształcenia opadu w odpływ dla terenów przyległych do przedszkola "[...]" w [...]. Odnosząc się do pozostałych zarzutów zawartych w odwołaniu WINB wskazał, iż organem właściwym do zbadania legalności wydanego pozwolenia na budowę właściwy jest Wojewoda [...]. W podsumowaniu [...] WINB wyjaśnił, że organ administracji publicznej obowiązany jest załatwić sprawę bez zbędnej zwłoki. Powołując się na treść art. 35 § 3 kpa podał, że załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postepowania. Niemniej powyższe uchybienie w jego ocenie nie wpływa na treść niniejszego rozstrzygnięcia, jak również nie stanowi podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji PINB w [...]. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego złożył J. M., zaskarżając decyzję w całości i domagając się jej uchylenia oraz uchylenia decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił: I. naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. 1. art. 7 kpa w zw. z art. 77 kpa oraz art. 80 kpa poprzez przyjęcie, iż organ I i II instancji, prawidłowo oraz wyczerpująco przeprowadziły postępowanie dowodowe wobec sprecyzowania podstawy materialnoprawnej trybu postępowania przez skarżącego po wezwaniu go przez organ do sprecyzowania tego trybu, podczas gdy zarówno organ I jak i II instancji wobec sprecyzowania (a tym samym zmiany) podstawy materialnoprawnej prowadzonego postępowania faktycznie nie dokonały oceny koherentności prowadzonego dowodowego i zebranych w sprawie dowodów wobec zmienionej podstawy materialnoprawnej postępowania ograniczając się wyłącznie do oceny uprzednio zebranego w sprawie materiału dowodowego; 2. art. 153 ppsa poprzez niezastosowanie się do wskazań zawartych w prawomocnym wyroku WSA z 3 lutego 2016 r. w sprawie VII SA/Wa 2403/15; 3. art. 8 kpa w zw. z art. 12 § 1 kpa oraz art. 35 § 1 i 3 kpa w zw. z art. 36 § 1 kpa oraz w zw. z art. 138 § 1 pkt 1) kpa poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji wydanej w warunkach przewlekłości postępowania prowadzonego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] 4. art. 80 k.p.a. poprzez: pominięcie dowodu świadczącego, iż budowlę zrealizowano w pasie technologicznym linii przesyłowej najwyższego napięcia 2 x 220kV, bez właściwych uzgodnień dla prac prowadzonych z użyciem ciężkiego sprzętu w zbliżeniu do urządzeń pracujących pod najwyższym napięciem. Organy nadzoru budowlanego nie zbadały i nie potwierdziły prawidłowości przeprowadzonych robót pod względem ich bezpieczeństwa jak i odpowiedzialności osób prowadzących te prace. Ponadto organy pominęły dowód w postaci decyzji nr [...] Wójta Gminy [...], nakazującej inwestorom uzyskanie pozwolenia wodno-prawnego. Również według autora skargi pominięto fakt, iż wybudowany na działce [...] zbiornik o pojemności 10m3 na wody opadowe, w świetle ekspertyzy wykonanej na zlecenie Wójta Gminy [...], przez uprawnionych hydrologa i geodetę, w żaden sposób nie spełnia warunków retencyjności oszacowanej na poziomie ok. 44 m3. Skarżący kwestionował także pominięcie dowodu świadczącego o uporczywym przywoływaniu w decyzji [...] (str 4. wiersz 9) opracowania rzekomo uzasadniającego prawidłowość wykonania zbiornika. 5. art. 138 § 1 pkt 1 kpa; II. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1. art. 48 ust. 1 Prawa budowlane poprzez przyjęcie przez organ I i II instancji, iż nie zachodzą przesłanki określone w w/w przepisie, podczas gdy prawidłowa oraz wszechstronna ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego powinna prowadzić do wniosku, iż zachodzą przesłanki do nakazania rozbiórki samowoli budowlanej w postaci bezodpływowego zbiornika na wody opadowe o pojemności 10 m3 wykonanego na terenie działki nr ew. [...] położonej w [...], gm. [...]; 2. art. 29 ust. 1 Ustawy Prawo Wodne poprzez pominięcie znaczenia wyroku NSA sygn. akt II OSK 2349/13 z dnia 5 maja 2015 