VII SA/Wa 535/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Paweł Groński Sędziowie: sędzia WSA Mirosław Montowski sędzia WSA Iwona Ścieszka (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Grażyna Dmitruk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 października 2025 r. sprawy ze skargi D. P. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 23 grudnia 2024 r. nr 191/SPEC/2024 w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej oddala skargę Starosta [...] decyzją z [...] marca 2023 r. wydaną na podstawie art. 11a ust. 1, art. 11f i art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 311, dalej: ustawa zrid, specustawa), na wniosek Zarządu Powiatu [...] udzielił zezwolenia na realizację inwestycji drogowej polegającej na rozbudowie drogi powiatowej nr [...] w m. [...] gm. [...]. Odwołania od tej decyzji złożyli właściciele działek przeznaczonych pod tę inwestycję, w tym D P, który w tym postępowaniu brał udział z tytułu przysługującego mu prawa własności do działki nr ewid. [...] obręb [...] podlegającej na mocy decyzji Starosty podziałowi na działki nr ewid. [...] i [...], z których działka [...] podlegała przejęciu przez Powiat [...] jako przeznaczona pod realizację inwestycji drogowej. W toku postępowania wskazywał, że jest również właścicielem działki nr [...] Wnosił o przesunięcie wjazdu bramowego na tę nieruchomość, w sposób umożliwiający centralny wjazd wykonanym zjazdem asfaltowym. Wskazywał także na kolizję projektowanej studni kanalizacji deszczowej z faktycznie istniejącą kanalizacją sanitarną. Zauważał błędy we wrysowanej trasie kanalizacji sanitarnej z działki nr [...] do kolektora ulicznego. Jego zdaniem należałoby również zmienić średnicę projektowanego przepustu drenażu melioracyjnego pod ulicą [...], niwelując sprzeczność z parametrami istniejących urządzeń wodnych. Wojewoda Mazowiecki decyzją z 23 grudnia 2024 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej: k.p.a.), I. uchylił w rozstrzygnięciu zaskarżonej decyzji, znajdujący się na stronie 2 następujący zapis: "poza liniami rozgraniczającymi projektowanej drogi: (w nawiasach podano nr działki przed podziałem) działki, na których planowane jest wykonanie robót związanych z budową lub przebudową urządzeń wodnych lub urządzeń melioracji wodnych szczegółowych, budową lub przebudową innych dróg publicznych, budową lub przebudową sieci uzbrojenia terenu jednostka ewidencyjna [...]-obszar wiejski, z obrębu [...] [...] (z dz. [...]) jednostka ewidencyjna [...]-obszar wiejski, z obrębu [...] [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...](z dz. [...]), [...](z dz. [...]), [...](z dz. [...]), [...](z dz. [...]), [...](z dz. [...]), [...](z dz. [...]), [...], [...](z dz. [...]), [...](z dz. [...]), [...], [...], [...], [...](z dz. [...]), [...](z dz. [...]), [...], [...], [...](z dz. [...]), [...](z dz. [...]), [...], [...], [...], [...](z dz. [...]), [...](z dz. [...]), [...], [...](z dz. [...]),[...], [...], [...](z dz. [...]), [...](z dz. [...]),[...], [...]" i orzekł w tym zakresie poprzez ustalenie, w miejsce uchylenia na stronie 2 następujący zapis: "numery działek podlegających ograniczeniu w korzystaniu niewchodzące w skład projektowanego pasa drogowego przeznaczone pod budowę lub przebudowę urządzeń wodnych lub urządzeń melioracji wodnych szczegółowych, budowę lub przebudowę innych dróg publicznych, budowę lub przebudowę sieci uzbrojenia terenu: (działka pogrubiona - numer działki po podziale pozostająca przy obecnym właścicielu): obręb [...]: [...], [...], [...], [...], [...], [...],[...], [...], [...],[...], [...], [...], [...], [...]), [...]([...]), [...]([...]), [...] ([...]), [...] ([...]), [...] ([...]), [...], [...] ([...]), [...] ([...]), [...], [...], [...] ([...]), [...] ([...] [...], [...], [...] ([...]), [...] ([...]), [...], [...], [...], [...] ([...]), [...] ([...]), [...], [...] ([...]), [...] [...], [...] ([...]), [...] ([...]), [...], [...]. II. uchylił w rozstrzygnięciu zaskarżonej decyzji, znajdujący się na stronie następujący zapis: "Linie rozgraniczające pas drogowy drogi przedstawiono linią przerywaną koloru fioletowego na poświadczonej kopii mapy zasadniczej do celów projektowych w skali 1:500 stanowiącą część graficzną projektu zagospodarowania terenu - Projekt zagospodarowania terenu, zgodnie z art. 12 ust. 2 ustawy ZRID, który stanowi, że: Linie rozgraniczające teren, w tym granice pasów drogowych, ustalone decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stanowią linie podziału nieruchomości. Linią przerywaną koloru pomarańczowego zaznaczono ograniczenie w korzystaniu z nieruchomości dla realizacji inwestycji wynikające z obowiązku dokonania przebudowy sieci uzbrojenia terenu, urządzeń wodnych oraz przebudowę dróg publicznych innych kategorii." i orzekł w tym zakresie poprzez ustalenie, w miejsce uchylenia na stronie 3 następujący zapis: "Linie rozgraniczające teren inwestycji ustalone decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stanowią linie podziału nieruchomości. Ustalone linie rozgraniczające teren inwestycji przedstawiono linią ciągłą koloru różowego, na kopii mapy zasadniczej do celów projektowych w skali 1:500. Przedmiotowa mapa stanowi część graficzną projektu zagospodarowania terenu, zatwierdzonego niniejszą decyzją projektu budowlanego." III. uchylił w rozstrzygnięciu zaskarżonej