VII SA/Wa 502/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jadwiga Smołucha, Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Antas (spr.), sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Protokolant spec. Joanna Piątek-Macugowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 września 2019 r. sprawy ze skargi H. W., M. W. i M. Z. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2019 r. znak [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę Zaskarżoną decyzją z [...] stycznia 2019 r. nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z [...] czerwca 2018 r. nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku usługowego (stacji szybkiej obsługi pojazdów do 3,5 t z częścią sklepową i biurową) na działkach nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w [...] oraz udzielającą pozwolenia na rozbiórkę dwóch budynków: mieszkalnego i usługowego na ww. działkach. Decyzja ta została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. W wyniku rozpatrzenia wniosku M. P. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] z 19 grudnia 2016 r. Prezydent [...] z uwagi na stwierdzone braki w złożonej dokumentacji postanowieniem z [...] lipca 2017 r. nr [...] wezwał inwestora do uzupełnienia wniosku w zakresie doprowadzenia projektowanej inwestycji do zgodności z obowiązującymi przepisami, a następnie, stwierdzając wykonanie ww. wezwania, decyzją z [...] czerwca 2018 r., działając na podstawie art. 28 ust. 1 i 2, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 i art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U z 2017 r. poz. 1332 ze zm.), art. 104 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.), art. 11a ust. 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2018 r. poz. 994 ze zm.) i art. 92 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2018 r. poz. 995 ze zm.) w związku z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia [...] marca 2002 r. o ustroju Miasta [...] (Dz. U. z [...] r. poz. [...] ze zm.), zatwierdził projekt budowlany i udzielił wnioskodawcy pozwolenia na budowę budynku usługowego (stacji szybkiej obsługi pojazdów do 3,5 t z częścią sklepową biurową) na działkach nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w [...], udzielając równocześnie pozwolenia na rozbiórkę dwóch budynków: mieszkalnego i usługowego na ww. działkach z obrębu [...]. W uzasadnieniu decyzji Prezydent [...] wyjaśnił, że przedłożony wraz z wnioskiem projekt budowlany jest kompletny, posiada informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b ustawy - Prawo budowlane, charakterystykę energetyczną budynku oraz został opracowany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane oraz legitymujące się aktualnymi na dzień opracowania projektu zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego. Inwestor wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane stwierdzone na podstawie oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Przedłożony projekt budowlany jest ponadto zgodny z decyzją o warunkach zabudowy z [...] marca 2016 r. nr [...]. Od powyższej decyzji odwołanie z zachowaniem ustawowego terminu wnieśli H. W. oraz M. W., właściciele sąsiadującej z terenem inwestycji od strony zachodniej działki nr [...]. Wojewoda [...] postanowieniem z [...] sierpnia 2018 r. nr [...] zlecił Prezydentowi [...] przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego mającego na celu doprowadzenie projektu budowlanego do zgodności z przepisami, a następnie decyzją z [...] stycznia 2019 r. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z [...] czerwca 2018 r. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ odwoławczy wyjaśnił, że możliwość wezwania inwestora do uzupełnienia nieprawidłowości w projekcie budowlanym nie jest zarezerwowana wyłącznie dla organu I instancji. Organ odwoławczy również może skorzystać z tego uprawnienia, stosownie do art. 136 k.p.a. Nieprawidłowości w przedłożonej dokumentacji projektowej zostały w toku postępowania odwoławczego przez inwestora uzupełnione, co oznacza, że wypełnił on wszystkie obowiązki nałożone przepisem art. 32 ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane. M. P. przedłożył prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane obejmujące działkę ewidencyjną nr ew. [...] z obrębu [...]