VII SA/Wa 498/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska (spr.), , Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 maja 2013 r. sprawy ze skargi D. S. i P. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2010 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz D. S. i P. S. kwotę 460 zł (czterysta sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lipca 2010r. nr [...] na podstawie art. 157 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r.- Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 roku Nr 98, poz. 1071 z późn. zm) zwanej dalej k.p.a. po rozpatrzeniu wniosku D. i P. S. o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] nr [...]z dnia [...] marca 2008r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej A. W. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, wolnostojącego, zbiornika na ścieki wraz z lokalnymi podłączeniami, kanalizacji sanitarnej i wodociągowej, gazu i energii elektrycznej do budynku zlokalizowanego na terenie posesji w [...] przy ul. [...], na działce nr ew. [...], obręb [...], odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji. W uzasadnieniu organ podał, że D. i P. S. wnieśli o stwierdzenie jej nieważności zarzucając, iż przedmiotowa decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Podważyli także prawidłowość wydania decyzji Prezydenta Miasta [...] Nr [...] z dnia [...] lipca 2007r. o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Organ wskazał, iż w wyniku rozpatrzenia wniosku, decyzją z dnia [...] lipca 2009r. Nr [...] stwierdził nieważność decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2008r. nr [...] w części dotyczącej budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego. Wskutek odwołania inwestora, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] października 2009r. uchylił zaskarżoną decyzję przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia Wojewodzie [...]. Powyższa decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2009r. została przez D. i P. S. zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 9 lutego 2010r., sygn. akt VII SA/Wa 2247/09 oddalił skargę D. i P. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2009r. Zanim zapadł wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Wojewoda [...] po ponownym przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w dniu [...] grudnia 2009r. decyzją Nr [...] odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności powyższej decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2008r. W wyniku rozpoznania odwołania D. i P. S. od powyższej decyzji, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] marca 2010r. uchylił decyzję Wojewody [...] w całości przekazując ponownie sprawę do ponownego rozpatrzenia. Powodem takiego rozstrzygnięcia był brak udokumentowania obszaru wzajemnego oddziaływania zarówno projektowanego obiektu A. W. na nieruchomość D. i P. S., jak i istniejącego budynku mieszkalnego D. i P. S. na nieruchomość A. W. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zarzucił także organowi pierwszej instancji brak zbadania czy wnoszący o stwierdzenie nieważności posiadają przymiot strony w rozumieniu art. 28 kpa. Wojewoda [...] uwzględniając orzeczenia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 lutego 2010r. przeprowadził ponowną analizę zgromadzonego materiału dowodowego sprawy i decyzją z dnia [...] lipca 2010r., Nr [...]odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...]i nr [...]z dnia [...] marca 2008r. Zdaniem Wojewody [...] wnoszący o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę D. i P. S. nie posiadają przymiotu strony w rozumieniu art. 28 kpa, a tym samym nie mogą skutecznie żądać wszczęcia postępowania. Organ pierwszej instancji ustalił, iż D. i P. S. są właścicielami nieruchomości oznaczonych nr ew. [...],[...],[...],[...] zabudowanych budynkiem mieszkalnym przy ul. [...] w [...] oraz właścicielami działki niezabudowanej o nr ew. [...] przy ul. [...]. Z projektu zagospodarowania działek na których znajduje się budynek mieszkalny D. i P. S. wynika, że istniejący budynek usytuowany został w odległości 4,00m od granicy nieruchomości inwestora. Projektowaną inwestycję usytuowano w odległości 4,30m od granicy nieruchomości D. i P. S. oznaczonej nr ew. [...] i 3.00m od granicy niezabudowanej nieruchomości D. i P. S.c oznaczonej nr ew. [...]