decyzji, znajdujący się na stronie 9 zapis w pkt VI pn. "Określam ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości" wraz z tabelarycznym wykazem numerów działek, których przedmiotowe rozstrzygnięcie dotyczy i orzekł w tym zakresie poprzez ustalenie, w miejsce uchylenia na stronie 9 następujący zapis pkt VI: "VI. numery działek podlegających ograniczeniu w korzystaniu niewchodzące w skład projektowanego pasa drogowego przeznaczone pod budowę lub przebudowę urządzeń wodnych lub urządzeń melioracji wodnych szczegółowych, budowę lub przebudowę innych dróg publicznych, budowę lub przebudowę sieci uzbrojenia terenu:" dokonując tabelarycznego zestawienia numerów działek objętych tym elementem rozstrzygnięcia. Przyjęto jednocześnie, że działki przeznaczone pod budowę lub przebudowę urządzeń wodnych lub urządzeń melioracji wodnych szczegółowych, budowę lub przebudowę innych dróg publicznych, budowę lub przebudowę sieci uzbrojenia terenu, nie wchodzą w skład projektowanego pasa drogowego, jednakże przedmiotową decyzją organ ograniczył na rzecz inwestora sposób korzystania z ww. nieruchomości. W rozstrzygnięciu tym Wojewoda zaznaczył jednocześnie, że do ograniczeń, o których mowa powyżej stosuje się odpowiednio przepisy art. 124 ust. 4-8 i art. 124a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2024 r., poz. 1145 ze zm.). W punkcie IV Wojewoda uchylił rysunek projektu zagospodarowania terenu nr 2.1, 2.2, 2.3 będący częścią projektu budowlanego, stanowiącego załącznik do zaskarżonej decyzji i orzekł w tym zakresie poprzez zatwierdzenie, w miejsce uchylenia, rysunku zamiennego projektu zagospodarowania terenu nr 2.1, 2.2, 2.3, który stanowi załącznik do decyzji organu odwoławczego. W pozostałej części Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając decyzję Wojewoda zaznaczył, że w toku postępowania odwoławczego wzywał pełnomocnika inwestora do uzupełnienia dokumentacji projektowej. Pełnomocnik udzielił odpowiedzi na kierowane do niego pisma z 11 października 2023 r., 18 stycznia 2024 r., 27 marca 2024 r., 14 czerwca 2024 r. oraz 20 sierpnia 2024 r., spełniając wymogi z ww. wezwań organu wojewódzkiego. Wojewoda zaznaczył, że do wniosku z 27 lutego 2023 r. o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej polegającej na rozbudowie drogi powiatowej nr [...] w m. [...] gm. [...], inwestor: Zarząd Powiatu [...], załączył, zgodnie z art. 11b ust. 1 ustawy zrid, pozytywne opinie: Zarządu Województwa [...] oraz Burmistrza Miasta i Gminy [...]. Opinia Zarządu Powiatu [...], z uwagi na tożsamość inwestora, nie jest wymagana. Zgodnie z art. 11 d ust. 1 pkt 8 ustawy zrid inwestor dołączył wymagane opinie: Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie z 29 sierpnia 2023 r., [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z 23 lipca 2021 r. Jednocześnie inwestor wypełniając wymóg z art. 11d ust. 1 pkt 9 ustawy zrid, przedłożył decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w [...] Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie z 30 kwietnia 2020 r. o pozwoleniu wodnoprawnym. Zgodnie z art. 11d ust. 1 ustawy zrid, inwestor do wniosku załączył także mapę przedstawiającą proponowany przebieg drogi z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenie terenu. Do wniosku załączono też analizę powiązania projektowanej drogi z innymi drogami publicznymi, mapy zawierające projekty podziału nieruchomości oraz określono zmiany w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu. W wyniku przeprowadzonego uzupełniającego postępowania dowodowego Wojewoda stwierdził, że przedłożony do wniosku zrid projekt budowlany jest kompletny. Organ odwoławczy zaznaczył, że decyzja Starosty [...] czyni zadość wymogom przedstawionym w art. 11f ust. 1 ustawy zrid, zawiera bowiem wszystkie niezbędne elementy określone w tym przepisie. Decyzja zawiera wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, określenie linii rozgraniczających teren inwestycji (przedstawione na mapach w skali 1:500 stanowiących graficzną część projektu zagospodarowania terenu zawartego w projekcie budowlanym). Decyzja zawiera także zatwierdzenie podziału nieruchomości (mapy z projektami podziałów nieruchomości w skali 1:500 oraz 1:1000 wraz z wykazami zmian gruntowych, stanowiące załącznik do decyzji). Ponadto na mocy decyzji zrid zatwierdzono projekt budowlany, stanowiący załącznik do decyzji. W decyzji określono także warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska oraz ochrony zabytków i dóbr kultury współczesnej oraz potrzeb obronności państwa. Tym niemniej, po zapoznaniu się ze zgromadzonym materiałem dowodowym organ II instancji stwierdził, iż wydana decyzja wymaga korekty merytoryczno-reformacyjnej. Rewizji wymagała sentencja decyzji Starosty w zakresie zapisów na stronie 2, 3 i 9, które nie odpowiadały stanowi faktycznemu niniejszej sprawy. Wojewoda uznał również, że koniecznym było dokonanie korekty części projektu budowlanego tj.: rysunek pn.: "Projekt zagospodarowania terenu", stanowiący część projektu budowlanego oraz integralną część zaskarżonej decyzji jako załącznik, stanowiącego część projektu budowlanego. Zatem organ odwoławczy uchylił i ustalił powyższe kwestie na potrzeby inwestycji i orzekł w tym zakresie w treści wskazanej w sentencji decyzji. Dokonując powyższych rozstrzygnięć Wojewoda uznał, że nie naruszają one zasady