. Na obszarze przedmiotowej inwestycji, jak zauważył Wojewoda [...], obowiązują ustalenia decyzji z [...] marca 2016 r. nr [...] o warunkach zabudowy, z której zapisami inwestycja pozostaje zgodna. Projektowana inwestycja nie narusza w szczególności ustaleń decyzji w zakresie: obowiązującej linii zabudowy (5 m od granicy działki ([...]) od strony ul. [...]); wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu (warunki zabudowy - maks. 0,47 m², projekt - 0,41 m²); wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej (warunki zabudowy - 25%, projekt - 25%); szerokości elewacji frontowej (maks. do 13 m, projekt - 11,48 m), wysokości górnej elewacji frontowej budynku, jej gzymsu lub attyki (do 9 m - 9 m w projekcie). Usytuowanie projektowanego budynku nie narusza § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422 ze zm.), zgodnie z którym ściany budynku z oknami lub drzwiami należy projektować w odległości min. 4 m, a ściany bez okien lub drzwi w odległości min. 3 m od granicy z sąsiednimi działkami budowlanymi. Lokalizacja planowanego budynku nie narusza również przepisu § 13 (przesłanianie obiektów z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi), § 18 i § 19 (zapewnienie miejsc postojowych i ich odległość od okien i granicy działki) oraz § 60 (nasłonecznienie pokoi mieszkalnych). Projektowana inwestycja nie narusza także § 271-273 ww. rozporządzenia, regulującego odległość między zewnętrznymi ścianami budynków. Odnosząc się do treści art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, Wojewoda [...] stwierdził, że projektowana inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowiskom, tym samym brak był potrzeby wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Projekt budowlany jest kompletny, zawiera bowiem oświadczenie, o którym mowa w art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego, oraz, po uzupełnieniu w postępowaniu odwoławczym, aktualne w stosunku do projektu zaświadczenia, o których mowa w art. 12 ust. 7 ww. ustawy. Projekt budowlany posiada też wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia, został również zaopiniowany przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych. Inwestor przedłożył dokumentację badań podłoża gruntowego wraz z opinią geotechniczną. Projekt zawiera informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia (projekt budowlany, s. 103). Budynek należy do I kategorii geotechnicznej w warunkach prostych (s. 122 projektu), zgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych (Dz. U. z 2012 r. poz. 463 ze zm.), zatem nie występowała konieczność przedłożenia zatwierdzonej dokumentacji geologiczno-inżynierskiej. Odnosząc się do zarzutów strony odwołującej się, tj. H. W. i M. W., a także do zastrzeżeń M. Z., Wojewoda [...] stwierdził, że analiza dokumentacji projektowej wskazuje na ich bezzasadność. W odniesieniu do zarzutów dotyczących wskazywanych przez strony uciążliwości (nasilenie ruchu drogowego, spaliny i hałas w związku z planowaną budową), co rzekomo pogorszy warunki życia skarżących, organ wyjaśnił, że powyższe kwestie zaliczane są do tzw. immisji pośrednich. Ewentualne przekroczenie dopuszczalnego poziomu tych immisji może uzasadniać jedynie powstanie po stronie osób poszkodowanych odpowiednich roszczeń o charakterze cywilnoprawnym, nie stanowi ono natomiast przedmiotu postępowania administracyjnego. Jeżeli decyzja o pozwoleniu na budowę nie wykazuje żadnej sprzeczności z wymogami prawa, to spowodowane realizacją inwestycji dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające uzasadnione interesy osób trzecich. Ochrona takich interesów w procesie inwestycyjnym nie może prowadzić do sytuacji, w której to osoby trzecie, a nie inwestorzy - właściciele nieruchomości, na której mają powstać planowane inwestycje, decydowali będą o dopuszczalności wybudowania obiektów budowlanych. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję z [...] stycznia 2019 r. złożyli H. W., M. W. i M. Z., wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Wojewody [...] oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucili naruszenie art. 7. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewykonanie przed wydaniem decyli o pozwoleniu na budowę pomiarów w terenie już istniejącego stężenia zanieczyszczeń w powietrzu (smogu), szkodliwego promieniowania, hałasu i drgań (wibracji) oraz nieuzyskanie zgody sąsiadów, okolicznych mieszkańców i stowarzyszenia ochrony środowiska na realizację inwestycji w tym miejscu. Wskutek powyższych zaniechań nie zebrano w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i nie ustalono wszystkich okoliczności faktycznych, na których powinno być oparte rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazali, że realizacja wnioskowanego przez inwestora zamierzenia inwestycyjnego w bezpośrednim sąsiedztwie stanowi zagrożenie dla życia skarżących. Mimo złożenia odwołania, a następnie uwag do projektowanej inwestycji zawartych w skierowanym do Wojewody [...] piśmie z 21 grudnia 2018 r. organ odwoławczy