VII SA/Wa 593/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Ewa Machlejd po rozpoznaniu w dniu 22 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Zakładu K. "F." [...] Spółka jawna w [...] na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] stycznia 2015 r., znak: [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca spółka Zakładu K. "F." [...] Spółka jawna w [...] w skardze, wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] stycznia 2015 r., znak: [...] oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] października 2013 r. nakładającej na skarżącego karę pieniężną w wysokości 3 000 zł. W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie skarżący wskazał, że wykonanie decyzji nakładającej karę pieniężną musi nastąpić z uszczupleniem majątku skarżącej co wiąże się z powstaniem szkody. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego wynika, iż wprowadzona w § 3 cyt. przepisu ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady przewidzianej w cyt. § 1 tego artykułu. Zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania może mieć bowiem miejsce tylko w sytuacjach ściśle określonych w tym przepisie. Wskazać przy tym trzeba, iż w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd orzeka o wstrzymaniu wykonania na wniosek skarżącego, a wobec tego to skarżący zobowiązany jest - poprzez odniesienie się do konkretnych zdarzeń - wykazać, że wykonanie aktu lub czynności przed rozpoznaniem skargi może spowodować dla niego skutki, o których mowa powyżej. Zatem uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej. Za niewystarczające w tym zakresie należy uznać jedynie powtórzenie treści omawianego przepisu i przesłanek z niego wynikających. W postanowieniu z 18 maja 2004 r. sygn. akt FZ 65/04 Naczelny Sąd Administracyjny wyraźnie stwierdził, że brak uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Sąd rozpatrując wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji bada, czy w sprawie pojawiły się okoliczności, które stanowiłyby przesłanki opisane w art. 61 § 3 ww. ustawy, tj. czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tylko możliwość pojawienia się tych przesłanek może skutkować zastosowaniem zawnioskowanej instytucji. Skarżący we wniosku nie podnieśli okoliczności, które wskazywałyby na pojawienie się przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wniosek ograniczył się jedynie do ogólnego wskazania, że wykonanie decyzji nakładającej karę pieniężną musi nastąpić z uszczupleniem majątku skarżącej, co wiąże się z powstaniem szkody. Sam fakt nałożenia kary pieniężnej nie może stanowić przesłanki uzasadniającej wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W niniejszej sprawie brak uzasadnienia wniosku uniemożliwia ocenę, czy wydanie decyzji spowoduje skutek w postaci pojawienia się przesłanek wstrzymania, a zwłaszcza powstanie znacznej szkody. Wniosek należało by uprawdopodobnić wskazując na okoliczności, że wnioskodawcy grozić będzie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (na skutek np. utraty płynności finansowej). Tymczasem uzasadnienie wniosku w żaden sposób tego nie wyjaśnia. Ze swej natury decyzje nakładające kary pieniężne mogą spowodować powstanie szkody (koszt finansowy), jednakże czy jest to szkoda znaczna, co dopiero stanowić może podstawę wstrzymania, należy ocenić na podstawie uzasadnienia wniosku wskazującego np. na kondycję finansową zobowiązanego do wykonania obowiązku. Uzasadnienia tego w sprawie brak. Szkodę taką nalałoby szczegółowo uzasadnić oraz wykazać wystąpienie jej w stosunku do składającego dany wniosek. W postanowieniu z 6 lutego 2009 r. (sygn. akt II FZ 39/09, Lex nr 489786), Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż "nie można w sytuacji, gdy strona nie wskazuje we wniosku jakichkolwiek okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków przenosić całego ciężaru poszukiwania tych okoliczności na sąd (...)". W konsekwencji w przywołanym postanowieniu NSA przyjął, że postanowienie sądu pierwszej instancji odmawiające na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji z powodu braku jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku strony w tym zakresie, należy uznać za zgodne prawem. Tym samym analizując, czy w sprawie występują ustawowe przesłanki uzasadniające zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Sąd stwierdza, że nie dopatrzył się ich zaistnienia. Warto wskazać także na pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 1 sierpnia 2012 r., sygn. akt II OZ 664/12, jak również w postanowieniu z 12 lutego 2013 r. II OZ 71/13, który Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela, iż samo powołanie się na konsekwencje w sferze finansowej nie uprawnia do oceny, iż wykonanie kwestionowanej decyzji skutkować może wyrządzeniem stronie znacznej szkody w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Dla spełnienia przesłanki warunkującej wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji konieczne jest wykazanie, że uszczuplenie majątkowe będzie "znaczne" dla strony skarżącej. Sąd nie może domniemywać, że wykonanie określonego w zaskarżonej decyzji obowiązku wiąże się z poniesieniem kwoty, która będzie dla skarżącego znacząca w kontekście jej ogólnej sytuacji majątkowej. W związku z powyższym na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.