dwuinstancyjności postępowania, o której mowa w art. 15 k.p.a., ponieważ zasadniczym rozstrzygnięciem decyzji Starosty [...] było m.in. ustalenie przebiegu linii rozgraniczających teren, zatwierdzenie podziału nieruchomości i projektu budowlanego oraz ustaleń dotyczących materii, o której stanowi art. 11f ust. 1 pkt 8 ustawy zrid, a te pozostają zgodne z wnioskiem inwestora (skorygowanym w trakcie postępowania odwoławczego) oraz z decyzją organu I instancji. Badając zgodność z prawem pozostałej części zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy stwierdził, że czyni ona zadość innym wymogom specustawy drogowej oraz, że brak było podstaw do zakwestionowania decyzji poza częścią uchyloną i ustaloną w niniejszej decyzji. W wyniku powyższych czynności wynikających z prowadzonego przez organ wojewódzki postępowania odwoławczego, w przedłożonym projekcie budowlanym wskazano w sposób jednoznaczny projektowaną linię rozgraniczającą oraz granice działek ewidencyjnych przed i po podziale. Projekt zagospodarowania terenu został sporządzony na mapie do celów projektowych, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, tj. o której mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 11 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, na mapie zawierającej podpis osoby reprezentującej organ prowadzący państwowy zasób geodezyjny i kartograficzny. Projekt został sporządzony przez projektantów posiadających zaświadczenia, o których mowa w art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowlane, i aktualnych na dzień opracowania projektu. Wszystkie strony oraz załączniki zostały ponumerowane. Przedłożona dokumentacja jest zgodna z rozporządzeniem Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego oraz rozporządzeniem Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Po dokonaniu analizy przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego oraz powyższych uzupełnień i wyjaśnień inwestora, Wojewoda Mazowiecki stwierdził, że uzupełniony zgodnie z ww. wezwaniami projekt budowlany spełnia wymogi zawarte w art. 34 ust. 2 i ust. 3 ustawy Prawo budowlane oraz w rozporządzeniu Ministra Rozwoju w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Następnie, organ II instancji przeanalizował zarzuty zawarte w odwołaniu. Stwierdzał w tym zakresie, że ustalenie lokalizacji przedmiotowej inwestycji drogowej, w koncepcji przedstawionej przez inwestora i zatwierdzonej w decyzji Starosty [...], jest prawidłowe. Zauważał, że w postępowaniu w sprawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej, organ jest związany wnioskiem inwestora, co do kształtu i przebiegu inwestycji. W przepisach ustawy zrid, ustawodawca nie upoważnił bowiem organów do oceny racjonalności, czy słuszności zaproponowanych rozwiązań projektowych. Oznacza to, że organy nie mogą korygować trasy i zakresu inwestycji, ani dokonywać zmian w projekcie. Przepisy ustawy zrid nakładają na organ architektoniczno-budowlany wyłącznie obowiązek oceny zgodności z prawem przedstawionej inwestycji drogowej. To inwestor wyznacza miejsce oraz sposób realizacji inwestycji. Przy tym przepisy ustawy zrid nie zobowiązują inwestora do przedstawienia różnych wariantów przebiegu planowanej inwestycji i nie ma on obowiązku uwzględniać oczekiwań stron postępowania. Organy orzekające w przedmiotowej sprawie nie posiadały kompetencji do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, czy też do zmiany proponowanych rozwiązań, co do jej przebiegu. Gospodarzem projektu jest tylko inwestor, zaś organ wydający decyzję w oparciu o przedłożony projekt nie jest uprawniony do ingerowania w jego założenia, w tym w przebieg inwestycji liniowej. Analiza dokumentacji projektowej zatwierdzonej decyzją Starosty [...] wykazała natomiast, że niemożliwe było zaprojektowanie przedmiotowej inwestycji bez zajęcia części działek należących do stron postępowania, w takim zakresie, jak to zostało określone w zaskarżonej decyzji. Zdaniem Wojewody, zatwierdzony projekt budowlany nie przewiduje rozwiązań, które wprowadzają nadmierną, a w szczególności nieuzasadnioną ingerencję w prawo własności stron postępowania. Ingerencja we własność związana z realizacją inwestycji odpowiada tylko jej koniecznemu zakresowi. Wojewoda wyjaśnił, że w obowiązującym aktualnie stanie prawnym organ architektoniczno-budowlany nie ma uprawnień do merytorycznego badania projektu budowlanego i zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi. Odpowiedzialność projektanta stanowi gwarancje dla inwestora i dla organu, że projekt jest opracowany zgodnie z przepisami, co zwalnia organy architektoniczno-budowlane z jego szczegółowego badania, poza przypadkami opisanymi w art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane. Organ zatwierdzający projekt budowlany i wydający pozwolenie budowlane kontroluje wyłącznie, czy zostało złożone stosowne oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (art. 20 ust. 4 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane), co w niniejszej sprawie ma miejsce, a całkowitą odpowiedzialność za zgodność projektu budowlanego z prawem ponoszą projektanci. Organ orzekający w sprawie zezwolenia na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej nie ma też podstaw do zakwestionowania przyjętych przez inwestora rozwiązań technicznych, jak również nie może nakazać inwestorowi zmiany przyjętych