. Wojewoda [...]i stwierdził także, iż projektowana inwestycja nie powoduje przesłania istniejącego budynku D. i P. S. w tym ograniczenia w dostępie światła dziennego do pomieszczeń na stały pobyt ludzi. Zdaniem organu pierwszej instancji zarówno przedmiotowy budynek, jak i już istniejący budynek mieszkalny D. i P. S. zaprojektowano przy zachowaniu warunków technicznych, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. (Dz. U. z 2002r. Nr 75, poz. 690, z późn. zm.) Wojewoda [...] podkreślił, że nieruchomość D. i P. S. nie znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji. W tak ustalonym stanie faktycznym organ pierwszej instancji uznał, iż projektowany obiekt nie oddziałuje na sąsiednie nieruchomości D. i P. S. powodując ograniczenia w ich zagospodarowaniu, a wnioskodawcy nie wskazali konkretnego przepisu, przewidującego w konkretnej sytuacji ograniczenie w swobodnym korzystaniu z ich nieruchomości ze względu na powstanie w ich sąsiedztwie określonego obiektu budowlanego. W związku z powyższymi ustaleniami Wojewoda [...] uznał, iż D. i P. S. nie posiadają przymiotu strony w niniejszym postępowaniu. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania D. i P. S., decyzją dnia [...] września 2010r., znak: [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 105 §1 k.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie organu I instancji. Organ odwoławczy podniósł, iż pismem z dnia [...] czerwca 2009r., znak: [...]; Wojewoda [...] zawiadomił o wszczęciu na wniosek D. i P. S. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2008r. Ponieważ postępowanie zostało już wszczęte to tym samym w ocenie organu odwoławczego wadliwa jest decyzja odmawiająca jego wszczęcia. Organ odwoławczy wskazał, iż z orzecznictwa sądowoadministracyjnego wynika, że w przypadku, gdy organ stwierdzi w trakcie postępowania, iż podmiot w nim występujący nie ma przymiotu strony, powinien umorzyć postępowanie na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Jeżeli ma to miejsce w postępowaniu odwoławczym, a postępowanie przed organem I instancji nie powinno być w ogóle z tej przyczyny wszczęte, umorzenie postępowania powinno nastąpić na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 105 § 1 k.p.a., a decyzja organu I instancji podlega uchyleniu (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 25 września 2008r., sygn. akt : II OKS 1058/07). Nie można bowiem odmówić wszczęcia postępowania, które zostało już wszczęte. Z uwagi na powyższe organ odwoławczy uznał rozstrzygnięcie Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2010 roku, Nr [...], znak: [...] za błędne i je uchylił. Organ II instancji powołując się na wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2007r., sygn. akt. II OSK 598/06 wskazał, że sprawy o stwierdzenie nieważności pozwolenia na budowę są prowadzone tylko w nadzwyczajnych trybach postępowań administracyjnych, jednakże nie zmienia to ich zasadniczego przedmiotu, czyli problemu udzielenia pozwolenia na budowę. Zarówno zatem w sprawie o takie pozwolenie prowadzone w zwykłym trybie, jak i w trybach nadzwyczajnych krąg podmiotów uznanych za stronę powinien być identycznie ustalony na podstawie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, będącego normą szczególną w stosunku do art. 28 Kpa. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego ustalił, iż w przedmiotowej sprawie projektowaną inwestycją jest budynek mieszkalny jednorodzinny, wolnostojący, usytuowany przy ul. [...]w [...]. Z analizy charakteru inwestycji i jej przeznaczenia nie wynika, aby powodowała ona jakiekolwiek ograniczenia w swobodnym korzystaniu z nieruchomości na sąsiednich działkach nr ew. [...] i nr ew. [...] należących do skarżących – D. i P. S.. Wbrew twierdzeniom skarżących przedmiotowa inwestycja została zaprojektowana w sposób zgodny z wymogami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002r., Nr 75, poz. 690). Sporny budynek dwukondygnacyjny jest usytuowany w odległości (w najbliższym miejscu) 3m od granicy z nieruchomością nr ew. [...] ścianą bez otworów okiennych, zaś ścianą z otworami okiennymi – w odległości- 4m i 4,8m o tej granicy (projekt zagospodarowania terenu i rzut parteru) oraz w odległości (w najbliższym