wadliwie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję bez zbadania w terenie już istniejących zagrożeń środowiskowych, bez karty informacyjnej przedsięwzięcia lub raportu o oddziaływaniu obiektu na środowisko i decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje: Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji Wojewody [...] z [...] stycznia 2019 r. przeprowadzona z uwzględnieniem powyższych reguł doprowadziła do uznania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja, wbrew odmiennemu stanowisku formułowanemu przez skarżących, nie narusza prawa w stopniu nakazującym jej uchylenie lub stwierdzenie jej nieważności. Wniosek M. P. jako inwestora o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę budynku usługowego (stacji szybkiej obsługi pojazdów do 3,5 t z częścią sklepową i biurową) wraz z rozbiórką dwóch budynków znajdujących na działkach stanowiących teren inwestycji uruchomił postępowanie, w którym organ miał obowiązek zbadać, czy odpowiada on wymogom przewidzianym w art. 32, art. 33 i art. 34 ust. 1 – 3 ustawy - Prawo budowlane, a w razie stwierdzenia, że jest on kompletny i zgodny z prawem (w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 ustawy), obowiązany był zatwierdzić projekt budowlany i udzielić pozwolenia dla opisanej powyżej inwestycji (art. 35 ust. 4 ustawy). Przepis art. 33 ustawy - Prawo budowlane określa m.in. wymagania, jakim ma odpowiadać wniosek o pozwolenie na budowę, jak również wniosek o wydanie pozwolenia na rozbiórkę. Do tego pierwszego należy załączyć: cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu; oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Podstawową zaś powinnością organu administracji architektoniczno-budowlanej w tym postępowaniu jest dokonanie sprawdzeń w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. W powołanym wyżej przepisie ustawodawca nałożył na organ administracji architektoniczno-budowlanej obowiązek sprawdzenia przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę: 1) zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletności projektu budowlanego i posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonania - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenia projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w ramach swoich obowiązków określonych w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, Wojewoda [...] jako organ odwoławczy prawidłowo ustalił, że przedłożony przez inwestora projekt budowlany jest kompletny, a zamierzenie inwestycyjne nie narusza szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zgodzić się należy ze stanowiskiem organu odwoławczego odnośnie do tego, że inwestor złożył prawidłowe oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Analiza akt sprawy pozwala również stwierdzić, że zaskarżona decyzja została wydana po spełnieniu przez inwestora pozostałych wymogów zawartych w przepisach, w szczególności po zweryfikowaniu zgodności projektu budowlanego z postanowieniami wynikającymi z wydanej inwestorowi decyzji z [...] marca 2016 r. nr [...] ustalającej warunki zabudowy. Odnosząc się do zarzutów stawianych zaskarżonej decyzji, które ukierunkowane są na podważenie możliwości realizacji na działkach nr ew. [...] w znacznym zbliżeniu z sąsiadującą zabudową mieszkaniową budynku o charakterze usługowym (pięciostanowiskowej stacji obsługi pojazdów), Sąd zobowiązany jest zauważyć, że dopuszczalne parametry inwestycji na określonej działce określa decyzja o warunkach zabudowy. W ramach określenia warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy decyzja ta przesądza przede wszystkim dopuszczalne przeznaczenie danego teren. W toku postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku stacji obsługi pojazdów, jak wynika z akt sprawy, organ wokół terenu inwestycji wyznaczył obszar analizowany, przyjmując, że pozwala on na określenie wymagań dotyczących lokalizacji zabudowy usługowej. Ustaleniem tym organy administracji architektoniczno-budowlanej były w kontrolowanym postępowaniu związane, wobec czego nie mogły podważyć jako niezgodnego z prawem przeznaczenia terenu wynikającego z decyzji z [...] marca 2016 r., gdyż ewentualne zarzuty w tym zakresie powinny były zostać podniesione w postępowaniu prowadzonym z wniosku inwestora o ustalenie warunków zabudowy, w którym, co wynika z akt sprawy, skarżący brali udział, niemniej odstąpili po doręczeniu im decyzji od przeprowadzenia jej kontroli instancyjnej. Jedynie na marginesie zgłoszonych przez skarżących uwag Sąd zauważa, że na terenie objętym wnioskiem projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] przewiduje usługi i zabudowę mieszkaniową jako przeznaczenie podstawowe jednostki