rozwiązań projektowych. Powyższe wykracza bowiem poza zakres uprawnień organu. Jednocześnie Wojewoda wskazał że wykładnia celowościowa ustawy zrid prowadzi do wniosków, iż decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dotyczy budowy nowej drogi (ewentualnie jej rozbudowy), towarzyszy jej zajęcie i przejście prawa własności nieruchomości nią objętych na rzecz Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego. Okoliczności te odróżniają budowę od przebudowy lub remontu, co prowadzi do wniosku, że zakresu ustawy zrid nie należy rozszerzać na powyższe pojęcia. Mając zatem na uwadze charakter ustawy zrid oraz rodzaj przedmiotowej inwestycji, Wojewoda stwierdził, że postępowanie dowodowe w przedmiotowej sprawie zostało przeprowadzone poprawnie i w wystarczającym zakresie. Organ I instancji zgromadził niezbędne dowody w celu wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej w zakresie wskazanym we wniosku zrid i dokonał ich prawidłowej oceny, a przedstawione działanie Starosty należy ocenić jako dążenie do wyważenia słusznego interesu obywatela i ochrony interesów osób trzecich. W zakresie interesu prawnego odwołujących, organ I instancji przeprowadził postępowanie w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej w sposób rzetelny, zgodny z wymogami k.p.a. Ponadto analiza dokumentacji projektowej zatwierdzonej decyzją Starosty wykazała, że niemożliwe było zaprojektowanie przedmiotowej inwestycji bez zajęcia części działki, w takim zakresie, jak to zostało określone w zaskarżonej decyzji. Na gruncie ustawy zrid linie rozgraniczające teren inwestycji powinny obejmować teren, który przeznaczony jest pod projektowaną inwestycję drogową. Zakres zajęcia tego terenu wynika z kolei z projektu budowlanego, który jest niezbędnym elementem wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, a następnie stanowi integralną część tej decyzji, jako jeden z załączników. W konsekwencji inwestor nie może pozyskiwać więcej terenu pod realizację inwestycji niż ten, który jest niezbędny. Zajęcie każdej z działek, czy to częściowe, czy w całości, jest uzasadnione i wynika z konieczności zapewnienia prawidłowych i bezpiecznych rozwiązań technicznych budowanej drogi. W liniach rozgraniczających teren przedmiotowej inwestycji drogowej znalazła się zatem jedynie ta część nieruchomości, której przejęcie z mocy prawa na rzecz jednostki samorządu terytorialnego jest konieczne. Ponadto, inwestor przy piśmie z 27 lipca 2023 r. odniósł się do zarzutów wskazanych w odwołaniach. Inwestor uwzględnił postulaty odwołujących się w zakresie obowiązujących przepisów prawa oraz wskazał, że przedmiotowa inwestycja została wykonana zgodnie zobowiązującymi przepisami prawa. Reasumując Wojewoda stwierdził, iż zarządca drogi zamierzający zrealizować inwestycję drogową przy projektowaniu jej przebiegu uwzględnił optymalny dla siebie przebieg. Zaprojektowanie drogi publicznej przebiegającej przez nieruchomości stanowiące nie tylko własność publiczną, ale także podmiotów prywatnych, z reguły prowadzi do sprzeciwu właścicieli tych nieruchomości. Nie oznacza to jednakże, że podjęte w skarżonej decyzji rozstrzygnięcia nie miały legitymacji ustawowej, bądź że zostały podjęte z rażącym pokrzywdzeniem właścicieli przejmowanych nieruchomości. Podkreślił przy tym, że zabezpieczenie słusznych interesów i praw osób odwołujących się, a których interesy w wyniku realizacji tego projektu zostaną naruszone, z uwagi na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej, nastąpi stosownie do art. 120 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2023 r. poz. 344), w związku z art. 23 ustawy zrid, w celu zapobieżenia niedogodnościom, jakie mogą powstać dla właścicieli nieruchomości sąsiednich wskutek wywłaszczenia należne jest odszkodowanie. Jednak ustalenie wysokości odszkodowania za nieruchomości, które staną się własnością jednostki samorządu terytorialnego nie jest przedmiotem postępowania w sprawie wydania decyzji zrid. bowiem postępowanie odszkodowawcze stanowi odrębne postępowanie w stosunku do postępowania w sprawie wydania zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. DP wniósł skargę na decyzję Wojewody Mazowieckiego domagając się stwierdzenia nieważności jej zapisów na stronie 6/28 znajdujących się pod tabelą o treści: "i orzekam w tym zakresie poprzez ustalenie w miejsce uchylenia na stronie 9 następujący zapis pkt. VI" w treści załączonej dalej tabeli na stronach 7/28 do 10/28 umieszczonych pod liczbami porządkowymi nr: 1 do 7 to jest obejmujących działki [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] w ostatniej kolumnie w/w tabeli zatytułowanej: Rodzaj i zakres robót brzmiącej: "Budowa lub przebudowa urządzeń wodnych lub urządzeń melioracji szczegółowych w zakresie odmulenia istniejącego rowu i przepustów pod zjazdami na posesje". Zdaniem skarżącego, powyższe zapisy orzeczenia Wojewody w w/w punktach powinny brzmieć: "budowa urządzeń melioracji wodnych szczegółowych w zakresie budowy kanału kanalizacji deszczowej pod istniejącym rowem melioracyjnym położonym przy drodze gminnej [...], odbudowa istniejącego rowu i przepustów pod zjazdami na posesje". We wnioskach skargi wniesiono o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania. Jednocześnie skarżący zwrócił się o dopuszczenie dowodów w postaci: wydruku z mapy powiatu [...], w zakresie mapy