r., uznającego zasadność skargi udowodnionej Decyzją nr [...] Wójta Gminy [...]; 3. art. 20 Prawa budowlanego w odniesieniu do; wymagań w zakresie właściwych uprawnień projektantów wymienionych w Decyzji [...] o pozwoleniu na budowę zbiornika bezodpływowego o poj. 10m3 na działce [...] obręb [...], poprzez zignorowanie dowodu w postaci wskazania, iż architekt L. M. nie posiadała wymaganych uprawnień do projektowania instalacji hydrologicznych, podobnie jak wymieniony w pozwoleniu T. W., co wskazuje na obciążenie tej decyzji fundamentalną wadą prawną związaną z brakiem właściwego projektu budowlanego, który powinien być sporządzony przez uprawnione do projektowania osoby; 4. art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez wadliwe ustalenie zakresu podmiotowego stron postępowania administracyjnego; 5. art. 135 ust. 1 i ust.4 Ustawy Prawo ochrony środowiska w związku ze zignorowaniem faktu, iż skarżone samowolnie wykonane obiekty budowlane tj. zbiornik na wody opadowe (ale także parking) zostały bez właściwych pozwoleń wzniesione w Obszarze Ograniczonego Użytkowania (OOU) wyznaczonego pasem technologicznym linii przesyłowej najwyższego napięcia 2 x 220 kV o szerokości 60m (po 30m wokół osi linii). W uzasadnieniu skargi jej autor szczegółowo odniósł się do postawionych zarzutów. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W ocenie Sądu skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja organów nadzoru budowlanego wydana na podstawie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, odmawiająca nakazania J. G. i M. O. rozbiórki zbiornika na wody opadowe o pojemności 10m3 na działce [...] obręb [...], gm. [...]. Prowadzone postępowanie organów nadzoru budowlanego w powyższym trybie związane było z jednoznacznym sprecyzowaniem żądania przez J. M. Wyjaśnić zatem należy, że uchylając poprzednie decyzje organów obu instancji Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 lutego 2016 r., w sprawie sygn. akt VII SA/Wa 2403/15, wyraźnie wskazał, iż organy nie wskazały żadnej podstawy prawnej materialnej dla wydania decyzji (uprzednich). Za konieczne Sąd uznał, aby przy ponownym rozpoznaniu sprawy wyjaśnić kwestie żądania wnioskodawcy w zakresie wstrzymania użytkowania zbiornika bezodpływowego na wody opadowe na terenie działki [...] i zastosowanie odpowiedniego trybu postępowania. Dodać jedynie należy, że Sąd w sprawie sygn. akt VII SA/Wa 2403/15, wydawał swoje rozstrzygnięcie po wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt II OSK 2349/13 z dnia 5 maja 2015 r. Niewątpliwie organy nadzoru budowlanego związane były wytycznymi i wykładnią wynikającą z wyroku sygn. akt VII SA/Wa 2403/15. Za bezsporne organy przyjęły, że J. M. zażądał rozpoznania sprawy w trybie art. 48 Prawa budowlanego, uznając nielegalność inwestycji. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowił zatem art. 48 Prawa budowlanego. Zgodnie z treścią tego przepisu: właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust.2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego: - bez wymaganego pozwolenia na budowę albo - bez wymaganego zgłoszenia dotyczącego budowy, o której mowa w art.29 ust. 1 pkt. 1a, 2b i 19a, albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia. Jednocześnie organy nadzoru budowlanego za bezsporne uznały, że przedmiotowy zbiornik wybudowano legalnie, na podstawie decyzji nr [...] Starosty [...] z dnia [...] lipca 2009 r. Powyższych ustaleń dokonano w oparciu o analizę akt administracyjnych. Z kolei wnioskodawca nie zakwestionował skutecznie na etapie prowadzonego postępowania administracyjnego, że decyzja Starosty [...] zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę - została wyeliminowana z obrotu prawnego. Dodatkowo co należy podkreślić organ nadzoru budowlanego I instancji zwrócił uwagę na fakt formalnego przyjęcia zbiornika do użytkowania, co