terenowej oznaczonej symbolem [...], co każe przyjąć, że wnioskowany przez inwestora sposób użytkowania spornego terenu, objęty zgodą udzieloną w decyzji nr [...] odpowiada przeznaczeniu i zasadom zagospodarowania, które mają zostać w przyszłości wyznaczone aktem prawa miejscowego dla terenu działek położonych między ul. [...] i ul. [...], które bezpośrednio sąsiadują z ul. [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zauważa, że podstawowe zasady, którymi należy się kierować podczas projektowania i budowy obiektu budowlanego, określa art. 5 ust. 1 Prawa budowlanego, z którego wynika, że poza kwestiami technicznymi, bezpieczeństwa powszechnego, ochrony zdrowia i mienia ludzi oraz środowiska należy uwzględniać także występujące w obszarze oddziaływania obiektu budowlanego, uzasadnione interesy osób trzecich (art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy). Skarżący zarzucili, że przed wydaniem decyzji organy prowadzące postępowanie nie dokonały "pomiarów już istniejącego stężenia zanieczyszczeń w powietrzu (smogu), szkodliwego promieniowania, hałasu i drgań (wibracji)", co należy rozumieć jako nierozważenie niekorzystnego wpływu projektowanej inwestycji, niemniej zarzutu tego Wojewódzki Sąd Administracyjny nie podziela. Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich dotyczyć może naruszeń interesów prawnych, a nie interesów faktycznych innych osób. O naruszeniu interesu prawnego osób trzecich można mówić zaś jedynie wtedy, gdy wskutek wydania zgody na realizację inwestycji dochodzi do naruszenia konkretnych przepisów. W zaskarżonej decyzji organ prawidłowo odniósł się do możliwości powstawania immisji pośrednich, których źródłem może być działająca stacja obsługi pojazdów, uznając, że nie mogą być one brane pod uwagę w niniejszym postępowaniu, gdyż ewentualne roszczenia mogą być dochodzone przez skarżących jako właścicieli sąsiednich nieruchomości jedynie na gruncie cywilnym w postępowaniu sądowym. Sporna inwestycja, w świetle przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, nie powoduje jakichkolwiek ograniczeń w możliwości zagospodarowania działek skarżących, dotyczy to również rozwiązań projektowych przyjętych w odniesieniu do hałasu emitowanego przez działającą stację, gdyż, co wynika z projektu budowlanego, nie przekroczy on dopuszczalnych norm. Jak praktycznie każda nowa inwestycja powstająca w obszarze zurbanizowanym wnioskowane przedsięwzięcie inwestycyjne wiąże się z określonymi uciążliwościami dla terenów sąsiednich. Tego wniosku Sąd w żaden sposób nie neguje, zobowiązany jest jednakże wskazać, że wskazane niedogodności nie wykraczają ponad przeciętną miarę i trzeba je uznać w warunkach miejskich za typowe, tym bardziej jeżeli skarżący nie twierdzą, że projektowana stacja obsługi pojazdów wywoła skutek dewastujący dla warunków środowiskowych, które przed jej uruchomieniem pozostają odpowiednie. Już aktualnie budzą one bowiem, jak wynika z pism skarżących, zasadnicze zastrzeżenia. Ochrona interesów osób trzecich w procesie inwestycyjnym niewątpliwie ma zakotwiczenie konstytucyjne (art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 2 Konstytucji), nie może jednakże być rozumiana w ten sposób, iż to te podmioty, jak zwrócił uwagę Wojewoda [...], a nie właściciel nieruchomości, na której ma powstać planowana inwestycja, będą decydować o dopuszczalności wybudowania w ich sąsiedztwie obiektu budowlanego, o miejscu jego posadowienia i rodzaju (por. wyrok NSA z dnia 30 sierpnia 2013 r. sygn. II OSK 880/12; wyrok NSA z dnia 2 marca 2010 r. sygn. II OSK 465/09; wyrok NSA z dnia 16 listopada 2005 r. sygn. II OSK 672/05; wyrok NSA z dnia 3 marca 2008 r. sygn. II OSK 436/07). Poza ochroną prawną wynikającą z norm prawa pozytywnego powinny pozostawać zastrzeżenia osób trzecich wyrażające ich osobiste zapatrywania, oczekiwania, postulaty i życzenia co do określonej polityki planowania przestrzennego, czy też wzajemnych relacji, jaka powinna zachodzić pomiędzy planowanymi a realizowanymi inwestycjami (por. wyrok NSA z dnia 26 lutego 2010 r. sygn. II OSK 451/09; wyrok NSA z dnia 2 kwietnia 2008 r. sygn. II OSK 261/07). Nie sposób jest tym samym zaaprobować takiego stanowiska, które nakazywałoby, jak uważają skarżący, uzależnić wydania decyzji uwzględniającej wniosek inwestora od zgody "sąsiadów, okolicznych mieszkańców i stowarzyszenia ochrony środowiska". Prowadziłoby do bowiem do niedającego się zaaprobować wniosku, iż zablokowaniu mogłoby podlegać zgodne z przepisami Prawa budowlanego zamierzenie, w tym przypadku budowa przez inwestora budynku usługowego tylko ze względu na to, że nowa zabudowa z uwagi na jej charakter (niemieszkalny) i generowane z