zasadniczej (z naniesieniem instalacji technicznych - w tym kanalizacji deszczowej) pokazujących położenie studni kanalizacji deszczowej na działce nr [...] i położenie rowu melioracyjnego w ul. [...], oraz zdjęć wykonanych studni rewizyjnych w rowie melioracyjnym w tej ulicy. Skarżący wyjaśniając posiadanie interesu prawnego do wywiedzenia skargi wskazywał na ograniczenia posiadanego prawa własności działek przez które przebiega wymieniony wyżej rów melioracyjny. Zauważał, że z rysunku zamiennego projektu zagospodarowania terenu nr 2.1, 2.2 i 2.3 i przedstawionej przez skarżącego mapy wynika że wody opadowe zbierane przez kolektory deszczowe umieszczone w ulicy [...] spływają do studzienki kanalizacyjnej znajdującej się na działce nr [...] - w ul. [...] (ul. [...]) w czasie deszczów w bardzo dużych ilościach rzędu setek m3. Według wydanych pozwoleń wodno-prawnych powinny być odprowadzone rowem melioracyjnym. Jednakże z projektu wynika że jest to niemożliwe. Potwierdzają to dane z mapy, studnia kanalizacji deszczowej w działce nr [...] ma rzędne (wysokości nad poziomem morza) wynoszące - 94.70 dla dna studni i kanału oraz 97.80 dla pokrywy studni. Natomiast dno rowu ma rzędne wynoszące 97.4, 97.4 i 96.7 m npm. Czyli jest około 2 m wyżej. Odpływ wody jest fizycznie niemożliwy. Projekt w takiej postaci przestawia sytuację zagrożenia bezpieczeństwa publicznego, oraz możliwości powstania szkody wielkiej wartości w mieniu, z powodu możliwości zalania jezdni i przyległych posesji, możliwości wystąpienia śmiertelnych wypadków drogowych. Natomiast stan faktyczny jest zupełnie inny. Wykonawca na zlecenie inwestora pod działką nr [...], [...] i pod istniejącym rowem melioracyjnym wykonał kanał deszczowy pomiędzy studniami w działkach nr [...] i [...] na głębokości ok. 2 m poniżej poziomu terenu, co nie zostało wykazane w projekcie i wydanej decyzji, a ponadto nie zostało zinwentaryzowane geodezyjnie i nie naniesione na mapę zasadniczą. Niezależnie że jest to niezgodne z zatwierdzonym projektem, to narusza prawa własności właścicieli. Podsumowując skarżący wskazywał, że brak w treści decyzji wpisania ograniczeń w korzystaniu z przedmiotowych działek, wynikających z jedynej faktycznej możliwości odprowadzenia wód deszczowych kanałem kanalizacji deszczowej opisanym wyżej, uniemożliwia uzyskanie przez właścicieli działek odpowiednich odszkodowań z tego tytułu, wynikających z przepisów art. 124 ust. 4-8 ani art. 124a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Mazowiecki wniósł o jej oddalenie. W piśmie z 8 kwietnia 2025 r. skarżący sprostował oczywistą omyłkę pisarską w skardze, zaznaczając, że błędnie podał rzędne (wysokości) dna rowu, które w rzeczywistości wynoszą "97,2 97,4 i 96,7 m npm". Uzupełnił również uzasadnienie skargi nadmieniając, że przedstawiony projekt zagospodarowania tereni nie przedstawia dla działek przyległych do ul. [...] od strony północnej (Dz. [...] do [...]) zmian w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu dotyczących sposobu odprowadzania wód deszczowych, z sieci projektowanej kanalizacji deszczowej w ulicy [...]. Wnioskował o dopuszczenie dowodu z wydruku mapy, na którym naniesione zostały odręczne notatki. Postanowieniem wydanym na rozprawie Sąd, na podstawie art. 106 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odmówił dopuszczenia i przeprowadzenia wnioskowanego przez skarżącego dowodu z wydruku mapy i zdjęć, mając na uwadze, że nie spełniają one wymogów, o jakich mowa w przywołanym przepisie. Sąd uwzględnił, że dowodami uzupełniającymi w postępowaniu sądowoadministracyjnym mogą być jedynie dokumenty. Podkreślić ponadto trzeba, że sąd administracyjny nie może dokonywać ustaleń sprawy załatwionej zaskarżoną decyzją. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm., dalej: p.p.s.a.). Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a. Z przywołanych przepisów wynika, że sądy administracyjne badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie i podlegała oddaleniu. Na wstępie wskazać należy, iż w przypadku inwestycji liniowych zakres chronionego interesu prawnego stron jest zasadniczo determinowany tym, na ile przedmiotowa inwestycja oddziałuje na ich prawa rzeczowe wynikające zwłaszcza z własności nieruchomości lub prawa użytkowania wieczystego. Zgodnie z art. 11i ust. 1 ustawy zrid, w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nieuregulowanych w niniejszej ustawie, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy - Prawo budowlane, z wyjątkiem art. 28 ust. 2. Powyższe powoduje, że o tym, czy dany podmiot jest stroną danego postępowania i jakie w tym zakresie uzyskuje uprawnienia procesowe, decyduje przysługujący mu interes prawny. Jego realność i konkretność powoduje, że decyzja zezwalająca na realizację inwestycji drogowej wydana w postępowaniu prowadzonym w trybie specustawy, jaką jest ustawa zrid, może podlegać badaniu na żądanie strony tylko w tej części, w której odnosi się ona do jej interesu prawnego (por. wyrok NSA z 6 stycznia 2006 r., sygn. akt II OSK 364/05; wyrok NSA z 29 listopada 2013 r., sygn. akt II OSK 1539/12, wyrok WSA w Warszawie z 22 stycznia 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 1396/20, CBOSA). W takim przypadku sąd uprawniony jest do rozpatrywania skargi w granicach oddziaływania decyzji na interes prawny strony skarżącej, niezależnie od