miejscu) 3,4 m od granicy z nieruchomością nr ew [...] ścianą z otworami okiennymi i drzwiowymi. Takie usytuowanie spełnia warunek określony w § 12 ust. 1 ww. rozporządzenia, zgodnie z którym budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z działką sąsiednią nie mniejszej niż 4m w przypadku ściany z otworami okiennymi lub drzwiowymi i 3m w przypadku ściany bez otworów okiennych lub drzwiowych. Ponadto analiza projektu tego budynku wskazuje, że nie narusza on postanowień § 13, & 57 oraz 60 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury dotyczących umożliwienia naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w stosunku do działek sąsiednich. Odnosząc się do zarzutów skarżących zawartych w odwołaniu dotyczących wpływu projektowanej inwestycji na naturalny spływ wód opadowych, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał zarzuty za bezpodstawne podnosząc, iż z analizy projektu budynku wynika, że wody opadowe i roztopowe odprowadzane są powierzchniowo na tereny zielone wokół budynku, a analizowany projekt budowlany nie wskazuje, aby przedmiotowa inwestycja w jakikolwiek sposób zaburzała naturalny spływ wód opadowych i powierzchniowych. Z uwagi na fakt, że sporna inwestycja nie oddziałuje na środowisko w sposób wymagający przeprowadzenia procedury postępowania w sprawie oddziaływania na środowisko, w rozumieniu rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r., w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko ( DZ. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.), nie jest objęta materią regulowaną ustawą z dnia 18 lipca 2001r. Prawo wodne (Dz. U. z 2005r., Nr 239, poz. 2019 ze zm.), oraz ustawą z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008r. Nr 25, poz. 150 – tekst jedn.), nie emituje pól elektromagnetycznych (rozporządzenie Ministra Ochrony Środowiska z dnia 30 października 2003r., w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymywania tych poziomów (Dz. U. 2003, Nr 192, poz. 1883) oraz nie obejmuje realizacji bazy i stacji paliw płynnych, rurociągu przesyłowego dalekosiężnego służącego o transportu ropy naftowej i produktów naftowych (rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie- Dz. U. Nr 243, poz. 2063 ze zm.) brak było podstaw, w ocenie organu odwoławczego do wyznaczenia obszaru oddziaływania obiektu w oparciu o inne, aniżeli rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, przepisy odrębne, o których mowa w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli D. i P. S. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...]. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie przepisów: 1) art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez niepodjęcie przez organ niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, przejawiające się w nie zebraniu i nie rozpatrzeniu całego materiału dowodowego. 2) Art. 28 k.p.a. w związku z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane poprzez przyjęcie, iż skarżący nie są stroną w sprawie pozwolenia na budowę, która bezpośrednio i w sposób sprzeczny z prawem oddziaływa na ich nieruchomości. Skarżący zarzucili organowi, iż oceniając zachowanie odległości, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie nie dopatrzył się okien w dachu powstającego budynku z których co najmniej jedno znajduje się w odległości ok. 3 m od strony granicy z działką oznaczoną nr [...]. Skarżący kwestionowali również ustalenia organu, że budowa projektowanej inwestycji nie wpływa na stan wód w tym na naturalny spływ wód opadowych i roztopowych. Po rozpoznaniu skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem wydanym 10 marca 2011r. w sprawie VII SA/Wa 2285/10 oddalił skargę uznając, że nie jest ona zasadna, bowiem Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo ustalił, iż przedmiotowa inwestycja została zaprojektowana w sposób zgodny z wymogami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Oceniając zachowanie odległości od granicy działek skarżących Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo ustalił, że sporny budynek dwukondygnacyjny jest usytuowany ścianą bez otworów okiennych w odległości (w najbliższym miejscu) 3 m od granicy z niezabudowaną nieruchomością skarżących nr ew [...] natomiast ścianą z otworami okiennymi – w odległości 4 m i 4,8 m o tej granicy. Zaprojektowany budynek od granicy z zabudowana nieruchomością skarżących nr ew. [...] posiada ścianę z otworami okiennymi i drzwiowymi usytuowaną w odległości ( w najbliższym miejscu) 4,3 m od granicy. Organ odwoławczy prawidłowo wskazał, że zgodnie z brzmieniem § 12 ust 2 warunków technicznych według stanu na dzień wydania pozwolenia na budowę odległość od granicy mierzy się w poziomie od najbliższej krawędzi zewnętrznej otworu drzwiowego lub okiennego ściany lub połaci dachowej budynku zwróconej w stronę tej granicy lub od najbliższej krawędzi otworu okiennego umieszczonego w dachu. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego dokonał oceny usytuowania budynku dwukondygnacyjnego co oznacza, że wziął pod uwagę również okna znajdujące się na drugiej kondygnacji. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego wpływu projektowanej inwestycji na naturalny spływ wód opadowych Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego trafnie uznał bezpodstawność zarzutu podnosząc, iż z analizy projektu nie wynika aby przedmiotowa inwestycja w jakikolwiek sposób zaburzała naturalny spływ wód opadowych i roztopowych powierzchniowo na tereny zielone wokół budynku zaś obiekt nie jest klasyfikowany jako mogący pogorszyć stan środowiska naturalnego. Ewentualnie okoliczności powstałe w wyniku realizacji inwestycji, które nie były przewidziane w projekcie , nie mogą stanowić podstawy do kwestionowania decyzji o pozwoleniu na budowę. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyli D. i P. S., zarzucając naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na treść wyroku, tj.: 1) art. 28 k.p.a. w związku z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane poprzez przyjęcie, iż skarżący nie są stroną w przedmiotowej sprawie; 2) art. 233 k.p.c. w związku z art. 106 § 5 p.p.s.a. poprzez dowolną a nie swobodną ocenę dowodów. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano na art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, argumentując, że wpływ inwestycji na stosunku wodne nie może zostać pominięty przy ustalaniu obszaru oddziaływania obiektu budowlanego. Po rozpoznaniu skargi Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem wydanym 14 grudnia 2012r. w sprawie o sygn. II OSK 1494/11 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wyroku NSA podał, że przy ocenie czy podmiot jest stroną postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę, nie ma znaczenia, czy został naruszony interes prawny tego podmiotu, a jedynie czy interes taki podmiotowi przysługiwał. W rozpoznawanej sprawie skarżący wskazywali na fakt naruszenia przez sporną inwestycję stosunków wodnych na gruntach do nich należących. W piśmie z dnia [...] maja 2009r., stanowiącym uzupełnienie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę spornej inwestycji, skarżący wskazali, że sposób, w jaki zaprojektowano i posadowiono budynek narusza § 29 rozporządzenia Ministra Infrastruktury dnia 12 kwietnia 2002r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, który stanowi, że dokonywanie zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości jest zabronione. Skarżący podnieśli, że wskutek takiego usytuowania budynku odpływ wody na działkę skarżących następuje z wysokości 1 m . W odwołaniu o decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2010r. skarżący zwrócili uwagę, że organ, podejmując decyzję, całkowicie pominął fakt zmiany przez inwestora, wskutek konieczności podwyższenia poziomu terenu wokół budynku, mającego na celu budowę drogi dojazdowej do garażu pod kątem przeciwnym do kąta spadku terenu oraz zakrycie fundamentów budynku, naturalnego spływu wód opadowych, co jest sprzeczne z art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo wodne oraz z § 29 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W skardze do WSA skarżący podnieśli, że nie sposób zgodzić się z GINB, że budowa projektowanej inwestycji nie wpływa na stan wód, w tym na naturalny spływ wód opadowych i roztopowych. Skarżący podkreślili, że organ nie zapoznał się w stopniu wystarczającym z istniejącym stanem rzeczy ,a swoje rozstrzygnięcie oparł jedynie na projekcie budynku, z którego wynika, że wody te powinny spływać na tereny zielone wokół budynku, nie naruszając praw osób trzecich. Jakkolwiek skarżący