nastąpiło zawiadomieniem inwestora o zakończeniu budowy, które zostało przyjęte bez sprzeciwu organu i znajduje się w aktach administracyjnych (PINB). Skoro inwestorzy dokonali skutecznego zawiadomienia o zakończeniu budowy zbiornika, a organ nie zgłosił sprzeciwu, to brak jest podstaw do kwestionowania na tym etapie legalności wybudowanego obiektu. W znaczeniu prawnym roboty budowlane jak wskazuje organ zostały zakończone. Fakt przyjęcia zbiornika do użytkowania jednoznacznie bowiem potwierdza, że obiekt wybudowany został zgodnie z obowiązującymi przepisami. Rację mają w tej sytuacji organy nadzoru budowlanego, podnosząc, że skuteczne zawiadomienie o zakończeniu budowy bądź wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie ma takie znaczenie, że wzniesione obiekty budowlane nie mogą podlegać ponownemu sprawdzaniu (pod kątem legalności wybudowania) przez organ nadzoru budowlanego. W takiej sytuacji, kiedy prace budowlane zostały zrealizowane, a następnie skutecznie zawiadomiono o zakończeniu budowy, to nie ma prawnych możliwości prowadzenia postępowania naprawczego. Brak sprzeciwu organu, bądź decyzja o pozwoleniu na użytkowanie, jest swoistym potwierdzeniem legalności obiektu budowlanego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 1 sierpnia 2012 r., sygn. akt II OSK 2012/11, z dnia 20 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 887/10, z dnia 20 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 708/10 [w:] CBOSA). Będący przedmiotem sprawy zbiornik bezodpływowy nie został zrealizowany bezprawnie (samowolnie), a zatem prawidłowo organ nadzoru I instancji – powołując się na treść art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego – odmówił wydania nakazu jego rozbiórki. Słuszna była zatem również decyzja organu odwoławczego utrzymująca w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne. Odnosząc się do sformułowanego w skardze zarzutu dotyczącego naruszenia przez organy obu instancji art. 153 ppsa, poprzez niezastosowanie się do wskazań zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 lutego 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 2403/15, należy uznać, iż nie zasługuje on na uwzględnienie. Organ I instancji wezwał stronę wnioskującą do sprecyzowania żądania i podjął rozstrzygnięcie po wypowiedzeniu się skarżącego co do trybu postępowania. W ocenie skarżącego Sąd w powołanym wyroku wskazał na konieczność wszechstronnej oceny niezbędnej do szczegółowego uzasadnienia podjętego orzeczenia stosownie do wymogów art. 107 § 3 kpa. Zatem stwierdzić należy, że organy dokonały oceny żądania strony skarżącej (w trybie art. 48 Prawa budowlanego) i właściwie uzasadniły podjęte decyzje. Racje ma skarżący, że organy powinny szczegółowo odnieść się do wydanych decyzji, w tym do zastosowanej podstawy prawnej, niemniej strona skarżąca pomija całkowicie, że w pierwszej kolejności rzeczą organów było ustalenie właściwego trybu postępowania, co wyraźnie wskazał w zaleceniach Sąd uchylający poprzednie decyzje. Wobec powyższego, za chybiony należy uznać zarzut naruszenia art. 153 ppsa, bowiem w zakresie zastosowanego trybu postępowania, tj. art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego sprawa została dostatecznie wyjaśniona. Nawiązując do zarzutów skargi stwierdzić należy, że za chybione Sąd uznał argumenty odnoszące się do przewlekłości postępowania. Prawdą jest, że organ odwoławczy potwierdził opieszałość działania organu I instancji, niemniej Sąd rozpoznaje skargę w postępowaniu zwykłym, w którym skarżący nie może inicjować sprawy o przewlekłość postępowania. Oczywiście w prowadzonym postępowaniu skarżący po wyczerpaniu odpowiedniego trybu i zażaleniu do organu wyższej instancji mógł składać oddzielną skargę w zakresie przewlekłości postępowania. Kończąc ten wątek Sąd akcentuje niezasadność skargi w zakresie naruszenia art. 8 kpa w