zakresu zaskarżenia, chyba że decyzja obarczona jest wadami naruszenia prawa rzutującymi na całą jej treść. Powyższe stanowisko potwierdza treść art. 11g ust. 3 ustawy zrid, który stanowi, że w postępowaniu przed organem odwoławczym oraz przed sądem administracyjnym nie można uchylić decyzji w całości ani stwierdzić jej nieważności, gdy wadą dotknięta jest tylko część decyzji dotycząca odcinka drogi, nieruchomości, działki. Sąd zauważa jednocześnie, że interes prawny właściciela nieruchomości objętej wywłaszczeniem, wynikać może nie tylko z pozbawienia własności, ale także, przy ewentualnym pozostawieniu w obrocie prawnym pozostałej części inwestycji liniowej, z oddziaływania inwestycji na sposób korzystania z nieruchomości. Na mocy art. 11i ust. 1 specustawy drogowej, w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nieuregulowanych w niniejszej ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, z wyjątkiem art. 28 ust. 2. Zastosowanie znajduje zatem w tej sytuacji art. 28 k.p.a. Skarżący swój interes prawny do występowania w postępowaniu uzyskał z uwagi na przysługujące mu prawo własności do działki nr [...], która w części została ujęta w liniach rozgraniczających projektowanej drogi. Wady zaskarżonego rozstrzygnięcia skarżący odnosi jednak do ujętych w dokumentacji projektowej urządzeń mających na celu odprowadzenie wód opadowych, w obrębie ulicy [...], w szczególności na działce nr [...], której nie jest właścicielem. W tym miejscu należy zaznaczyć, że jak wynika z akt sprawy, skarżący uzyskał decyzję Wód Polskich z [...] czerwca 2022 r. o udzieleniu pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie przebudowy urządzeń wodnych tj. urządzeń drenarskich na działkach nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] z obrębu [...] [...], gmina [...]. Na rozprawie zaś wywodził, że jest właścicielem dalej położonych działek, położonych wzdłuż przedmiotowego rowu. Powyższe w zbiegu z rozwiązaniami projektowymi wyznacza refleksowo zakres interesu prawnego skarżącego, a tym samym granic rozpoznania sprawy. Przystępując do kontroli legalności zaskarżonej decyzji należy podkreślić, że specustawa drogowa określa zasady i warunki przygotowania inwestycji w zakresie dróg publicznych w rozumieniu ustawy o drogach publicznych (art. 1 ust. 1 tej ustawy). W art. 1 ust. 1 ustawy zrid ustawodawca posługuje się szerokim pojęciem: "inwestycji w zakresie dróg publicznych", a więc zamierzenia budowlanego obejmującego oprócz przygotowania budowy samej drogi również realizację towarzyszącej infrastruktury drogowej, tak związanej, jak i niezwiązanej z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. W rozpoznawanej sprawie istotnym pozostaje spostrzeżenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z 9 stycznia 2023 r., sygn. akt II OSK 2010/22 (CBOSA), iż organ rozpoznający wniosek w trybie ustawy zrid dokonuje jedynie sprawdzenia, czy spełnia on ustawowe wymogi - jest kompletny, inwestor uzyskał stosowne uzgodnienia, opinie i zezwolenia - oraz czy przedłożony projekt jest zgodny z ustawą i dotyczy dróg publicznych. Tak wyznaczony zakres sprawy podlegający badaniu w postępowaniu w trybie specustawy drogowej mógł – w ocenie Sądu - doprowadzić do skorzystania przez organ odwoławczy z możliwości jaką daje przepis art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i uchylenia decyzji organu I instancji w części z jednoczesnym orzeczeniem co do istoty sprawy. Sąd stwierdził, że stosownie do art. 11f ust. 1 specustawy, zaskarżona decyzja zawiera wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, określenie linii rozgraniczających teren inwestycji, zatwierdzenie podziału nieruchomości, oznaczenie nieruchomości, które staną się własnością Powiatu [...] z dniem, w którym decyzja stanie się ostateczna, oznaczenie nieruchomości, dla których ograniczono sposób korzystania. W decyzji ustalono ponadto warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, ochrony zabytków i dóbr kultury współczesnej oraz warunki wynikające z potrzeb obronności państwa, jak również wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. Organ I instancji oraz organ odwoławczy przeprowadziły postępowanie, z pełnym poszanowaniem zasad postępowania, a w szczególności art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 k.p.a. Wojewoda dokonał jednoznacznych ustaleń w zakresie przebiegu linii rozgraniczających teren i w oparciu o skorygowany w toku postępowania odwoławczego wniosek inwestora, wskazał granice działek ewidencyjnych zajętych pod inwestycję, przy posłużeniu się numeracją przed i po podziale. Jednocześnie Wojewoda ustalił zasięg obszaru podlegającego ograniczeniu w sposobie korzystania z nieruchomości, na rzecz inwestora. Powyższe znalazło odzwierciedlenie w rysunku projektu zagospodarowania terenu, który stał się załącznikiem do decyzji. Dokonując częściowej korekty rozstrzygnięcia organu I instancji organ odwoławczy nie naruszył zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wyrażonej w art. 15 k.p.a. Wojewoda odniósł się również do podniesionych m.in. przez skarżącego zarzutów dotyczących przede wszystkim lokalizacji przedmiotowej inwestycji oraz możliwości dokonania zmiany w jej przebiegu. Należy podkreślić, że zgodnie z art. 11a ust. 1 ustawy zrid wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo wykonujący zadania zlecone z zakresu administracji rządowej starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych, wydają decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej na wniosek właściwego zarządcy drogi. Organ administracji nie jest uprawniony do oceny zasadności, czy celowości zamierzonej inwestycji. O przebiegu inwestycji decyduje inwestor. Ani Starosta [...], ani Wojewoda Mazowiecki nie posiadają kompetencji do zmiany przebiegu linii rozgraniczającej teren planowanej inwestycji wbrew stanowisku inwestora. To inwestor samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych i następnie techniczno-wykonawczych inwestycji, mając na uwadze spowodowanie jak najmniejszych uciążliwości dla właścicieli nieruchomości. Organy wydające decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej są uprawnione jedynie do oceny prawnej całości przedsięwzięcia inwestycyjnego i dokumentacji przedłożonej przez wnioskodawcę. Tylko stwierdzenie przez organ, iż kształt inwestycji w wersji zgłoszonej we wniosku narusza normę wynikającą z określonych przepisów prawa, zobowiązuje organ do odmowy wydania zezwolenia na realizację inwestycji drogowej w wersji wnioskowanej przez zarządcę drogi publicznej. W przeciwnym razie organ zobligowany jest do wydania decyzji stosownie do art. 11a ust. 1 ustawy zrid. Zgodnie z art. 11i ust. 1 tej ustawy, w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nieuregulowanych w ustawie, stosuje się odpowiednio przepisy Prawa budowlanego. W razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 tej ustawy właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę - art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego. Z uwagi na treść zarzutów zawartych w rozpoznawanej skardze należy zaznaczyć, że ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 320) w art. 4 pkt 2, obowiązującym na dzień wydania decyzji, stanowiła, że droga to budowla składająca się z części i urządzeń drogi, budowli ziemnych, lub drogowych obiektów inżynierskich, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, stanowiąca całość techniczno-użytkową, usytuowana w pasie drogowym i przeznaczona do ruchu lub postoju pojazdów, ruchu pieszych, ruchu osób poruszających się przy użyciu urządzenia wspomagającego ruch, jazdy wierzchem lub pędzenia zwierząt. Stosownie zaś do art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych, pod pojęciem pasa drogowego rozumie się wydzielony liniami rozgraniczającymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym jest lub będzie usytuowana droga. Ustawa o drogach publicznych definiuje również pojęcie urządzenia obcego. W myśl art. 4 pkt 2b ustawy o drogach publicznych jest nim obiekt lub urządzenie, w tym obiekt lub urządzenie budowlane, w szczególności wodociągowe, kanalizacyjne, gazowe, cieplne, telekomunikacyjne lub elektroenergetyczne, niezwiązane funkcjonalnie z drogą lub ruchem drogowym, z wyjątkiem kanału technologicznego. W tym miejscu należy zaznaczyć, że kwestie kolizyjności inwestycji drogowej reguluje art. 32 ustawy o drogach publicznych, który znajduje zastosowanie w związku z krzyżowaniem się budowanej (przebudowywanej) drogi m.in. z liniowym urządzeniem obcym. Natomiast w myśl art. 11f ust. 1 pkt 8 lit. f ustawy zrid decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej w razie potrzeby zawiera ustalenia dotyczące obowiązku budowy lub przebudowy urządzeń wodnych lub urządzeń melioracji wodnych szczegółowych. Obowiązek ten należy odczytywać przy posłużeniu się definicjami zawartymi w ustawie Prawo wodne. Pojęcie urządzeń wodnych definiuje art. 16 pkt 65 ustawy Prawo wodne, który rozumie je jako urządzenia lub budowle służące do kształtowania zasobów wodnych lub korzystania z tych zasobów i wprowadzając otwarty katalog tych urządzeń. Z kolei w art. 197 ust. 1 ustawy Prawo wodne zdefiniowano urządzenia melioracji wodnych, którymi są: 1) rowy wraz z budowlami związanymi z nimi funkcjonalnie, 2) drenowania, 3) rurociągi, 4) stacje pomp służące wyłącznie do celów rolniczych, 5) ziemne stawy rybne, 6) groble na obszarach nawadnianych, 7) systemy nawodnień grawitacyjnych, 8) systemy nawodnień ciśnieniowych - jeżeli służą celom, o których mowa w art. 195. Zdaniem Sądu, kwestia urządzeń wodnych, a także odprowadzania wód opadowych została wystarczająco wyjaśniona w zaskarżonej decyzji, z uwzględnieniem granic weryfikacji projektu budowlanego przez organ architektoniczno-budowlany, któremu co do zasady brak jest kompetencji do kwestionowania technicznych rozwiązań planowanego obiektu, za które odpowiada projektant. Istotnym również pozostaje, że inwestor – Zarząd Powiatu [...] dysponował decyzją Wód Polskich z [...] kwietnia 2020 r. o pozwoleniu wodnoprawnym na wykonanie urządzeń wodnych m.in. na działce ewid. nr [...] obręb [...]. W decyzji tej udzielono również pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzanie wód opadowych lub roztopowych z rozbudowywanej drogi powiatowej nr [...]od ulicy [...] do drogi krajowej nr [...] – miejscowość [...], gm. [...] wraz z odcinkiem od ul. [...] do drogi krajowej nr [...] do ww. urządzeń wodnych. Kwestia prawidłowości tej decyzji w zakresie w jakim została zaimplementowana do pozwolenia na realizację drogi w trybie ustawy zrid przy posłużeniu się pomiarami geodezyjnymi, nie mogła stanowić punktu odniesienia dla dokonywanej w rozpoznawanej sprawie kontroli sądu. Nie jest bowiem rolą organów w sprawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej w trybie przepisów specustawy dokonywanie oceny ewentualnych niezgodności treści istniejących urzędowych dokumentów geodezyjnych – w szczególności organ nie ma ani prawa, ani obowiązku prostowania niezgodności tej dokumentacji ze stanem rzeczywistym. Szczegółowe rozwiązania techniczne wykonania instalacji odprowadzającej wody opadowe, również związane z jej połączeniem z istniejącą w terenie infrastrukturą inwestor powinien zaś zawrzeć w projekcie technicznym. Jednakże zastrzec trzeba, że o ile organ administracji architektoniczno-budowlanej posiada szczegółowo określone kompetencje kontrolne, o tyle nie obejmują one badania zgodności projektu budowlanego pod kątem przyjętych rozwiązań projektowych i możliwości technicznych jego wykonania. Organ właściwy w sprawie pozwolenia na budowę nie posiada zatem kompetencji do weryfikacji przyjętych w projekcie rozwiązań technicznych służących odprowadzaniu wód opadowych. W sytuacji wywiązania się przez inwestora z obowiązków określonych art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane oraz pozytywnej weryfikacji dokumentacji projektowej na podstawie art. 35 ust. 1 tej ustawy, organ nie ma prawnej możliwości wydania decyzji odmownej. Podkreślić ponownie trzeba, że o zasadności zrealizowania określonej inwestycji, w tym o jej przebiegu, rozwiązaniach projektowych, wybranym wariancie przebiegu inwestycji, decyduje wyłącznie właściwy zarządca drogi w ramach realizacji określonych w art. 20 ustawy o drogach publicznych obowiązków zarządcy drogi (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 24.02.2011 r., sygn. akt II SA/Wr 707/10). Organ wydający decyzję zrid upoważniony jest do działania wyłącznie w granicach wniosku inwestora. Organy administracji dokonują natomiast oceny, czy wniosek nie pozostaje w sprzeczności z prawem powszechnie obwiązującym, w tym z regulacjami specustawy drogowej oraz przepisami Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 11d ust. 1 pkt 8 i pkt 9 ustawy zrid inwestor uzyskał opinie i wymagane przepisami odrębnymi decyzje administracyjne. Do wniosku załączone zostały również wymienione w art. 11d ust. 1 pkt 1 - 5 specustawy załączniki, skorygowane następnie w sposób prawidłowy w toku postępowania odwoławczego. Sąd uznał, że zmiany wprowadzone do dokumentacji projektowej na etapie postępowania II instancji nie miały wpływu na ustalony w decyzji Starosty [...] zakres inwestycji, ponieważ nie zwiększył się zakres terenu objętego inwestycją, w tym w szczególności terenu pomiędzy liniami rozgraniczającymi. Przedłożony przez inwestora projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany został sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, legitymujące się aktualnymi na dzień opracowania projektu zaświadczeniami o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego. Konieczne jest nadto spostrzeżenie, że zgodnie z art. 11e specustawy, nie można uzależniać zezwolenia na realizację inwestycji drogowej od spełnienia świadczeń lub warunków nieprzewidzianych obowiązującymi przepisami. W konsekwencji rolą organu jest sprawdzenie kompletności wniosku w świetle wymogów ustawowych oraz tego, czy koncepcja składającego wniosek mieści się w granicach wyznaczonych przez prawo (por. m.in. wyrok NSA z 3 września 2014 r., sygn. II OSK 1730/14; wyrok NSA z dnia 16 kwietnia 2019 r., sygn. akt II OSK 25/19). Organy zobowiązane są do odmowy wydania zezwolenia na realizację inwestycji drogowej w wersji wnioskowanej wówczas, gdy stwierdzą, że wnioskowana inwestycja narusza przepisy prawa (art. 11i ust. 1 ustawy zrid w związku z odpowiednio stosowanymi przepisami art. 35 ust. 3 i 4 Prawa budowlanego). Sąd zwraca ponownie uwagę, że w postępowaniu w sprawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej organ jest związany wnioskiem inwestora co do kształtu i przebiegu inwestycji. W przepisach specustawy ustawodawca nie upoważnił bowiem organów do oceny racjonalności, czy słuszności zaproponowanych rozwiązań projektowych. Oznacza to, że organy nie mogą korygować trasy i zakresu inwestycji ani dokonywać zmian w projekcie. Przepisy specustawy nakładają na organ architektoniczno-budowlany wyłącznie obowiązek oceny zgodności z prawem przedstawionej inwestycji drogowej. Jeśli organ, oceniając wniosek, dopatrzy się naruszenia przepisów, nakazuje usunięcie nieprawidłowości, nie ma jednak kompetencji do narzucania inwestorowi rozwiązań projektowych. Organ odwoławczy prawidłowo ustalił więc wszystkie determinanty sprawy wywołanej wnioskiem inwestora w trybie specustawy drogowej, przeprowadził w tym zakresie postępowanie wyjaśniające w należytym stopniu, a ocena zgromadzonego materiału dowodowego była wystarczająca dla wydania prawidłowego pod względem merytorycznym rozstrzygnięcia, którego uzasadnienie wyczerpująco prezentuje zasadnicze, stojące za nim motywy oraz tok rozumowania organu odwoławczego. Sąd podkreśla również, że naruszenia interesów osób trzecich w procesie realizacji inwestycji drogowych obudowane jest systemem odszkodowań, których realizacja następuje w odrębnym trybie ustalonym przepisami ustawy o gospodarce nieruchomościami. Z tych wszystkich względów Sąd uznał, że wniesiona w sprawie skarga nie zasługiwała na uwzględnienie i dlatego na podstawie art. 151 p.p.s.a., podlegała oddaleniu.