dopiero na etapie postępowania sądowoadministracyjnego załączyli opinię dotyczącą lokalnych warunków gruntowo-wodnych oraz opinię o przyczynach uszkodzenia roślin ozdobnych, to Sąd nie powinien wyżej wskazanych opinii zupełnie pomijać, gdyż przedstawiając specyfikę terenu (teren podmokły), na której znajduje się sporna inwestycja i działki skarżących, stanowią one materiał pomocniczy, pozwalający na wyjaśnienie wątpliwości i dokonanie oceny w zakresie oddziaływania przedmiotowej inwestycji na działki skarżących. Mając powyższe na uwadze, NSA wskazał, że w niniejszej sprawie wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu winno nastąpić z uwzględnieniem warunków gruntowo-wodnych panujących na spornym terenie. Zarówno organy administracji, jak i Sąd I instancji nie oceniły prawidłowo wystąpienia uwarunkowań wynikających z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, w celu ustalenia czy skarżący powinni zostać uznani za stronę, ze względu na położenie należącej do nich nieruchomości w obszarze oddziaływania spornej inwestycji. W rozpoznawanej sprawie na sposób oceny posiadania przez skarżących interesu prawnego decydujący wpływ miała ocena, że jeżeli usytuowanie projektowanego budynku odpowiada odległościom od granicy działki sąsiedniej określonym w rozporządzeniu z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, to budynek ten nie oddziałuje na sąsiednią działkę. Tymczasem należy mieć na względzie, że samo zachowanie przez inwestora odległości projektowanego obiektu budowlanego o granic sąsiednich nieruchomości nie zawsze przesądza o wpływie bądź braku takiego wpływu inwestycji na otoczenie. Podkreślenia wymaga, że przy ustaleniu obszaru oddziaływania obiektu budowlanego nie chodzi o wykazanie negatywnego wpływu inwestycji na działki znajdujące się w otoczeniu projektowanego obiektu, lecz o możliwość spowodowania szkodliwego oddziaływania inwestycji. Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w art. 1 § 1 ustawy sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§2) Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 14 marca 2012r., poz. 270) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że w granicach danej sprawy sąd dokonuje oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami prawa, bez względu na zarzuty podniesione w skardze. Poza powyższym należy podnieść, że jak stan owi art. 190 wg wskazanej ustawy. Sąd któremu sprawa została przekazana związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez NSA, przy czym skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela ocenę wyrażoną w wyroku NSA. Przedmiotem kontroli Sądu jest ponownie decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2010r. uchylająca decyzję Wojewody [...] z [...] lipca 2010r. odmawiającą wszczęcia na wniosek D. i P. S. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] marca 2008r. wydanej w przedmiocie pozwolenia na budowę i umarzającą postępowanie organu I instancji uznając, iż wobec tego, iż D. i P. S. nie przysługiwał przymiot strony – w sprawie pozwolenia na budowę złożony przez nich wniosek o wszczęcie postępowania nadzorczego nie mógł skutecznie zainicjować postępowania. W ocenie organu wobec stwierdzenia, iż wobec braku przymiotu strony wnioskujących, zasadnym było uchylić decyzję organu I instancji i umorzył postępowanie na podstawie art. 138 § pkt 2 w związku z art. 105 § 1 kpa. Organ odwoławczy prowadząc postępowanie mające na celu ustalenia przymiotu strony skarżących – w ocenie sądu naruszył art. 7, 77 i 107 kpa – w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Nie przeanalizował w sposób wyczerpujący zarzutu naruszenia § 29 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002r. – w sprawie warunków technicznych jakim powinny opowiadać budynki i ich usytuowanie (zgłoszonego w piśmie z dnia [...] maja 2009r. oraz odwołaniu od decyzji organu I instancji). Tak więc obowiązkiem organu w ponownym rozpatrzeniu wniosku będzie dokonać (w oparciu o cały zebrany materiał, także uwzględniając złożoną na etapie postępowania sądowoadministracyjnego opinię) oceny czy skarżący powinien być uznany za stronę postępowania – z uwzględnieniem w/wskazanej oceny Sądu. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c i art. 152 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.