zw. z art. 12 § 1 kpa oraz art. 35 § 1 i 3 kpa w zw. z art. 36 § 1 kpa. Kolejne zarzuty skargi również nie mogą odnieść pożądanego przez stronę skarżąca skutku, bowiem jeszcze raz przypomnieć należy, że organy rozpoznawały sprawy w postępowaniu zwykłym, nadto organy nadzoru budowlanego nie są uprawnione do prowadzenia postępowania nieważnościowego. Nie mogły zatem skontrolować podniesionych w skardze zarzutów w zakresie realizacji budowy na danym terenie co do pasa technologicznego, co do uprawnień osób nadzorujących budowę. Również nie jest w gestii organów nadzoru budowlanego sprawdzenie uprawnień z zakresu prawa wodnego. Jeśli strona skarżąca podnosi zarzuty dotyczące brak stosownych pozwoleń wodnoprawnych to powinna zawiadomić Wójta Gminy [...] celem dokonania stosownych sprawdzeń i ewentualnego wszczęcia postepowania w tym przedmiocie. W tym postępowaniu, po wypowiedzeniu się przez skarżącego co zbadania legalności obiektu zbiornika – organy nadzoru budowlanego nie były uprawnione do prowadzenia postępowania w zakresie podtapiania sąsiednich nieruchomości. Za bezzasadny Sąd uznał zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 kpa. W odniesieniu do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego zdaniem Sądu są one nieuzasadnione. Skarżący posługuje się określeniem wybudowania zbiornika bezodpływowego w warunkach samowoli budowlanej, gdy tymczasem przeprowadzone postępowanie wykazało legalność budowy, co oznacza, iż uczestnicy postępowania posiadali decyzję przywołaną powyżej decyzję Starosty [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę z dnia [...] lipca 2009 r, nr [...]. Ponadto wyrok w sprawie sygn. akt II OSK 2349/13 Naczelnego Sądu Administracyjnego nie dotyczył decyzji nr [...] Wójta Gminy [...], ale kontroli decyzji organów nadzoru budowlanego, tak więc chybione są zarzuty naruszenia art. 29 prawa wodnego. W postępowaniu niewaznościowym jeśli takie zostanie wszczęte właściwe organy będą mogły odnieść się do projektu budowlanego zbiornika, ewentualnie jego wad czy uprawnień projektantów, co nie było możliwe w niniejszym postepowaniu. W tej sytuacji nie ma racji skarżący podnosząc naruszenie art. 20 Prawa budowlanego. Również w tym postepowaniu nie było rzeczą organów nadzoru budowlanego badanie obszaru odziaływania czy prawidłowości ustalenia stron postępowania przy wydawaniu decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielający pozwolenia na budowę. Podobnie jeśli zarzuty dotyczą naruszenia stosownych przepisów ochrony środowiska (art. 135 ust. 1 i ust. 4 ustawy) to w tym zakresie skarżący winien wystąpić do odpowiednich organów. Organy nadzoru budowlanego nie mogą wkraczać w zakres kompetencji i właściwości innych organów. Tym samym jest to zarzut bezpodstawny. Końcowo Sąd stwierdza, że skarżący podnoszą zarzuty dotyczące ewentualnych naruszeń, które mogą podlegać sprawdzeniu, analizie i ocenie w postępowaniu niewaznościowym prowadzonym przez inne organy. Również zaznaczyć należy, że inne organy uprawnione są do badania naruszeń w zakresie gospodarki wodnej czy ochrony środowiska. W niniejszej sprawie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego był uprawniony jedynie do sprawdzenia i oceny czy inwestorzy posiadali decyzje o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę czy też zrealizowali budowę zbiornika w warunkach samowoli budowlanej. Nie ulega wątpliwości, że decyzja Starosty [...] zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę z dnia [...] lipca 2009 r, nr [...] nie została wyeliminowana z obrotu prawnego, a dodatkowo inwestorzy złożyli zawiadomienie o zakończeniu budowy, które zostało przyjęte bez sprzeciwu. W tej sytuacji słuszne jest stanowisko organów o braku podstaw prawnych do podejmowania decyzji naprawczych na podstawie art. 48 Prawa budowlanego. Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę.