VII SA/Wa 598/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik, Sędzia WSA Mirosław Montowski, Sędzia WSA Tomasz Stawecki (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi Nadleśnictwa O. na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w R. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] stycznia 2021 r. znak [...] w przedmiocie zgłoszenia sprzeciwu wobec dokonania zgłoszenia wodnoprawnego dotyczącego przebudowy urządzeń odwadniających oddala skargę 1. Dyrektor Zarządu Zlewni w R. Państwowego Gospodarstwa W. decyzją z [...] stycznia 2021 r., znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania Nadleśniczego Nadleśnictwa w O. (dalej: "skarżący"), utrzymał w mocy decyzję Kierownika Nadzoru Wodnego w O. Państwowego Gospodarstwa W. z [...] listopada 2020 r., znak: [...], w której organ zgłosił sprzeciw wobec zgłoszenia wodnoprawnego dotyczącego przebudowy urządzeń odwadniających – rowów otwartych. Zaskarżona decyzja zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. 2. Pismem z 12 listopada 2020 r. Nadleśnictwo O., działając przez pełnomocnika A. K. prowadzącego działalność gospodarczą w S. pod firmą "A.", dokonało zgłoszenia wodnoprawnego w przedmiocie przebudowy urządzeń odwadniających, tj. rowów otwartych wraz z budową nowych przepustów pod zjazdami na działkach o nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], obręb J. oraz na działkach nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], obręb K., gmina K., powiat [...], województwo [...]. Z późniejszych dokumentów wynika, że zgłoszenia dokonano w związku z obowiązkiem przewidzianym w art. 394 ust. 1 pkt 7 w zw. art. 16 pkt 65 oraz art. 17 pkt 4 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 310 ze zm.; dalej: "pr.wod."). 3. Po rozpatrzeniu ww. zgłoszenia, Kierownik Nadzoru Wodnego w O. Państwowego Gospodarstwa W. (dalej: "Kierownik Nadzoru Wodnego") decyzją z [...] listopada 2020 r. zgłosił sprzeciw wobec dokonanego zgłoszenia wodnoprawnego dotyczącego przebudowy ww. urządzeń odwadniających w związku z obowiązkiem uzyskania pozwolenia wodnoprawnego. Organ pierwszej instancji wydał powyższą decyzję na podstawie art. 397 ust. 3 pkt 3, art. 423 ust. 2 i ust. 5 pkt 1 pr.wod. oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096; dalej: "k.p.a."). W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 389 pkt 6 w zw. z art. 16 pkt 65 i art. 17 pkt 4 pr.wod. wykonanie urządzeń wodnych, takich jako rowy otwarte, wymaga uzyskania pozwolenia wodnoprawnego. 4. Pismem z 26 listopada 2020 r. skarżący złożył odwołanie od ww. decyzji Kierownika Nadzoru Wodnego. W uzasadnieniu odwołania skarżący wyjaśnił, że zgodnie z art. 394 ust. 1 pkt 7 pr.wod. wykonanie urządzeń odwadniających obiekty budowlane, o zasięgu oddziaływania niewykraczającym poza granice terenu, którego zakład jest właścicielem, objęte jest obowiązkiem uzyskania zgłoszenia wodnoprawnego. W opinii skarżącego przedmiotem zgłoszenia wodnoprawnego były rowy, które będą odprowadzały wody z drogi leśnej. Wykonanie odcinkowo rowów nie zmieni stosunków wodnych na terenie przyległym do inwestycji, bowiem przedmiotowe rowy nie kształtują zasobów wodnych, a są jedynie elementami odwodnienia drogi leśnej. Rowy te znajdują się także na terenie należącym do skarżącego. Przedmiotowa droga leśna posiada rowy przydrożne, a w wyniku rozbudowy drogi leśnej przewiduje się korektę odwodnienia drogi umożliwiającą swobodny i ciągły spływ wód opadowych. Funkcje istniejących już rowów mają być zachowane. Według skarżącego przedmiotowych rowów nie należy traktować jako urządzeń wodnych, które wymagają uzyskania pozwolenia wodnoprawnego. Przeciwnie, charakter przedmiotowych rowów pozwala stwierdzić, że są to urządzenia odwadniające, których wykonanie zgodnie z obowiązującymi przepisami może być realizowane na podstawie zgłoszenia wodnoprawnego. 5. Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, Dyrektor Zarządu Zlewni w R. Państwowego Gospodarstwa W. (dalej: "Dyrektor Zarządu Zlewni") decyzją z [...] stycznia 2021 r. utrzymał w mocy decyzję Kierownika Nadzoru Wodnego z [...] listopada 2020 r. Organ odwoławczy wydał ww. decyzję na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 14 ust. 5 pr.wod. Dyrektor Zarządu Zlewni stwierdził, że organ pierwszej instancji prawidłowo uznał, że planowana inwestycja polegająca na wykonaniu przebudowy urządzeń odwadniających nie może być zrealizowana w ramach zgłoszenia wodnoprawnego. Zgodnie z art. 389 pkt 6 w związku z art. 16 pkt 65 lit. a oraz art. 17 ust. 1 pkt 4 pr.wod. wykonanie i przebudowa urządzenia wodnego, tj. rowu wymaga uzyskania pozwolenia wodnoprawnego. Zarzuty skarżącego sprowadzają się do interpretacji przepisów prawa odmiennej od przyjętej w zaskarżonej decyzji. Skarżący uważa bowiem, że w toku badania sprawy o dokonanie zgłoszenia wykonania przebudowy istniejącego rowu wzdłuż drogi leśnej powinno się stosować art. 394 ust. 1 pkt 7 pr.wod. Organ odwoławczy nie podzielił jednak stanowiska skarżącego. Ze zgłoszenia wynika, że inwestycja polegać będzie na wykonaniu przebudowy urządzeń odwadniających – rowów otwartych wraz z budową nowych przepustów pod zjazdami. W art. 16 pkt 65 pr.wod. zawarto definicję, z której wynika, że urządzenie wodne to każde urządzenie kształtujące zasoby wodne. W katalog ten wpisuje się rów przydrożny, który jest jednocześnie urządzeniem odwadniającym wyposażenia technicznego dróg. W takim stanie rzeczy rów przydrożny jest urządzeniem wodnym, na którego wykonanie oraz przebudowę wymagane jest uzyskanie pozwolenia wodnoprawnego. W związku z tym Dyrektor Zarządu Zlewni uznał zarzuty podniesione w odwołaniu za nieuzasadnione. W ocenie organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania również art. 394 ust. 1 pkt 10 pr.wod., z treści którego wynika, że zgłoszeniu wodnoprawnemu podlega wykonanie przepustu lub innego przekroju zamkniętego na długości nie większej niż 10 m. W tym stanie rzeczy, organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Kierownika Nadzoru Wodnego z [...] listopada 2020 r. 6. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem organu odwoławczego, skarżący pismem z 18 lutego 2021 r. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm prawem przewidzianych. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie zarówno przepisów prawa materialnego, jak i przepisów prawa procesowego, a w szczególności: 1) art. 6 i art. 7 oraz art. 77 k.p.a. zobowiązujących organy administracyjne obu instancji do działania w granicach i zgodnie z normami obowiązującego prawa, uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, przy jednoczesnym podejmowaniu wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy; 2) art. 389 pkt 6 pr.wod. polegającym na jego niewłaściwym zastosowaniu; 3) art. 394 ust. 1 pkt 7 pr.wod. poprzez jego niezastosowanie; 4) art. 17 ust. 1 pkt 4 pr.wod. przez wadliwą interpretację zawartego w nim sformułowania "stosuje się odpowiednio", co spowodowało przyjęcie za podstawę rozstrzygnięcia art. 389 pkt 6 pr.wod. zastosowanego wprost i pominięcie ww. 394 ust. 1 pkt 7 pr.wod. 7. Odpowiadając w 17 marca 2021 r. na ww. skargę organ drugiej instancji podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie. Organ stwierdził, że przesłanki, którymi kierował się przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji zostały wskazane w jej uzasadnieniu, a zarzuty podniesione przez skarżącego pozostają bez wpływu na treść wydanego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. 8. Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) zadanie Sądu jest ściśle określone: Sąd ma obowiązek przeprowadzić kontrolę zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. W związku z tym, Sąd ma obowiązek wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, jeśli stwierdzi, że w danej sprawie niewątpliwie doszło do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nakazuje to art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."). Sąd ma też obowiązek stwierdzić nieważność decyzji lub postanowienia, jeśli akt taki jest dotknięty którąkolwiek z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Natomiast w przypadku niestwierdzenia wskazanych postaci naruszenia prawa przez organ administracji, skarga podlega oddaleniu. Inaczej mówiąc, jeśli zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, uchylenie jej przez sąd jest niedopuszczalne. Jednocześnie należy podkreślić, że stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. 9. Ponadto, stosownie do art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842; dalej: "ustawa covidowa"), przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Takie rozwiązanie zostało też przyjęte w niniejszej sprawie zgodnie z wnioskiem skarżącego. 10. Sąd oddalił skargę Nadleśnictwa w O., gdyż uznał, że interpretacja przepisów ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne przez organy właściwe w sprawie jest w pełni zasadna i organy administracji prawidłowo zastosowały wskazane przez siebie przepisy. W polskiej kulturze prawnej, zwłaszcza współcześnie, przyjmuje się, że przedmiotem zastosowania w konkretnej sprawie są nie tyle określone przepisy prawne (czyli zdania w sensie gramatycznym zamieszczone w akcie normatywnym), co abstrakcyjna wypowiedź zrekonstruowana na ich podstawie, czyli norma prawna. Przyznaje się również, że norma prawna rzadko jest w pełni sformułowana w konkretnym przepisie prawnym. Najczęściej odkodowanie normy prawnej z przepisów prawnych polega na zaczerpnięciu konkretnych części normy z różnych przepisów i złożeniu ich w całość, tak aby wskazany był adresat normy, warunki jego działania i właściwy wzór zachowania adresata lub skutki prawne wywołane przez zachowanie adresata normy (patrz np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2019 r., sygn. akt II FSK 423/19, LEX nr 2730602 lub wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 kwietnia 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 2252/14). W takim procesie formułowania normy istotną rolę odgrywa też podział na reguły ogólne (generalne) oraz reguły szczególne, ustanawiające wyjątki od reguł ogólnych. Reguły szczególne powodują bowiem tzw. derogację, czyli obowiązek niezastosowania reguł ogólnych w szczegółowo określonych okolicznościach stanu faktycznego. Wskazane elementarne reguły rozumowań prawniczych znajdowały również zastosowanie w rozpatrywanej sprawie. Po szczegółowej analizie zgromadzonych materiałów, a także przepisów prawnych powołanych przez organy administracji oraz stronę skarżącą, Sąd uznał, że wykładnia przepisów Prawa wodnego dokonana przez organ pierwszej instancji i dokładnie uzasadniona przez organ drugiej instancji, jest prawidłowa. Zdaniem Sądu podstawowe znaczenie w rozpatrywanej sprawie ma art. 389 pkt 6 pr.wod. Przepis ten jednoznacznie wskazuje, że jeśli ustawa [Prawo wodne] nie stanowi inaczej, pozwolenie wodnoprawne jest wymagane na między innymi wykonanie urządzeń wodnych. Należy przy tym podkreślić, że pierwsza gramatycznie część przepisu (jeśli ustawa...) przesądza, że powołany art. 389 pkt 6 pr.wod. zawiera regułę ogólną, zastrzegając jednak, że może być ona ograniczona lub wyłączona, jeśli w przepisach ustawy Prawo wodne znajdą się przepisy formułujące wyjątki. Inaczej mówiąc, obowiązek uzyskiwania pozwolenia wodnoprawnego co do zasady dotyczy wszelkich przypadków wykonywania urządzeń wodnych, choć mogą zdarzyć się dopuszczalne odstępstwa. Dla sfomułowania normy prawnej znajdującej zastosowanie w niniejszej sprawie niezbędne jest również sięgnięcie co najmniej po dwa dodatkowe przepisy prawne. Zawarte są bowiem w nich takie fragmenty normy, które są niezbędne dla prawidłowego zastosowania prawa. Po pierwsze, w art. 16 pkt 65 lit. (a) pr.wod. wyraźnie wskazuje się, że wyrażenie "urządzenia wodne" oznacza urządzenia lub budowle służące do kształtowania zasobów wodnych lub korzystania z tych zasobów, co obejmuje między innymi urządzenia lub budowle piętrzące, przeciwpowodziowe i regulacyjne, a także kanały oraz rowy. W związku z tym, wskazany wyżej art. 389 pkt 6 pr.wod. należy rozumieć następująco: wykonywanie prac polegających na budowie rowów wymaga pozwolenia wodnoprawnego. Po drugie, art. 17 ust. 1 pkt 4 pr.wod. zawiera definicję legalną wyrażenia "wykonanie urządzeń wodnych". Przepis ten wskazuje, że przez wykonanie rozumie się również odbudowę, rozbudowę i przebudowę takich urządzeń jak (między innymi) rowy. Konsekwentnie, jeśli zamiarem skarżącego była przebudowa i rozbudowa istniejących już rowów, choćby przez ich łączenie, pogłębienie itp., na odcinku kilku kilometrów, to połączenie fragmentów trzech powołanych przepisów prowadzi do sformułowania jasnej normy prawnej wyznaczającej obowiązek adresata: przebudowa lub rozbudowa rowów wymaga pozwolenia wodnoprawnego. Na marginesie można dodać, że przedstawionej normy prawnej nie zmienia definicja legalna "rowów" zawarta w art. 16 pkt 47 pr.wod. W ustawie przyjęto bowiem znaczenie bardzo bliskie potocznemu sensowi omawianego pojęcia. Przez rowy rozumie się bowiem sztuczne koryta prowadzące wodę w sposób ciągły lub okresowy, o szerokości dna mniejszej niż 1,5 m przy ujściu. Ani organy administracji właściwe w sprawie, ani skarżący nie powołują tego przepisu, gdyż rzeczywiście nie zmienia on niczego istotnego w kontrolowanej sprawie. Skoro zamiarem skarżącego jest rozbudowa i przebudowa rowów położonych wzdłuż leśnej drogi, którą zarządza skarżące Nadleśnictwo, to zgodnie z powołanymi wyżej przepisami skarżący miał obowiązek uzyskania pozwolenia wodnoprawnego. Należy przy tym podkreślić, że tak sformułowanej normy prawnej nie zmieniają, ani nie uchylają przepisy prawne powoływane przez skarżącego. Przede wszystkim, zdaniem organu drugiej instancji, ale także zdaniem Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, do zamierzenia gospodarczego planowanego przez skarżącego nie ma zastosowania art. 394 ust. 1 pkt 7 pr.wod. Przepis ten przewiduje możliwość dokonania zgłoszenia wodnoprawnego w przypadku wykonania urządzeń odwadniających obiekty budowlane, jeśli jednocześnie zasięg oddziaływania takich robót nie wykracza poza granice terenu, którego zakład jest właścicielem. Przepis ten zdawałby się zawierać wyjątek od ogólnej reguły obowiązku uzyskiwania pozwolenia wodnoprawnego dla przebudowy i rozbudowy rowów. Zdaniem Sądu wskazany przepis ten nie powinien jednak mieć zastosowania w rozpatrywanej sprawie. Istotnym elementem art. 394 ust. 1 pkt 7 pr.wod. jest warunek, że zgłoszenie może okazać się wystarczające, jeśli przedmiotem wykonania są urządzenia odwadniające obiekty budowlane. Nie ma wątpliwości, że rowy planowane w niniejszej sprawie są urządzeniami odwadniającymi, lecz należy również przyjąć, że drogi leśne które mają być odwadniane, nie są obiektami budowlanymi Należy pamiętać, że drogi leśne nie mają statusu dróg publicznych, więc nie są objęte regulacją zawartą w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 470 ze zm.). Z tego względu drogi leśne nie są przedmiotem uregulowania w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r. poz. 1333, ale również poprzednie teksty jednolite ustawy). Przepisy prawa budowlanego wielokrotnie posługują się pojęciem "drogi" i tylko kilkukrotnie pojęciem "drogi publicznej". Z kontekstu wynika, że we wszystkich przypadkach przepisy prawa budowlanego dotyczą dróg publicznych (np. w kwestiach dostępu do drogi publicznej, szerszej sieci dróg, bezpieczeństwa ruchu drogowego itp.). Istotne zastrzeżenie uczynił w tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 grudnia 2016 r. (sygn. akt I OSK 451/15, LEX nr 2295014). NSA stwierdził, że "droga leśna jest szczególną kategorią drogi, gdyż nie stanowi drogi publicznej, ani nie odpowiada definicji drogi wewnętrznej (...) z przytoczonej definicji drogi wewnętrznej wynika [jednak], że może być jej przypadkiem. Nie jest więc automatycznie wykluczone wykorzystanie jej jako sposobu dostępu działki do drogi publicznej". NSA wskazuje zatem zarówno zasadę, jak i wyjątek: z reguły drogi leśne mają status odrębny od dróg publicznych, choć w szczególnych okolicznościach, tj. w powiązaniu z inną inwestycją budowlaną, mogą powodować związanie inwestora przepisami o drogach publicznych. Z powyższej analizy wynika wszak zasada kluczowa dla rozpatrywanej sprawy: drogi leśne nie są obiektami budowlanymi. Nie są bowiem budynkami, budowlami, ani obiektami małej architektury (patrz art. 3 pkt 1, 2, 3 i 4 oraz 7a pr.bud. Wprost natomiast wątpliwą kwestię przedstawił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 18 grudnia 2014 r. (sygn. akt II SA/Gd 726/14, LEX nr 1605428). Sąd stwierdził, że "zgodnie z art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r. poz. 1153) ‘lasem’ jest m.in. grunt związany z gospodarką leśną, zajęty pod wykorzystywane dla potrzeb gospodarki leśnej (‘drogi leśne’). Należy też zauważyć, że ‘drogi leśne’ to drogi położone w lasach niebędące drogami publicznymi w rozumieniu przepisów o drogach publicznych (art. 6 pkt 8 ustawy o lasach). Nie można [więc] było zakwalifikować planowanych robót budowlanych jako przebudowy drogi, (...) mimo zakwalifikowania drogi leśnej do kategorii dróg wewnętrznych, specyfika drogi leśnej, jako gruntu stanowiącego w istocie las, która powstaje wyłącznie na skutek poruszania się ludzi lub pojazdów po gruncie. Nie można zatem zaliczyć [przedmiotowej drogi wewnętrznej] do drogi, jako obiektu budowlanego w rozumieniu ustawy - Prawo budowlane". Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę w pełni podziela stanowisko wyrażone w orzecznictwie sądów administracyjnych: drogi leśne nie są obiektami budowlanymi. Z tego względu art. 394 ust. 1 pkt 7 pr.wod. nie może mieć zastosowania do inwestycji planowanej przez Nadleśniczego Nadleśnictwa w O., czyli skarżącego. Interpretacja prawa przyjęta w zgłoszeniu z 12 listopada 2020 r. jest zatem błędna i nie zasługuje na uwzględnienie. Można też dodać, że drugim przepisem, który zdaniem skarżącego wprowadza wyjątek od ogólnej reguły uzyskiwania pozwoleń wodnoprawnych w przypadku wykonywania takich urządzeń wodnych jak rowy, jest art. 394 ust. 1 pkt 10 pr.wod. Przepis ten przewiduje, że zgłoszenie wodnoprawne, a więc rozwiązanie wymagające mniejszych formalności niż pozwolenie wodnoprawne, jest dopuszczalne jeśli zgłaszający planuje przebudowę rowu polegającą na wykonaniu przepustu lub innego przekroju zamkniętego na długości nie większej niż 10 m. Z brzmienia powołanego przepisu wynika zatem jasno, że zgłoszenia wodnoprawne stosuje się tylko do rozwiązań technicznych lub organizacyjnych o niewielkiej skali. Tymczasem droga, wzdłuż której skarżący zamierza przebudowywać rowy obejmuje łącznie odcinek o długości około 3,5 km, zaś łączna długość rowów po obu stronach drogi sięga 7 km (patrz: załącznik nr 1 do zgłoszenia, strona 1 oraz mapa lokalizacyjna w skali 1:100 000 – rys. nr 1). Przestrzenna wielkość przedsięwzięcia jest zatem niewspółmierna w stosunku do dopuszczalnej przebudowy rowu na odcinku 10 m. Z tego względu nie sposób przyjąć, że wskazany art. 394 ust. 1 pkt 10 pr.wod. może mieć zastosowanie do czynności planowanych przez skarżącego. 11. Biorąc pod uwagę przedstawioną analizę przepisów prawa znajdujących zastosowanie w rozpatrywanej sprawie, zasady rozumowania prawniczego i okoliczności faktyczne istotne w sprawie, Sąd w pełni podzielił stanowisko organu, który wydał zaskarżoną decyzję. Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a skarga niezasadna. Mając na względzie powyższe ustalenia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 powołanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.