tego powodu uciążliwości nie uzyskała akceptacji właścicieli nieruchomości z nią sąsiadujących. Zasadnicze znaczenie ma w tym przypadku jedynie to, że jej lokalizacja wynika z uzyskanej przez inwestora decyzji ustalającej warunki zabudowy i spełnia wszystkie przez tę decyzję ustalone wymagania, w szczególności te dotyczące wymagań ochrony środowiska. Sąd, wypełniając określony w art. 134 § 1 p.p.s.a. obowiązek zbadania legalności zaskarżonej decyzji w zakresie wykraczającym poza granice wyznaczone zarzutami skargi, przyjął, że nie ma podstaw do jej podważenia z uwagi na posiadanie przez nią innych istotnych wad prawnych. W toku postępowania odwoławczego skarżący w piśmie z 21 grudnia 2018 r. zwrócili Wojewodzie [...] uwagę na wady obciążające zatwierdzony projekt budowlany, niemniej jego analiza, zdaniem Sądu, trafnie doprowadziła organ odwoławczy do utrzymania w mocy decyzji Prezydenta [...] z [...] czerwca 2018 r. Wbrew odmiennej ocenie skarżących, wnioskowane przedsięwzięcie nie należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71 ze zm.). Skarżący trafnie w piśmie z 21 grudnia 2018 r. wskazali, że zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 76 ww. rozporządzenia, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się "stacje obsługi lub remontowe sprzętu budowlanego, rolniczego lub środków transportu [...] z wyłączeniem myjni i stacji kontroli pojazdów", niemniej nie dostrzegli, że przepis ten posiadał przywołane brzmienie w tekście pierwotnym i został uchylony z dniem 1 sierpnia 2013 r. przez § 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 25 czerwca 2013 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2013 r. poz. 817). Z uwagi na powyższe zatwierdzenie projektu budowlanego dla spornej inwestycji nie musiało być poprzedzone uzyskaniem przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że projektowana zabudowa spełnia normy odległościowe określone w § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w tym od granic z działkami nr ew. 37 i 39. O zgodności projektowanej inwestycji z przepisami ww. rozporządzenia przesądza również dołączona analiza nasłonecznienia, zacieniania i przesłaniania. W zakresie, w jakim projekt budowlany podlega badaniu przez organy administracji architektoniczno-budowlanej, nie budzi on wątpliwości Sądu pod względem poprawności zawartych w nim rozwiązań i podanych informacji dotyczących w szczególności zasięgu oddziaływania inwestycji, zestawienia powierzchni poszczególnych pomieszczeń, czy też bilansu terenu. Podane przez projektanta powierzchnie budynku zostały prawidłowo określone, co dotyczy również powierzchni użytkowej (210,32 m²). Dla ustalenia liczby wymaganych miejsc parkingowych miarodajna powinna być powierzchnia użytkowa obiektu wskazana w projekcie budowlanym z rozbiciem na powierzchnię części biurowo-sprzedażowej (67,31 m²) i warsztatowej (210,32 m²). Sąd przyjmuje bowiem, że wykładnia pojęcia "powierzchnia użytkowa" na potrzeby zabezpieczenia odpowiedniej liczby miejsc parkingowych powinna być ściśle powiązana z funkcją projektowanego przedsięwzięcia, a w szczególności konkretną powierzchnią pomieszczeń warsztatowych i części sprzedażowej, które powiązane są ze stałym przebywaniem w tych miejscach osób w ściśle określonym czasie, czemu towarzyszy zajęcie przez nich określonej liczby miejsc parkingowych. Dla ustalenia wymaganej liczby miejsc parkingowych projektant zobowiązany był do sporządzenia odpowiedniego bilansu. W projekcie budowlanym znajdują się wyliczenia dotyczące liczby miejsc postojowych uwzględniające przyjęte w decyzji ustalającej warunki zabudowy wskaźniki (25 i 30 miejsc na 1000 m² powierzchni danego rodzaju), co determinuje uznanie, że zatwierdzony w kontrolowanym postępowaniu projekt przewidujący 6 miejsc postojowych spełnia analizowane wymaganie, co zdaniem Sądu dotyczy tak minimalnej liczby zaprojektowanych miejsc, jak i ich usytuowania (dostępności). Przewidziane w projekcie wymiary miejsc postojowych spełniają parametr szerokości (2,3 m) wynikający z § 21 ust. 1 przywołanego rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, uwzględniając, że z uwagi na termin złożenia wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę do zatwierdzonego projektu znajdowały zastosowanie normy przewidziane w ww. przepisie w jego brzmieniu sprzed zmiany dokonanej rozporządzeniem Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 14 listopada 2017 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2017 r. poz. 2285), co wynika z § 2 ust. 1 pkt 1 tego aktu. Z przedstawionych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, przyjmując, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.